De Instrumentalist - Harriet Constable

''Anna Maria della Pietà, kondigt ze aan, terwijl de baby haar vastgrijpt. Ik heb een voorgevoel bij deze.''

Hoewel Parijs altijd mijn favoriete stad zal blijven, is er geen plek die me zo weet te betoveren als Venetië. Het licht dat danst op het water, de geur van oude stenen, de smalle steegjes waar je zomaar kunt verdwalen — Venetië heeft iets magisch. Toen ik hoorde dat de roman De Instrumentalist zich afspeelt in het achttiende-eeuwse Venetië, wist ik meteen dat ik dit boek móést lezen. En wat een ontdekking bleek dat te zijn! Harriet Constable heeft met haar debuut een rijke, sfeervolle roman geschreven die historische diepgang combineert met een bijna filmische sfeer.

Een meeslepend verhaal vol muziek en ambitie
Het verhaal begint in 1704. De jonge wees Anna Maria heeft niets — geen familie, geen bezit — maar wél talent en een ontembare wil om iets te bereiken. In het Ospedale della Pietà in Venetië wordt ze opgeleid tot muzikant, onder begeleiding van niemand minder dan Antonio Vivaldi. Ze groeit al snel uit tot zijn sterpupil. Toch blijkt haar ambitie niet zonder prijs. Wat ze van hem leert is groot, maar Vivaldi vraagt daar ook iets voor terug.

Constable baseerde haar roman op het waargebeurde verhaal van Anna Maria della Pietà, een van de meest getalenteerde violistes van haar tijd. Wat mij vooral raakte, is hoe natuurlijk de schrijfster feit en fictie met elkaar verweeft. Je vergeet soms dat je een roman leest — alles voelt levensecht. De scènes in het weeshuis zijn zo beeldend dat ik de muziek bijna kon horen, de kou in de slaapzalen kon voelen en het ritme van de repetities kon volgen.

De vrouwen achter de muziek
Wat ik bijzonder waardeer aan De Instrumentalist is dat Constable de aandacht verlegt van Vivaldi naar de vrouwen om hem heen. De weesmeisjes die achter gesloten muren leefden, maar wier muziek ver buiten Venetië weerklonk, krijgen eindelijk een stem. Vooral Anna Maria wordt met veel respect en nuance neergezet. Je voelt haar strijd, haar passie en haar verlangen om gehoord te worden.

De research die Constable heeft gedaan is indrukwekkend. Ze schrijft met kennis van zaken over muziek én over de sociale structuren van het achttiende-eeuwse Venetië. Tegelijkertijd blijft haar stijl licht en toegankelijk, waardoor het verhaal prettig wegleest.

Een poëtische ode aan muziek en stad
Wat ik erg mooi vond, is dat Anna Maria haar muziek in kleuren ervaart. Dat maakt de klanken bijna tastbaar. Constables taal is poëtisch zonder zwaar te worden — elegant, maar met genoeg lucht. Venetië komt tot leven als een personage op zichzelf: warm, melancholisch en vol geheimen.

Als ik één klein kritiekpuntje mag noemen, is het dat sommige bijfiguren iets meer diepgang hadden mogen krijgen. Maar dat is slechts een detail, want uiteindelijk draait alles om Anna Maria — en dat doet Constable meesterlijk.

Een prachtig debuut!

De Instrumentalist is een prachtig debuut. Een ode aan Anna Maria, aan de muziek, aan Venetië zelf. Voor iedereen die houdt van historische romans, klassieke muziek of gewoon een goed verteld verhaal: dit boek is een absolute aanrader. Ik luister sindsdien anders naar De Vier Seizoenen — met het geluid van Anna Maria’s viool op de achtergrond.

Titel: De Instrumentalist | Auteur: Harriet Constable | Originele titel: The Instrumentalist | Vertaling: Aarti Rampadarath | Uitgever: A.W. Bruna Romans | Eerste uitgave: 2024 | Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 380 | ISBN 9789400517639

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar

De onmogelijke opdracht - Belinda Bauer

''Tegen elkaar aangekropen op de smalle richel onder de uitstekende rotsrand, waar ze hun noodlottige thuis hadden gemaakt, rouwden ze. Ze rouwden.''

Hier gaat het boek ‘De Onmogelijke opgave’ over
Anno 1926 worden op de torenhoge kliffen van Yorkshire mannen aan touwen neergelaten om de eieren te stelen van zeevogels die daar nestelen. De mooiste worden voor hoge bedragen verkocht. Maar wanneer de kleine, hongerige Celie Sheppard een ‘onmogelijk’ rood ei vindt, verandert dat voorgoed haar leven… en dat van anderen.

100 jaar later treft Patrick Fort in een afgelegen cottage in Wales zijn vriend Nick en diens moeder aan die vastgebonden zijn en beroofd. Het enige wat ontbreekt: een gebeeldhouwde kist met daarin een ongelooflijk scharlaken ei. Vastbesloten om het terug te vinden, storten Patrick en Nick zich in de duistere wereld van de handel in zeldzame eieren. Ze komen op het spoor van een onbetaalbare historische collectie eieren die leek te zijn verloren gegaan. Tot nu toe.

Ondanks vogelvrees toch met interesse gelezen
Het boek ‘De onmogelijke opgave’ van Belinda Bauer is leunt op twee verhaallijnen die beide draaien om obsessie, schaarse objecten en de menselijke drijfveer iets te willen bezitten. In de historische tijdslijn, die van 1926, wordt uitvoerig beschreven hoe de handel in bijzonder gekleurde eieren in zijn werk gaat. Voor iemand zoals ik die een afkeer tegen vogels heeft, is het dermate interessant at ik het met veel interesse gelezen heb. Het verhaal in het heden geeft de waanzin van de jacht en duistere handel in speciale eieren weer.

Totaal geen thrilleraspect in het verhaal te vinden
Wat me eigenlijk direct opviel aan het verhaal is dat er eigenlijk vanaf het begin totaal geen trilleraspect in het verhaal zit. Het is eigenlijk meer een spannende detective. De hoofdpersonages zijn ook verre van duister of luguber. Eerlijk gezegd vond ik ze meer in een slapstick passen. Het gehele verhaal zou het zo en zo goed doen als een Engelse komedie film. De jonge Celie is een klein, mager en wit spits meisje. Nick is de stoere druktemaker en Patrick is de autist met een scherp oog voor details. Vooral hij, maakte voor mij, met zijn speciale manier van observeren en ongevoelig voor emotionele gevolgen maakt het verhaal

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal
De opbouw van het verhaal is door Belinda Bauer goed gedaan, al verliep het middenstuk voor mijn gevoel iets trager. En sommige plotontwikkelingen verliepen wel heel gemakkelijk. Bovendien zou ik me kunnen voorstellen dat sommige lezers door de vele personages en de combinatie met het historische verhaal, soms de draad kwijt zouden kunnen raken. Maar de manier waarop Belinda Bauer de hele eierjacht beschrijft is goed gedaan. Het boek is trouwens gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarbij Bauer alleen de namen, en hun daden, van de hoofdpersonages volledig heeft verzonnen.

Bijzondere leeservaring
Desondanks was ik zeer verbaasd dat het geheel dus slechts bij een slapstickachtige detectiveroman blijft. Dit terwijl er op de omslag een literaire thriller vermeldt staat, en Bauer daar ook om bekend staat. Dit maakte niet dat het verhaal van ‘De onmogelijke opgave’ me zo zeer tegenviel, maar wel dat ik hét triller verhaal gemist hebt. Nu heb ik me vermaakt met een simpel, doch leuk historisch onderbouwd boek. Waarvan evengoed gezegd kan worden dat het menselijk drama, de historische misdaad en de eigentijdse spanning het geheel tot een, in alle opzichte, bijzondere leeservaring maakte.

Titel: De onmogelijke opgave | Oorspronkelijke titel: The Impossible Thing| Auteur: Belinda Bauer | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Valérie Janssen | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518438

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar. 

Catharina - Frank Krake

 ‘’Eichman vermoorde zes miljoen Joden, maar hij redde mij en mijn zoon’’

Alleen al om deze zin op de omslag op het boek ‘Catharina’ pak je het boek. Want wat zou dan de reden geweest zijn dat zij gespaard bleven?
De ondertitel gaat verder om te vermelden dat het om een waargebeurd oorlogsverhaal gaat. Via de Hebban Leesclub mocht ik dit boek, samen met nog andere lezers vooruitlezen. Door middel van het beantwoorden van de vragen, ‘gesprekken’ met de auteur zelf, de vele foto’s, het lezen van de links in het boek en het bekijken van het tv-programma over Catharina, is dit boek meer voor me gaan leven dan ooit gedacht.

