Mientje, een poes met straatvrees - Sanne Vogel

''Ik slaap veel de laatste jaren, ik kan het niet helpen. Ik ben gewoon vaak moe. Het liefst tegen hem aan. Dat wil zeggen, wanneer hij thuis is...soms is hij hele dagen weg.''

Boeken met katten in de hoofdrol zijn er al in vele getalen. Ook ik las er al diverse, zoals bijvoorbeeld ‘Frankie’ of ‘Het kattencafé aan het einde van de wereld’. Heerlijke verhalen om helemaal in weg te kruipen. Vol met liefde, zorgen en humor. Uiteraard ook met herkenbare kattenstreken en personages waar je meteen een zwak voor krijgt. Maar het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ ervaarde ik toch net even anders. Dit boek raakte me dieper dan die andere boeken deden. In de recensie hieronder lees je waarom.

Hier gaat het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ over
Mientje is niet zomaar een kat. Ze heeft straatvrees en leeft al haar hele leven met allerlei angsten. Vanuit haar veilige plek observeert ze de wereld om haar heen. Ze wacht op haar beste vriend kat ‘Meneertje’. Hij is juist de complete tegenpool van haar en gaat zonder moeite nieuwe avonturen aan. Ondertussen verandert er thuis van alles. Er komt een nieuwe kitten en een mensentweeling zorgt voor extra drukte. Langzaamaan voelt Mientje haar veilige wereld verschuiven. Wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt, wordt ze gedwongen om dingen onder ogen te komen die ze het liefst zou vermijden.

Alsof auteur Sanne Vogel zo in het hoofd van de kat kon kruipen
Het boek ‘Mientje’ is zo anders doordat auteur Sanne Vogel iets heel bijzonders doet. Ze schrijft niet zomaar een verhaal over een kat. Het lijkt namelijk wel of je als lezer daadwerkelijk echt even in het hoofd van een kat verblijft. Dat klinkt natuurlijk raar als ik het zo schrijf, maar tijdens het lezen ervaarde ik dat wel echt zo. Alsof je constant op de rug van de kat zit en op die manier alles voelt en ervaart.

Het boek ‘Mientje’ is na ‘Meneertje’ de tweede kattenroman van Sanne Vogel en dit keer draait alles om het leven van poes Mientje. Waar kat Meneertje vooral nieuwsgierig en avontuurlijk is, heeft poes Mientje een heel andere kijk op de wereld. En juist dat maakt dit verhaal zo verrassend.

De seizoenen weerspiegelen ook de emoties van ‘Mientje’
Het boek ‘Mientje’ is opgedeeld in seizoenen, iets wat ik ontzettend goed gevonden vond. De seizoenen geven niet alleen structuur aan het verhaal, maar weerspiegelen ook subtiel de veranderingen die plaatsvinden in Mientjes leven en haar gevoelens. Daarnaast is het boek voorzien van prachtige illustraties die de warme sfeer nog verder weten te versterken. Ze voegen echt iets toe aan de beleving en maken het geheel nog persoonlijker en intiemer.

Zware thema’s en onderwerpen worden liefdevol verpakt
In eerste instantie lijk het boek ‘Mientje’ misschien wel een gewoon kattenverhaal. Maar niets is minder waar, want het vertelt tussen de regels door zoveel meer. Het gaat over liefde, angst, verlies en de moed om kleine stappen te zetten wanneer alles spannend voelt. En dat is allemaal op een hele knappe, liefdevolle en subtiele manier omschreven.

Want ondanks dat het boek ‘Mientje’ thema’s aanhaalt zoals ziekte, rouw en psychische problemen, voelt het nergens zwaar of somber aan. Sanne Vogel weet deze zware onderwerpen juist luchtig en toegankelijk te brengen. Ze verpakt ze in kleine observaties, grappige situaties en omarmt ze met heel veel warmte. Daardoor voel je de emotie wel degelijk maar word je er, als lezer, nooit door overspoeld.

Wat een geweldig personage is Mientje!
En dan natuurlijk poes ‘Mientje’ zelf. Wat een geweldig personage! Al direct vanaf de eerste bladzijde had ik een zwak voor haar. Ze is onzeker, voorzichtig en denkt (te) veel na. Maar juist daardoor voelt ze zo echt. Iedereen herkent wel van die momenten waarop iets buiten je veilige grenzen heel spannend aanvoelt. De straatvrees van ‘Mientje’ staat model voor die gevoelens die voor ons als lezer zo herkenbaar zijn. Natuurlijk niet letterlijk straatvrees zoals bij poes Mientje, maar haar gevoelens staan symbool voor al die andere emoties, die wij als lezers zouden kunnen herkennen.

Ook de andere personages zorgen voor veel warmte in het verhaal. Kat ‘Meneertje’ blijft heerlijk eigenwijs en avontuurlijk, terwijl de andere dieren en mensen in huis samen een levendige, soms chaotische maar vooral liefdevolle wereld vormen.

Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl
Daarnaast leest het boek ‘Mientje’ ontzettend prettig. Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl. Nergens probeert ze emoties groter te maken dan nodig is. Een blik, een geluid, een geur of een klein gebaar, dat ze aan haar verhaal toevoegt blijkt vaak al voldoende.

Elke lezer zal ‘Mientje’ voor altijd in zijn/haar hart sluiten
Mientje is een enorm geestig en hartverwarmend boek over de wereld vanuit het perspectief van een kat dat de lezer echt weet te raken. Sterker nog: zelfs als je niet van katten houdt, durf ik bijna te zeggen dat poes Mientje je hart alsnog weet te veroveren
En ergens tussen al die zachte poezenpootjes, kattengedachten en kleine spinmomentjes in kroop Mientje, onverwacht, ook een beetje mijn hartje binnen.

Specificaties bij het boek ‘Mientje
Auteur: Sanne Vogel| Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 216 | ISBN 9789026372001 | E-book 9789026372018

Met dank aan uitgeverij Ambo|Anthos voor het recensie-exemplaar.

Lázár - Nelio Biedermann

 

''Het gezoem van een tussen rolluik en venster gevangen bij. Smalle lichtstroken die in een kamer vielen en zich op de gebloemde deken, het Perzische tapijt, de gedraaide meubels en het gele behang neervlijden. Zo begon de dag.''

Dankzij De Club van Echte Lezers, had ik het geluk om dit boek al vóór verschijnen te mogen lezen. Dit is een initiatief van Hebban waarbij enthousiaste lezers de kans krijgen om nieuwe titels vooruit te mogen lezen en alvast hun mening kunnen delen. Als liefhebber van literatuur is dat natuurlijk een buitenkans, en toen Lázár van Nelio Biedermann voorbijkwam, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Niet alleen vanwege de intrigerende titel, maar zeker ook door de prachtige omslag met het witte paard

Hier gaat de roman Lázár over
Rond de vorige eeuwwisseling verwelkomt de familie Lázár hun nieuwste telg op hun landelijke zomerverblijf – een kasteel aan de rand van een duister, dreigend bos. Lajos von Lázár, een jongetje met een doorzichtige huid en lichtblauwe ogen, lijkt in het niets op zijn vader. Zijn geboorte staat symbool voor de vele geheimen, affaires en raadselachtige voorvallen die de baronnen Lázár al langer achtervolgen. Intussen doet de twintigste eeuw ook haar intrede, die het oude leven van de Lázárs voorgoed zal veranderen.
De ondergang van het keizerrijk raakt aanvankelijk alleen hun tradities, maar iedereen voelt het beven van de tijd. Wanneer Lajos in de jaren twintig zijn erfenis aanvaardt, lijkt de oude glans nog één keer op te bloeien. Maar de grootse beproevingen moeten dan nog komen.

Nelio Biedermann schreef  met Lázár een indrukwekkend debuut
Dat de schrijver Nelio Biedermann pas eenentwintig jaar is, maakt dit debuut des te indrukwekkender. Lázár is een roman die duidelijk geworteld is in zijn familiegeschiedenis. Dat merk je aan alles. Het verhaal ademt een zekere authenticiteit en betrokkenheid die je niet zomaar kunt bedenken. De personages zijn zorgvuldig opgebouwd, en dragen een emotionele lading met zich mee. Vooral de manier waarop verleden en heden met elkaar verweven worden, getuigt van ambitie en talent.

Prachtige zinnen die soms ook tegenwerken
Wat mij vooral aansprak, is de durf van de auteur. Biedermann neemt risico’s in zijn stijl en structuur en probeert duidelijk meer te doen dan alleen een rechtlijnig verhaal vertellen. Dat pakt op veel momenten goed uit. Er zitten prachtige zinnen in het boek die je even doen stilstaan, die je bijna opnieuw wilt lezen om ze volledig in je op te nemen. De thematiek – familie, identiteit en sporen van het verleden – is universeel en wordt met overtuiging neergezet.

Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk zijn, want niet alles werkte voor mij even goed. De schrijfstijl is soms te bloemrijk, en op bepaalde momenten zelfs iets te ver gezocht. Waar beeldspraak krachtig kan zijn, voelde het hier en daar alsof het de overhand kreeg. Dat haalde me af en toe uit het verhaal en brak mijn concentratie. Juist omdat de kern van het verhaal zo sterk is, had iets meer soberheid in taalgebruik het geheel wellicht juist wel krachtiger gemaakt.

