Zij had het kunnen zijn - Lisa Jewell

''Door trauma's kun je verlamd raken, op een bepaalde plek blijven zitten. Je denkt dat je het achter je hebt gelaten, maar dat is niet waar. Je zit nog steeds daar, vastgeketend en met alle herinneringen.''

Lisa Jewell is zo een auteur waarvan ik zonder te aarzelen elk nieuw boek oppak. Inmiddels heb ik al haar thrillers gelezen. De ene keer was ik laaiend enthousiast, de andere keer iets minder. Zo vond ik bijvoorbeeld de thriller Niets is waar niet zo heel sterk. Goed geschreven, absoluut, maar het wist mij niet volledig te overtuigen. Daarom begon ik aan ‘Zij had het kunnen zijn’ met gezonde nieuwsgierigheid en de vraag: weet Lisa Jewell me opnieuw compleet in haar greep te krijgen? Het antwoord is een volmondig ja.

Hier gaat het boek over
Jane Trevally, gescheiden en enigszins verloren, gaat met een date mee naar zijn afgelegen huis. Ze hoort een gil en een klap – abrupt besluit ze te vluchten. Vijfentwintig jaar later staat ze opnieuw voor darzelfde huis. Nu om een hondje terug te brengen, dat vlak bij haar huis gevonden is. Een glimp van een gebroken uitziende vrouw achter het raam zet Jane aan tot een zoektocht naar de geheimen van dit huis. Geheimen die gruwelijker blijken dan ze had kunnen vermoeden. En steeds dringt dezelfde gedachte op: Zij had het kunnen zijn.

Elk hoofdstuk heeft wel een soort van cliffhanger, je blijft doorlezen
Vanaf de eerste pagina zet schrijfster Lisa Jewell meteen de toon. Als geen ander beheerst zij de kunst van de spanningsopbouw. Ze gooit niet direct alle kaarten op tafel, maar strooit subtiele aanwijzingen door het verhaal. Elk hoofdstuk eindigt met net genoeg informatie om toch nog één hoofdstuk te willen doorlezen. Voor je het weet ben je weer tientallen bladzijden verder. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar vooral in het gevoel dat er iets niet klopt. Dat sluimerende ongemak maakt de psychologische thriller ‘Zij had het kunnen zijn’ dan ook zo ontzettend sterk.

Verschillende perspectieven maken het verhaal rijker
Ook de personages uit het verhaal van ‘Zij had het kunnen zijn’ verdienen een groot compliment. Jane is een geloofwaardige hoofdpersoon met een verleden dat haar gevormd heeft. Ze is kwetsbaar, maar tegelijkertijd vastberaden. Daarnaast maken de verschillende perspectieven het verhaal rijker. Iedereen lijkt iets achter te houden en juist daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan ieders motieven. Lisa Jewell weet haar personages zoveel diepgang te geven dat je niet alleen wilt weten wat er is gebeurd, maar ook waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Bijna helemaal perfect
Wat ik bovendien erg knap vind, is dat het verhaal meerdere tijdlijnen combineert zonder verwarrend te worden. Langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Iedere onthulling roept weer nieuwe vragen op en precies dat maakt het onmogelijk om het boek ‘Zij had het kunnen zijn’ weg te leggen.

Is er dan helemaal geen minpunt? Heel eerlijk gezegd wel. Richting het einde vond ik dat sommige ontwikkelingen iets sneller werden afgehandeld dan nodig. Na zo een zorgvuldig opgebouwde spanning had ik graag gezien dat bepaalde scènes nog iets meer ruimte hadden kregen. Dat doet echter nauwelijks iets af aan het leesplezier.

Is dit de thriller van het jaar? In ieder geval zal het hoog scoren!
Kan ‘Zij had het kunnen zijn’ de thriller van het jaar worden? Wat mij betreft maakt het boek daar absoluut kans op. Lisa Jewell laat opnieuw zien waarom ze wereldwijd zo geliefd is. Ze combineert psychologische spanning met sterke personages, een intrigerend mysterie en een verhaal dat je nog telkens bezig weet te houden.

Voor mij behoort ‘Zij had het kunnen zijn’ zonder twijfel tot een van haar beste thrillers. Het scoorde bij mij ontzettend hoog en het zou me niet verbazen als dit boek straks op heel veel favorietenlijstjes verschijnt. Ben je liefhebber van psychologische thrillers vol geheimen, spanning en onverwachte wendingen? Dan mag je deze absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Zij had het kunnen zijn’
Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: It Could Have Been Her | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden:  | ISBN 9789400520134

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Oppas - Sophie Stava

 ''Ik heb altijd gedacht dat je beter een nep-iemand kunt zijn dan een echte niemand''

Onlangs zag ik nog de film ‘The Housemaid’, gebaseerd op het boek ‘De Hulp’ van auteur Freida McFadden. Een verhaal dat me, zowel in de bioscoop als thuis echt op het puntje van mijn stoel hield. Mijn review over de film is te lezen op www.mamascrapelle.nl.
Misschien was het daarom dan ook wel dat ik meteen nieuwsgierig werd naar het boek ‘De Oppas’ van schrijfster Sophie Stava. Wederom een verhaal dat draait om geheimen, leugens en een ogenschijnlijk perfect leven, dat langzaam begint te barsten. Wat ik van dit boek vond lees je hieronder.

Hier gaat het boek ‘De Oppas’ over
Sloane Caraway is een pathologische leugenaar. Kleine leugentjes, onschuldig bedoeld, om haar saaie leven wat op te leuken. Als ze op een middag in het park een kind in tranen ziet door een bijensteek, kan ze het niet laten. Ze vertelt de aantrekkelijke vader van het meisje dat ze verpleegkundige is en haalt de angel uit de voet van het kind.

Met deze leugen en de toevallige ontmoeting weet Sloane het voor elkaar te krijgen de oppas te worden van het meisje. Haar ouders, het rijke echtpaar Jay en Violet Lockhart, zijn een ogenschijnlijk volmaakt New Yorks glamourkoppel. Maar achter dat perfecte plaatje schuilt een waarheid die veel gevaarlijker is dan iemand ooit voor mogelijk had gehouden.

Wat een goed thrillerdebuut is ‘De Oppas’
‘De Oppas’ is een psychologische thriller die je vanaf de eerste pagina weet te grijpen. Niets is wat het lijkt. Achter het perfecte plaatje van het gezin waar Sloane terechtkomt, schuilt een duistere waarheid die langzaam wordt blootgelegd. Het verhaal speelt slim met vertrouwen en wantrouwen. Hierdoor word je als lezer constant op scherp gezet.

Leest alsof je naar een televisieserie kijkt
Het boek ‘De Oppas’ heeft een hele vlotte leesstijl. Het heeft iets weg van een televisieserie. Door de korte hoofdstukken en cliffhangers die precies op het juiste moment verschijnen blijf je doorlezen. Er heerst een perfecte spanningsopbouw, die je aandacht blijft trekken. Daardoor denkt je telkens: ‘’nog één hoofdstuk’’. Voor je het weet ben je dan ook alweer tientallen bladzijden verder.

Je weet dat ze liegt en manipuleert, toch is ze sympathiek
De personages zijn interessant en gelaagd, alles draait duidelijk om het hoofdpersonage Sloane. Zij is namelijk geen standaard hoofdpersoon. Je weet dat ze liegt, je vertrouwt haar eigenlijk ook niet, en toch wil je weten hoe het met haar afloopt. En dat maakt haar juist zo intrigerend en fascinerend tegelijk.

Het boek begint met een waanzinnig goed begin, daarna zwakt het af
Ook de opbouw van het verhaal zit goed in elkaar. Het eerste deel van het boek vond ik echt heel sterk. Het is spannend, meeslepend en je zit vol vragen die je beantwoord wilt zien. Alles klopt, alles voelt doordacht en de spanning wordt mooi opgebouwd.

Echter voelde het tweede en laatste deel van het verhaal voor mij een stuk minder sterk aan. Waar het begin van ‘De Oppas’ nog strak en geloofwaardig is, werd het richting het einde wat vergezocht en hier en daar zelfs een beetje rommelig. Sommige ontwikkelingen voelden minder logisch of net iets te overdreven. Dat haalde me af en toe even uit het verhaal.

Als je een boek in één ruk uitleest heeft de auteur het heel goed gedaan!
Maar zelfs dat kon me er toch niet van weerhouden om door te lezen. Integendeel. Ik heb het boek ‘De Oppas’ uiteindelijk in één ruk uitgelezen. En dat zegt eigenlijk genoeg. Want hoe kritisch je ook bent, als een boek je zo weet vast te houden, dan heeft de auteur het toch heel goed gedaan.

Voor liefhebbers van lichte psychologische (populaire) thrillers is ‘De Oppas’ het ideale boek
‘De Oppas’ is een heel sterk debuut. De schrijfstijl is vlot, de spanningsopbouw is goed en het concept is origineel genoeg om je aandacht vast te blijven houden. Hier en daar doet het soms denken aan andere populaire thrillers, maar toch weet auteur Sophie Stava haar eigen draai te geven aan dit populaire genre.