Hier gaat het boek Catharina over
De beeldschone Catharina Brücker is de oudste telg van een succesvolle Joodse kleermakersfamilie uit Rotterdam.
Al op jonge leeftijd leren zij en haar zussen en broer om zelfstandig te zijn, en hun eigen toekomst te bepalen. Dat wordt echter onmogelijk gemaakt als de oorlog uitbreekt. Hun Joodse afkomst zorgt ervoor dat de nazi’s de jacht op de Brückers openen. Die laten zich alleen niet zomaar oppakken, en vechten voor hun leven, waarbij alle middelen zijn geoorloofd.

Als de zwangere Catharina toch wordt gearresteerd en afgevoerd naar Westerbork begint haar strijd om te overleven. Ze vecht voor haar baby. De kleine Clarence wordt geboren in het concentratiekamp, waar zijn vader hem nog één keer mag zien voordat hij op deportatie gaat naar Sobibor.

‘’Doe alles om jezelf én onze zoon te redden’’, schrijft hij in zijn afscheidsbrief.

Daar geeft Catharina gehoor aan. Ze gaat dansen als showgirl, in het beroemde kampcabaret. Iedere dinsdagavond een voorstelling met SS-ers op de voorste rij, terwijl diezelfde ochtend duizenden Joden in de trein naar Auschwitz zijn afgevoerd. Als ze wordt verraden wacht het onvermijdelijke, maar ze wordt onverwachts gered van de gaskamers door een SS-er.

Auteur Frank Krake
Frank Krake is geboren in 1968, te Almelo. Hij studeerde Marketing Strategy aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Het leven van Frank Krake is als een achtbaan. Hij was betrokken als ondernemer bij verschillende ondernemingen, eer hij zijn eigen bedrijf in tuinmeubelen startte.  Deze onderneming groeide uit tot een bedrijf met een oppervlakte van de grootte van drie voetvelden. Wanneer deze onderneming failliet gaat start hij een nieuw bedrijf, TitaTuinmeubelen. Met deze succesvolle onderneming werd hij hoofdsponsor van voetbalclub De Graafschap in 2011. Hierna begint Frank Krake met schrijven over het traject wat hij heeft afgelegd om een succesvol ondernemer te worden. Ook geeft hij lezingen en presentaties.
Inmiddels heeft hij voor het boek Catharina al drie boeken geschreven: Hannalore – het meisje uit de sekte, De grootste bankoverval allertijden en De laatste getuige.
Voor al zijn boeken doet Frank Krake lang, goed en gedegen onderzoek. Zo was hij voor het boek ‘Catharina’ al drie jaar lang uitgebreid research aan het doen. Waaronder meerdere interviews met de zoon van Catharina.

Indrukwekkend en diepgaand
"Catharina" van Frank Krake is een indrukwekkend en diepgaand verhaal over overleven, familie en veerkracht tijdens de Holocaust. Hoewel de titel suggereert dat het vooral over Catharina gaat, vertelt het boek eigenlijk het bredere verhaal van haar hele familie. Frank Krake slaagt erin om op een respectvolle en feitelijke manier het dramatische levensverhaal van de familie Brücker te reconstrueren, zonder het te dramatiseren of te romantiseren. Juist die nuchtere schrijfstijl maakt het verhaal zo krachtig.

Geen roman maar leest wel heel prettig weg, anders dan andere biografieën
Voordat ik met lezen begon had ik het idee een geromantiseerd oorlogsverhaal te gaan lezen. Eenmaal het boek in handen zag ik alle foto’s en documentatie en begreep ik al snel dat dit een heel ander soort boek zou worden. Als het maar niet zo een saaie biografie zou worden, hoopte ik. Integendeel, ik werd aangenaam verrast door een veel diepgaander en interessanter verhaal. Mede doordat auteur Frank Krake ook de familie van Catharina uitgebreid aan bod laat komen.

Veel research, interviews, documentatie, foto's en getuigenissen
Het is duidelijk te merken dat Frank Krake ongelooflijk veel research heeft gedaan voor dit boek. Met respect en zonder, dingen te suggereren, schrijft hij het bijzondere verhaal van Catharina op. Hij baseert zich op bewaarde documenten, interviews en getuigenissen.
Op deze manier krijg je een goed inzicht van de manier van leven en de keuzes die ze hebben moeten maken. Er is een bijzondere hoofdrol voor de vader van Catharina – Mozes. Hem kun je wel de steunpilaar van het gehele gezin noemen. En de acties die hij soms onderneemt zouden zo uit een spannend jongensboek kunnen komen. Helaas was alles waar.

Zoveel meer dan slechts een oorlogsverhaal
De schrijfstijl van Frank Krake is toegankelijk en leest op een prettige manier vlot door. Het is uiteraard een zwaar stuk uit de geschiedenis maar toch heb ik het boek met geen enkele tegenzin gelezen. Het is zoveel meer dan slechts een zoveelste oorlogsverhaal. Het boek ‘Catharina’ stijgt boven de andere uit omdat het heel nauwkeurig is. Daardoor raak je meer bij de personages betrokken. Ik werd meerdere keren echt emotioneel geraakt.

Een ode aan Catharina en de gehele familie Brücker
Het boek ‘Catharina’ is niet alleen een levensverhaal van een vrouw die samen met haar zoon de oorlog overleefd. Het is een ode aan de familie Brücker die zich door moed, doorzettingsvermogen en liefde staande wist te houden. Ik weet zeker dat ik het boek nog meerdere malen eens door zal bladeren. Een pareltje onder alle oorlogsboeken.

TIP
Kijk op NPO de televisie serie 'Joodse kleermakerfamilie probeert holocaust te overleven. Deze gaat over Catharina en haar familie (uitzending was op 27 februari)

Informatie over het boek Catharine
Titel: Catharina | Auteur: Frank Krake | Uitgeverij: Achtbaan | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 367 |  ISBN 978 908 247 647 7 | Kijk voor meer informatie voor verkoop of informatie van dit boek bij je plaatselijke boekwinkel of klik op Bol.com, Bruna.nl, Hebban of Goodreads

Ik weet me geen raad - Willy Lindwer en Aline Pennewaard

''Ik weet me geen raad en vraag om uw welwillende hulp in mijn nood. Dankbaar wacht ik uw beslissing af...'' 

Brieven schrijven, ik deed het vroeger met liefde. Ik deed het bijvoorbeeld in de zomervakantie, met mijn beste vriendin omdat ik haar gedurende de zomervakantie niet zag. Het was in de begin jaren tachtig ook helemaal in om bij een vriendenkring te horen. Dan schreef elke keer iemand anders een stukje aan in de brief en kwam hij uiteindelijk weer bij je terug. Naast deze vriendenkring schreef ik ook nog met een penvriendin in het buitenland. Iemand die je verder helemaal niet kende, maar waar je de dagelijkse dingen wel aan elkaar vertelde. Weer later schreef ik luchtpost aan mijn vriendje in het leger. Eigenlijk alleen maar leuke post! Daarom kan ik me ook totaal geen voorstelling maken dat je een brief uit pure wanhoop moet schrijven. Een brief die aanvangt met ‘’Ik weet me geen raad’’

Hier gaat het boek ‘’Ik weet me geen raad’’ – wanhoopsbrieven van Joodse Vluchtelingen 1038-1939 – over.
Jaren geleden vond documentairemaker Willy Lindwer bij het oud papier een bundel met tweehonderd brieven, die afkomstig bleken van vervolgde Joden uit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechoslowakije. Ze smeekten de Joodse gemeente in Amsterdam massaal om ze een uitweg te bieden, maar die kon niets voor ze betekenen. De landsgrenzen sloten zich eind jaren dertig meer en meer voor de Joden van Europa. De brieven schetsen een hartverscheurend beeld van hun levensbedreigende omstandigheden.

Historica Aline Pennewaard onderzocht wat er met de schrijvers gebeurde nadat zij hun wanhoopsbrief hadden verstuurd. ‘Ik weet me geen raad’ toont een breed scala aan verhalen die op ingrijpende wijze inzichtelijk maken hoe dat in zijn werk ging. Lukte het ze om tijdig uit Europa weg te komen? Of vielen ze ten prooi aan de vernietigingsmachine van de nazi’s?

In deze tijd, waarin vlucht en emigratie opnieuw centrale thema’s zijn in het maatschappelijk debat, maakt dit boek de menselijke kant van de zaak zichtbaar: een kant die helaas maar al te vaak wordt vergeten.