Er zijn voor de auteur nog heel veel groeimogelijkheden
Ook het tempo is niet overal even consistent. Sommige passages slepen een beetje voort, terwijl andere juist weer snel voorbijgaan. Ook verhaallijnen eindigen plotsklaps. Dit zorgde ervoor dat ik niet altijd even gemakkelijk in het verhaal bleef. Toch zijn dit voor een debuut geen onoverkomelijke punten, maar eerder groeimogelijkheden die horen bij een schrijver aan het begin van zijn carrière.

Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends
Wat absoluut overeind blijft, is dat Nelio Biedermann met Lázár laat zien dat hij een groot schrijver kan worden. De ambitie, het gevoel voor sfeer en de thematische diepgang zijn onmiskenbaar aanwezig. Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends. Het is een roman die misschien niet perfect is, maar wel indruk maakt en zeker nieuwsgierig maakt naar wat er nog kan komen.

'Lázár' is boek met een goed verhaal, moed en uitstralend talent
Al met al vond ik Lázár zeker niet slecht – integendeel. Het is een boek met sterke momenten, interessante ideeën en een duidelijke eigen stem. Ondanks mijn kanttekeningen over de soms overdadige taal, plotseling eindigende verhaallijnen en hier en daar trage leesmomenten, heb ik het met interesse gelezen en waardeer ik vooral de moed en het talent dat eruit spreekt.

De Club van Echte Lezers - Hebban
Ik ben dankbaar dat ik via Hebban en De Club van Echte Lezers kennis heb mogen maken met dit debuut. En hoewel de omslag me anders waarschijnlijk ook naar dit boek had geleid, maakt deze vroege leeservaring het extra bijzonder. Nelio Biedermann is zonder twijfel een naam om in de gaten te houden.

Specificaties bij het boek Lázár
Auteur: Nelio Biedermann | Uitgever: Atlas Contact| Eerste uitgave: 2025| Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Vertaling: Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen | Aantal bladzijden: 334 | ISBN 9789025477394 | E-book 9789025477400

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.

Woeste Hoogte - Emily Brontë

 

''Zwak als een jong katje heb ik me naar mijn studeerkamer begeven, bijna te zwak om te genieten van het lustige brandende vuur en de dampende koffie die de dienstmeid voor mij had verzorgd''

Onlangs ging ik naar de film Wuthering Heights, een boekverfilming van het boek ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë, die me verrassend wist te raken. De sfeer, de intensiteit en de rauwe emoties maakten grote indruk op me. Ik vond het dan ook een erg goede film. Wie mijn filmreview wil lezen kan die vinden op het lifestyleblog www.mamascrapelle.nl. Door die ervaring werd mijn nieuwsgierigheid naar het oorspronkelijke verhaal gewekt. Van uitgeverij Rainbow ontving ik een recensie-exemplaar - een prachtig gebloemde editie die meteen opvalt in je boekenkast – zo kon ik eindelijk het beroemde boek zelf ontdekken.

Hier gaat ‘Woeste Hoogte’ over
‘Woeste Hoogte’ vertelt de klassieke en tragische liefdesgeschiedenis tussen de weesjongen Heathcliff en Catherine Earnshaw. De jonge Heathcliff komt als vondeling terecht bij de rijke familie Earnshaw en wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op Catherine, de mooie dochter des huizes. Catherine ziet zich gedwongen te kiezen tussen een zorgzame, veilige relatie met meneer Linton en de vurige passie met Heathcliff. Ze kiest voor meneer Linton en Heathcliff ontvlucht hierna het landgoed. Jaren later keert hij terug en zweert hij wraak op de hele familie.

De roman ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë weet al generaties lang lezers te fascineren. Het verhaal speelt zich af op de ruige Engelse heide en draait om de intense en vaak destructieve relatie tussen Heathcliff en Catherine. De band die tussen beide ontstaat is zowel krachtig als ingewikkeld. Wat begint als een diepe verbondenheid groeit uit tot een verhaal vol passie, jaloezie, wraak en onverwerkte liefde.

Wat meteen opvalt tijdens het lezen is de bijzondere manier waarop het verhaal wordt verteld. Emily Brontë kiest voor een gelaagde vertelstructuur waarin verschillende perspectieven en herinneringen samen het verhaal vormen. In het begin moest ik daar als lezer even aan wennen, maar zodra je in het ritme komt werkt het juist heel goed. Het geeft het verhaal van ‘Woeste Hoogte’ juist iets mysterieus. Alsof je langzaam een familiegeschiedenis ontrafelt die vol geheimen en emoties zit.

De personages vormen zonder twijfel het hart van Woeste Hoogte. Heathcliff is een van de meest intrigerende figuren uit de literatuur. Hij is tegelijk slachtoffer en dader, kwetsbaar en meedogenloos. Zijn liefde voor Catherine is intens, maar ook donker en bezitterig. Catherine zelf is minstens zo complex. Ze is eigenzinnig, trots en verscheurd tussen haar gevoelens en haar maatschappelijke positie. Juist doordat geen van beiden perfect of sympathiek is, voelen ze verrassend realistisch aan. Hun relatie is niet romantisch in de klassieke zin, maar eerder een stormachtige botsing van emoties.

Ook de bij personages dragen sterk bij aan het verhaal. Figuren als meneer Linton en Nelly Dean geven andere perspectieven op de gebeurtenissen. Zij laten zien hoe de keuzes van Heathcliff en Catherine doorwerken in de levens van anderen. Het verhaal beslaat bovendien meerdere generaties, waardoor de gevolgen van liefde en wrok steeds verder doorrollen.

De spanningsopbouw in Woeste Hoogte is subtiel maar wel heel effectief. Het boek is geen thriller, maar toch voelt het vaak intens en geladen. Emily Brontë bouwt de emoties langzaam op en laat conflicten zich ontwikkelen tot dramatische momenten. De sfeer van de echte woeste heide speelt daarin een belangrijke rol. De natuur lijkt bijna een spiegel van de innerlijke stormen van de personages.

Wanneer je de film Wuthering Heights vergelijkt met het boek, valt vooral op hoeveel diepgang de roman biedt. De film weet de sfeer prachtig te vangen, maar in het boek krijgen de personages veel meer ruimte. Hun gedachten, twijfels en motieven worden uitgebreid verkend, waardoor je hun keuzes beter begrijpt – zelfs wanneer je ze niet goedkeurt.

Toch heeft het boek ook een klein minpuntje. Door de complexe structuur en de vele personages kan het begin wat verwarrend aanvoelen. Het duurt even voordat je alle relaties en generaties helder hebt. Maar zodra dat kwartje valt, word je beloond met een rijk en meeslepend verhaal.

Is 'Woeste Hoogte' het ultieme klassieke liefdesverhaal?
Blijft de grote vraag: is Woeste Hoogte van Emily Brontë het ultieme klassieke liefdesverhaal? In zekere zin wel, maar niet op de manier die je misschien verwacht. Het is geen zacht, romantisch verhaal vol gelukkige momenten. Het is een intens, donker en soms pijnlijk portret van liefde die zo sterk is dat ze levens kan vormen én vernietigen. Juist daardoor blijkt deze roman van Emily Brontë, ruim anderhalve eeuw later, nog altijd zo indrukwekkend en onvergetelijk.

Specificaties bij het boek Woeste Hoogte
Oorspronkelijke titel: Wuthering Heights | Auteur: Emily Brontë | Uitgever: Rainbow | Eerste uitgave: 1847| Gelezen Nederlandse uitgave: 2025 | Vertaling: Akkie de Jong | Aantal bladzijden: 383 | ISBN 9789041712523

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

De Instrumentalist - Harriet Constable

''Anna Maria della Pietà, kondigt ze aan, terwijl de baby haar vastgrijpt. Ik heb een voorgevoel bij deze.''

Hoewel Parijs altijd mijn favoriete stad zal blijven, is er geen plek die me zo weet te betoveren als Venetië. Het licht dat danst op het water, de geur van oude stenen, de smalle steegjes waar je zomaar kunt verdwalen — Venetië heeft iets magisch. Toen ik hoorde dat de roman De Instrumentalist zich afspeelt in het achttiende-eeuwse Venetië, wist ik meteen dat ik dit boek móést lezen. En wat een ontdekking bleek dat te zijn! Harriet Constable heeft met haar debuut een rijke, sfeervolle roman geschreven die historische diepgang combineert met een bijna filmische sfeer.

Een meeslepend verhaal vol muziek en ambitie
Het verhaal begint in 1704. De jonge wees Anna Maria heeft niets — geen familie, geen bezit — maar wél talent en een ontembare wil om iets te bereiken. In het Ospedale della Pietà in Venetië wordt ze opgeleid tot muzikant, onder begeleiding van niemand minder dan Antonio Vivaldi. Ze groeit al snel uit tot zijn sterpupil. Toch blijkt haar ambitie niet zonder prijs. Wat ze van hem leert is groot, maar Vivaldi vraagt daar ook iets voor terug.

Constable baseerde haar roman op het waargebeurde verhaal van Anna Maria della Pietà, een van de meest getalenteerde violistes van haar tijd. Wat mij vooral raakte, is hoe natuurlijk de schrijfster feit en fictie met elkaar verweeft. Je vergeet soms dat je een roman leest — alles voelt levensecht. De scènes in het weeshuis zijn zo beeldend dat ik de muziek bijna kon horen, de kou in de slaapzalen kon voelen en het ritme van de repetities kon volgen.

De vrouwen achter de muziek
Wat ik bijzonder waardeer aan De Instrumentalist is dat Constable de aandacht verlegt van Vivaldi naar de vrouwen om hem heen. De weesmeisjes die achter gesloten muren leefden, maar wier muziek ver buiten Venetië weerklonk, krijgen eindelijk een stem. Vooral Anna Maria wordt met veel respect en nuance neergezet. Je voelt haar strijd, haar passie en haar verlangen om gehoord te worden.