Voor liefhebbers van lichte (populaire) psychologische thrillers is ‘De Oppas’ absoluut een aanrader. Zeker als je houdt van verhalen vol geheimen, leugens en onverwachte wendingen. Het is geen perfecte thriller, maar wel eentje die je meesleept, verrast en vooral lekker door laat lezen.

Specificaties bij het boek De Oppas
Auteur: Sophie Stava | Uitgever: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2025 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Vertaling: Miebeth van Horn | Aantal bladzijden: 379 | ISBN 9789400518377

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Weduwe - John Grisham

            ''Mooie overwinning, maar de volgende keer pak ik je terug''

Sommige auteurs voelen als oude bekenden. Je komt ze telkens weer opnieuw tegen in de boekhandel, en uiteindelijk in mijn boekenkast. Elke keer herinneren ze je eraan waarom je ooit verliefd werd op lezen. Voor mij is John Grisham zo’n auteur. Zijn thrillers waren jarenlang mijn vaste metgezel, en titels als De cliënt en Het testament behoren nog steeds tot een van mijn favorieten. Daarom was ik benieuwd naar zijn nieuwste boek: ‘De weduwe’. En hoewel het boek niet helemaal tipt aan zijn allerbeste, heeft het me toch opnieuw laten ervaren waarom ik steeds weer naar zijn werk teruggrijp.

Hier gaat het boek ‘De Weduwe’ over
Advocaat Simon Latch verdient net genoeg om rond te komen. Maar wanneer hij Eleanor Barnett ontmoet, een oudere weduwe die een nieuw testament nodig heeft, keren zijn kansen. Eleanors echtgenoot heeft haar namelijk een klein fortuin nagelaten waar vrijwel niemand van afweet.

Dan blijkt dat het verhaal van de weduwe niet klopt, en wordt Simon aangeklaagd voor moord. Hij weet dat hij onschuldig is, maar hij zou zomaar levenslang kunnen krijgen. Om zichzelf te redden, zit er dan ook maar één ding op: zelf uitzoeken wie de moordenaar is.

Opnieuw verteld John Grisham een stevig geconstrueerd verhaal
‘De weduwe’ is een juridische thriller met een vleugje psychologische spanning. Auteur John Grisham toont opnieuw zijn talent voor het neerzetten van een stevig geconstrueerd verhaal. De opbouw richting het plot is zorgvuldig uitgewerkt. Laag voor laag ontvouwt de waarheid zich, terwijl je als lezer steeds net genoeg nieuwe informatie krijgt om door te willen blijven lezen. De wendingen zijn precies goed gedoseerd—niet overdreven spectaculair, maar subtiel, slim en effectief. Het is die typische Grisham-spanning. Onopvallend opgebouwd, tot je ineens merkt dat je het boek niet meer wilt wegleggen.

Een gemiste kans
Wat me echter iets minder wist te overtuigen, is de uitwerking van sommige bij personages. Hoewel de hoofdpersonages ruim voldoende aandacht krijgen, voelen een paar nevenrollen wat vlak of slechts functioneel aan. Zeker in een verhaal waarin relaties en onderlinge verhoudingen een grote rol spelen, had iets meer diepgang bij deze personages de impact van de plotlijnen kunnen versterken. Het is geen groot gemis, maar wel een gemiste kans. Want juist dat had kunnen zorgen voor een nóg rijkere leeservaring. Doordat ik eerder werk van hem gelezen heb, weet ik namelijk wel dat hij dat heel goed kan.

Daarnaast blijft Grisham soms vasthouden aan het bekende patroon om advocaten neer te zetten als meedogenloze, carrièregerichte types, die vooral bezig zijn met zaken winnen, geld en/of macht veroveren. Hoewel dit past binnen het genre en binnen zijn kenmerkende stijl, voelt het hier en daar wat stereotiep. Deze nuance is in sommige van zijn eerdere werken sterker aanwezig.

Ondanks het juridische thema is het voor iedereen leesbaar
Toch is ‘De weduwe’ een solide thriller die precies doet wat je ervan mag verwachten. Grisham weet nog altijd hoe je een juridische puzzel spannend houdt, zonder te verzanden in complexe terminologie of eindeloze procedures. Het verhaal leest soepel, trekt je mee en blijft gedurende het hele boek interessant. Juist doordat hij de psychologische elementen subtiel verweeft met het juridische aspect, ontstaat een fijne balans die maakt dat dit boek ook voor niet-juristen prettig leesbaar en spannend blijft.

Voor fans van juridische thrillers en psychologische spanning is ‘De weduwe’ absoluut de moeite waard. En met de feestdagen in aantocht is het bovendien een uitstekende cadeautip. Een spannend, toegankelijk en betrouwbaar boek. Een verhaal dat je met plezier en voldoening uitleest—en dat is meer dan genoeg.

Specificaties bij het boek ‘Ingesneeuwd’
Auteur: John Grisham | Uitgever: A.W. Bruna Romans | Originele titel: The Widow | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Aantal bladzijden: 507 | ISBN 9789400519237 | ISBN e-book 9789400519244

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar

Laat hem niet binnen - Lisa Jewell

 

‘’Hij is de perfecte man en hij zegt dat hij van je houdt. Echter, terugkijkend zou je jezelf hebben gewaarschuwd; laat hem niet binnen’’

Toen ik begon aan het boek ‘Laat hem niet binnen’, had ik al hoge verwachtingen. Lisa Jewell is tenslotte een gevestigde naam in het thrillergenre. Haar boeken staan bekend om hun spanning en psychologische diepgang. Ook dit verhaal wist me weer te verrassen, met een kleine kanttekening.

Hier gaat het boek ‘Laat hem niet binnen’ over
Hij is de perfecte man en je denkt dat hij wellicht voor jou bestemd is. Het duurt dan ook niet lang voordat hij je huis, en je hart, is binnengedrongen. Maar dan verdwijnt hij. Soms dagenlang. Je weet niet waar hij heen is, en je weet ook niet of hij met iemand is. Dan realiseer je je, terugkijkend op de situatie, dat je jezelf gewaarschuwd had moet hebben. Je had hem nooit binnen moeten laten.

Lisa Jewell schrijft spannende psychologische thrillers
De schrijfster Lisa Jewell is de #1 New York- en Sunday Times bestsellerauteur van reeds 22 boeken. Wereldwijd zijn daar al miljoenen van verkocht. Haar boeken zijn al in meer dan dertig talen vertaald. Lisa schrijft spannende psychologische thrillers over gewone mensen zoals jij en ik. Echter komen deze mensen in de meest bizarre situaties terecht. Zoals nu ook weer in het boek ‘Laat hem niet binnen'.

Vertrouwen, manipulatie en identiteit spelen een sleutelrol in 'Laat hem niet binnen'
Het begin van het boek ‘Laat hem niet binnen’ intrigeert direct. De ontmoeting met de man verloopt namelijk op een manier die voor de meeste van ons bekend voor komt. Dus het gevaar wat op de loer ligt, zou zomaar eens een lezer kunnen overkomen, of is wellicht al eens gebeurd. Het verhaal roept dan ook meteen vragen op, wanneer ben je veilig en wat betekent in dit geval ‘binnen’. Het boek is een psychologische thriller waarin vertrouwen, manipulatie en identiteit sleutelrollen spelen.

De angst zit in de psychologie van de personages
De schrijfstijl van Jewell is vlot en toegankelijk. Door de korte hoofdstukken ligt het leestempo hoog. De spanning wordt gedurende het verhaal beetje bij beetje meer opgebouwd. Door de afwisseling tussen heden en verleden duurde het wel even voordat ik echt helemaal in het verhaal zat. Toen ik daar doorheen was, heb ik het boek verder in één ruk uitgelezen. De spanning in ‘Laat hem niet binnen’ zit namelijk niet alleen maar in de grote gebeurtenissen, maar juist in de psychologie van haar personages. De angst, het wantrouwen, de twijfel die heerst, maakt het verhaal herkenbaar en menselijk. De dreiging komt niet zozeer van buitenaf, maar groeit langzaam van binnenuit. Dat vind ik persoonlijk de kracht van deze auteur.

'Laat hem niet binnen' heeft een beklemmende claustrofobische sfeer
Het thema ‘binnenlaten’ heeft auteur Lisa Jewell heel goed uit weten te werken. Het gaat namelijk niet alleen om iemand letterlijk in je huis binnenlaten, maar ook in je hart, in je leven. Dat thema komt op verschillende manieren terug, en het zet je aan het denken: hoe goed ken je eigenlijk de mensen om je heen? Kun je eigenlijk ooit iemand echt volledig vertrouwen?

Ook de sfeer, die Jewell in het boek ‘Laat hem niet binnen’ heeft weten te creëren, verdient een compliment. Zonder overdreven beschrijvingen weet ze een beklemmende, soms bijna claustrofobische spanning te scheppen. Het voelt alsof je als lezer in datzelfde huis rondloopt, luisterend naar elke stap, elke ademhaling.