Auteur en regisseur Willy Lindwer
Willy Lindwer is geboren op 18 maart 1946, in Amsterdam. Zijn ouders komen uit Polen en Oekraïne. Anders dan de rest van zijn familie overleefden zijn ouders, en broer, de oorlog. Ze zaten namelijk ondergedoken in de Achterhoek.
Lindwer volgde een HBS-B opleiding aan het Amsterdam Lyceum, en studeerde door aan de Filmacademie. Na zijn studie ging hij aan het werk bij de Wereldomroep, en tevens bij de NOS op de documentaire afdeling. In 1985 richtte hij zijn eigen bedrijf, AVA Production op. Hij woont tegenwoordig in Tel Aviv. Daar richtte hij Terra Film Production op.
Lindwer staat bekend om zijn films, documentaires en boeken over de Holocaust, Israël, het Jodendom en het Midden-Oosten. In 1988 won hij de International Emmy Award voor de film ‘De laatste zeven maanden van Anna Frank’. Vorig jaar kwam hij met een prachtige documentaire/film over de corruptheid bij het Amsterdamse GVB, gedurende de Tweede Wereldoorlog: ‘Verdwenen stad’. Mijn volledige review hiervan is te lezen op de site van www.mamascrapelle.nl

Samenwerking met historica Aline Pennewaard
Nu komt hij, in samenwerking met historica, schrijfster en onderzoekster Aline Pennewaard wederom met een indrukwekkend en schokkend stukje geschiedenis; het boek ‘Ik weet me geen raad’
Historica Aline Pennewaard werkte aan een promotieonderzoek over de deportaties vanaf Nederland naar de concentratiekampen. Eerder werkte ze ook al samen met Willy Lindwer. Het boek ‘Bernie’s oorlog’ en de het boek/film ‘De treinreis’ is van hun beider hand.

Brieven als wanhoopsroep
Het boek ‘Ik weet me geen raad’ bevat maar liefst 35 brieven van lotgevallen die zich tot in hun totale wanhoop tot het comité voor Joodse Vluchtelingen in Amsterdam richten. Met de hoop dat ze (alsnog) worden opgenomen als vluchteling en zo de vreselijke toestanden waar ze in verkeren kunnen ontvluchten. Hoewel het in Nederland nog relatief rustig is qua oorlogsgeweld in de jaren 1938-1939, zijn er andere Europese landen al afschuwelijke wantoestanden gaande.

Elke dag één brief
Het boek is hartverscheurend en ik kon het absoluut niet in een keer uitlezen. Het had zo een impact om te weten dat dit echte brieven zijn van echte mensen in nood. Ik heb met mezelf toen afgesproken elke dag één brief te lezen. Postuum stak ik dan een kaarsje voor die familie of die persoon aan. Vaak wilde ik toch ook wel weten of er nog informatie te vinden was over de betreffende gevallen en raadpleegde ik internet.

De even indrukwekkende televisieserie De Joodse Raad
De brieven waren gericht aan de voorzitter van het comité, de heer David Cohen, die later een van de voorzitters zou worden van de Joodse Raad. Over het wel en wee van die raad is onlangs de prachtige en zeer indrukwekkende gelijknamige serie op televisie geweest.

Veel lukte niet, maar een hoop dingen ook wel
Het is ongelooflijk wat het comité voor Joodse Vluchtelingen heeft proberen te doen. Een baan zoeken voor een zoöloog, die toen al in kamp Buchenwald had gezeten. Helaas mislukte dat en moest hij samen met zijn gezin uiteindelijk naar Auschwitz. Ondanks het verzoek van intellectuelen, verenigd in het Comité van Waakzaamheid, waarbij ze de regering om coulance met betrekking tot de vluchtelingen vroegen, hield die voet bij stuk, en lieten ze niemand meer Nederland binnen.
Echter lukten er veel dingen ook wel: valse papieren, onderduiken, en bijvoorbeeld kindertransporten naar veilige oorden.

Geschiedenis herhaalt zich helaas
Willy Lindwer heeft nog steeds contact met de vrouw die toentertijd secretaresse was van het Vluchtelingencomité, Mirjam Bolle-Levie. Zij is inmiddels 107 jaar oud en woont in Jeruzalem. Gelukkig is zij nog steeds in het bezit van een ‘een messcherp geheugen’, zegt
Lindwer. Ze weet zich nog alles te herinneringen van de hartbrekende brieven.
Elke brief aan het comité voor Joodse Vluchtelingen is een stukje geschiedenis. Een noodkreet uit een ver verleden. Helaas lijkt het verleden ons weer in te halen en zijn er opnieuw duizenden mensen voor oorlog op de vlucht. Dat maakt dit al prachtige boek, nog intenser om te lezen. 

Details over het boek
Titel: Ik weet me geen raad - wanhoopsbrieven van Joodse vluchtelingen 1938-1939 | Auteurs: Willy Lindwer en Aline Pennewaard | Uitgeverij: Balans | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 222 | ISBN 978 9463 823 883 

Framed - John Grisham & Jim McCloskey

''Geconfronteerd met het overweldigende bewijs bleven de aanklagers doorvechten om de waarheid te omzeilen...''

Roep je John Grisham dan zullen er hier in huis diversen planken gaan kraken. Als fan van het eerste uur heb ik geen enkel boek van hem overgeslagen. Nee je leest het goed, geen enkele. Want niet alleen de rechtbankdrama’s las ik allemaal, ook de young adult serie, de verhalenbundels, en de ‘romans’. Niet alle konden me bekoren maar de meeste zijn toch echt wel van een buitengewoon hoog niveau. Toen ik dan ook hoorde dat er een verhalenbundel uitkwam over waargebeurde onterechte veroordelingen, en ik dit boek ‘Framed’ mocht ontvangen als recensie-exemplaar van uitgeverij A.W. Bruna was ik als een kind zo blij. Mijn boekenplanken zuchten echter alweer, weer een boek erbij.

Hier gaat het boek Framed over
Wanneer er een misdaad plaatsvindt die de samenleving doet huiveren, eist het publiek à la minute gerechtigheid. De dader moet worden opgespoord, berecht en gestraft, en politie en aanklagers haasten zich om de zaak zo snel mogelijk op te lossen. Hoe dan ook.
In ’Framed’ laten auteur John Grisham en Jim McCloskey zien waar dat toe kan leiden. Tien gevallen van onterechte veroordelingen. Eenentwintig onschuldige mensen. Het zijn verhalen met een waarheid die schokkender is dan fictie. Verhalen die bovendien geen uitzondering zijn.

Joe Bryan leed onder de ondragelijke tragedie van de moord op zijn vrouw, om vervolgens zelf te worden berecht en schuldig te worden bevonden. Dit ondanks het feit dat hij zich, ten tijde van de misdaad, tweehonderd kilometer verderop bevond. Clarence Brandley bracht negen jaar door in de dodencel en was slechts zes dagen verwijderd van zijn executie, toen nieuw bewijs hem van alle aanklachten zuiverde. En in het geval van de Norfolk Four gingen de politie en aanklagers door met het arresteren van onschuldige mensen, totdat niet één maar vier mannen achter de tralies zaten. Dit zijn slechts drie van de tien schokkende verhalen uit de bundel ‘Framed’.

Niet ontspannen gelezen, wel blij dat ik het gelezen heb
Het boek ‘Framed’ valt niet in de categorie: ontspannen lezen. Menig thriller heeft mij op het puntje van mijn stoel weten te houden. Ook diverse (oorlogs)-romans hebben mij tot tranen weten te roeren. Maar door dit boek ben ik echt geschokt. Ik kon dan ook niet meer dan één verhaal per keer lezen. Dan moest ik weer even een ander boek oppakken.

Schokkend, hartverscheurend en bewonderingswaardig
‘Framed’ is niet alleen schokkend maar ook hartverscheurend. Het is gewoonweg niet te bevatten dat er mensen zijn die andere dit kunnen aandoen. Dat je weet dat je iemand ten onrechte veroordeeld hebt. Het strafrechtelijke systeem is nog corrupter dan je je ooit zou kunnen voorstellen. Dit boek is wellicht pas het topje van de ijsberg en het is bewonderingswaardig dat John Grisham en Jim McCloskey dit zo goed, en duidelijk, hebben weten te beschrijven. Het research werk is fenomenaal.

Het rechtssysteem is helaas niet te vertrouwen
De tien verhalen op zich zouden alle goed zijn geweest voor een individuele rechtbankthriller op zich. Maar gebundeld als korte verhalen bij elkaar komt het veel meer over. Het is ronduit stuitend dat dit gebeurt. Kortom, wellicht lees je ‘Framed’ niet voor je plezier, maar wel voor het feit dat we onze ogen niet mogen sluiten voor dit soort vreselijke wandaden. Want wie is nu uiteindelijk de crimineel? En wie kun je in het rechtssysteem vertrouwen? Niemand, zo blijkt. Een hele harde waarheid, helaas.