De research die Constable heeft gedaan is indrukwekkend. Ze schrijft met kennis van zaken over muziek én over de sociale structuren van het achttiende-eeuwse Venetië. Tegelijkertijd blijft haar stijl licht en toegankelijk, waardoor het verhaal prettig wegleest.

Een poëtische ode aan muziek en stad
Wat ik erg mooi vond, is dat Anna Maria haar muziek in kleuren ervaart. Dat maakt de klanken bijna tastbaar. Constables taal is poëtisch zonder zwaar te worden — elegant, maar met genoeg lucht. Venetië komt tot leven als een personage op zichzelf: warm, melancholisch en vol geheimen.

Als ik één klein kritiekpuntje mag noemen, is het dat sommige bijfiguren iets meer diepgang hadden mogen krijgen. Maar dat is slechts een detail, want uiteindelijk draait alles om Anna Maria — en dat doet Constable meesterlijk.

Een prachtig debuut!

De Instrumentalist is een prachtig debuut. Een ode aan Anna Maria, aan de muziek, aan Venetië zelf. Voor iedereen die houdt van historische romans, klassieke muziek of gewoon een goed verteld verhaal: dit boek is een absolute aanrader. Ik luister sindsdien anders naar De Vier Seizoenen — met het geluid van Anna Maria’s viool op de achtergrond.

Titel: De Instrumentalist | Auteur: Harriet Constable | Originele titel: The Instrumentalist | Vertaling: Aarti Rampadarath | Uitgever: A.W. Bruna Romans | Eerste uitgave: 2024 | Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 380 | ISBN 9789400517639

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar

Schuilplaats - David Baldacci

''Maar God bepaalde natuurlijk zelf welke mensen hij vervloekte, en volgens Charlie zouden dat zeker geen Britten zijn. Op dit moment leek de situatie zelf hoopvoller dan een jaar geleden...''

Hoe groot en goed ben als je als auteur al sinds 1996 boeken schrijft en mensen nog steeds met spanning op een nieuw verhaal van je zitten te wachten, en dat ook elke keer weer met enorm veel plezier lezen. Ik ben een van die lezers. Vrijwel elk boek heb ik van hem gelezen en bijna allemaal vond ik ze goed. Dit keer wist David Baldacci me weer te verassen met een spannende roman. Heel wat anders dan zijn thrillers die hij normaliter schrijft.

Hier gaat het boek 'Schuilplaats' over
Het is 1944 en Londen siddert onder de aanhoudende bombardementen van nazi-Duitsland. De veertienjarige wees Charlie Matters steelt wat nodig is om te overleven. Zodra hij oud genoeg is, wil hij gaan vechten tegen de Duitsers. De vijftienjarige Molly Wakefield is teruggekeerd naar de hoofdstad, na jaren van relatieve veiligheid op het platteland. Maar in plaats van een feestelijke thuiskomst, wacht haar het bericht dat haar vader en moeder op mysterieuze wijze zijn verdwenen. Bovendien komt ze erachter dat ze in de gaten wordt gehouden door een mysterieus figuur.

In de verwoeste stad raakt Molly bevriend met de veertienjarige wees Charlie Matters en de oude boekhandelaar Ignatius Oliver. Charlie steelt om te overleven en wordt door de politie gezocht. Ignatius rouwt om zijn recent overleden vrouw, en draagt de last met zich mee van een geheim dat zij lange tijd voor hem verborgen hield en dat leidde tot haar dood.

Terwijl de bommen blijven neerkomen op de stad leren Charlie, Molly en Ignatius dat, ondanks de gevaren van de oorlog die om hen heen woedt, hun samenzijn en het vertrouwen in elkaar misschien wel de enige manier is om te overleven.

Mijn mening
Het verhaal van ‘Schuilplaats is geschreven in een, voor mij inmiddels zeer bekende, beeldende en prettig leesbare schrijfstijl. Hij weet scènes zo te beschrijven dat het lijkt alsof je vanaf de zijlijn mee kan kijken. De korte hoofdstukken geven vaart aan het verhaal en de afwisselende perspectieven zorgen dat je een compleet beeld van het geheel krijgt. Wel komt het verhaal wat traag op gang maar eenmaal verder kon ik het niet meer wegleggen.

Dat komt mede omdat David Baldacci de personages zo levensecht weet neer te zetten. Hun emoties kruipen echt onder je huid. En conversaties komen geloofwaardig over. Dat is waarom ik zijn boeken zo graag lees. En nu, in romanvorm, weet hij in het boek ‘Schuilplaats’ dat net zo goed te doen als bij zijn thrillers. Ook is de spanning in het boek goed verdeeld.

Ook voor historische roman liefhebbers is David Baldacci nu een must
Ben je normaal gesproken fan van historische romans, dan zou je deze keer dus een boek van David Baldacci kunnen gaan lezen. Totaal onverwacht maar geheel gelukt in zijn opzet is dit boek. Wat ook heel goed doorsijpelt is de boodschap hoe bijzonder de kracht en liefde van een zelfgekozen familie is.

Titel: Schuilplaatst | Oorspronkelijke titel: Strangers in Time | Auteur: David Baldacci | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Jolanda te Lindert | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 478 | ISBN 9789400517936

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar. 

Mijn tijd in de zon - Sioejeng Tsao

''In een wereld die voortdurend van je eist om hard te worden, is het moedigste wat je kunt doen zacht te blijven''

Ondanks de zeer uitnodigende, vrolijke en liefdevolle uitstraling hield toch iets me tegen om het boek ‘Mijn tijd in de zon’ van auteur Sioejeng Tsao te gaan lezen. Dat doen boeken soms, die trekken je meteen aan of laten je even op zich wachten. Wanneer je het boek dan eenmaal oppakt en het verhaal begint te lezen snap je meteen waarom het in eerste instantie even bleef liggen.

Hier gaat het boek ‘Mijn tijd in de zon’ over
Sioejeng Tsao brengt het grootste deel van haar jeugd door in Alphen aan den Rijn, waar haar ouders een succesvolle toko runnen. Opgroeien als een van de weinige Nederlands-Aziatische kinderen is daar niet makkelijk, en thuis is ze weer niet Chinees genoeg. Door haar worsteling met de hoge verwachtingen van haar moeder, pesterijen, een laag zelfbeeld en racisme, raakt Sioejeng steeds verder van zichzelf verwijderd. Maar wanneer Sioejeng ervoor kiest haar eigen pad te bewandelen om zo haar gelaagde identiteit te kunnen omarmen, moet ze haar aangeleerde patronen – ontstaan door familietrauma’s – doorbreken. Wat volgt is een intense en prachtige reis naar verbinding, empathie, vriendschap en onvoorwaardelijke liefde.

Lovende woorden van andere lezers
Wat bij het openslaan van het boek direct opvalt zijn de lovende woorden van andere lezers. Gelukkig trek ik me daar nooit zoveel van aan. Want net als de geschreven tekst kan ook dat door de auteur en uitgeverij gearrangeerd zijn. In dit geval sluit ik, nadat ik het boek uit had, me geheel daarbij aan. Wat een grandioos, krachtig, eerlijk, lief en emotievol verhaal heeft Sioejeng Tsao.

Prachtige illustraties
Het tweede wat opvalt zijn de prachtige illustraties aan het begin van elk hoofdstuk. Deze geven een goed beeld over wat je gaat lezen. De tekst is zeer beeldend en mooi. Haar eerlijke schrijfstijl zorgt ervoor dat je met haar ervaringen kan meevoelen. Tegelijkertijd weet ze ook een gevoelige snaar bij je te raken. Door haar ervaringen maakt het een emotie bij je los, die je niet onberoerd laat.

Worstelen met zelfacceptatie, ouderlijk gezag en racisme
Vanaf de eerste bladzijden ga je met haar mee in het verhaal. Ze vertelt puur en soms zelfs rauw over haar zoektocht naar identiteit, in allerlei verschillende aspecten van het leven. Zo probeert ze los te komen van de hoge verwachtingen van haar ouders. Worstelt ze met zelfacceptatie en racisme. Door haar eerlijkheid maakt ze haar problemen en de manier hoe ze er mee omgaat universeel. Het is net, althans zo kwam het bij mij over, of je je eigen ervaring in haar woorden weerspiegeld ziet. Op sommige momenten kwam het zelfs zo dichtbij dat ik echt met een brok in mijn keel heb zitten lezen.

Banden doorbreken
Door het lezen van het boek ‘Mijn tijd in de zon’ maakt Sieojeng Tsao je duidelijk dat je niet de enige bent die worstelt met de zoektocht naar jezelf. Dat het heel moeilijk en eng is om de banden te doorbreken. Maar wanneer je dit met aandacht en respect op een zachte manier tegemoet gaat, zal het je uiteindelijk ook veel troost en rust bieden. Je laat zien dat je soms dwars door alle ruwe feiten heen moet om je eigen geluk te kunnen ervaren. Met deze ‘zachte weg’, en haar persoonlijke verhaal wist Sioejeng Tsao me meer te brengen dan menig zelfhulpboek in al die jaren gedaan heeft.