Een kleine kanttekening
Echter is er een klein puntje van kritiek. Ongeveer halverwege het boek kreeg ik het vermoeden welke kant het verhaal op zou gaan. De eerste helft van ‘Laat me niet binnen’ zat nog vol verassingen, maar toen begon het patroon zich wat te herhalen. Ondanks dat bleef de spanning wel aanwezig en las ik in een sneltreinvaart naar het einde toe. Het einde was niet het spektakel waar ik op hoopte, maar dat komt misschien ook wel omdat ik veel thrillers lees en je op een gegeven moment de trucjes van auteurs weet te herkennen.

'Laat hem niet binnen' is een goede, aan te raden, thriller
Het is absoluut niet zo een groot minpunt dat het afbreuk doet aan het verhaal. Integendeel ‘Laat hem niet binnen’ is, net als alle andere boeken van Lisa Jewell, een uitstekende en goed leesbare psychologische thriller. De combinatie van spanning, thema en tempo maakt dat je het een boek in één ruk uit wilt lezen. Jewell bewijst opnieuw waarom ze zo geliefd is bij thrillerlezers: ze schrijft niet alleen maar over gevaar. Ze schrijft over emoties, over vertrouwen en over hoe dun de lijn is tussen liefde en angst.

Het boek ‘Laat het niet binnen’ is aan te raden voor iedereen die houdt van thrillers met een menselijk gezicht. Verhalen waarin het gevaar niet per se van de omgeving en/of door gebeurtenissen komt, maar puur uit de mensen zelf. Anders dan de titel zegt zou ik dit boek, maar zeker ook de andere van Lisa Jewell, juist wél binnenlaten.

Titel: Laat hem niet binnen | Originele titel: Don’t Let Him In| Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Ineke de Groot| Eerste uitgave: 2025| Aantal bladzijden: 422 | ISBN 9789400518865

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar.

 

The Southern Book Club's Guide to slaying Vampires _ Grady Hendrix

 

Korte samenvatting van het verhaal
De roman speelt zich af in een keurige buitenwijk van Charleston, South Carolina, in de jaren ‘90. Daar volgen we Patricia Campbell, een typische huisvrouw: moeder van twee, getrouwd met een afstandelijke echtgenoot, en met een leven dat zich vooral afspeelt binnen de muren van haar huis. Haar uitlaatklep is een boekenclub waarin zij en een groep andere vrouwen samen true crime lezen — boeken over seriemoordenaars, kannibalen en andere monsters die veilig tussen de pagina’s blijven. Tot er een nieuw gezicht in de buurt verschijnt: James Harris, charmant, mysterieus, en... niet wat hij lijkt.

Al snel beginnen kinderen in de armere, voornamelijk zwarte buurten te verdwijnen, en Patricia begint te vermoeden dat James Harris daar iets mee te maken heeft. Maar wanneer ze haar vermoedens uitspreekt, loopt ze tegen een muur van ongeloof, gaslighting en seksisme aan — van haar man, van de andere echtgenoten, en van de bredere gemeenschap. Alleen haar boekenclubvriendinnen staan aan haar zijde, en samen nemen deze vrouwen het op tegen een eeuwenoud kwaad dat zich voedt met bloed én met de blindheid van een samenleving die liever niet te veel vragen stelt.

Een unieke kruising tussen horror en huiselijkheid
De auteur Grady Hendrix weet met het boek The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires, een unieke kruising te maken tussen horror en huiselijkheid. De perfecte combinatie van een vampierverhaal en een scherpe maatschappelijke satire. Het resultaat is een spannende roman, die tegelijkertijd vermakelijk, soms een beetje gruwelijk maar zeker ook verrassend ontroerend is. In een genre – horror - dat vaak vastzit in clichés, slaagt Hendrix erin om een origineel en meeslepend verhaal te vertellen.

Het vampiergedeelte betekent veel meer dan wat gruwelijkheden
Wat deze roman onderscheidt, is de manier waarop auteur Grady Hendrix het genre horror gebruikt als metafoor voor diepere thema’s. De vampier is hier niet zomaar een bloeddorstig monster — hij is een representatie van de patriarchale macht. Van hoe mensen die ‘goed overkomen’ wegkomen met kwaad, omdat niemand het aandurft hen ter verantwoording te roepen. Het boek legt feilloos bloot hoe vrouwen structureel niet serieus worden genomen, zelfs als ze met feiten en logica komen. Daardoor strijd Patricia niet alleen tegen een vampier, maar tegen een heel maatschappelijk systeem dat haar klein probeert te houden.

Lightversie van horror
De schrijfstijl van Grady Hendrix is vlot, beeldend en doordrenkt met zwarte humor. Hij weet een uitstekende balans te vinden tussen spanning en satire Maar ook tussen afgrijzen en herkenning. De huiselijke details, zoals die van Tupperware-party’s en het maken van schoollunches, geven het verhaal een sfeer van herkenbaarheid. Hierdoor is horror des te verrassender wanneer die de gewone wereld langzaam ontwricht. Wel moet ik er ook eerlijk bijzeggen dat het hier om lightversie van vampier horror gaat.

Herkenbare situaties en personages maakt dat je je als lezer kan identificeren
De personages uit het boek The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires, zijn levendig en geloofwaardig. Patricia is een gelaagde hoofdpersoon met wie je als lezer makkelijk meeleeft. Vooral wanneer ze, ondanks haar angst en onzekerheden, toch de moed vindt om in actie te komen. De dynamiek binnen de boekenclub is prachtig uitgewerkt. Het zijn geen vaste karikaturen geworden, maar echte vrouwen met onderlinge verschillen, zwakheden en loyaliteiten. Hun groei van passieve lezers naar actieve heldinnen vormt het hart van het verhaal. Er zit ook een beeldende vorm in zijn manier van schrijven waardoor je het verhaal makkelijk voor je kunt zien afspelen. Het zou me overigens niet verbazen als hier een serie, dan wel film, van gemaakt gaat worden.

Nét niet helemaal perfect
Toch is het boek The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires, niet helemaal perfect. Soms slaat de toon iets te veel door in het groteske, wat ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Ook had het slot iets meer ruimte mogen krijgen, het wordt uiteindelijk allemaal vrij snel afgerond. Desondanks ervaar je wel de emotionele impact mede dankzij de thema’s van vriendschap, opoffering en moed. Achterin staat trouwens een plattegrond van waar het verhaal zich afspeelt. Zelf zou ik het leuker hebben gevonden als die aan het begin van het verhaal had gestaan.

Een roman die meer bevat dan je in eerste instantie zou denken
The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires is veel meer dan een vampierverhaal. Het is een (feministische) horrorroman die ongemakkelijke waarheden blootlegt over gender, ras en macht. Dit alles met een prettige leesstijl en goed opgebouwde spanning.
Grady Hendrix bewijst met dit boek dat horror niet alleen eng, maar ook intelligent en maatschappijkritisch kan zijn. Het boek voor liefhebbers van Stephen King en Desperate Housewives, en alles daartussenin, is een absolute aanrader.

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar.

Titel: Een langzaam stervende zaak| Auteur: Grady Hendrix| Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Hilke Makkink| Eerste uitgave: 2020| Eerste Nederlandse uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 432 | ISBN 9789400518759

Een steek door het hart - Piergiorgio Pulixi

'We bepalen zelf wat we zien. De werkelijkheid wordt gefilterd door onze veronderstellingen, vooroordelen en subjectieve overtuigingen, die ons beletten te zien wat we zoeken. Sluit je ogen en open je hart. In dit beroep werkt je gezichtsvermogen niet altijd in je voordeel.'' 

Het vorige deel boek over de het rechercheurs duo Mara en Eva heb ik in één ruk uitgelezen. Met een aangename schrijfstijl trok de auteur Piergiorgio Pulixi mij zijn wereld binnen. Vaak werd ik daarin  (on)aangenaam verrast en heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten van de spanning. Mijn vorige recensie eindigde ik dan ook met de zin dat ik met een soort van gezonde angst en beven, maar vooral met veel nieuwsgierigheid en interesse uitkeek naar het volgende deel. En daar is het nieuwe boek dan eindelijk: ‘Een steek door het hart’. Of ik wederom zo genoten heb lees je hieronder.

Hier gaat het verhaal van ‘Een steek door het hart over’
In heel Italië gaan telefoons af. Binnen enkele minuten ontvangen duizenden mensen een video met de titel: Jij bent de wet.

‘Oog om oog, tand om tand’ is de mantra van een seriemoordenaar die het falende Italiaanse rechtssysteem wil wreken. Waar jury’s en rechters het laten afweten, treedt hij op: hij kidnapt en doodt degenen die zijn weggekomen met hun misdaden. In filmpjes wordt het publiek gevraagd om te stemmen over het lot van zijn gevangene. Een paar clicks, en zijn roep om snelle gerechtigheid gaat viraal. Genadeloos en keihard speelt hij zijn dodelijke spel.

Mara Rais en Eva Croce, elkaars tegenpolen, leiden het onderzoek dat heel Italië in zijn greep houdt. Ze worden hierin bijgestaan door Vito Strega, een criminoloog met een onfeilbare intuïtie. Afwisselend tussen Sardinië en Milaan moeten de drie alles op alles zetten in hun jacht op een ongrijpbare vijand, die met de minuut wint aan populariteit.