Specificaties over het boek 'Framed'
Titel: Framed | Auteur: John Grisham & Jim McCloskey | Uitgeverij: A.W. Bruna | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 448 | ISBN paperback 978 940 051 801 8 | ISBN gebonden editie 978 940 051 802 5

Miss Eliza's Engelse keuken - Annabel Abbs

''Wat is de wereld toch vreemd, dat geen enkele vrouw mag toegeven aan de geneugten van de tafel. Ze moet de maaltijd uiteraard wel bereiden. Maar zonder gevoel. En ze moet ervan eten - al is het maar om in leven te blijven - maar zonder enig plezier in het proces te uiten. Voor ons, leden van het zwakke geslacht, mag eten alleen functioneel zijn.''

Engeland, 1835. Eliza Acton droomt ervan haar poëzie uit te geven. De uitgever die ze bezoekt, denkt daar helaas heel anders over. Hij adviseert haar een kookboek te schrijven, omdat dat een vrouw beter zou passen. Als haar familie in geldnood komt begint ze uiteindelijk toch recepten te verzamelen.
Tot haar grote verbazing ontdekt ze haar talent voor de culinaire kunsten. Ze huurt de armlastige Ann Kirby in om haar te helpen. De twee ontwikkelen een bijzondere vriendschap, die sociale klasse overstijgt en samen schrijven ze een kookboek dat het kookboekschrijven voorgoed veranderd. Maar wanneer Ann een geheim ontdekt in Eliza's verleden en een eigen stem vindt, begint hun vriendschap scheuren te vertonen.

Het boek 'Miss Eliza's Engelse keuken is gebaseerd op een waargebeurd verhaal: dat van dichter en kookboekschrijfster Eliza Acton en haar assistent Ann Kirby. Samen schreven ze tussen 1835 en 1845 een kookboek, dat na verschijnen een bestseller werd. Het verhaal deed me sterk denken aan de film 'Julia en Julia'. Deze film, met een Oscar winnende hoofdrol voor Meryl Streep, gaat ook over het schrijven van een kookboek, en is tevens geïnspireerd op een waar gebeurde geschiedenis. Namelijk die van Julia Child die het boek 'My life in France' schreef en co-auteur was van het wereldberoemde kookboek 'Mastering the art of French Cooking'. Deze film heb ik denk ik al minstens twintig keer gezien.
Met dezelfde humor, scherpte en verrukkelijke gerechten, is het boek 'Miss Eliza's Engelse keuken' geschreven. 

Auteur Annabel Abbs heeft al meerdere romans, non-fictie boeken en korte verhalen op haar naam staan en is meerdere malen bekroond hiervoor. Ze heeft een fijne schrijfstijl waarbij elke bladzijde opnieuw uitnodigt om door te lezen en je het boek dus ook niet weg kunt, maar ook niet wilt, wegleggen.

Het verhaal wordt afwisselend door de ogen van de twee hoofdpersonages verteld. Dit geeft aanzienlijk meer betrokkenheid voor de lezer en zo krijg je ook meer mee van hun gedachten, ervaringen en emoties. Abbs maakt geen verschil tussen de personages en beschrijft beide met evenveel respect. Ze maakt zowel van de rijke Eliza als van de arme Ann moedige vrouwen, die beide moeten opboksen tegen de tijdsgeest waarin ze leven. Door middel van het bedenken en bereiden van recepten creëren ze een nieuw bestaan voor zichzelf, waarin ze heer en meester kunnen zijn. De recepten zijn zo beschreven dat je maag begint te knorren tijdens het lezen. Daarom vind ik het wel een gemiste kans dat de recepten niet in het boek terug te vinden zijn.

Het boek 'Miss Eliza's Engelse keuken' haalt verschillende thema's aan, zoals; rijkdom versus armoede, emancipatie, alcoholisme, angst, verdriet, verlies, overwinning en liefde. Door de beeldende manier van schrijven kun je de hitte van de kokende pannen voelen, de gerechten bijna ruiken en deed de entourage me denken aan de keukens en omgeving van de beroemde serie 'Downton Abbey'.

Koken en lezen zijn twee van mijn favoriete hobby's, dus was deze roman, met zijn prachtige Delfts Blauwe voorkant, een traktatie om te lezen. ''Dit verhaal is een feestje voor je zintuigen'', schrijft auteur Santa Montefiore op de voorkant. Ik sluit me daar volledig bij aan.

Titel: Miss Eliza's Engelse keuken | Oorspronkelijke titel: Miss Eliza's English Kitchen | Auteur: Annabel Abbs | Uitgeverij: A.W. Bruna | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse uitgave: 2024 | Vertaling: Anna Liverstro | Aantal bladzijden: 396 | ISBN 978 940 051 735 6

Terra di Sicilia - De terugkeer van de patriarch, Mario Giordano

'Waarom nemen mensen een besluit? Wat veroorzaakt een bocht in de weg van het lot? Wat leidt tot wat? Het leven drijft ons alle kanten op, in de oceaan van mogelijkheden moeten we telkens weer naar de oppervlakte op adem te halen en om beslissingen te nemen, maar het liefst zouden we onze tijd verdromen op de modderige bodem van ons bestaan.''

Sicilië, eind negentiende eeuw. Barnaba Carbonaro groeit op in grote armoede. Op jonge leeftijd begint hij te werken in de productie van citrusvruchten. Sicilië is een traditionele plek, waar familie het hoogste aanzien heeft, maar tegelijkertijd begint de wereld door industrialisatie drastisch te veranderen. Barnaba verlangt dan ook naar avontuur en handel. Als hij voor zaken in München is, ontdekt hij algauw dat de Duitsers hunkeren naar zuidvruchten en vitaminen. Door zijn humor en moed groeit Banrnaba uit tot een gerespecteerd Citrus handelaar, gedreven door een onverzadigbaar verlangen. Barnaba krijgt vierentwintig kinderen, verdient een fortuin en verliest alles.

Auteur Mario Giardano (1963), is als zoon van Italiaanse immigranten, geboren in München. Hij is schrijver van zowel boeken als voor scenario's. Zijn roman zijn vertaald in meer dan vijftien talen. Tevens is hij de auteur achter de 'Tante Poldi-serie'. Deze serie omschrijft hij zelf als knussen thriller. Echter is zijn nieuwste boek 'Terra di Sicilia' van een heel ander kaliber. Het verhaal is gebaseerd op zijn eigen Italiaanse familie.
Mario Giardano schrijft naast romans ook prentenboeken en verhalen voor jongeren. Een uitgebreid interview met de auteur is te lezen op de site van Hebban.nl

Het boek ‘Terra di Sicilë’ begint voorin met een stamboom en een lijstje met alle namen die voorkomen in het verhaal. Dat is wel heel handig, want dat maakt het, hier en daar wat chaotische verhaal, wat overzichtelijker. Zeker omdat vele namen ook nog eens op elkaar lijken, en de tijdslijn niet chronologisch is. Achterin staat nog een woorden- en termenlijst ter verduidelijking, voor diegene die niet zo thuis zijn in de Italiaanse taal. Het verhaal beslaat de periode tussen 1890 en 1960 en verplaatst zich van Sicilë naar München en weer terug. Hierbij wordt niet alleen de familiegeschiedenis van de auteur Mario Giordano uit de doeken gedaan maar komen er ook verschillende geschiedkundige gebeurtenissen .

‘Terra di Sicilia’ is niet alleen qua aantal bladzijden een lijvig boek, het is ook een zeer interessant en lijvig verhaal. De schrijfstijl is zeer beeldend en levendig maar het is wel literatuur dus het vraagt van de lezer wel echt een andere manier van lezen. Neem dan ook vooral de tijd voor dit boek ( ook voor het vervolgdeel) want het is meer dan de moeite waard. Vooral wanneer je in ogenschouw neemt dat ‘Terra di Sicilia’ berust op waargebeurde feiten. De schrijver neemt je bij de hand en maakt je onderdeel van zijn familie, waarbij hij niets of niemand schuwt, maar zich ook niet schaamt of verantwoordelijkheid neemt voor de dingen die er plaatsgevonden hebben.

Het levensverhaal van zijn voorouders is zeker niet alleen maar rozengeur en maneschijn. List en bedrog, angst en verdriet, verlies en overwinning maar zeker ook liefde en geluk komen aan bod. Dit alles met veel respect en eerbied geschreven. De warmte van Sicilë is voelbaar, net zoals de kilte van München. Neem de tijd voor dit boek en wanneer je er dan helemaal in zit, lees dan gelijk verder in het vervolg deel: ‘Terra di Sicilia’ – de vrouwen van de familie Carbonaro. Dit keer wordt de familiegeschiedenis wederom verteld maar dan door de ogen van drie generaties vrouwen. Dit levert een hele andere kijk op gebeurtenissen. Het  zijn vooral de emoties die de auteur Mario Giardano in dit tweede deel zo mooi weet te schrijven. Heel knap wanneer je als mannelijke auteur, vrouwelijke emoties zo weet te omschrijven.