Een goed gesprek met een goede vriendin
‘Mijn tijd in de zon’ gaat over opgroeien tussen de wereld van die van de ander en die van jezelf. Over het zoeken naar je ware aard en over hoe je je wil laten zien aan de wereld om je heen. Het is alsof je op een zomerdag met je beste vriendin een goed gesprek gehad hebt en eindelijk weet wie je bent en wat je wilt gaan doen. En ook al kwam dit boek op het juiste moment, het is een proces waar je eerst het begin van moet zien. Waar je het lef moet vinden om erin te stappen en de moed moet hebben om door te zetten. Naar aanleiding van wie Sioejeng Tsao geworden is moet dat nu niet meer zo moeilijk zijn.

Informatie over het boek
Titel: Mijn tijd in de zon | Auteur: Sioe Jeng Tsao | Uitgeverij: AW. Bruna | Eerste druk: 2025 | Aantal bladzijden:173 | ISBN 978 94 005 1734 9

Aan de andere kant van de rivier - Alessandro Selmi

"Je hebt de fabriek verloren, maar wat jullie hebben gedaan , kan niemand je meer afnemen...wat je anderen hebt gegeven blijft altijd van jouw'' 

Al van kleins af aan breng ik mijn vakanties door aan het Gardameer in Italië. Elke keer weten we weer te genieten van plekken die we al meerdere keren bezocht hebben. Er staan daarnaast nog tientallen anderen dorpen en steden in de omgeving die ik graag wil zien. Zo wil ik al jaren naar Bergamo, en zijn we ook al vier keer die kant uit gereden. Echter kwamen we elke keer toch weer uit in Milaan, dat op slechts veertig minuten doorrijden licht. Dat komt door de (inmiddels) volwassen kinderen op de achterbank. Die vinden het bruisende Milaan toch veel leuker dan een historisch dorp. Ach wie weet dit jaar, want na het lezen van het boek ‘Aan deze kant van de rivier’, is mijn interesse alleen maar nog groter geworden.

Hier gaat het boek ‘Aan deze kant van de rivier' over
Het is maar een klein stuk grond, in de vorm van een driehoek en begrensd door de rivier de Adda. Maar in 1877 vertegenwoordigt het voor Cristoforo Crespi de toekomst. Hij, de zoon van een wever, wil hier een moderne katoenfabriek laten verrijzen, en vooral een dorp voor arbeiders zoals Italië nog nooit heeft gezien: met een kerk, school en comfortabele huizen. Cristoforo zal alles op het spel zetten om die droom te verwezenlijken. Zijn geld, reputatie en zelfs de relatie met zijn broer.

Het leven van de jonge Emilia verandert op de dag dat ze naar haar nieuwe dorp verhuist. Zij is de dochter van een van de meest loyale arbeiders van de Crespi’s. Haar verhaal zal in de loop der jaren onlosmakelijk verbonden raken met dat van de andere inwoners, met hen beleeft Emilia de kleine en grote gebeurtenissen van de geschiedenis. Maar ook zal het lot haar pad laten kruisen met dat van erfgenaam Silvio Crespi. Ondanks de sociale kloof tussen hen ontstaat er een bijzondere band. Emilia zal de steun zijn van Silvio op het moment dat de Crespi’s – misschien te rijk, te trots, te arrogant geworden – alles dreigen te verliezen.

Het kost even wat tijd om in het verhaal te komen
De prachtige foto en de zonnige kleur geel op de omslag van het boek ‘Aan deze kant van de rivier’ nodigen uit tot lezen. Al kun je natuurlijk niet om de dikte van het boek heen, met zijn 592 bladzijden houdt het je als lezer wel even zoet. Nu ben ik persoonlijk zelf fan van dikke boeken dus is dat voor mij geen obstakel.
Al kost het me wel eventjes wat tijd om in het verhaal te komen. Dat komt door de vele namen die in het begin aan je worden voorgesteld. Een alwetende verteller laat je kennis maken met vier verschillende families. En al verder lezend begrijp je waarom al deze informatie nodig is.

Een goed tijdsbeeld over een interessant stuk van de geschiedenis
Het boek ‘Aan deze kant van de rivier’ is opgedeeld in twaalf delen. Hierin zijn vooral de ontwikkelingen in het tijdsbeeld goed te zien. Zo lees je over de economische ontwikkelingen en crisis, die gepaard gingen met stakingen in de industrie en oorlog. Een knap verwerkt stuk, belangrijke geschiedenis, verweven in een roman.

Ondanks de dikte van het boek lees je het snel uit
De auteur Alessandra Selmi heeft een zeer beeldende schrijfstijl. Daarmee weet ze ook heel goed de sfeer van die tijd neer te zetten en kostte het mij als lezer geen moeite om me in de tijd te verplaatsen. Door de korte hoofdstukken leest het verhaal eigenlijk ook heel erg goed door en ga je sneller door het boek heen dan dat je zou verwachten. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het zowel geschiedkundig als in de romanvorm boeiend is.

Leven onder verschillende omstandigheden in de maatschappij
In het geromantiseerde deel is het vooral de verbondenheid tussen Emilia en Silvo die me aan sprak. Ondanks hun verschillen blijft de onderlinge band bestaan. Silvio lijkt geen kant op te kunnen, door zijn verantwoordelijkheden en plichtsbesef aan het familiebedrijf, en Emilia is weer juist weer beperkt door haar beperkte kansen, door de armoede. En zo vertelt het verhaal ‘Aan deze kant van de rivier’ niet alleen een liefdes- of geschiedkundig verhaal, maar gaat het juist veel meer over de manier van leven onder verschillende omstandigheden. Want het leven in en rondom de katoenfabriek legt voor de lezer goed bloot wat het doet voor de sociale verschillende klassen.

Een diversiteit aan verschillende thema's
Het boek ‘Aan deze kant van de rivier’ gaat over vriendschappen, over sociale ontwikkelingen, angst, hoop en de verschillen tussen arm en rijk. Het legt zo een breed scala aan diverse kwesties neer bij de lezer. Kwesties die in de hedendaagse wereld natuurlijk ook nog steeds een onderdeel van de samenleving zijn. Want er blijven natuurlijk altijd verschillen tussen de multinationals en de arbeiders. Wel vond ik dat het verhaal soms een beetje te lang op dat punt bleef hangen.

Terug naar een hele andere tijdsperiode
De emoties en karakters van de personages worden goed beschreven maar hadden hier en daar, wat mij betreft, wat meer de diepte in gemogen. Maar ja, dan had het wellicht een nog dikkere pil qua boek geworden. En nu was het prima in balans. Het boek ‘Aan deze kant van de rivier’ is een mooie historische roman, met een fijne en beeldende schrijfstijl. Het neemt je echt mee naar een andere tijdsperiode. Het verhaal vertelt over hoop, angst, liefde en jaloezie, ambitie en vriendschap. Een absolute aanrader en voor mij nu echt de reden om dit jaar wel naar Bergamo te gaan.

Informatie over het boek
Titel: Aan deze kant van de rivier| Originele titel: Al di qua del fiume  | Auteur: Alessandra Selmi | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Saskia Peterzon - Kotte | Eerste druk: 2022 | Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 592 | ISBN 978 04 005 1797 4

De wind over het land - Franco Faggiana

''Aan vriendschap kan geen enkele worden toegekend. Er hangt geen prijskaartje aan. Het is er vanaf het begin, volledig, of het is er helemaal niet.''

Hier gaat het boek 'De wind over het land' over
Gregorio Bajocchi del Drago erft op zijn  zestiende, door een tragische gebeurtenis, de eeuwenoude wijnboerderij van zijn familie. Met veel hulp van enkele trouwe werknemers, onder wie de ouders van Gregorio's jeugdvriend Massino, kan het familiebedrijf overleven en krijgt Gregorio - die altijd een andere toekomst voor ogen had - de kans zichzelf ook buiten het boerenbedrijf te ontwikkelen. Door de jaren heen zal de vriendschap tussen hem en Massino een belangrijke rol blijven spelen.

Verhalen gebaseerd op waargebeurde feiten
Franco Faggiani is geboren in 1948 te Rome. Hij woont in Milaan en is werkzaam als journalist en auteur. Met zijn debuutroman ‘Tussen twee werelden’ wist hij direct de harten van vele lezers, binnen en buiten Italië, te veroveren. Maar eigenlijk gebeurde dat met elk boek dat van zijn hand uitkwam. De meeste van zijn boeken zijn te herkennen aan de bijzondere titels. Zo is er ook het prachtige boek ‘Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween’. Ook dat heb ik met veel plezier gelezen. Om even pauze te nemen van het schrijven, wandelt Franco  Faggiani graag uren in de bergen.

Net als zijn andere boeken is het boek ‘De wind over het land’ gebaseerd op waar gebeurde feiten. Dit keer stond het verhaal van een goede vriend model voor deze, laat ik het maar meteen zeggen, prachtige roman.   

Beeldende, emotionele en geloofwaardige schrijfstijl
Franco Faggiani heeft een zeer beeldende, bijna poëtisch-achtige manier van schrijven. Ondanks dat hij lange zinnen schrijft, met daarin veel details, is het verhaal heel duidelijk te volgen. Het is dan ook wel typisch Italiaans dat alles in een veel uitgebreidere versie wordt verteld, dan dat wij het zouden doen. De personages worden goed uitgewerkt en hebben scherpe, emotionele dialogen. Hierdoor wordt het verhaal ook echt geloofwaardig. De sfeerbeschrijvingen reflecteren het landschap, en stralen een soort van rust uit. Hierdoor lees je in een prettig leestempo stukje voor stukje verder.