Auteur Piergiorgio Pulixi
Pirgiorgio Pulixi is geboren in 1982 op Sardinië. Hij voltooide zijn klassieke studie en verhuisde van een tijdje wonen in Londen, naar Milaan. Hij is lid van het schrijverscollectief ‘Mama Sabot’. Dit is opgericht door zijn docent Massimo Carlotto. Samen hebben ze verschillende boeken gepubliceerd. In 2009 begon hij met de detective reeks over Biago Mazzo. Daarna volgende meerdere series maar ook losse verhalen. Hij heeft diverse prijzen gewonnen. Zijn boeken, die zich vrijwel altijd afspelen tussen de donkere legendes, spelen zich altijd af op Sardinië. Tv-magnaat SKY heeft diversen verhalen gekocht om er een tv-serie van te maken. Het boek ‘Een steek door het hart’ is overal in Europa zeer goed ontvangen.  

Wederom weet Pulixi te boeien en te shockeren
Ook dit boek ‘Een steek door het hart’ mag zich scharen onder het genre literaire thriller, net als zijn vorige boek uit de reeks ‘Het eiland van de zielen’. Het verhaal start met een schokkende mededeling: ‘’Duizenden Italianen ontvangen een video met de titel “Jij bent de wet”. In de video ziet het publiek een vastgebonden crimineel die volgens een genadeloos concept wordt doodgemarteld, tenzij het volk via een digitale stemming anders beslist. Als lezer krijg je dus meteen een morele kwestie voor je voeten geworpen waar je al lezend toch in een achterkamertje in je hoofd over na denkt. Zo knap hoe de auteur Pulixi in je brein weet toe te treden en daar chaos weet te scheppen.

Een interessant en intrigerend vrouwelijk politie duo
Het verhaal van ‘Een steek door het hart’ wisselt steeds tussen Sardinië en Milaan. Hierbij wordt een mooi beeld geschept van het contrast tussen de ruige eilandcultuur en urbane metropool. Dat contrast is ook terug te vinden tussen de het duo Mara en Eva. Mara is een wat speelse, bijna flirterige vrouw die emotioneel labiel kan zijn. Wanneer het echter op werk aankomt blijkt ze messcherp. Haar collega Eva Croce zit nog in haar verleden vast. Daardoor is ze wat fragiel maar tevens ook wel weer vasthoudend. Samen vormen ze een geweldig sterk duo, dat elkaar kan plagen maar ook goed de waarheid kan vertellen. Ze doen me een beetje denken aan de Amerikaanse tv-serie ook over een vrouwelijk politie duo: Cagney & Lacey, uit de jaren ’80.

Het (on)recht komt ter sprake
Auteur Piergiorgio Pulixi brengt in het boek ‘Een steek door het hart’ het recht ter sprake. En met name dan hoe makkelijk het te manipuleren is. Wat zou er gebeuren als we het recht in eigen handen zouden nemen? Hoe komt het dat mensen razendsnel kunnen vervallen in grofheid en de vulgariteit van het kwaad. Het is heel knap dat hij het publiek in het verhaal, maar ook jou als lezer, verandert in een meedogenloze rechter.

Net geen vijf sterren, maar er wel dicht tegenaan
De schrijfstijl van Piergiorgio Pulixi heeft een vloeiende en heldere schrijfstijl. Het boek ‘Een steek door het hart’ is verdeeld in korte hoofdstukken, en wisselt geregeld van perspectief. Dit zorgt er wel voor dat je het door blijft lezen en voordat je het weet heb je het boek uit. Alleen met het middenstukje had ik wat problemen, dat vond ik wat saai en te langdradig, daardoor net geen vijf sterren maar er wel heel dicht tegenaan.

Conclusie
'Een steek door het hart' is een intense, maatschappijkritische thriller die het genre verrijkt met een slim concept. Het bevat sterke vrouwelijke karakters en een briljant moreel dilemma. Pulixi bewijst dat hij meer is dan een thriller-auteur: hij gebruikt spanning en ontnuchtering, om dieperliggende vragen over digitalisering en gerechtigheid aan te snijden. Een aanrader voor wie houdt van grensverleggende, intelligente misdaadromans.

Titel: Een steek door het hart | Oorspronkelijke titel: Un colpo al cuore | Auteur: Piergiorgio Pulixi | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2021 (Italië) | Gelezen Nederlandse uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 510 | 
ISBN 9789400518186

Niets gezien - Shanna de Jong

‘’Onthoud, een locatie vormt slechts het toneel van een verhaal. Uiteindelijk is het aan de lezer om te beslissen wat er al dan niet overeenkomt met de werkelijkheid.’’

En het is deze wijsheid die het boek ‘Niets gezien’, zo ongelooflijk goed maakt. Vanaf de allereerste bladzijde word je direct het verhaal ingetrokken. Met haar innemende, spannende, maar tevens ook heel relaxte schrijfstijl, weet auteur Shanna de Jong een realistisch en onderhoudend thrillerdebuut te schrijven.  

Hier gaat het boek 'Niets gezien' over
Voor haar nieuwe boek reist bestsellerauteur Caro Woesthoff af naar het Zeeuwse Wilhelminadorp. De plek fascineert haar door een zaak uit het verleden; zesentwintig jaar geleden werd er een vondeling aangetroffen in de jachthaven van het Goese Sas. Al snel ontdekt Caro dat geruchten over het jongetje het dorp nog steeds in de greep houden. Toch lijkt de gesloten gemeenschap niet te zitten wachten op de buitenstaander, die hun gezamenlijke verleden wil onthullen. Iemand is vastbesloten Caro voorgoed het zwijgen op te leggen. Hoe ver wil Caro gaan voor de waarheid? 

Een overzichtelijk geheel, ondanks de vele informatie
De opbouw van het boek ‘Niets gezien’ is in een chronologische volgorde en de spanningsboog wordt langzaam steeds strakker aangetrokken. Het hoofdpersonage Caro gaat samen met de politie, en ook wat inwoners van Wilhelminadorp, op onderzoek uit. Daarbij stuit ze op nog heel wat andere personages. Toch weet de schrijfster dit allemaal goed onder controle te houden, en maakt ze het voor de lezer overzichtelijk.
Beetje bij beetje weet Caro alle informatie die ze heeft weten te verzamelen als een puzzel in elkaar te passen. Hier en daar zijn dingen wat vergezocht, maar het is de auteur vergeven, omdat het boek nu eenmaal leest als een trein.

Zowel de karakters als de sfeerbepaling worden goed uitgewerkt
Het hoofdpersonage Caro is heeft zich los weten te rukken uit een toxische relatie. Het is interessant om te lezen hoe ze nu ten op zichtte van mannen in het leven staat. Het verhaal van de sterke, maar hier en daar ook nog steeds kwetsbare en onzekere Caro, wordt verteld vanuit het ik-personage. Dit maakt het verhaal nog indrukwekkender, en soms voelt het zelfs beklemmend aan. Eigenlijk worden alle personages in het boek ‘Niets gezien’ wel goed uitgelicht. De dialogen tussen de personen zijn realistisch en vaak heb je als lezer het idee onderdeel te zijn van een gesprek. Ook de plaatsbepaling, met zelfs het ruige storm- en regenachtige weer komt realistisch over.

De kers op de taart 
Het boek ‘Niets gezien’ heeft een hoog verteltempo, en door de verassende plottwist ben je geneigd om alsmaar door te lezen. Er is een goede balans tussen psychologische spanning, onderzoek en actie. Tot het einde aan toe blijf je als lezer gissen, met als kers op de taart de epiloog. Misschien vind ik dat nog wel de allerbeste verassing van het hele boek.

Een ongekend goed thriller debuut
Ik heb ontzettend genoten van het boek ‘Niets gezien’ en ben heel erg benieuwd naar een volgend verhaal van Shanna de Jong. Want als dit je thrillerdebuut al is, hoe goed moet je tweede dan wel niet worden. 

Informatie over het boek
Titel: Niets gezien | Auteur: Shanna de Jong | Uitgeverij: AW. Bruna| Eerste druk: 2025 |  Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400518131

Drenkman - Frank Peters

 

''Hoewel hij de gele paddenstoelen herkende, weken hun vorm en schikking af...een eigen paddenstoel? Hij kon het bijna niet geloven, na jaren van speuren op de meest afgelegen plekken.''

Rik Wolters, die zijn dagen eenzaam slijt op zijn landgoed, wordt onverwacht herenigd met regisseur Sandra Molenaars wanneer de Belgische mycoloog Gérard Rapaille hen benadert met een schokkend verhaal. Een farmaceutisch bedrijf voert schimmige experimenten uit met een revolutionair medicijn, gebaseerd op mysterieuze paddenstoelen. Maar wat probeert men uit alle macht te verbergen?
Rik en Sandra starten een onderzoek dat gevaarlijker blijkt dan ze ooit konden vermoeden. Terwijl ze steeds dieper afdalen in de duistere geheimen van het bedrijf, worden Riks eigen demonen onverbiddelijk naar boven gehaald. Zal hij eindelijk het raadsel rond zijn verdwenen broer kunnen ontrafelen?