Dit is het verhaal van Terra di Sicilia – de vrouwen van de familie Carbonaro.
Pina droomt ervan om een leider te zijn. Anna wil niets liever dan zingen. Maria wil een broek mogen dragen. Drie vrouwen uit de familie Carbonaro vertellen hun verhaal: over een archaïsch Sicilië aan het einde van de negentiende eeuw. Over de vloek van hun voorouders, over wonderen, illusies en kleine triomfen. Over liefde en geweld, over kleermakers, charlatans en verdrietige geesten.
Ze vertellen over thuiskomen en buitenlands zijn, nachten vol bombardementen en over hoe het geluk hen altijd heeft gevonden. Dit is het veelbewogen leven van drie vrouwen die standvastig hun zelfbepaalde paden banen.
Een reis die voert van Sicilië naar Duitsland en die meer dan een eeuw beslaat.

Iets in de manier van schrijven, en dan doel ik vooral op de wonderen/illusies en geesten, deed me denken aan ‘Het huis met de geesten’ van Isabel Allende of ‘Chocolat’ van Joanne Harris. Ook twee van mijn favorieten.

Een dapper oorlogsverhaal over vriendschap, moed en een bijzondere band tussen een hond en zijn baasje''.

Wanneer Peggy een zwerfhond van de straat redt, ontstaat er een mooie vriendschap. Niet kan haar en haar hond Beau nog scheiden - totdat de Tweede wereldoorlog uitbreekt. Peggy wordt, samen met haat broertje, voor haar veiligheid naar de kust gebracht. Beau blijft achter in Londen.
Nacht na nacht, terwijl het bommen regent, blijft Beau speuren in het puin van de stad. HIj is op zoek naar overlevenden. Als het noodlot toeslaat en Peggy's leven voorgoed verandert, laat Beau zijn kop niet hangen. Hij heeft een plan. Maar hoe vind hij haar? En welke helden van de straat gaat hem hierbij helpen?

Indrukwekkend, ontroerend en ook best heftig
Laat ik beginnen met te zeggen dat 'Helden van de straat' een indrukwekkend, ontroerend en heldhaftig verhaal is. Maar wat absoluut ook geen blad voor de mond neemt en best heftig kan overkomen voor kinderen. De waarheid over de vreselijke gebeurtenissen die tijdens de Tweede wereldoorlog zijn gebeurd worden niet mooier gemaakt dan dat het was. Ook komt verlies aan bod. Dat is voor de lezers dus wel goed om te weten.

Echter is dit alles verpakt in een hele fijn en goed leesbare schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort en dit verhoogd het leestempo. Direct vanaf het begin voelt het helemaal niet raar aan dat je een verhaal vanuit de beleving van een hond aan het lezen bent. Beau heeft zoveel menselijk trekjes en is zo sympathiek dat je hem meteen in je hart sluit. Maar dat geldt ook voord e nukkige kat Mabel, en de hyperactieve duif Bomber. Auteur Phil Earle laat alle gebeurtenissen door hun ogen zien en dat is heel knap gedaan. Het is zelfs geloofwaardig te noemen.

Jeugdversie van de boek 'In de verte, de zee' en 'Nineteen steps'
Tijdens het lezen van het boek 'Helden van de straat' bekroop me ook een soort gevoel van toeval. Eerder las ik namelijk de boeken 'In de verte, de zee' van Laura Spence-Ash en 'Nineteen Steps' van Milly Bobby Brown. Deze romans gaan over kinderen die gedurende de oorlog naar veiligere oorden in Engeland en zelfs naar de Verenigde Staten werden gebracht.
Het boek 'Helden van de straat' is hier, zeg maar, de jeugdversie van. Heel bijzonder dat al deze boeken mij in zo een korte tijd wisten te vinden.

Helden van de straat lokt een gesprek uit
Het boek 'Helden van de straat' laat op een indrukwekkende, maar vooral liefdevolle manier zien wat oorlog met mensen en dieren doet. Het laat ook zien wat trouw zijn betekend en dat je nooit de hoop moet opgeven. Het blijft van belang dat we dit soort verhalen blijven vertellenen aan onze kinderen laten lezen. Helaas is het heden ten daagse een hele spannende tijd voor kinderen en zitten ze vol met vragen. Het is denk ik daarom ook een heel goed boek om samen, of op scholen, te lezen. Zo leren kinderen hun gevoelens te uiten en te delen. Tevens leren ze meteen een stukje geschiedenis.

Losjes gebaseerd op waargebeurde feiten
Het verhaal van 'Helden van de straat' is fictief maar wel losjes gebaseerd op waargebeurde feiten over de zwerfhond Pip. Hij werd de mascotte van de Londense luchtbrigade en haalde meer dan honderd mensen levens onder het puin vandaan. Ook de bom die op 14 oktober 1940 op een metrostation valt, berust helaas op waarheid. En dan zijn er nog twee verhaallijnen, die hoe raar ze ook lijken, echt gebeurd zijn. Om geen spoilers weg te geven ga ik daar verder niet op in. Ga dit geweldige boek vooral zelf of samen lezen.

Het boek 'Helden van de straat' is geschikt om te lezen voor lezers vanaf 10 jaar.
Een uitgebreide recensie is ook te lezen op www.stoerleesvoer.nl

Specificaties bij het boek 'Helden van de straat'
Titel: Helden van de straat | Oorspronkelijke titel: Until the road ends | Auteur: Phil Earle | Uitgeverij: Kokboekencentrum, jeugd | Vertaling: Ernst bergboer | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 224 | ISBN 978 90 26627781 ISBN e-book 978 90 26627798 | ISBN audioboek 978 90 26627804

Verdwenen Stad - Willy Lindwer & Guus Luijters

 

‘’De verwondering over hoe het kon, en vooral hoe het kon, en vooral hoe het mogelijk werd gemaakt dat Amsterdam in zo’n korte tijd, in ruim een jaar, vrijwel al zijn Joden kwijtraakte, terwijl niemand iets deed, was de vraag die we wilden beantwoorden.’’ Willy Lindwer & Guus Luijters

Het onthutsende en nooit eerder vertelde verhaal over de collaboratie van het Amsterdamse trambedrijf.

Dit is het verhaal van het boek 'Verdwenen Stad'
De Amsterdamse tram deporteerde naar schatting 48.000 van de 77.000 Amsterdamse Joden naar de treinstations op weg naar de vernietigingskampen. Ze zijn vrijwel allemaal vermoord. Dit dramatische verhaal van de tram in dienst van de bezetter wordt voor het eerst verteld door de filmer Willy Lindwer en schrijver Guus Luijters. Ze reisden samen door de stad in de authentieke tram die in de oorlogsjaren Joden afvoerde, onder wie Anna Frank en haar familie, om erachter te komen hoe het kon dat Amsterdam in ruim een jaar tijd zijn Joodse bevolking kwijtraakte.

De auteurs ontdekte 23 niet eerder gepubliceerde facturen die het trambedrijf aan de nazi’s stuurde. Ze laten het hele deportatieproces zien. De laatste generatie overlevenden vertelt over hun deportatie en de rol van de Amsterdams Gemeentetram en het GVB. Verzamelplaatsen en tramhaltes waren de laatste locaties die de Joden van hun stad zagen. Ze werden afgevoerd vanaf deze ‘schuldige plekken’ die niemand meer kent.

Regisseur Willy Lindwer
Willy Lindwer, regisseur van ‘Verdwenen Stad, is geboren op 18 maart 1946 in Amsterdam. Zijn ouders komen uit Oekraïne en Polen. In tegenstelling tot de rest van zijn familie overleefde zijn ouders en broer de oorlog. Die zaten namelijk ondergedoken in de Achterhoek.
Lindwer volgde een opleiding HBS-B aan het Amsterdam Lyceum. Daarna ging hij naar de Filmacademie. Na zijn studie ging hij aan het werk bij de Wereldomroep en bij de documentaire afdeling van de NOS. In 1985 richtte hij zijn eigen bedrijf, AVA Production op. Tegenwoordig woont hij in Tel Aviv, waar hij Terra Film Production oprichtte.
Willy Lindwer staat bekend om zijn films over de Holocaust, Israël, het Jodendom en het Midden-Oosten. In 1988 won hij de International Emmy Award voor de film ‘De laatste zeven maanden van Anna Frank’. Nu komt hij wederom met een stukje geschiedenis over de Jodenvervolging: ‘Verdwenen stad’.