Halverwege is het boek niet meer weg te leggen
Het boek ‘De wind over het land’ bestaat uit vier delen. Op die manier krijg je, als lezer, een mooie en goede kijk op het leven van Gregorio. Het is vooral de groei die hij doormaakt, dat het verhaal zo aantrekkelijk maakt. Vooral halverwege het boek begon het verhaal me echt te raken, en kon ik het boek nauwelijks nog wegleggen. In het derde deel komt er een verassende wending, en gaat het verhaal weer een hele andere kant op.

Vele thema's worden besproken, ook dementie en ouderdom
Auteur Franco Faggiani weet met het boek ‘De wind over het land’, net als bij zijn vorige boeken, weer zeer ontroerend te schrijven over vele verschillende thema’s. Zo komen familie, vriendschap, het belang van een gemeenschap, en liefde aan bod. Maar ook minder vaak besproken onderwerpen als dementie, ouder worden, klimaat en innovatie worden uitgebreid, boeiend uitgelegd en besproken. Dit alles is uiteindelijk verweven tot een magistrale roman, waarin steun voor én aan elkaar toch wel de belangrijkste rol speelt.

Je waant je in het noorden van Italië
Het boek ‘De wind over het land’ bracht me voor een aantal zeer plezierige leesuren naar het schitterende Noord-Italië. Naar een plek waar de tijd soms stil lijkt te staan. Waar je kunt thuiskomen, maar vooral kunt bijkomen, na de hectiek in de ‘buitenwereld’. Waar de natuur troost biedt en tevens een bron van inspiratie is. Maar waar je vooral kunt vertrouwen op een wederzijds respect en solidariteit. 

Informatie over het boek
Titel: De wind over het land | Originele titel: Basta un filo di vento | Auteur: Franco Faggiani | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2024 | Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 256 | ISBN 978 94 005 1746 2 

Catharina - Frank Krake

 ‘’Eichman vermoorde zes miljoen Joden, maar hij redde mij en mijn zoon’’

Alleen al om deze zin op de omslag op het boek ‘Catharina’ pak je het boek. Want wat zou dan de reden geweest zijn dat zij gespaard bleven?
De ondertitel gaat verder om te vermelden dat het om een waargebeurd oorlogsverhaal gaat. Via de Hebban Leesclub mocht ik dit boek, samen met nog andere lezers vooruitlezen. Door middel van het beantwoorden van de vragen, ‘gesprekken’ met de auteur zelf, de vele foto’s, het lezen van de links in het boek en het bekijken van het tv-programma over Catharina, is dit boek meer voor me gaan leven dan ooit gedacht.

Hier gaat het boek Catharina over
De beeldschone Catharina Brücker is de oudste telg van een succesvolle Joodse kleermakersfamilie uit Rotterdam.
Al op jonge leeftijd leren zij en haar zussen en broer om zelfstandig te zijn, en hun eigen toekomst te bepalen. Dat wordt echter onmogelijk gemaakt als de oorlog uitbreekt. Hun Joodse afkomst zorgt ervoor dat de nazi’s de jacht op de Brückers openen. Die laten zich alleen niet zomaar oppakken, en vechten voor hun leven, waarbij alle middelen zijn geoorloofd.

Als de zwangere Catharina toch wordt gearresteerd en afgevoerd naar Westerbork begint haar strijd om te overleven. Ze vecht voor haar baby. De kleine Clarence wordt geboren in het concentratiekamp, waar zijn vader hem nog één keer mag zien voordat hij op deportatie gaat naar Sobibor.

‘’Doe alles om jezelf én onze zoon te redden’’, schrijft hij in zijn afscheidsbrief.

Daar geeft Catharina gehoor aan. Ze gaat dansen als showgirl, in het beroemde kampcabaret. Iedere dinsdagavond een voorstelling met SS-ers op de voorste rij, terwijl diezelfde ochtend duizenden Joden in de trein naar Auschwitz zijn afgevoerd. Als ze wordt verraden wacht het onvermijdelijke, maar ze wordt onverwachts gered van de gaskamers door een SS-er.

Auteur Frank Krake
Frank Krake is geboren in 1968, te Almelo. Hij studeerde Marketing Strategy aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Het leven van Frank Krake is als een achtbaan. Hij was betrokken als ondernemer bij verschillende ondernemingen, eer hij zijn eigen bedrijf in tuinmeubelen startte.  Deze onderneming groeide uit tot een bedrijf met een oppervlakte van de grootte van drie voetvelden. Wanneer deze onderneming failliet gaat start hij een nieuw bedrijf, TitaTuinmeubelen. Met deze succesvolle onderneming werd hij hoofdsponsor van voetbalclub De Graafschap in 2011. Hierna begint Frank Krake met schrijven over het traject wat hij heeft afgelegd om een succesvol ondernemer te worden. Ook geeft hij lezingen en presentaties.
Inmiddels heeft hij voor het boek Catharina al drie boeken geschreven: Hannalore – het meisje uit de sekte, De grootste bankoverval allertijden en De laatste getuige.
Voor al zijn boeken doet Frank Krake lang, goed en gedegen onderzoek. Zo was hij voor het boek ‘Catharina’ al drie jaar lang uitgebreid research aan het doen. Waaronder meerdere interviews met de zoon van Catharina.

Indrukwekkend en diepgaand
"Catharina" van Frank Krake is een indrukwekkend en diepgaand verhaal over overleven, familie en veerkracht tijdens de Holocaust. Hoewel de titel suggereert dat het vooral over Catharina gaat, vertelt het boek eigenlijk het bredere verhaal van haar hele familie. Frank Krake slaagt erin om op een respectvolle en feitelijke manier het dramatische levensverhaal van de familie Brücker te reconstrueren, zonder het te dramatiseren of te romantiseren. Juist die nuchtere schrijfstijl maakt het verhaal zo krachtig.

Geen roman maar leest wel heel prettig weg, anders dan andere biografieën
Voordat ik met lezen begon had ik het idee een geromantiseerd oorlogsverhaal te gaan lezen. Eenmaal het boek in handen zag ik alle foto’s en documentatie en begreep ik al snel dat dit een heel ander soort boek zou worden. Als het maar niet zo een saaie biografie zou worden, hoopte ik. Integendeel, ik werd aangenaam verrast door een veel diepgaander en interessanter verhaal. Mede doordat auteur Frank Krake ook de familie van Catharina uitgebreid aan bod laat komen.

Veel research, interviews, documentatie, foto's en getuigenissen
Het is duidelijk te merken dat Frank Krake ongelooflijk veel research heeft gedaan voor dit boek. Met respect en zonder, dingen te suggereren, schrijft hij het bijzondere verhaal van Catharina op. Hij baseert zich op bewaarde documenten, interviews en getuigenissen.
Op deze manier krijg je een goed inzicht van de manier van leven en de keuzes die ze hebben moeten maken. Er is een bijzondere hoofdrol voor de vader van Catharina – Mozes. Hem kun je wel de steunpilaar van het gehele gezin noemen. En de acties die hij soms onderneemt zouden zo uit een spannend jongensboek kunnen komen. Helaas was alles waar.

Zoveel meer dan slechts een oorlogsverhaal
De schrijfstijl van Frank Krake is toegankelijk en leest op een prettige manier vlot door. Het is uiteraard een zwaar stuk uit de geschiedenis maar toch heb ik het boek met geen enkele tegenzin gelezen. Het is zoveel meer dan slechts een zoveelste oorlogsverhaal. Het boek ‘Catharina’ stijgt boven de andere uit omdat het heel nauwkeurig is. Daardoor raak je meer bij de personages betrokken. Ik werd meerdere keren echt emotioneel geraakt.

Een ode aan Catharina en de gehele familie Brücker
Het boek ‘Catharina’ is niet alleen een levensverhaal van een vrouw die samen met haar zoon de oorlog overleefd. Het is een ode aan de familie Brücker die zich door moed, doorzettingsvermogen en liefde staande wist te houden. Ik weet zeker dat ik het boek nog meerdere malen eens door zal bladeren. Een pareltje onder alle oorlogsboeken.

TIP
Kijk op NPO de televisie serie 'Joodse kleermakerfamilie probeert holocaust te overleven. Deze gaat over Catharina en haar familie (uitzending was op 27 februari)

Informatie over het boek Catharine
Titel: Catharina | Auteur: Frank Krake | Uitgeverij: Achtbaan | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 367 |  ISBN 978 908 247 647 7 | Kijk voor meer informatie voor verkoop of informatie van dit boek bij je plaatselijke boekwinkel of klik op Bol.com, Bruna.nl, Hebban of Goodreads

Ik weet me geen raad - Willy Lindwer en Aline Pennewaard

''Ik weet me geen raad en vraag om uw welwillende hulp in mijn nood. Dankbaar wacht ik uw beslissing af...'' 

Brieven schrijven, ik deed het vroeger met liefde. Ik deed het bijvoorbeeld in de zomervakantie, met mijn beste vriendin omdat ik haar gedurende de zomervakantie niet zag. Het was in de begin jaren tachtig ook helemaal in om bij een vriendenkring te horen. Dan schreef elke keer iemand anders een stukje aan in de brief en kwam hij uiteindelijk weer bij je terug. Naast deze vriendenkring schreef ik ook nog met een penvriendin in het buitenland. Iemand die je verder helemaal niet kende, maar waar je de dagelijkse dingen wel aan elkaar vertelde. Weer later schreef ik luchtpost aan mijn vriendje in het leger. Eigenlijk alleen maar leuke post! Daarom kan ik me ook totaal geen voorstelling maken dat je een brief uit pure wanhoop moet schrijven. Een brief die aanvangt met ‘’Ik weet me geen raad’’

Hier gaat het boek ‘’Ik weet me geen raad’’ – wanhoopsbrieven van Joodse Vluchtelingen 1038-1939 – over.
Jaren geleden vond documentairemaker Willy Lindwer bij het oud papier een bundel met tweehonderd brieven, die afkomstig bleken van vervolgde Joden uit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechoslowakije. Ze smeekten de Joodse gemeente in Amsterdam massaal om ze een uitweg te bieden, maar die kon niets voor ze betekenen. De landsgrenzen sloten zich eind jaren dertig meer en meer voor de Joden van Europa. De brieven schetsen een hartverscheurend beeld van hun levensbedreigende omstandigheden.