Tweede deel van de Wolters-Molenaarsserie
Auteur Frank Peters debuteerde eerder met het boek ‘Het meisje bij venster’. Dit boek was al een verassend debuut. Nu is het tweede deel ‘Drenkman’ verschenen. Met de opvallende, uitnodigende covers trekt de auteur je als lezer mee naar de duistere wereld van kunst, wetenschap, cultuur en onderzoekteams. Om de onderlinge relatie en de werkwijze van het duo Rik Wolters en Sandra Molenaars goed te begrijpen is het wel van belang om eerst het eerste deel te gaan lezen.

Geen alledaagse onderwerpen
Het boek ‘Drenkman’ heeft net als bij ‘Het meisje in het venster’ weer een zeer, en zeker niet alledaags, onderwerp. Vorige keer onderzochten ze een kunstroof en deze keer duiken we de wereld van de farmaceutische wereld in. Ik was zeer verbaasd over de kennis die de auteur wist te delen over paddenstoelen. Door de prettige schrijfstijl komt al deze informatie absoluut niet belerend over, maar is wel erg interessant.

De puzzelstukjes vallen goed en logisch in elkaar
De opbouw van het verhaal is daardoor origineel en spannend. Via een aantal mediaberichten, met afbeeldingen van krantenberichten – erg origineel – worden er direct een aantal nieuwe personages aan de lezer voorgesteld. Dan volgen er meerdere tijds- en verhaallijnen, en is het van groot belang dat je je aandacht er even goed bijhoudt om het overzicht niet kwijt te raken. Maar geduld wordt beloond en gaandeweg vallen de puzzelstukjes goed in elkaar en wordt het een logisch geheel.

Goede opbouw met echter een wat kabbelend middenstuk
Door de goede opbouw is er een goede afwisseling tussen het spannende gedeelte en de relatie tussen hoofdpersonages Rik en Sandra. De karakters worden dieper uitgewerkt en je begint ze al lezer steeds meer te begrijpen. Na alle informatie die je in het eerste deel te verwerken krijgt, volgt er in het middengedeelte van het verhaal wat meer rust. Echter kabbelde dit gedeelte, naar mijn mening, iets te traag voort. Wat het precies is kan ik niet zeggen, hetzelfde gevoel bekroop mij bij het vorige boek ‘Het meisje in het venster’. Dat wil niet zeggen dat het slecht is, integendeel. Wellicht is het contrast met het begin, waar alle informatie tot je komt, en het einde waar ook ineens weer van alles gebeurt, gewoon iets te groot.

Volksverhaal is onderdeel van het geheel
Het is ook erg origineel hoe auteur Frank Peters een volksverhaal in het boek ‘Drenkman’ heeft verweven. Dit in combinatie met de dood van de broer van Rik Wolters geeft weer een extra dimensie aan het verhaal. Meerdere onderwerpen maken het tot een informatief en spannend geheel. Meerdere thema’s komen aan bod: corruptie, manipulatie, de duistere kant van het menselijke brein, complexe relaties en angst. Maar zeker ook de kwetsbaarheid in vriendschappen en familieverband.

Complimenten voor de research
Auteur Frank Peters heeft wederom voor dit boek ‘Drenkman’ ongelooflijk veel research gedaan. En dat alles heeft hij tot een spannende en onderhoudende thriller weten te verwerken. Het einde is verassende en zet de deur naar een derde deel alweer op een kier. Gelukkig voor de lezers heeft ook auteur Frank Peters nog lang niet genoeg van het Wolters-Molenaars duo, en kunnen we gaan uitkijken naar een derde deel.

Informatie over het boek
Titel: Drenkman | Auteur: Frank Peters | Uitgeverij: Waayhof uitgeverij | Eerste druk: 2025 | Aantal bladzijden: 290 | ISBN 978 90 834 1242 9 | ISBN e-book 978 90 834 1244 3 

Eerste graad - Paul Hassels Mönning

 

‘’In een tijd van transitie is het vooral noodzakelijk verhalen uit te wisselen en met elkaar in gesprek te gaan.’’

Er is voor een auteur niets mooiers dan wanneer zijn of haar boek eindelijk gelanceerd is.   De lezer die het boek in handen heeft, heeft geen idee wat er voor de publicatie allemaal aan vooraf gegaan is. Na het bloed, zweet en tranen van de auteur gaan zich er met het proefschrift nog tientallen mensen mee bemoeien. Een uitgeverij zoeken is de eerste grote stap. En dan komen nog de redacteuren, de opmaak de financiën enz. Om dan ook nog eens, voor de eerste verschijningsdatum, verschillende recensenten het te laten lezen en reviewen. Zenuwslopend. Maar wel weer een hele eer voor mij dat ik een van die recensenten van het boek ‘Eerste Graad’ van Paul Hassels Mönning mocht zijn.

Hier gaat het boek ‘Eerste Graad’ over
Een ultimatum stelt de CEO van een internationaal staalconcern voor de keuze zichzelf te vinden – of alles te verliezen.

Peter van der Sloot werkt als invloedrijk zakenman aan de grootste overname in zijn loopbaan. Hij ontvangt een anonieme brief met de eis om binnen zeven dagen de grootste staalfabriek in eigen land te sluiten: ‘Ik ga je pijn doen, tenzij je luistert en handelt. (..)’ Van der Sloot opent de jacht en huurt de gewetenloze oud-rechercheur Pollmann in.

Naarmate de deadline nadert, ondervindt niet alleen de CEO maar ook zijn gezin de pijnlijke gevolgen van het uitblijven van een helder besluit door Global Steel N.V. Zijn belager gaat verder dan andere tegenstanders van de staalfabriek en voert de druk op via een cynische, onconventionele strategie. Wanneer Van der Sloot keihard terugslaat, lijkt het alsof beiden niets meer te verliezen hebben. Maar is dat ook zo?

Auteur Paul Hassels Mönning
Paul Hassels Mönning deelt graag zijn visie over een nieuw perspectief op B2B marketing en sales. Zijn strategie is om daarbij praktijk, emotie, ratio en digitale ontwikkelingen met praktische inzichten uit de klantpsychologie te combineren.
Paul is ondernemer, auteur van diverse boeken, marketingdirecteur en amateur-acteur. Door zijn ervaring brengt hij zijn kennis over met veel enthousiasme, humor en praktijkvoorbeelden. Daardoor zijn de presentaties inspirerend en nodigen je uit tot anders denken. Dit was ook te merken aan de manier waarop ik als blogger benaderd werd. Paul is in zijn manier van communiceren open, duidelijk en enthousiast.
Na jaren boeken voor de zakenwereld te hebben geschreven komt hij nu met zijn eerste thriller: Eerste Graad.

Money rules the world
Enigszins sceptisch ben ik aan dit e-book begonnen. Het is namelijk een onderwerp dat niet geheel in mijn straatje past. Bij het inlezen kwam ik namelijk al termen tegen als B2B marketing, en dan ben je me kwijt. Ik heb namelijk helemaal niets met dat gedeelte van de arbeidswereld. Het enige is dat ik me altijd enorm over opwind omdat het allemaal maar over verdienmodellen gaat en de hoge CEO’s nooit genoeg lijken te hebben. Oftewel: money rules the world. Amerika is daar op het moment het beste voorbeeld van

Van sceptisch naar enthousiast
Echter moest ik al heel snel toegeven dat het boek ‘Eerste Graad’ leest als elke andere thriller en ik direct in de ban was van het verhaal. Dit staat totaal los van alle andere boeken die Paul Hassels Mönnings geschreven heeft. Dit is gewoon buitengewoon goede fictie. Alhoewel zoveel fictie is het nu ook weer niet want ik mag toch hopen dat alles wat in het boek gebeurt in het verhaal blijft en niet uitkomt.

Levensecht en beangstigend
Het boek ‘Eerste Graad’ is een meeslepend verhaal dat je, ook door de vele cliffhangers, constant op het puntje van je stoel laat zitten. Door de vlotte spanningsopbouw is het ook haast onmogelijk om het boek weg te leggen. De vermoedens die je als leek over het zakelijke leven en de strijd tegen klimaatverandering wellicht hebt, en dat geldt dus in dit geval ook voor mij, komen zeer duidelijk en overtuigend aan het licht. Achter de gesloten mooie kantoordeuren gebeurt veel meer dan dat wij stervelingen kunnen vermoeden. En dat is beangstigend, maar briljant verwoord door Paul Hassels Mönning.

Spannende roman meets nagelbijtende thriller
Ondanks dat het totaal niet mijn genre was, heb ik genoten van het boek ‘Eerste Graad’. Buiten dat heb ik er veel van opgestoken. Het boek is een combinatie van een spannende roman en een nagelbijtende thriller. Ik mag hopen dat Mönning nog meer fictie gaat schrijven. Ik schrijf me dan alvast in.

Angryboys, de wolven van Amsterdam - Lyona Rose

 

        ''Bij ons geldt horen, zien en zwijgen, dus alles wat je hoort blijft hier.''

Het leven van de jonge Dalvino in Suriname bestaat uit het overleven van de armoede en zijn gewelddadige vader. Dalvino groeit op in de schaduw van zijn enige held, zijn oudere broer Rico, die hem beschermt en liefde geeft.