Auteur Guus Luijters
Guus Luijters is geboren in 1943 te Amsterdam. Hij schrijft al jarenlang diversen boeken en verhalen. Ook publiceerde hij in diverse tijdschriften en vaak gebeurde dat ook nog eens onder een pseudoniem. Zo schreef hij samen met Henk Spaan onder de naam van Guus L. Spaan. Maar hij noemde zichzelf ook wel G.W. Dekker, Krijn Schotel, Ria Spluijters, Hidde Olierook, Rob du Mée.
In 2012 publiceerde hij het boek ‘In Memoriam’. Hierin staan de namen van bijna 18.000 kinderen die tijdens de Tweede Wereldoorlog vanuit Nederland werden gedeporteerd: 102 transporten met Joodse, Sinti en Roma kinderen. Luijters haalde deze kinderen met dit werk uit de anonimiteit. Later schreef hij ook nog het boek ‘De Kinderkroniek’. Hierin geeft hij de kinderen zelf het woord.

Na het bekijken van de film 'Verdwenen Stad', tijdens de persvoorstelling op 26 februari, was ik al zwaar onder de indruk van dit verhaal. Ik benaderde uitgeverij Balans en mocht voor hun het gelijknamige boek lezen en recenseren. Na het lezen hiervan ben ik nog meer geraakt door het het verhaal en de misstanden die het Amsterdams Trambedrijf heeft begaan, gedurende de Tweede Wereldoorlog. Het wegvoeren van zoveel duizenden Joden in zo een kort tijdsbestek is namelijk, mede door hun, mogelijk gemaakt en het enge is dat er in de stad geen enkele nagedachtenis van terug te vinden is.

Het boek ‘Verdwenen Stad’ en de gelijknamige film hadden welllicht op geen beter moment dan nu kunnen verschijnen. Met de opening van het Amsterdamse Holocaust Museum is het onderwerp actueler dan ooit. Met het opkomende antisemitisme en de komende dodenherdenking in zicht, houdt menig Amsterdammer zijn hart vast.

Zonder te oordelen brengen ze een verborgen geschiedenis aan het licht
Willy Lindwer en schrijver Guus Luijters hebben de tramreis zelf opnieuw gemaakt en zijn zo langs de adressen en tramhaltes gekomen waar de verschrikkingen zich afspeelden. Alleen dat al geeft meer impact aan het verhaal. Daarnaast brengen ze het verborgen verhaal van de gecollaboreerde trams in ‘Verdwenen Stad’ aan het licht. Dit doen ze zonder dat ze hun persoonlijke mening daarover geven, en ook niet met de bedoeling het GVB aan te klagen.
Het boek geeft een duidelijk en helder overzicht van de gereden ritten en de omstreden facturen. Er zijn interessante interviews met overlevenden en foto’s uit de betreffende periode.
Het is een verhaal geworden waar het GVB tot op de dag van vandaag het zwijgen toe doet. Maar ook zij kunnen nu niet meer over de werkelijkheid zwijgen.

Anne Frank speelt onbedoeld wederom een rol 
Het bizarre aan het hele verhaal, en dat was voor Willy Lindwer en Guus Luijters net zo een verassing, is dat juist de omstreden factuur ook nog eens te maken heeft met Anna Frank en haar familie. Hoe bizar is dat, dat juist die factuur jaren na de oorlog met diversen aanmaningen, nog steeds aan de toenmalige bezetter wordt aangeboden. Maar het boek ‘Verdwenen Stad’ is meer dan de laatste rit van Anna Frank. Het is een confronterend verslag van een bedrijf dat willens en wetens meewerkt aan het afvoeren van Joden. Net als politie en overgelopen burgers.
Door de historische kennis van Guus Luijters komen de ‘Schuldige plekken’ weer tot leven. En dit in combinatie met de kennis die hij heeft over de stad en de geschiedenis in literatuur heeft, wordt het boek een volwaardig naslag werk.

Opdat we niet vergeten maar zeker niet gaan herhalen
Het is tevens een waarschuwing naar de huidige tijd. Niemand mag deze afschuwelijkheden vergeten maar ze mogen zeker niet herhaald worden. Als we kijken wat er bij de opening van het Amsterdams Holocaust Museum gebeurd is moeten we helaas constateren dat we voor een nieuwe golf van antisemitisme, rassenhaat, discriminatie en uitsluiting staan. Het boek ‘Verdwenen Stad’ is een waarschuwing. Opdat we niet weer allemaal gaan toekijken hoe een groep mensen, in welke vorm of met wel geloof dan ook, worden buitengesloten.

Lees het boek en kijk de gelijknamige film
 Zowel het boek als de film ’Verdwenen Stad’ zou een verplichting moeten zijn op alle scholen maar ik raad het zo en zo eenieder aan die interesse heeft in de oorlog, in Amsterdam, in antisemitisme en historie.

Boekinformatie
Titel: Verdwenen Stad | Auteurs: Willy Lindwer & Guus Luijters | Uitgeverij: Balans | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijde: 367 | ISBN 978 94 638 2289 3

De geheimen van de Bodhiboom - Nguyén Phan Qué Mai

                             

                         ‘’Dòi là lèn voi xuóng chó…Ah jee. Maar zo is het leven.’’

Het verhaal van ‘De geheimen van de Bodhiboom’
Het is 1969. De twee zussen Trang en Quýnh verlaten hun arme geboortedorp om werk te zoeken in Saigon. Ze komen terecht in een van de vele bars van de stad, waar ze drinken, flirten en socializen met de Amerikaanse soldaten.
Trang wordt hartstochtelijk verliefd op een Amerikaanse helikopterpiloot, maar de oorlog komt steeds dichterbij.

2016. Phong, zoon van een zwarte Amerikaanse soldaat en een onbekende Vietnamese vrouw, besluit zijn ouders te gaan zoeken. Hij hoopt zijn ellendige bestaan in Vietnam achter zich te laten en een nieuw leven in Amerika op te bouwen. De Amerikaanse Dan, een Vietnamveteraan die nog steeds lijdt onder de verschrikkingen van de oorlog, reist met zijn vrouw terug naar Saigon om zijn verleden onder ogen te zien. Wanneer de in oorlogstijd genomen beslissingen hen uiteindelijk bij elkaar brengen raken verleden en heden met elkaar vervlochten.

Auteur Nguyèn Phan Qué Mai  
Schrijfster Nguyèn Phan Qué Mai is geboren in 1973 in Vietnam, tijdens de Vietnamoorlog. Ze groeide op in de nasleep van de oorlog en zag en ervaarde de verwoestingen. Als kind was ze al gek op schrijven en verhalen lezen en schrijven. Op school was haar favoriete vak Literatuur. Ze droomde ervan om schrijfster te worden maar haar ouders vonden dat maar niets. Ze werkte als straatverkoper en rijstboerin, totdat ze een beurs won om in Australië aan de Universiteit te gaan studeren. Het duurde echter toch nog tot haar drieëndertigste voordat ze het echt aandurfde om haar eerst boek te laten publiceren. Tot die tijd werkte ze fulltime en schreef ze in de avonduren en weekenden.
Haar debuut ‘De bergen zingen’ vertelt een verhaal dat is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het werd meteen een internationale bestseller. Ze schrijft zowel in het Vietnamees en Engels. Haar werken zijn inmiddels vertaald in twintig verschillende talen.

Kracht van vergeven
Wie nog een mooi boek zoekt voor de komende donkere en vaak sombere dagen heeft met ‘De geheimen van de Bodhiboom’ een prachtig familie-epos in handen. Een betoverde roman vol met familiegeheimen, verborgen trauma’s, liefde en verdriet. Maar het laat vooral de allesoverheersende kracht van vergeven zien.

Drie verhalen vloeien uiteindelijk in elkaar over
Met haar boek ‘De bergen zingen’ wist auteur Nguyèn Phan Qué Mai al te imponeren. Ook ik was zeer onder de indruk van dit verhaal. Ik keek dan ook erg naar uit naar haar nieuwste boek ‘De geheimen van de Bodhiboom’.
Het boek is te verdelen in drie verschillende verhalen. Het eerste verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de Amerikaanse helikopterpiloot Dan. Tijdens de oorlog had hij een affaire met een Vietnamese vrouw. Dit heeft hij echter nooit aan zijn vrouw verteld. Hoe het zijn minnares vergaan is na zijn terugkomst in Amerika heeft hij nooit geweten. Tot hij terug gaat naar Vietnam.
Het tweede verhaal is dat van de zussen Trang en Quynh. Zij ontvluchten hun arme leventje en gaan naar de grote stad Saigon om daar geld te verdienen. Hiervan willen ze ook een deel naar hun ouders sturen. Maar moeten ze hier echt hun ziel en zaligheid voor verkopen? Dan slaat ook nog eens het noodlot toe bij een van de zussen.
Als laatste volgen we het verhaal van Phong, die als vondeling bij de nonnen neergelegd werd. Als zijn verzorgster overlijdt raakt hij het spoor bijster en komt op straat terecht. Wanneer een familie hem adopteert blijkt daar een adder onder het gras te zitten.