Historica Aline Pennewaard onderzocht wat er met de schrijvers gebeurde nadat zij hun wanhoopsbrief hadden verstuurd. ‘Ik weet me geen raad’ toont een breed scala aan verhalen die op ingrijpende wijze inzichtelijk maken hoe dat in zijn werk ging. Lukte het ze om tijdig uit Europa weg te komen? Of vielen ze ten prooi aan de vernietigingsmachine van de nazi’s?

In deze tijd, waarin vlucht en emigratie opnieuw centrale thema’s zijn in het maatschappelijk debat, maakt dit boek de menselijke kant van de zaak zichtbaar: een kant die helaas maar al te vaak wordt vergeten.

Auteur en regisseur Willy Lindwer
Willy Lindwer is geboren op 18 maart 1946, in Amsterdam. Zijn ouders komen uit Polen en Oekraïne. Anders dan de rest van zijn familie overleefden zijn ouders, en broer, de oorlog. Ze zaten namelijk ondergedoken in de Achterhoek.
Lindwer volgde een HBS-B opleiding aan het Amsterdam Lyceum, en studeerde door aan de Filmacademie. Na zijn studie ging hij aan het werk bij de Wereldomroep, en tevens bij de NOS op de documentaire afdeling. In 1985 richtte hij zijn eigen bedrijf, AVA Production op. Hij woont tegenwoordig in Tel Aviv. Daar richtte hij Terra Film Production op.
Lindwer staat bekend om zijn films, documentaires en boeken over de Holocaust, Israël, het Jodendom en het Midden-Oosten. In 1988 won hij de International Emmy Award voor de film ‘De laatste zeven maanden van Anna Frank’. Vorig jaar kwam hij met een prachtige documentaire/film over de corruptheid bij het Amsterdamse GVB, gedurende de Tweede Wereldoorlog: ‘Verdwenen stad’. Mijn volledige review hiervan is te lezen op de site van www.mamascrapelle.nl

Samenwerking met historica Aline Pennewaard
Nu komt hij, in samenwerking met historica, schrijfster en onderzoekster Aline Pennewaard wederom met een indrukwekkend en schokkend stukje geschiedenis; het boek ‘Ik weet me geen raad’
Historica Aline Pennewaard werkte aan een promotieonderzoek over de deportaties vanaf Nederland naar de concentratiekampen. Eerder werkte ze ook al samen met Willy Lindwer. Het boek ‘Bernie’s oorlog’ en de het boek/film ‘De treinreis’ is van hun beider hand.

Brieven als wanhoopsroep
Het boek ‘Ik weet me geen raad’ bevat maar liefst 35 brieven van lotgevallen die zich tot in hun totale wanhoop tot het comité voor Joodse Vluchtelingen in Amsterdam richten. Met de hoop dat ze (alsnog) worden opgenomen als vluchteling en zo de vreselijke toestanden waar ze in verkeren kunnen ontvluchten. Hoewel het in Nederland nog relatief rustig is qua oorlogsgeweld in de jaren 1938-1939, zijn er andere Europese landen al afschuwelijke wantoestanden gaande.

Elke dag één brief
Het boek is hartverscheurend en ik kon het absoluut niet in een keer uitlezen. Het had zo een impact om te weten dat dit echte brieven zijn van echte mensen in nood. Ik heb met mezelf toen afgesproken elke dag één brief te lezen. Postuum stak ik dan een kaarsje voor die familie of die persoon aan. Vaak wilde ik toch ook wel weten of er nog informatie te vinden was over de betreffende gevallen en raadpleegde ik internet.

De even indrukwekkende televisieserie De Joodse Raad
De brieven waren gericht aan de voorzitter van het comité, de heer David Cohen, die later een van de voorzitters zou worden van de Joodse Raad. Over het wel en wee van die raad is onlangs de prachtige en zeer indrukwekkende gelijknamige serie op televisie geweest.

Veel lukte niet, maar een hoop dingen ook wel
Het is ongelooflijk wat het comité voor Joodse Vluchtelingen heeft proberen te doen. Een baan zoeken voor een zoöloog, die toen al in kamp Buchenwald had gezeten. Helaas mislukte dat en moest hij samen met zijn gezin uiteindelijk naar Auschwitz. Ondanks het verzoek van intellectuelen, verenigd in het Comité van Waakzaamheid, waarbij ze de regering om coulance met betrekking tot de vluchtelingen vroegen, hield die voet bij stuk, en lieten ze niemand meer Nederland binnen.
Echter lukten er veel dingen ook wel: valse papieren, onderduiken, en bijvoorbeeld kindertransporten naar veilige oorden.

Geschiedenis herhaalt zich helaas
Willy Lindwer heeft nog steeds contact met de vrouw die toentertijd secretaresse was van het Vluchtelingencomité, Mirjam Bolle-Levie. Zij is inmiddels 107 jaar oud en woont in Jeruzalem. Gelukkig is zij nog steeds in het bezit van een ‘een messcherp geheugen’, zegt
Lindwer. Ze weet zich nog alles te herinneringen van de hartbrekende brieven.
Elke brief aan het comité voor Joodse Vluchtelingen is een stukje geschiedenis. Een noodkreet uit een ver verleden. Helaas lijkt het verleden ons weer in te halen en zijn er opnieuw duizenden mensen voor oorlog op de vlucht. Dat maakt dit al prachtige boek, nog intenser om te lezen. 

Details over het boek
Titel: Ik weet me geen raad - wanhoopsbrieven van Joodse vluchtelingen 1938-1939 | Auteurs: Willy Lindwer en Aline Pennewaard | Uitgeverij: Balans | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 222 | ISBN 978 9463 823 883 

De vrouw zonder naam - Audrey Blake

  'Dit is de les: geef nooit toe, geef nooit toe. Nooit, nooit, nooit''
            (Winston Churchill, 29 oktober 1941)

Dit is het verhaal van 'De vrouw zonder naam'
1942. Hoewel ze de bom die haar huis verwoestte overleefde, is Yvonne het doel van haar bestaan kwijt. Ze is vervreemd van haar man en haar dochter ziet ze nauwelijks. Maar dan krijgt ze de kans van haar leven: ze wordt gerekruteerd als eerste vrouwelijke sabotage-agent van Groot-Brittannië. Al verwacht men in een uitzichtloze oorlog niet veel van deze onopvallende vrouw.
Maar haar vasthoudendheid, haar talent om niet op te vallen en enorme kennis van explosieven onderscheiden Yvonne. Al snel arriveert ze in bezet Frankrijk, klaar om het naziregime in vuur en vlam te zetten. Maar ze realiseert zich ook dat ze zich weleens volledig in haar taak zou kunnen verliezen.

Audrey Blake is het pseudoniem van het schrijversduo Fixsen en Sirios
De auteursnaam ‘Audrey Blake’ is het pseudoniem van het schrijversduo Jaima Fixsen en Regina Sirios. Twee schrijvers die elkaar hebben ontmoet tijdens de finale van een schrijfwedstrijd. Ze bleken beide zeer geïnteresseerd te zijn in geschiedenis, en hebben een voorliefde voor het uitspitten van dossiers. Het klikte zo goed dat ze besloten om samen boeken te gaan schrijven. Eerder verscheen er nvan hun hand een boekenserie, over de vrouwelijke arts Nora Beady..

Wie was Yvonne Rudellat
Yvonne Claire Rudellat is geboren in Maisons-Lafitte – Frankrijk 1897. Na een huwelijk, scheiding en financiële moeilijkheden, raakte ze ook nog eens epressief vanwege de capitulatie van Frankrijk. Ze besloot zich aan te sluiten bij het Franse verzet: de SOE (Special Operations Executive).Daar kreeg ze de codenaam 'Jacqueline'. Ze werd belast met spionage en sabotage en werkte als koerier en organiseerde bevoorradingsdroppings. Voordat ze gevangen werd genomen was ze expert in sabotage operaties.

Mijn mening over dit boek:
Zelden wordt op zo een respectvolle manier een waargebeurd verhaal beschreven. Het auteurs duo zijn heel dicht bij de feiten gebleven en hebben de personages geloofwaardig weten laten overkomen. Wel merkte ik tijdens het lezen enige terughoudendheid in hun schrijfstijl. Later in het nawoord komen ze hier zelf ook nog even op terug. 

'De vrouw zonder naam' begint in aanvang rustig maar wanneer het hoofdpersonage Yvonne eenmaal heeft besloten zich aan te melden voor de opleiding voor spionage en verzet, krijgt het verhaal meer spanning. Het verhaal wordt beklemmender en meeslepender en je kan niets anders doen dan doorlezen. Je wilt namelijk heel graag weten hoe dit verhaal eindigt. Om spoileralert te voorkomen zal ik daar niet verder op ingaan. Wel kan ik zeggen dat ik door het einde compleet verrast was en meer over Yvonne Rudellat ben gaan opzoeken.