Wanneer hij naar Nederland verhuist, verandert het leven van de rustige Dalvino. Hij komt door onverwachte gebeurtenissen in aanraking met de Nederlandse onderwereld en raakt betrokken bij een misdaadorganisatie in Amsterdam.
Door zijn onbewust diepe verlangen naar geld en aanzien raakt Dalvino steeds verder van zichzelf en de realiteit verwijderd. Wanneer hij ook nog zijn hart verliest aan de beeldschone Vanessa komt Dalvino voor nog meer dilemma's te staan.

Het boek 'Angry Boys, de wolven van Amsterdam', geeft een ruwe schets van een jongen die zijn weg probeert te vinden in de onderwereld, waar wantrouwen de norm is en geld zowaar je vriend als vijand is. Zal hij hieraan kunnen ontsnappen?

Auteur Lyona Rose (1990) is geboren en getogen in Amsterdam. Ze studeerde pedagogisch hulpverlener aan de Hogeschool van Amsterdam, vanwege haar betrokkenheid met de medemens. Echter was ze van jongs af aan al bezig met schrijven. Het begon met schrijven in haar dagboeken en al gauw kwam ze erachter dat ze graag haar eigen boeken wilde schrijven. 
Ze heeft reeds twee boeken geschreven over het werken aan een goede relatie, en over de pleegzorg. Haar eerste fictieboek is 'Angry Boys, de wolven van Amsterdam'. Haar tweede boek 'Losse handjes' is een non-fictieboek. (zie recensie hierover op deze site)

Dit is het tweede boek wat ik lees van Lyona Rosa en wederom heeft ze me weten te verassen. Dat komt door haar vlotte, beeldende en onderhoudende schrijfstijl waarmee ze moeilijke onderwerpen heel goed weet uit te lichten. 

Datzelfde geldt voor de personages. Zowel hun zwakke als hun sterke punten komen aan bod. De innerlijke strijd die bij Dalvino gaande is wordt heel duidelijk beschreven. Zijn besef dat hij in een gevaarlijk milieu terechtgekomen is maar daarnaast ook het aanzien wat hij daarmee krijgt. Daardoor komt het verhaal zo levensecht over.
Het kan een ieder van ons overkomen: een tiener die dit boek leest, of een ouder die een kind in deze leeftijd heeft. Wat dat aangaat zou dit boek ook heel goed te lezen zijn in een klas, of bij een jeugdinstelling, om het daarna klassikaal te gaan bespreken.
'Angryboys, de wolven van Amsterdam', gaat niet alleen over de onderwereld maar ook over drugs, macht, liefde, onzekerheid en seksueel geweld. 

Het boek is verdeeld in verschillende hoofdstukken. De ene keer verteld door de ogen van Dalvino, de andere keer is Vanessa aan het woord. Daarnaast zijn de hoofdstukken niet te lang wat het leestempo verhoogd. De spanningsopbouw loopt van het begin tot het einde van het verhaal goed door.
Aan het einde van het verhaal zit nog wel een verassende twist. Echter had die van mij wel wat verder uitgewerkt mogen worden.

Lyona Rose weet moeilijke onderwerpen die betrekking hebben op een periode van een kind in een zeer kwetsbare leeftijd heel goed te beschrijven. Ook de subtiele dwang die gebruikt wordt om iemand een organisatie in te trekken en vervolgens niet meer terug kan is heel erg realistisch gedaan.
Complimenten voor het verhaal van 'Angryboys, de wolven van Amsterdam, wat ik in eerste instantie, wat de kaft aangaat, niet zo snel had uitgekozen.
Zo zie je maar weer eens dat schoonheid van binnen zit .

Losse Handjes, een gevaarlijke tienerliefde - Lyona Rose

''Dit boek is opgedragen aan alle jongeren en volwassenen die ooit te maken hebben gehad met geweld en seksueel misbruik in een relatie. Ik heb besloten me niet langer te verstoppen uit schaamte...ik hoop dat ik jou kan inspireren en aanmoedigen om ook jouw te verhaal te doen. Jij hoeft je nergens voor te schamen. Seksueel geweld is nooit jouw schuld...''

'Losse Handjes',  gaat over Senna, een meisje van dertien jaar dat in een gevaarlijke relatie terechtkomt wanneer ze de oudere Valentino ontmoet. Senna groeit op bij haar afstandelijke pleegmoeder en kent geen fijne thuissituatie. Op zoek naar liefde en veiligheid raakt ze in de ban van Valentino en krijgt ze na een periode van grooming te maken met mishandeling en seksueel geweld. Uit angst voor de manipulatieve Valentino houdt ze haar geheim verborgen voor de buitenwereld, zelfs voor haar beste vriendin Nicki. Op verschillende momenten maakt Senna keuzes die niet goed voor haar uitpakken. Ze kan op die momenten niet anders. Of had het toch gekund? 

Dit boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en bevat schokkende elementen. Seksueel geweld en mishandeling is strafbaar in Nederland en het is belangrijk om alle jonge tieners hier bewust van te maken. 'Losse handjes' is een boek over een gevaarlijke tienerliefde en bedoeld voor de volwassenen en jongeren van nu. Het brengt de minder mooie waarheid, die ook in de tienerrelaties kan plaatsvinden, aan het licht.

Auteur Lyona Rose (1990) is geboren en getogen in Amsterdam. Ze studeerde pedagogisch hulpverlener aan de Hogeschool van Amsterdam, vanwege haar betrokkenheid met de medemens. Echter was ze van jongs af aan al bezig met schrijven. Het begon met schrijven in haar dagboeken en al gauw kwam ze erachter dat ze graag haar eigen boeken wilde schrijven. 
Ze heeft reeds twee boeken geschreven over het werken aan een goede relatie, en over de pleegzorg. Haar eerste fictieboek is 'De wolven van Amsterdam'. 
'Losse handjes' is een non-fictieboek.

Allereerst wil ik Lyona bedanken voor haar recensie exemplaar en dat ze me haar, helaas trieste verhaal, wilde vertellen middels haar boek. Het vergt heel veel moed om je verhaal te doen wanneer het om (seksueel) geweld binnen een relatie gaat. Of dat nu tussen partners is of ouder en kind. Het is dan ook van groot belang dat het slachtoffer haar/zijn verhaal doet. Al is dat jaren later, zoals in het geval van Lyona. 

Daarnaast is het voor een recensie altijd heel lastig om een persoonlijk te verhaal te beoordelen. Want wie ben ik om mijn mening daar op los te laten. Qua moed heeft Lyona mijn volledige steun. Dit verhaal moet inderdaad verteld worden. Zowel voor Lyona haar zelfverwerking, maar ook als voorbeeld en steun voor anderen, die er nog niet over durven te praten.
De opzet van het verhaal is prima gedaan. De manier van schrijven is aangepast aan het dertienjarige hoofdpersonage Senna, en wordt niet verteld als de alwetende die de schrijfster Lyona nu, jaren later, is. Het is een vlotte schrijfstijl die hier en daar, naar mijn mening, wel iets te veel naar simpelheid neigt. 
De personages blijven wat op afstand en dat is jammer voor de emotie. Want hoewel alle gebeurtenissen benoemt worden blijft het meeleven hierdoor, voor de lezer, wat uit.
Wellicht het zo bedoeld en voor Lyona Rose de enige manier om haar ervaringen zo op papier te zetten. Anders kwam het verhaal misschien te dichtbij. Maar dat is een aanname van mijn kant.

Lyona schrijft mooi naar het einde toe. Hierbij wens je haar, als lezer, alleen maar goeds. liefs en een goed einde toe. 
Achterin het boek staan discussievragen die je met een klas, of een leesclub, ingevuld kunnen worden en dan besproken kunnen worden. Ze gebruikt fragmenten uit het boek 'Losse handjes' en hangt daar een vraag aan. Dit zouden ook vragen kunnen zijn die het  voor een ouder en kind toegankelijker maken om een gesprek hierover aan te gaan. Mooi vorm gegeven en goed over nagedacht.

Al met al heeft Lyona Rose een prachtig, gedurfd, en mooi verteld verhaal weten te schrijven. 

Ik voel me zo - Sabine Klaver

        ''Soms moet het eerst slechter gaan, voordat het beter het beter kan gaan.''

Een vraag die ik mezelf vaak gesteld heb: hoe gaat een psycholoog met alle verhalen om die hij/zij hoort? Kunnen ze dat allemaal wel verwerken, CQ loslaten? En wat als ze zelf problemen hebben? Weten ze dan een kant en klare oplossing, of gaan ze naar een collega? Immuun zullen ze toch niet zijn? Ook zij zullen toch wel eens een ‘Ik voel me zo’ momentje hebben?