Zoals je bovenstaand al lezen kan, krijg je als lezer heel wat te verstouwen en moet je wel echt je gedachten erbij houden. Soms is het ook lastig om te volgen waar de auteur Nguyèn Phan Qué Mai nu precies heen wil. Maar door de mooie, hier en daar poëtische zinnen is het boek maar moeilijk weg te leggen. Uiteindelijk komen alle verhaallijnen prachtig, in een vloeiende lijn, bij elkaar.

Respect en aandacht dat is wat de hoofdpersonages krijgen
Nguyèn Phan Qué Mai heeft van alle personages echte persoonlijkheden weten te maken. De angst, wanhoop, liefde en het verlangen was tijdens het lezen voelbaar, en sommige stukken in het boek wisten me ook echt emotioneel te raken. Ze heeft alle personages gelijkwaardig beschreven, niemand heeft een voorkeurspositie.
Ondanks het zware onderwerp, waar je eigenlijk veel te weinig over leest of ziet, is he boek ‘De geheimen van de Bodhiboom’ een prachtig ontroerend verhaal geworden. Zonder te overdrijven heeft auteur Nguyèn Phan Qué Mai de verschrikkelijke geschiedenis een geloofwaardig en respectvol gezicht gegeven. Een geschiedenis die tot op het heden nog steeds invloed op families heeft. Maar ook een geschiedenis die in de oorlogen die helaas nu aan de gang zijn weer gelijkwaardige toestanden veroorzaken. Een oorlog tekent mensen voor het leven en suddert nog generaties langdoor. Zelf schrijft ze aan het einde van haar boek dit erover:

''Deze roman is een gebed voor een wereld met meer compassie, meer vrede, meer  vergiffenis en heling. moe er een einde komen aan alle gewapende conflicten.''

Emotioneel geraakt en weer wat geleerd
Net als bij het boek ‘De bergen zingen’ werd ik emotioneel geraakt door het boek ‘De geheimen van de Bodhiboom’. Het is goed om dit soort verhalen te blijven vertellen. Ik mag hopen dat auteur Nguyèn Phan Qué Mai met nog veel meer van dit soort prachtig geschreven romans gaat komen.

Stil zijn als de slangen bijten - Theo Henk Streng

 

‘’Als je ze ziet, weet je wat ze zijn…het was niet eens het machinegeweer om zijn nek. Ook niet het legeruniform. Het was iets in het gehele plaatje. De houding van de man die eigenlijk nog helemaal geen man was…deze knul was gevaarlijk.’’

Het land waar Yaro en Ayana opgroeien wordt geteisterd door burgeroorlogen. Oorlogen die niemand nog snapt. Als er rebellen opduiken, krijgt Yaro de opdracht zijn zus snel van school te halen. Helaas is er geen ontkomen aan. De rebellen plunderen het dorp en nemen de kinderen mee de jungle in. Zij moeten vanaf nu ook gaan vechten.
Yaro heeft geen idee waarvoor hij vecht, maar niet meedoen is geen optie. Samen met Ayana, zijn albinovriend Kobe en andere jongens en meisjes moet hij in de bush zien te overleven. Het gevaar bestaat niet alleen uit wilde dieren, giftige slangen en krankzinnige soldaten. Het gevaar bestaat ook uit hemzelf, want Yaro merkt zelf ook wel dat hij anders wordt.

Het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten is geschreven als een jeugdboek, maar ik als volwassenen zat er vanaf de eerste bladzijde meteen in. Het verhaal heeft me niet meer losgelaten en na het lezen nog wel even flink beziggehouden. Zo zie je maar weer dat boeken in principe leeftijdloos zijn. Het gaat om het verhaal wat ze te vertellen hebben en dat raakt je of raakt je niet.

Al eerder las ik een boek van de auteur Theo Streng, namelijk: ‘Dochter van de onderwereld.’ Ook dit is een jeugdboek maar tevens geschikt voor volwassen.
Het is de rake schrijfstijl van de auteur die tot de verbeelding spreekt. Het is bijna filmisch beschreven allemaal. De karakters zijn goed uitgewerkt. Zo maak je de verandering van de hoofdpersoon Yaro goed mee. Zijn angsten, zijn onmacht. Zijn dwaasheid omdat hij meegetrokken wordt in de gekte van het geweld. En daarna de schaamte. Dit alles is zo levendig en met emotie beschreven dan het me wist te raken.

Het verhaal is niet zachtzinnig of fijngevoelig. Theo Streng benoemt nogal wat dingen bij de naam, zoals de verkrachting van een moeder. Heel goed beschreven maar niet voor ieder kind weggelegd. Een waarschuwing daarvoor is denk ik wel op zijn plaats.
Het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten zou het denk ik ook heel goed doen op scholen. Om gezamenlijk te lezen en te bespreken en zo de leerlingen wat meer bewust te maken van de vrijheid die we hier hebben ten opzichte van andere plekken in de wereld. Zeker nu met de oorlogen die aan de gang zijn en dus kinderen in oorlogsgebied.

‘’Het was tijd om het verleden te laten rusten en naar voren te kijken. Al zou hij altijd een kind van de oorlog blijven.’’

Auteur Theo Streng heeft een prachtig en tegelijkertijd afschuwelijk verhaal geschreven. Daarnaast is te merken dat hij gedegen onderzoek gedaan heeft naar het ronselen van kindsoldaten.
De volledige opbrengst van het boek gaat naar de stichting War Child. Deze organisatie helpt wereldwijd kinderen in oorlogsgebieden. Met muziek, sport en spel leert War Child de oorlogskinderen omgaan met hun emoties en hun ervaringen. Zodat kinderen zich weer even veilig kunnen voelen en weer even kind mogen zijn.

Via deze weg bedank ik de auteur Theo Streng. Ik mocht zijn e-boek lezen om te recenseren en onderdeel zijn van de blogtour rondom het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten’. Overigens heeft dat mijn mening niet beïnvloed.

De lijst - Marelle Boersma

                       ''Zoek altijd onder het oppervlak, zei mijn moeder altijd.''

En dan ineens sta in op 'de Lijst'. In mijn geval een gunstige Lijst , want ik mag onderdeel zijn van het blogtour rondom het nieuwe boek van Marelle Boersma: 'De Lijst'.
De schrijfster en uitgeverij De Crime Compagnie weten er samen, door middel van steeds kleine teaser berichten in de mailbox, een spektakel van te maken. De nieuwsgierigheid is dus gewekt.

Het verhaal van 'De Lijst'
De synopsis op de achterkant stelt de vraag wat archeologe Erin uit Leiden, patissier Charlotte uit Orléans en de Milanese modeontwerper Max met elkaar te maken hebben?

Het verband tussen de drie willekeurige personen wordt langzaam duidelijk als de moeder van Erin onder verdachte omstandigheden overlijdt. Helaas heeft ze niet de kans gekregen Erin te vertellen over 'De Lijst'. '

'De Lijst' die Erin, Charlotte en Max ongewild dichter bij elkaar brengt en waarvan de gevolgen dodelijk zijn.

Marelle Boersma
Schrijfster Marelle Boersma is bestseller auteur van onder andere 'De engel van Sevilla' en 'Vals Alarm'. Ze baseerde haar nieuwe thriller 'De Lijst' op ware gebeurtenissen die het daglicht niet kunnen verdragen en die tot op de dag van vandaag de gemoederen bezighouden.

Dat het boek 'De Lijst' leest als een trein is een feit. De schrijfstijl is vlot en door de korte hoofdstukken blijf je gemakkelijk doorlezen. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van drie hoofdpersonages, waarvan Erin dan weer het hoofd- hoofdpersonage is. 

Het begin van het boek geeft veel informatie en als lezer heb je geen idee waar de schrijfster naar toe wil en wat het waargebeurde aspect is. Qua opzet en geheimzinnigheid, maar ook de zoektocht, deed mij een beetje denken aan de Da Vinci Code. 
Het verhaal begint in het heden en schakelt terug naar 1995. Bovenaan elk hoofdstuk staat de naam van het personage van waaruit verteld wordt, en dat geldt ook voor de tijdspanne. Toch is dat een manier van lezen waar je even aan moet wennen.
De personages worden door Marelle Boersma gedurende het lezen steeds meer en meer aan je voorgesteld. De connectie tussen alle drie blijft lang uit, maar uiteindelijk komt alles samen in een einde waar een vuurwerkshow bij zou verbleken. Een totale plottwist, die maar weinige zullen zien aankomen.