Het schrijvers duo Audrey Blake heeft met het boek 'De vrouw zonder naam' een zeer aangrijpend en boeiend verhaal weten te schrijven. Deze historische roman is het waard om te gaan lezen. Het is een ode aan een sterke, dappere en moedige vrouw. Opgetekend door een vlotte, krachtige en geloofwaardige schrijfstijl, dat bovendien een heel goed tijdsbeeld weergeeft.

Een nog uitgebreidere recensie over het boek 'De vrouw zonder naam' is te lezen op www.stoerleesvoer.nl

Titel: De vrouw zonder naam | Auteur: Audrey Blake | Uitgeverij: KokBoekencentrum | Vertaling: Marianne Locht | Aantal bladzijden: 367 | ISBN 978 902 973 7762 3 | ISBN e-book 978 902  973 763 0 | ISBN audio book 978 902  973 764 7

Terra di Sicilia - De terugkeer van de patriarch, Mario Giordano

'Waarom nemen mensen een besluit? Wat veroorzaakt een bocht in de weg van het lot? Wat leidt tot wat? Het leven drijft ons alle kanten op, in de oceaan van mogelijkheden moeten we telkens weer naar de oppervlakte op adem te halen en om beslissingen te nemen, maar het liefst zouden we onze tijd verdromen op de modderige bodem van ons bestaan.''

Sicilië, eind negentiende eeuw. Barnaba Carbonaro groeit op in grote armoede. Op jonge leeftijd begint hij te werken in de productie van citrusvruchten. Sicilië is een traditionele plek, waar familie het hoogste aanzien heeft, maar tegelijkertijd begint de wereld door industrialisatie drastisch te veranderen. Barnaba verlangt dan ook naar avontuur en handel. Als hij voor zaken in München is, ontdekt hij algauw dat de Duitsers hunkeren naar zuidvruchten en vitaminen. Door zijn humor en moed groeit Banrnaba uit tot een gerespecteerd Citrus handelaar, gedreven door een onverzadigbaar verlangen. Barnaba krijgt vierentwintig kinderen, verdient een fortuin en verliest alles.

Auteur Mario Giardano (1963), is als zoon van Italiaanse immigranten, geboren in München. Hij is schrijver van zowel boeken als voor scenario's. Zijn roman zijn vertaald in meer dan vijftien talen. Tevens is hij de auteur achter de 'Tante Poldi-serie'. Deze serie omschrijft hij zelf als knussen thriller. Echter is zijn nieuwste boek 'Terra di Sicilia' van een heel ander kaliber. Het verhaal is gebaseerd op zijn eigen Italiaanse familie.
Mario Giardano schrijft naast romans ook prentenboeken en verhalen voor jongeren. Een uitgebreid interview met de auteur is te lezen op de site van Hebban.nl

Het boek ‘Terra di Sicilë’ begint voorin met een stamboom en een lijstje met alle namen die voorkomen in het verhaal. Dat is wel heel handig, want dat maakt het, hier en daar wat chaotische verhaal, wat overzichtelijker. Zeker omdat vele namen ook nog eens op elkaar lijken, en de tijdslijn niet chronologisch is. Achterin staat nog een woorden- en termenlijst ter verduidelijking, voor diegene die niet zo thuis zijn in de Italiaanse taal. Het verhaal beslaat de periode tussen 1890 en 1960 en verplaatst zich van Sicilë naar München en weer terug. Hierbij wordt niet alleen de familiegeschiedenis van de auteur Mario Giordano uit de doeken gedaan maar komen er ook verschillende geschiedkundige gebeurtenissen .

‘Terra di Sicilia’ is niet alleen qua aantal bladzijden een lijvig boek, het is ook een zeer interessant en lijvig verhaal. De schrijfstijl is zeer beeldend en levendig maar het is wel literatuur dus het vraagt van de lezer wel echt een andere manier van lezen. Neem dan ook vooral de tijd voor dit boek ( ook voor het vervolgdeel) want het is meer dan de moeite waard. Vooral wanneer je in ogenschouw neemt dat ‘Terra di Sicilia’ berust op waargebeurde feiten. De schrijver neemt je bij de hand en maakt je onderdeel van zijn familie, waarbij hij niets of niemand schuwt, maar zich ook niet schaamt of verantwoordelijkheid neemt voor de dingen die er plaatsgevonden hebben.

Het levensverhaal van zijn voorouders is zeker niet alleen maar rozengeur en maneschijn. List en bedrog, angst en verdriet, verlies en overwinning maar zeker ook liefde en geluk komen aan bod. Dit alles met veel respect en eerbied geschreven. De warmte van Sicilë is voelbaar, net zoals de kilte van München. Neem de tijd voor dit boek en wanneer je er dan helemaal in zit, lees dan gelijk verder in het vervolg deel: ‘Terra di Sicilia’ – de vrouwen van de familie Carbonaro. Dit keer wordt de familiegeschiedenis wederom verteld maar dan door de ogen van drie generaties vrouwen. Dit levert een hele andere kijk op gebeurtenissen. Het  zijn vooral de emoties die de auteur Mario Giardano in dit tweede deel zo mooi weet te schrijven. Heel knap wanneer je als mannelijke auteur, vrouwelijke emoties zo weet te omschrijven.

Dit is het verhaal van Terra di Sicilia – de vrouwen van de familie Carbonaro.
Pina droomt ervan om een leider te zijn. Anna wil niets liever dan zingen. Maria wil een broek mogen dragen. Drie vrouwen uit de familie Carbonaro vertellen hun verhaal: over een archaïsch Sicilië aan het einde van de negentiende eeuw. Over de vloek van hun voorouders, over wonderen, illusies en kleine triomfen. Over liefde en geweld, over kleermakers, charlatans en verdrietige geesten.
Ze vertellen over thuiskomen en buitenlands zijn, nachten vol bombardementen en over hoe het geluk hen altijd heeft gevonden. Dit is het veelbewogen leven van drie vrouwen die standvastig hun zelfbepaalde paden banen.
Een reis die voert van Sicilië naar Duitsland en die meer dan een eeuw beslaat.

Iets in de manier van schrijven, en dan doel ik vooral op de wonderen/illusies en geesten, deed me denken aan ‘Het huis met de geesten’ van Isabel Allende of ‘Chocolat’ van Joanne Harris. Ook twee van mijn favorieten.

Frankie - Jochen Gutsch & Maxim Leo

                               ''Wat maakt het leven zo moeilijk? Mensen!''

Richard Gold heeft alles tot in het kleinste detail gepland. Er zal niets misgaan. Vandaag is de dag dat hij zich van het leven zal beroven. Het heeft allemaal geen zin meer. Maar zelfs dat lukt hem niet, want hij krijgt onverwachts een nieuwe huisgenoot: Frankie.
Frankie draagt niets bij aan de huur, houdt hem de hele nacht wakker, wekt hem 's ochtends vroeg en buit meedogenloos zijn gastvrijheid uit. Want Frankie is een kat. Toch worden ze langzaamaan vrienden, in een tijd waarin Gold meer dan ooit een vriend nodig heeft.

Wat een heerlijk verhaal is 'Frankie'. Geschreven door Jochen Gutsch en Maxim Leo. Maxim Leo schreef eerder ook al het boek 'De held van station Friedrichstrasse'.

'Frankie' is een feelgood verhaal maar dan meer in de literaire zin van het woord. Het is een verhaal met een boodschap over het leven en de vriendschap. En dit allemaal verteld vanuit het perspectief van een kat. Let wel op - geen Poes - daar is Frankie erg duidelijk over. 

Vele maatschappelijke thema's worden op een luchtige manier in een anekdote verpakt. Zoals racisme, zelfmoord, de dood, eenzaamheid, alcoholisme, filosofie, verdriet, liefde en geluk. Dit is allemaal samengebracht in een perfecte harmonie tussen komische situaties, ernstige gesprekken en filosofisch gedachtengoed. 
Eens temeer wordt maar weer eens duidelijk dat de vriendschap tussen mens en dier veel dieper gaat dan menigeen denkt.

Specificaties over het boek Frankie:
Titel: Frankie | Auteurs: Jochen Gutsch & Maxim Leo | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Jeannet Dekker | Eerste uitgave: 2023 | Nederlandse uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 156 | ISBN 978 94 005 1736 3

 

Helemaal Prima - Cecilia Rabess

 

“Liefde overwint alles, behalve dan geografie, en geschiedenis, en de hedendaagse socio-politieke realiteit”

In een wereld waarin op politiek gebied alles en iedereen elkaar meer naar het leven staat dan elkaar liefheeft is het natuurlijk in de privésfeer niet anders. Hoewel er op sociale media nog steeds de meest perfecte levens voorbijkomen is het op privégebied vaak toch minder mooi. Zeker nu er geloven, meningen en uitingen zo rechtlijnig tegenover elkaar staan. We kennen allemaal wel het spreekwoord ‘Twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen’. Vroeger werd deze vaak gebruikt wanneer er een relatie ontstond tussen een katholiek en protestants geloof. Nu is het veel meer dan een geloof. Kun je van elkaar blijven houden, ondanks fundamentele verschillen?