Voor uitgeverij Lev. Mocht ik het boek ‘Ik voel me zo’ van Sabine Klaver lezer.
Sabine is psycholoog, maar dan belandt ze zelf aan de andere kant. Ze gaat in therapie. Ze voelt zich als een tandarts met een slecht gebit. In haar therapieproces leert ze haar emoties toe te laten en net zo goed voor zichzelf te zorgen als ze anderen helpt te doen.
Aan de hand van de sessies met haar cliënten en met haar eigen therapeut geeft ze antwoord op de vragen: ‘Wat voel ik?’. ‘Waarom voel ik het?’ en ‘Wat kan ik doen?’. Deze vragen staan centraal in het boek ‘Ik voel me zo’.
Door deze openhartige en intieme kijk in de praktijk van een psycholoog krijg je als lezer inzicht in je eigen gevoel en hoe je daar goed voor kunt zorgen.

Podcasts, lezingen, sociaal media en nu het boek ‘Ik voel me zo’
Wanneer je via de link Psycholoog Sabine Klaver maakt mentale gezondheid bespreekbaar  de website van Sabine Klaver bezoekt, zal je nooit vermoeden dat ze zelf psychische problemen gehad heeft. Fris, spontaan en recht door zee dat is wat je krijgt op haar website. Wel zo prettig als je op zoek bent naar een praat maatje tijdens moeilijke tijden.
Sabine Klaver studeerde af in de Klinische- en Gezondheidspsychologie. Ze werkt in de GB-GGZ vooral met volwassen. Naast haar werk als psycholoog probeert ze op allerlei verschillende manieren mentale gezondheid goed en zonder schaamte bespreekbaar te maken. Dit doet ze door middel van de podcast (in samenwerking met Rino Zuid), lezingen, via sociaal media en artikelen in bladen.

Sinds ze zelf heeft ervaren hoe zwaar het is om persoonlijke problemen aan te gaan en daarvoor zelf hulp heeft gezocht, is ze nog gedrevener om anderen te helpen. Vandaar dat ze het boek ‘Ik voel me zo’ heeft geschreven. Een persoonlijk relaas waar je als lezer ook de nodige informatie en steun in kan vinden.

Psychologie en humor gaan goed samen
Sabine Klaver geeft je als lezer direct een warm en welkom gevoel met haar voorwoord. Hierin geeft ze zich meteen bloot wat betreft haar eigen ervaring met betrekking tot een falende mentale gezondheid. Tegelijkertijd moedigt en prijst ze jou als lezer aan dat je aan dit lees avontuur en therapie proces begint.

Het boek ‘Ik voel me zo’ is verdeeld in drie hoofdstukken: ‘Ik voel me zo’, ‘Waarom voel ik het?’, en ‘Wat kan ik doen? Heel overzichtelijk en ook fijn als je even iets terug wilt vinden. Al ben ik zelf groot fan van markeren met post-its in welke vorm dan ook, dus bijvoorbeeld een zin terugvinden lukt mij wel.
Sabine is in haar boek openhartig over de moeilijke periode in haar leven. Haar schrijfstijl is vlot en voorzien van zelfspot en humor. Eerlijk gezegd ervaarde ik het lezen van ‘Ik voel me zo’ meer als het lezen van een roman dan als een therapeutisch boek. En dat is een groot pluspunt en compliment.
Ik kan me voorstellen dat wanneer je je in dezelfde situatie bevindt als Sabine je aan dit boek heel veel hebt. Ze schrijft open en eerlijk over mentaal falen maar geeft daarnaast direct aan dat verandering mogelijk is. De oefeningen in het boek zijn direct toepasbaar.

Respect voor mensen en hun gevoel
Wat me nog wel het meeste opviel aan haar manier van schrijven in het respect voor mensen en hun gevoel. De boodschap die het boek ‘Ik voel me zo’ uitdraagt is dat mentale problemen er mogen zijn. Dat het van belang is dat je die gevoelens juist niet negeert maar ervaart en ze daardoor de plek kunnen geven die ze verdienen. Als je negatieve gedachten namelijk negeert worden ze alleen maar groter en groter, zegt Klaver en zal je je als mens kleiner en kleiner voelen.
Hierover zegt ze zelf:

‘’Beter korter pijn dan een leven lang ongelukkig’’.

Uiteindelijk bereik je hier veel meer mee. Wat niet inhoudt dat de benadering van Klaver zo eenvoudig is. Absoluut niet. Het is haar manier van omgang geweest en ze hoopt jou als lezer een stukje verder te kunnen helpen. De eerste stap is erkenning en de tweede stap is om hulp vragen. Of dat nu bij haar in de praktijk is, bij je huisarts, je partner of vrienden. Dat maak niet uit maar zet hem wel.

‘’Niemand is alleen, hoe eenzaam je je ook kan voelen, je staat altijd in relatie tot anderen.

Ik raad dit boek zeker aan voor iedereen die er even doorheen zit. Het is ook een mooi cadeau aan jezelf of aan diegene waarvan je eigenlijk wel weet dat die er even doorheen zit.

Nog een tip: in het boek haalt Sabine Klaver de schrijfster Edith Eva Eger aan. Haar boek ‘De keuze’ is, wat mij betreft, het mooiste boek over kracht en moed. Ze vertelt in dit boek over haar ontberingen tijdens de Tweede Wereldoorlog in kamp Auschwitz, waar ze als jonge vrouw gevangen zat en de meest verschrikkelijke ontberingen heeft meegemaakt. Maar haar verhaal gaat vooral over ‘De keuze’ die je daarna hebt. Zelf zegt ze hierover:

‘’Gedachten als ‘ik ben mislukt’ en ‘dit komt nooit meer goed’ vormen de tralies waarmee we onszelf vastzetten. Net zoals we onze eigen gevangenisbewakers zijn, kunnen we ook onze eigen bevrijders zijn.

De mensen die bleven - Lisa Jewel

''Vier doden. Een onopgelost mysterie. Een familie waarvan de geheimen niet voor eeuwig begraven kunnen blijven...''

Londen, juni 20219. In de vroege ochtend wordt langs de oever van de Theems een zak met menselijke resten gevonden. Inspecteur Samuel Owusu laat de resten onderzoeken en het blijkt dat ze al jaren oud zijn. Het betreft een jonge vrouw die door een zware klap op haar schedel om het leven zou zijn gekomen. Ook bevinden zich in de zak enkele andere aanwijzingen. Waaronder de zaden van een zeldzame boom.
Dit leidt inspecteur Owusu naar Chelsea, naar een huis waar dertig jaar geleden die mensen dood werden aangetroffen in de keuken, terwijl er boven een baby lag te huilen. Het onderzoek brengt ze verder naar Chicago. Naar een broer en zus die wanhopig op zoek zijn zijn de enige persoon die ze iets zou kunnen vertellen over hun verleden.

Lisa Jewell is ondertussen al lang geen onbekende meer in de thriller wereld. Met titels als 'Toen was ze weg', 'Ik volg je' en 'Die nacht verdween ze' schreef ze zichzelf keer op keer de bestsellers lijsten in.

Wat elke keer weer opvalt aan de verhalen van Lisa Jewell is de vlotte opbouw en de realistische schrijfstijl. Ze heeft meerdere lagen in het verhaal die op het einde goed samen komen. Ze schrijft dialogen goed uit waardoor emoties tot leven komen.
Echter voor je bij het einde bent krijg je als lezer wel het nodige te verstouwen. Jewell heeft nogal een heftige manier om gevoelens en gebeurtenissen te beschrijven met betrekking tot mentale, fysieke en emotionele mishandeling. Dit kan sommige lezers afschrikken maar liefhebbers van bijvoorbeeld Karen Slaughter zullen dit juist weer geweldig vinden. Ikzelf hang daar een beetje tussenin.
Wel wordt er erg veel geswitcht tussen personages en tijdlijnen. Als lezer moet je je hoofd er dus wel echt bij houden. Daarbij is het wel knap dat ze maar mondjesmaat informatie weggeeft en je dus tot het einde toe met vragen blijft zitten. En dat is natuurlijk altijd goed wanneer een verhaal je zo lang weet bezig te houden.

'De mensen die bleven' is in principe het vervolg op het vorige boek van Lisa Jewell 'De mensen boven ons'. Ik ben er zelf altijd een voorstander van om delen wel achter elkaar te lezen maar 'De mensen die bleven' geeft genoeg aan de lezer prijs over het vorige deel om ook als standalone te kunnen lezen. 

Ticket zonder retour - Bettie Elias

''Je kan een geheim bewaren of een geheim verklappen. Wat vinden jullie, moeten geheimen altijd bewaard blijven?’’

Niet lang na de geboorte van haar zoontje Daan ontdekt Ella dat haar man Rob er een Thaise minnares op na houdt. Erger nog, in de krant staat opeens een bericht dat een jonge Thaise vrouw in een naburige gemeente op gruwelijke wijze werd vermoord. 
Rob beweert dat hij deze vrouw nooit heeft ontmoet. In de hoop dat Rob niets met deze moord te maken heeft gaat Ella zelf op onderzoek uit.

De schrijfster Bettie Elias heeft al meerdere bekroonde boeken geschreven. Ze maakte naam met jeugdboeken en haar eerste misdaadroman ‘Het tuinfeest’ werd bekroond met de Schaduwprijs 2020 voor het beste Nederlandse thrillerdebuut. Daarna volgde de boeken ‘Bloedbanden’ en ‘De ongewenste gast’. Het boek ‘De ongewenste gast’ heb ik ook gelezen en gerecenseerd. Deze recensie kun je ook lezen op dit blog.

