De Terugkeer - David Baldacci

                                ''Je mag letterlijk één fout maken''

De auteur David Baldacci behoort al jarenlang tot mijn favoriete thrillerauteurs. Sinds zijn debuut in 1996 met het boek ‘Het recht van de macht’ heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 150 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht en eerlijk gezegd verbaast me dat niets. Ik heb in de loop der jaren heel wat van zijn stand-alones en series gelezen. De ene thriller vond ik beter dan de andere, maar af en toe zat er ook een boek tussen dat mij iets minder wist te raken. Dat hoort nu eenmaal bij een schrijver met zo'n enorme productie. De thriller ‘De terugkeer’, het tweede deel in de Nash-serie, behoort wat mij betreft echter, zonder enige twijfel, tot zijn allerbeste werk.

Hier gaat ‘De Terugkeer’ over
Walter Nash is alles kwijtgeraakt. Ooit leidde hij een rustig leven met een vrouw, een dochter en een goede baan, totdat de FBI hem dwong te infiltreren in het criminele imperium van Victoria Steers. Zijn dekmantel stortte in, hij verloor zijn gezin, moest onderduiken en kreeg een compleet nieuwe identiteit. Na jaren van intensieve training is de vriendelijke Walter veranderd in een man met uitzonderlijke vaardigheden. Nu is het moment aangebroken om terug te keren, en af te rekenen met de vrouw die zijn leven verwoestte. Maar niets blijkt zo eenvoudig als het lijkt. Hoe dichter Nash bij Victoria komt, hoe ingewikkelder de waarheid wordt.

Het verhaal is geloofwaardig neergezet
Vanaf de eerste bladzijde grijpt Baldacci je stevig vast. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en iedere nieuwe ontwikkeling roept weer nieuwe vragen op. Hij neemt de tijd om het verhaal geloofwaardig neer te zetten, zonder dat het tempo ook maar één moment inzakt. Juist dat maakt het boek ‘De terugkeer’ is verslavend, stoppen met lezen is geen optie. Ook denk je regelmatig te weten waar het verhaal naartoe gaat, maar Baldacci weet je telkens weer op het verkeerde been te zetten.

Nash is geen actieheld, maar een gedreven personage door schuld en verdriet
Walter Nash is bovendien een bijzonder sterk hoofdpersonage. Hij is geen onoverwinnelijke actieheld, maar een man die alles heeft verloren en gedreven wordt door verdriet, schuldgevoel en de hoop ooit iets van zijn oude leven terug te winnen. Dat maakt hem menselijk en geloofwaardig. Ook Victoria Steers is veel meer dan een standaard slecht personage. Haar intelligentie en onvoorspelbaarheid zorgen ervoor dat de onderlinge confrontaties voortdurend onder hoogspanning staan.

David Baldacci heeft een hele toegankelijke schrijfstijl
Wat ik altijd waardeer aan David Baldacci is zijn toegankelijke schrijfstijl. Hij schrijft beeldend, vlot en zonder overbodige omwegen. De relatief korte hoofdstukken en de vele cliffhangers maken dat je met een sneltreinvaart door het boek heen vliegt.

Een einde vol verassingen en een verhaal wat overtuigend samen komt
En dan is er nog het eindplot. Zonder ook maar iets te verklappen kan ik zeggen dat Baldacci opnieuw laat zien waarom hij al decennialang tot de absolute top van het thrillergenre behoort. De ontknoping zit vol verrassingen, maar voelt tegelijkertijd logisch en zorgvuldig opgebouwd aan. Alle verhaallijnen komen overtuigend samen en laten je met een voldaan gevoel de laatste bladzijde omslaan.

Is er dan helemaal geen minpunt aan het boek ‘De Terugkeer’? Misschien heel klein: sommige actiescènes zijn behoorlijk spectaculair en maken het af en toe een beetje ongeloofwaardig. Maar eerlijk gezegd stoorde mij dat nauwelijks, omdat het verhaal zo sterk in elkaar zit.