Dit is het verhaal van ‘Helemaal Prima’
Jess en Josh zijn ongeveer in alles elkaars tegenpolen. Zij is zwart progressief en van bescheiden komaf, en is gewend om zichzelf voortdurend te moeten bewijzen in een witte (voornamelijk mannen-) wereld. Hij is wit, conservatief en zeer bevoorrecht.
Wanneer ze collega’s worden bij een gerenommeerde New Yorkse investeringsbank, duurt het niet lang voordat hun aanvankelijke vijandige verhouding omslaat in vriendschap – en uiteindelijk in een onwaarschijnlijke, allesverslindende liefdesaffaire.
Ondanks dat Jess smoorverliefd is vraat ze zeer steeds meer af of ze niet te veel emotionele offers omwille van Josh brengt. Met de verschijning van Donald Trump op het politieke toneel worden haat twijfels – en de haarscheuren in hun relatie – steeds groter.

Voor de Hebban Leesclub mocht ik het boek ‘Helemaal Prima’ van Cecilia Rabess lezen.
Een titel die ik al een tijdje op het oog had gezien de inhoud. Want het onderwerp kiezen voor een partner van een ander geloof en/of huidskleur is tegenwoordig al bijna net weer zo een heftig onderwerp geworden als decennia geleden. Alsof we al die tijd hebben roepen en protesteren voor niets.

Wanneer je de achterflap leest zou je kunnen denken dat het een liefdesverhaal is wat al in talloze vormen voorbij is gekomen. Echter is het boek ‘Helemaal Prima’ wel even meer dan dat. Buiten de liefdesaffaire en het politieke verschil gaat het ook om een vrouw die zich constant geneigd voelt om zich te verdedigen voor wie en/of wat ze is. En dat is anno nu niet alleen nog maar een zwart/wit- huidskleur probleem. Je gender, maar zelfs je afkomst uit een rijk of minder bedeeld gezin, staat tegenwoordig ter discussie. Dat wordt in het boek ‘Helemaal Prima’ mooi aan de kaak gesteld.

Door middel van het beschrijven van het gekibbel van Jess & Josh, tot de uiteindelijke grote ruzies, krijg je als lezer meer inzicht in de grote verschillen die een relatie tussen een witte en een zwarte persoon nogal te verduren krijgen. Een allergische reactie op aardbeien is nu eenmaal makkelijker te begrijpen en mee te handelen dan racisme. Ook al doet iemand nog zo zijn best, racisme zit in meer dingen dan alleen maar kleur. Tevens rijst de vraag wanneer je als ‘zwart’ persoon zelf nog moreel geloofwaardig bent?
Dit vraagt het hoofdpersonage Jess zich constant af. Want ze geniet volop van het leven dat ze samen met haar Wall Street vriendje leidt. Josh doet zijn best maar begrijpt de hele impact van het racisme niet. Zelfs niet zijn vernedering voor Jess als ze zijn rode MAGA-pet vindt.

Jess is geen activiste, heeft zelfs meer blanke dan zwarte vrienden, geniet van het goede leven en haar vriend Josh is geen volle racist. Toch zijn de tegenstellingen in alle kleine dingen bij elkaar zo groot, dat een leven samen onmogelijk lijkt. Dat is wat schrijfster Cecilia Rabess op een sublieme wijze probeert te vertellen. Ik vind dat ze daarin meer dan geslaagd is. Ze heeft een duidelijke, heldere, simpele schrijfstijl waarin elk woord zeer overwogen is. Rabess heeft de hoofdpersonages genoeg humor meegegeven om het beladen onderwerp, en dus het verhaal, luchtig te houden.

Ook zijn er tegenwoordig meer jongvolwassenen depressief. Door de constante druk van buitenaf lopen ze zichzelf meer dan eens voorbij. Auteur Cecilia Rabess heeft dat mooi aangestipt in een scène waarbij hoofdpersonage Jess volledig instort wanneer haar vader overlijdt. Ze is haar houvast kwijt en zal zichzelf opnieuw moeten vinden. Dat geldt ook voor de relatie die ze heeft met Josh.

Het chronologische in het verhaal van ‘Helemaal Prima’ geeft niet alleen een mooi overzicht van wat de relatie tussen Jess en Josh allemaal te verduren krijgt maar ook de omwenteling in Amerika, (en de wereld), van de dag dat Obama gekozen werd tot de inauguratie van Trump.
Cecilia Rabess heeft, zeker voor een debuut, een zeer indrukwekkende schrijfstijl maar ook een opvallende. Ze kan de lezer laten inzien wat het is om samen in dezelfde situatie te zitten en er toch heel anders tegenaan kijkt. Dat het meer is dan afkomst. Door middel van scherpe dialogen heb je het idee constant aan de zijlijn te staan en alles mee te beleven. Dat komt tevens ook door het feit dat Jess en Josh authentieke personages zijn en we ons als lezer daarmee makkelijk kunnen identificeren.

Het boek raakt emotioneel en zet je aan tot denken. Over hoe je zelf in de maatschappij staat en functioneert. Ik denk dat het boek ook uitermate geschikt is om op scholen te bespreken maar zeer zeker ook voor leesclubs.
Het boek zelf leek wel te groeien naarmate de bladzijde minder werden. De titelverklaring als eindzin vond ik ‘Helemaal Prima’.

Titel: Helemaal Prima | Oorspronkelijke titel: Everything's fine | Auteur: Cecilia Rabess | Uitgeverij: Atlas Contact | Vertaling: Adiëlle Westercappel | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 378 | ISBN 978 90 254 7573 4

De buurtwinkel van tweede kansen - Kim Yo Heon

“Het leven draaide om verbinding, en verbinding draaide om communicatie. Ik besefte dat ik het geluk niet ver moest zoeken, omdat het schuilde in het delen van mijn hart met de mensen om me heen.”

Er is een nieuw genre in de boekenwereld ontstaan: Healing fiction. Deze manier van schrijven is erop gericht de emoties van de lezers tot rust te brengen. In tegenstelling tot andere boeken waar spanning en grote plotwendingen aan toegevoegd zijn, zijn deze verhalen lieflijk en verlopen op een veel lager tempo. Healing fiction probeert je daarnaast ook bewust te worden van je eigen denken en doen. Het boek ‘De buurtwinkel van tweede kansen’ – van Kim Ho Yeon – is voor mij het eerste verhaal in dit genre wat ik bewust ook op die manier wil gaan lezen en interpreteren.

Dit is het verhaal van De buurtwinkel van tweede kansen
De buurtwinkel van tweede kansen is een kleine supermarkt in Jeongpa, Seoel. Het merendeel van de bewoners van de wijk bestaat uit ouderen en studenten. Op een dag werkt er opeens een nieuwe medewerker in de winkel: de voormalig dakloze Dokgo. Zijn collega’s zien het in eerste instantie met lede ogen aan, maar al snel blijkt hij een verfrissende energie met zich mee te brengen en verovert hij de harten van de mensen om hem heen. Hij helpt zowel zijn collega’s als zijn klanten met veel meer dan alleen hun boodschappen. Zal hij zelf ook het geluk weer kunnen vinden?

Het hoofdpersonage van ‘De buurtwinkel van tweede kansen’ zou ik toch bijna de winkel op zichzelf noemen. Een plek waar verbinding, kracht, aandacht en empathie belangrijke elementen zijn. Alle personages vinden in deze bijzondere winkel een manier om te leren omgaan met hun problemen of gebeurtenissen die hun levensloop blokkeren.

Achter elke traan, boze blik of glimlach zit een verhaal
Alhoewel elke winkel moet draaien om winst maken heeft ‘De buurtwinkel van tweede kansen’ een heel andere winst voor ogen. Met open armen staan ze klaar voor een ander. En door middel van een luisterend oor, een klopje op de schouder, een kop thee of een kom soep genezen ze niet alleen de ander maar ook hunzelf.

Het verhaal van ‘De buurtwinkel van tweede kansen’ is inspirerend en zet aan tot denken. Het laat zien dat een klein gebaar iemands leven een stukje mooier en daardoor vaak ook dragelijker kan worden. En lief en/of aardig zijn kost niets. Sterker nog, het levert positieve energie op.

‘De buurtwinkel van tweede kansen’ is onverdeeld in verschillende verhalen die op het einde heel erg goed samen komen. Maar het is vooral een ode aan de impact van oprechte aandacht. Door de eenvoudige en ietwat trage schrijfstijl komt het wellicht nog wel meer binnen dan een literair essay. Ik ervaarde als lezer echt de (wan)hoop, de liefde en de aandacht. Je leert ook dat achter elke traan of boze blik een rede zit, die je pas wordt verteld als je echt even de tijd voor die persoon neemt.

Het lezen van ‘De buurtwinkel van tweede kansen’ gaf mij weer net even dat duwtje om die lang bedachte kaart voor een vriendin op de post te doen. Even tastbare aandacht door de brievenbus.
Het boek is een schattig verhaal met een mooie onderliggende boodschap. Een absolute aanrader die je hart zal verwarmen, met bovendien een prachtige omslag
Wellicht dat alleen de Oosterse wereld dit op deze manier kan benoemen. Onlangs keek ik namelijk ook een soortgelijke film; ‘Black Tea’. (De review hierover kun je lezen op www.mamascrapelle.nl)

Titel: De buurtwinkel van tweede kansen | Oorspronkelijke titel: The Uncanny Convenience Store | Auteur: Kim Ho-Yeon | Uitgeverij: Wereldbibliotheek/Park uitgevers | Vertaling: Mattho Meandersloot en Thyrze van Onna | Aantal bladzijden: 237 | ISBN 9789046832103 | Meer informatie bij je lokale boekhandel, op de website van de uitgever of klik hier voor Bol