Bettie Elias benaderde mij wederom voor het lezen van haar nieuwste boek ‘Ticket zonder retour’, en daar was ik erg blij om.
Al bij het lezen van de eerste bladzijde zit je midden in het verhaal. Ik vind het altijd knap van schrijvers wanneer ze dat voor elkaar krijgen. Dat ze een scène zo kunnen omschrijven dat je als lezer meteen het gevoel krijgt direct onderdeel te zijn van de gebeurtenissen.

Het is niet alleen de setting die Bettie Elias goed weet te omschrijven, ook de personages worden goed uitgeschreven. De hoofdpersonen vertellen vaak vanuit hun eigen gedachten en daardoor ervaar je meer emotie bij het verhaal. Dit komt ook door de flashbacks die gebruikt worden. Deze zorgen ervoor dat het een overzichtelijk en compleet verhaal is geworden.
Vooral de onmacht en wanhoop bij de personages zijn voelbaar. Ik merkte dat ik een paar keer de neiging had de personages toe te spreken en dan kun je wel zeggen dat je in het verhaal zit.
De schrijfstijl is vlot en de hoofdstukken zijn kort waardoor het leestempo hoog ligt. Dat is wel fijn want de opbouw van het verhaal zelf is hier en daar wel wat langdradig.

De spanningsboog wordt gedurende het verhaal strakker en strakker aangetrokken, dat heeft Bettie Elias heel goed gedaan. Net zoals de twist aan het einde van het verhaal. Maar wat vooral heel knap aan dit boek is, is dat het een beschrijving betreft van een privékwestie. Daardoor is het een klein intiem spannend en verrassend verhaal geworden.

Dank je wel Bettie Elias voor het recensie exemplaar. Hierbij wil ik wel melden dat het verkrijgen van een recensie exemplaar geen invloed heeft op mijn mening over het verhaal. ‘Ticket zonder retour’ is terecht een goede en spannende psychologische misdaadroman. Overigens is de titel ‘Ticket zonder retour’ perfect gekozen.

In de schaduw - Liz Nugent

''We mogen er ons er niet door deze tragedies van laten weerhouden om te leven. We zullen onze dierbaren nooit vergeten, maar ze zouden willen dat we gelukkig zijn, liefje.''

'Mijn man wou Annie Doyle niet vermoorden. Maar dat leugenachtige kreng verdiende het.'
Op het eerste gezicht heeft Lydia Fitzsimons een perfect leven: echtgenote van een gerespecteerde, succesvolle rechter, moeder van een geliefde zoon, wonend in een statig huis in Dublin. Maar dat mooie huis verbergt een geheim. En wanneer Lydia's zoon Laurence dit geheim ontdekt, komen er krachten in werking die langzaam maar zeker leiden tot een claustrofobische en vernietigende climax.

Al in het eerste hoofdstuk van het boek 'In de schaduw' word je direct als lezer geconfronteerd met een vreselijke en onomkeerbare daad. En net als de hoofdpersonages ben je benieuwd of dit een geheim kan blijven.
De hoofdpersonages komen in het verhaal allemaal aan het woord. Hierdoor krijg je als lezer meer inzicht in het verhaal en heb je het idee dat je midden in het verhaal zit.

De schrijfstijl van auteur Liz Nugent is vlot, helder en realistisch. Ze weet de karakters van de personages goed over te brengen en je wordt constant uitgenodigd om door te lezen. Daarnaast word je al lezer ook uitgedaagd om mee te puzzelen; wie heeft nu wat gedaan? Als je het tenminste op een gegeven moment nog bij kunt houden, want er gebeurd best veel in het verhaal en het is niet allemaal even duidelijk. Althans dat ervaarde ik op een gegeven moment.
'In de schaduw' is ook meer een psychologisch drama te noemen want niet alleen speelt de auteur met het brein van de hoofdpersonages, dat doet ze ook met de lezers.
Echter raakte ik tussen alle bomen op een gegeven moment wel de rode draad kwijt. Hierdoor merkte ik ook dat het verhaal mijn interesse begon te verliezen en ik ook een beetje tegen mijn zin in begon te lezen. Dat heeft niets met de schrijfstijl te maken, die bleef tot het einde aan toe hetzelfde. Het was de hoeveelheid aan bizarre wendingen die, voor mij althans, op een gegeven moment ongeloofwaardig werden.

Al ik dus heel eerlijk ben weet ik niet zo goed wat ik van dit boek 'In de schaduw' moet vinden. Het ligt niet aan de schrijfstijl van de auteur Liz Nugent, die is namelijk goed. Het gekozen onderwerp moeder-zoonrelatie klinkt boeiend. De spanningsopbouw klopt en de personages zijn goed gekarakteriseerd. En toch....ik raakte de draad gewoonweg kwijt. Ondanks dat ik hier en daar een stukje terug las in het verhaal kreeg ik maar geen idee welke kant het verhaal nu uit moest gaan, of wat het me vertellen wilde. Dat is natuurlijk op zich knap gedaan van een schrijver, een lezer in verwarring brengen, alleen ervaarde ik deze verwarring als niet prettig. Alle deelverhalen komen op het einde van het boek wel bij elkaar. Maar ook hier wist het verhaal me niet te raken of te verrassen. Er waren al teveel onduidelijke en verwarrende lijntjes uitgegooid.
De echte spanning miste. Wellicht omdat het boek meer over de emoties en de psychologische kant van de hoofdpersonen gaat, dan dat het een spannende thriller is. De extreme moeder-zoon relatie heb ik niet zo griezelig ervaren als de achterflap beloofde. Het was een complexe relatie dat wel, maar griezelig? Nee.
Zo zie je maar weer dat een synopsis ook teveel kan beloven en er een te hoge verwachting voor de lezer wordt gecreëerd . Dan kan een boek ook wel eens wat tegenvallen. 
Ik vind het een gematigde thriller. Maar door vele andere lezers zal dit zeker anders ervaren worden. En dat is maar goed ook: zoveel lezers, zoveel meningen.

Tot de dood ons scheidt - Alice Feeny

        ''De reden waarom iemand liegt is bijna interessanter dan de leugen zelf''

Adam en Amelia zitten in een flinke huwelijkscrisis. Als ze een weekendje in de Schotse Hooglanden winnen, zien ze een lans om nader tot elkaar te komen.
Elk jaar op hun trouwdag geven ze elkaar een nostalgisch cadeau - en elk jaar schrijft Amelia een brief aan Adam, die ze hem nooit laat lezen. Tot nu.
Ze weten allebei dat dit weekend hun huwelijk kan maken of breken. Maar ze hebben de reis niet zomaar gewonnen. Een van hen liegt, en er is bovendien iemand die hun geen 'eind goed al goed' gunt...

Tien jaar huwelijk. Tien jaar geheimen. Een jubileum dat ze nooit meer zullen vergeten.

De schrijfster Alice Feeny schreef eerder al internationale bestsellers zoals 'Soms lieg ik' en 'Ik weet wie je bent. Thrillers die niet alleen een psychologisch spel tussen de hoofdpersonages bevatten, maar die ook regelmatig de lezer op het verkeerde been weten te zetten. Niets is wat het lijkt en niets loopt zoals verwacht.

Feeney weet in 'Tot de dood ons scheidt' een heel verhaal te schrijven met zeer weinig ingrediënten: een tot vakantieverblijf omgebouwde kapel in de Schotse Hooglanden, drie hoofdpersonages en een hond. Ingesneeuwd en zonder Wifi ontstaat er een sfeer waarvan je als lezer hoopt er nooit in te belanden. En dan rijst ook nog de vraag: gaat het hier om iets paranormaals of zijn er andere duistere sferen in het spel?

Elk hoofdstuk is vertelt vanuit een ander personage, zo wordt het verhaal vanuit alle kanten belicht. Dan zijn er ook nog, de nooit verzonden, brieven van Amelia. Hierin is duidelijk de ommekeer in hun huwelijk mee te lezen. Maar het geeft ook en inkijkje in haar psyche. 
De stukjes van Adam zijn wat afstandelijker en zakelijker. Maar dat hij een geheim met zich meedraagt is duidelijk. En dan is daar nog  'Robin'. In haar hoofdstukken voel je alleen maar onheil hangen.
De hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. Personage Adam lijdt aan een zeldzame en weinig bekende, neurologische aandoening: Prosopagnosie. Hierdoor herkent hij geen gelaatstrekken en dus ook niet die van zijn vrouw. Dit maakt niet alleen hem onzeker, maar zijn vrouw Amelia ook.

Doordat elk hoofdstuk niet al te lang duurt en eindigt met een cliffhanger, heb je dit boek zo uit. Het einde heeft echter nog wel een gigantische, onverwachte twist waardoor je als lezer verrast achter blijft. 
Er zijn ongetwijfeld veel betere psychologische thrillers, die nog meer op de psychen van de hoofdpersonen en de situaties ingaan, maar dat neemt niet weg dat Alice Feeney met haar boek 'Tot de dood ons scheidt' weer voor heel prettig leesvoer heeft gezorgd.