'De Terugkeer' is boek wat absoluut op je leeslijst gezet moet worden
‘De terugkeer’ is een razend spannende thriller met sterke personages, een ijzersterke spanningsboog en een finale die je niet snel vergeet. Voor mij is dit zonder twijfel een van de beste boeken die David Baldacci de afgelopen jaren heeft geschreven. Ben je liefhebber van intelligente actiethrillers vol spanning, verrassingen en emotie? Dan mag ‘De terugkeer’ absoluut niet ontbreken op je leeslijst.

Specificaties bij het boek ‘De Terugkeer’
Auteur: David Baldacci| Originele titel: Hope RisesUitgeverij: A.W.Bruna | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Jolanda te Lindert | ISBN 9789400519725

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Trillers voor het recensie-exemplaar.

Dodelijke Overtuiging - Theo Streng

Als geboren en getogen Amsterdamse zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat een boek dat zich volledig in Rotterdam afspeelt bij voorbaat al niets is. Maar laten we dat soort uitspraken vooral overlaten aan de voetbalfans. Want eerlijk is eerlijk, ‘Dodelijke overtuiging’ van auteur Theo Streng is gewoon een goede thriller. Sterker nog, samen met het eerste deel, ‘Dodelijk algoritme’, is dit wat mij betreft een ideale combinatie, om deze zomer in je vakantietas te stoppen. Spannend, actueel en vlot geschreven.

Hier gaat het verhaal van 'Dodelijke Overtuiging' over
In het tweede deel van de Iris Rigter-serie, ‘Dodelijke Overtuiging’, krijgt rechercheur Iris Rigter te maken met de moord op student Jules Aarden, die wordt aangetroffen in de Rotterdamse haven. Tijdens haar onderzoek stuit ze op de mysterieuze boodschap 'Zuiver de toekomst'. Al snel blijkt dat Jules betrokken was bij een extremistische onlinebeweging die ervan overtuigd is dat drastische maatregelen nodig zijn om de aarde te redden. Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudige moordzaak groeit uit tot een gevaarlijk onderzoek. Hierin komen klimaatactivisme, radicalisering, georganiseerde misdaad en de schimmige wereld van de Rotterdamse haven op knappe wijze samen.

Actuele thema's, zoals klimaat en haven criminaliteit, komen aan bod
Juist die actuele thema's maken de thriller ‘Dodelijke Overtuiging’ extra interessant. Theo Streng gebruikt onderwerpen als klimaatverandering, online beïnvloeding en de criminaliteit in de Rotterdamse haven niet als losse decorstukken, maar verweeft ze op een goede en geloofwaardige manier in het verhaal. Daardoor voelt dat wat je leest realistisch en blijft het voortdurend dicht bij de actualiteit.

Goede schrijfstijl en spanningsopbouw
De spanningsopbouw zit goed in elkaar. Streng neemt de tijd om het mysterie op te bouwen, waardoor je als lezer steeds verder het verhaal wordt ingezogen. Bij ieder nieuw spoor denk je te weten hoe het zit, waarna er weer een onverwachte wending volgt. De hoofdstukken zijn relatief kort en de schrijfstijl is toegankelijk en beeldend, waardoor de pagina's vanzelf voorbijvliegen.

De personages maken een logische ontwikkeling door
Ook de personages worden steeds sterker. Rechercheur Iris Rigter groeit, in ‘Dodelijke Overtuiging’, als hoofdpersonage verder. Ze is vasthoudend, intelligent en maakt soms keuzes waar je als lezer je vraagtekens bij kan zetten. Juist dat maakt haar menselijk. Ook haar privéleven krijgt aandacht, zonder dat het ten koste gaat van de vaart in het verhaal. Die balans tussen spanning en persoonlijke ontwikkeling zorgt ervoor dat je echt met haar gaat meeleven. Dat werd ook bij het eerste deel al geprezen en die lijn trekt Theo Streng goed door.

Met meer diepgang en aandacht voor gebeurtenissen/ontwikkelingen, wordt het een nog beter boek
Zijn er ook minpunten aan het boek ‘Dodelijke Overtuiging’? Zeker. Op sommige momenten had het onderzoek iets meer diepgang mogen krijgen en worden enkele ontwikkelingen, naar mijn mening, vrij snel afgehandeld. Daarnaast zijn er behoorlijk veel personages, waardoor je af en toe even moet schakelen en zo en zo alert moet blijven. Gelukkig doet dat niets af aan het leesplezier.