En toch, ondanks alle lovende recensies, moet ik wel gewoon eerlijk zijn over mijn eigen leeservaring. Daar waar ik overal lees dat vrijwel iedereen het waargebeurde thema zo geweldig verwerkt vindt in het boek, heb ik het hele waargebeurde verhaal vrijwel niet ervaren. Ik ervaarde het boek 'De Lijst' als een gemiddelde thriller, met een zelfverzonnen thema. Ik denk persoonlijk ook echt, dat wanneer het niet op de achterkant zou staan dat het over waargebeurde gebeurtenissen zou gaan, meerdere mensen het gewoon als een spannend boek zouden lezen,
Daar komt nog bij dat het welllicht een tip is om ergens op het boek een waarschuwing aan te geven om welk onderwerp het verhaal gaat. Niet iedereen vindt deze realiteit aangenaam om ontspannen over te gaan lezen namelijk. 

En dan zijn er gebeurtenissen in het verhaal die me stoorde omdat het gewoonweg onrealistisch is. Lijntjes worden uitgegooid maar niet afgewerkt, en personages worden voorgesteld maar verdwijnen net zo makkelijk weer als sneeuw voor de zon. Dat zou gekund hebben als het verhaal een fictie thriller had geweest, maar nu doet het, naar mijn mening, afbreuk aan de verschrikkelijke waargebeurde geschiedenis die Marelle Boersma zo graag wilde vertellen.
Om geen spoilers we te geven zal ik niet verder op de inhoud ingaan. 

Dat Boersma onderzoek naar het onderwerp gedaan heeft zal ik niet betwisten. Haar nawoord, en met name het naslagwerk, is indrukwekkend te noemen. Daarom vind ik het zo jammer dat er een fictie verhaal omheen gebouwd is. Wellicht had ze een historisch document moeten schrijven, want aan haar schrijf talent ligt het niet.

Het heeft er natuurlijk absoluut mee te maken hoe je een verhaal als lezer zelf ervaart. Dit is helaas mijn ervaring geweest. Een redelijk spannende verhaal, met hier en daar wat onrealistische gebeurtenissen. Met een einde waarbij alles bij elkaar komt maar waar ik bij sommige dingen ook weer grote vraagtekens zet. Een liefde bezegelen op een plek waar iets afschuwelijks gebeurd is gaat mij echt te ver. Net als de songtekst van een omstreden zanger die in het boek verscheidende keren voorkomt. In dit verhaal totaal ongepast.

Al met al was ik heel blij dat ik uitgenodigd werd en op 'De lijst' werd gezet door uitgeverij De Crime Compagnie. Het is leuk om met meerdere mensen een boek vrijwel tegelijkertijd te lezen en alle meningen te delen. De een razend enthousiast, de andere gemiddeld en weer een ander, (zoals ik bijvoorbeeld), minder enthousiast. Zoveel lezers zoveel meningen zeg ik altijd. Dat maakt gesprekken mogelijk, en er is wat mij betreft niets fijner dan praten over boeken.
Dat er nog lang over 'De lijst' van Marelle Boersma gesproken zal worden is een feit. 

Tuinen van Heligan, een nieuw begin - Inez Corbi

 


‘’Als een ekster alleen is, brengt het ongeluk.’

De in Londen geboren Lexi begint vol enthousiasme aan haar nieuwe baan: het plannen van het grote jubileumfeest van de ‘Verloren Tuinen’ van Heligan, aan de zuidkust van Cornwall. Tijdens haar onderzoek naar de geschiedenis van de tuinen ontdekt ze het verhaal van de weeskinderen Damaris en Allie, die in 1781 opgroeien op het landgoed van hun neef Henry Tremayne.
Hij droomt er van een grote tuin aan te leggen – een droom die hij deelt met Damaris, die verstand heeft van planten. Henry’s vrouw is niet gerust op de nauwe band tussen de twee, hoewel Damaris allang verliefd is geworden op iemand anders – de mysterieuze jachtopziener Julian. Maar de demonen uit zijn verleden dreigen hun geluk in gevaar te brengen.

‘’Drie vrouwen gescheiden door de eeuwen
Een schipbreukeling die alles heeft verloren
Een prachtige tuin die hen met elkaar verbindt’’

De schrijfster Inez Corbi is geboren in 1958 en wist van kinds af aan al dat ze schrijfster wilden worden. Ze heeft Engels en Duits gestudeerd. Nadat ze enkel korte verhalenwedstrijden gewonnen had, begon ze aan haar eerste boek. Inmiddels heeft ze twee YA-boeken op haar naam staan en vier romans. Ze woont en werkt nu in Frankfurt.

Dit is nu typisch zo een roman die ik alleen al op zou pakken voor de omslag. Het heeft een lieve, heel uitnodigende uitstraling. Bij het lezen van de synopsis kom je erachter dat het verhaal, een historische roman, gebaseerd is op ware gebeurtenissen en dat is dan voor mij een dubbele reden om het te gaan lezen.
Het verhaal switch tussen het heden en het verleden. In het begin is het even wennen aan alle personages die de revue passeren. Uiteindelijk valt iedereen op de goede plek in het verhaal en kun je heerlijk en ontspannen doorlezen. Het lijkt wel of je op een gegeven moment onderdeel van het verhaal geworden bent. Dat is knap gedaan door schrijfster Inez Corbi. Waarschijnlijk komt dat door de zeer toegankelijke schrijfstijl die ze heeft. Ze zorgt er echt letterlijk voor dat onderdeel wordt van het verhaal. Daarbij schrijft ze heel beeldend, dus zie je het verhaal als een film aan je voorbijkomen.

Overduidelijk zijn de thema’s liefde en verdriet. Deze komen in alle facetten aanbod. In werk, gezin en liefde. Misschien komen ze in dit boek wel wat meer naar voren dan in andere boeken in dit genre en dat maakt het dat het zo fijn is om te lezen. Er zit gewoon meer diepte in het verhaal. Daarbij leer je ook dat de dingen nu eenmaal niet altijd gaan zoals je zou willen maar dat er altijd wel weer een nieuwe uitweg te vinden is.

Al heeft dit boek een goed einde, het is overduidelijk dat er voor een serie geschreven is. Een fijn vooruitzicht. Zeker voor de fans van Lucinda Riley en Corina Bomann is dit een heerlijk (zomer)boek.

Tuinen van Heligan - De roep van het onbekende (deel 2)

In het tweede deel van deze serie maken gaat het verder voor Lexi en Ben. Wanneer ze samen een jubileum van de Tuinen van Heligan aan het voorbereiden zijn groeien ze naar elkaar toe. Tevens ontdekken ze een mysterieus verhaal van een jongeman die ruim tweehonderd jaar geleden gedwongen werd Heligan te verlaten.
1815. Avery, de zoon van de landgoedbeheerder, vlucht na een tragisch duel naar India. Daar sluit hij zich aan bij een botanische expeditie die hem naar het afgelegen Nepal brengt - op een avontuur van bijna magische schoonheid, waarbij hij verliefd wordt maar ook in levensgevaar komt.

Ook in dit tweede deel weet schrijfster Inez Corbi me te boeien. In overvloed van verschijnen van historische romans weet ze zich te onderscheiden door haar schrijfstijl. Hierbij mixt ze fictie mixt met op waarheid gebaseerde gebeurtenissen. Daarnaast schrijft ze heel erg beeldend, en heb je het gevoel met de hoofdpersonages mee te reizen. De dosis drama en romantiek is in balans. Dat geldt eigenlijk voor de hele verhaallijn, die vloeiend tot het einde doorloopt. 

Inez Corbi heeft een goed, onderhoudend, hier en daar realistisch en dan weer geromantiseerd vervolg geschreven. Ik kijk uit naar het laatste deel in deze reeks.

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar. Dit heeft overigens geen invloed op mijn mening.

Titel: Tuinen van Heligan, een nieuw begin | Originele titel: Die Gärten von Heligan, Spuren des Aufbruchs | Auteur: Inez Corbi | Vertaling: Olga Groenewoud | Uitgeverij: AW. Bruna | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste editie: 2023 | Aantal bladzijden: 368 | Genre: roman, historische roman, geschiedenis, serie, trilogie | ISBN 978 94 005 1598 7

Titel: Tuinen van Heligan, De roep van het onbekende | Originele titel: Die Gärten von Heligan, Ruf der Fremde | Auteur: Inez Corbi | Vertaling: Olga Groendewoud | Uitgeverij: AW. Bruna | Eerste uitgave: 2022 | Eerste Nederlandse uitgave: 2024 | Aantal Bladzijden: 349 | Genre: roman, historische roman, geschiedenis, serie, trilogie | ISBN 978 940 051 599 4