'Dodelijke Overtuiging' is een onderhoudend spannend boek, prima vakantie leesvoer!
Met zijn boek ‘Dodelijke overtuiging’ bewijst schrijver Theo Streng dat hij niet alleen actuele thema's durft aan te snijden, maar daar ook een spannende en onderhoudende thriller omheen weet te bouwen. Het is een verhaal dat leest als een trein, met geloofwaardige personages, een sterke spanningsboog en een actuele maatschappelijke onderlaag. Het deed mij een beetje denken aan de sfeer rondom Mocromafia.

Zoek je deze zomer een spannend boek dat lekker wegleest? Neem dan vooral (‘Dodelijk algoritme’ en) ‘Dodelijke overtuiging’ mee op vakantie. Grote kans dat je, net als ik, na het omslaan van de laatste pagina alweer uitkijkt naar het volgende – dodelijke - avontuur met Iris Rigter.

Specificaties bij het boek ‘Dodelijke Overtuiging’
Auteur: Theo Streng| Uitgeverij: Ellessy | Eerste uitgave: 2026| Beschikbaar in Kobo Plus | ISBN e-book 9789465410852

Met dank aan uitgeverij Ellessy en auteur Theo Streng voor het digitale recensie-exemplaar, en de deelnamen aan de blogtour.

Een razende storm - Ann Cleeves

''De man kwam in Greystone aanwaaien tijdens het hoogtepunt van een septemberstorm. Zo ging het verhaal tenminste. Opeens was hij er...''

Na het indrukwekkende De roep terug en De schreeuw van de reiger keert Ann Cleeves terug met het boek ‘Een razende storm’. Het derde deel in de North Devon-serie, rondom rechercheur Matthew Venn. Wat mij betreft bewijst Cleeves hiermee wederom waarom ze tot de absolute top van de Britse thrillerauteurs behoort. Dit is zo een thriller die je langzaam, maar wel onverbiddelijk, het verhaal in trekt, om je vervolgens achter te laten met een ontknoping die zelfs de meest ervaren thrillerlezer zal verrassen. Dat krachtige einde wordt ook internationaal geroemd.

Hier gaat ‘Een razende storm over’
Wanneer Jeremy Rosco, zeiler, avonturier en lokale legende, tijdens een herfststorm opduikt in Greystone – Devon – zijn de inwoners enthousiast dat ze een beroemdheid in hun midden hebben. Niemand kijkt ervan op als Rosco net zo plotseling weer verdwijnt. Zo is hij nu eenmaal. Totdat een reddingsteam, tijdens een zware storm, Jeremy’s lichaam vindt in een rubberboot, die voor anker ligt bij het mysterieuze Scully Bay.

Greystone, een gesloten gemeenschap vol geheimen en bijgeloof, is geen onbekend terrein voor inspecteur Matthew Venn. Als kind was hij een van hen. Maar als er nog een slachtoffer valt en het dorp door een storm van de buitenwereld wordt afgesloten, moet Venn niet alleen de waarheid zien te vinden, maar ook vrezen voor zijn eigen leven.

Een beklemmende sfeer vanaf de eerste pagina
De geïsoleerde setting in het verhaal van ‘Een razende storm’ zorgt voor een heerlijk beklemmende sfeer, waarin niemand volledig te vertrouwen lijkt. Schrijfster Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om het verhaal op te bouwen. Verwacht dus geen thriller vol explosieve actiescènes, maar een echte slowburn waarin spanning langzaam onder je huid begint te kruipen. Juist doordat iedere aanwijzing zorgvuldig wordt gedoseerd, blijf je als lezer voortdurend alert. Bij ieder nieuw hoofdstuk veranderde mijn verdenking weer van personage.

Matthew Venn blijft een van mijn favoriete rechercheurs
Wat deze serie voor mij zo sterk maakt, zijn de personages. Rechercheur Matthew Venn is geen stereotype speurder. Zijn verleden binnen de gesloten geloofsgemeenschap in Devon blijft hem achtervolgen en geeft hem een geloofwaardige kwetsbaarheid. Ook zijn collega's, Jen Rafferty en Ross May, krijgen opnieuw voldoende de ruimte om zich verder te ontwikkelen. Hierdoor draait het verhaal van ‘Een zware storm’ niet alleen maar om de moordzaak, maar ook om de mensen die haar proberen op te lossen.

Een meesterlijk plot
Waar schrijfster Ann Cleeves misschien wel het meest in uitblinkt, is het bedenken van ingenieuze plots. Ook in ‘Een razende storm’ weet ze alle losse draadjes uiteindelijk op een zeer indrukwekkende wijze samen te brengen. Ik dacht meerdere keren dat ik wist hoe het in elkaar zat, maar iedere keer wist Cleeves me toch weer op het verkeerde been te zetten. De uiteindelijke ontknoping zag ik dan ook totaal niet aankomen. Knap staaltje werk!

Een klein minpunt
Mijn enige kleine minpunt is het tempo aan het begin van het boek. Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om de personages en de gemeenschap te beschrijven. Persoonlijk vond ik dat passen bij het verhaal van ‘Een razende storm’, maar lezers die graag direct volop actie willen, zullen iets meer geduld moeten hebben.

Een razende storm is een thriller van hoog niveau
‘Een razende storm’ is opnieuw een ijzersterke toevoeging aan de North Devon-serie. De combinatie van een sfeervolle setting, gelaagde personages, een zorgvuldig opgebouwde spanning en een verbluffend plot maakt ook dit boek tot een thriller van hoog niveau. Ann Cleeves laat opnieuw zien waarom haar boeken wereldwijd zo geliefd zijn.

Ben je liefhebber van intelligente, karakter gedreven thrillers waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en de ontknoping je compleet verrast? Dan mag je ‘Een razende storm’, maar eigenlijk ook de andere delen, absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Een razende storm’
Auteur: Ann Cleeves| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Valérie Janssen | Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400519688

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

In de schaduw van de Etna - Critina Cassa Scalia

 

                            ''Moordenaars doen niet aan weekend''

Als ik op vakantie ga vind ik het altijd leuk om een boek te lezen uit het land waar ik naartoe ga. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat je al een beetje in de sfeer komt voordat je überhaupt je koffers hebt gepakt. Omdat Italië al jaren mijn favoriete zomerbestemming is, kom ik regelmatig uit bij Italiaanse auteurs. Zo maakte ik enige tijd geleden kennis met de boeken van Cristina Cassa Scala, via haar eerste deel Zwart zand. Inmiddels ben ik groot fan van deze serie geworden. Sterker nog: het tweede deel, De nachtvissers, vind ik tot nu toe zelfs het allerbeste. En het goede nieuws? In Italië zijn inmiddels al tien delen verschenen, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen.

Hier gaat het boek ‘In de schaduw van de Etna’ over
Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in zijn hart geschoten. Er zijn geen getuigen, en er is geen enkel wapen of spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw gevonden wordt. De twee blijken elkaar gekend te hebben.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt gedoofd zijn.

Opnieuw weet schrijfster Cristina Cassar Scalia te verassen
Met ‘In de schaduw van de Etna’ levert schrijfster Cristina Cassar Scalia opnieuw een bijzonder sterke thriller af. Net als in de eerdere delen speelt het verhaal zich af op Sicilië, waar inspecteur Vanina Guarrasi wederom wordt geconfronteerd met een ingewikkelde zaak. Wat begint als een onderzoek naar een verdachte situatie, groeit al snel uit tot een verhaal waarin familiebanden, macht, geheimen en de Siciliaanse samenleving een belangrijke rol spelen.

Op elke bladzijde is er wel een nieuwe ontwikkeling
Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is dat er werkelijk op bijna iedere pagina iets gebeurt. Veel thrillers hebben momenten waarop het verhaal even stilvalt, maar daar lijkt Cristina Cassar Scalia nauwelijks last van te hebben. Zodra je denkt dat je begrijpt waar het verhaal naartoe gaat, introduceert ze weer een nieuw element, een onverwachte ontwikkeling of een intrigerend detail. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je steeds verder lezen. Het boek wegleggen is dan ook bijna geen optie.

Scalia heeft een beeldende schrijfstijl met een prettig leestempo
De schrijfstijl speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Cassar Scalia schrijft toegankelijk, beeldend en met een prettig tempo. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Het voelt nergens geforceerd aan; alles lijkt op een natuurlijke manier voort te vloeien uit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen.

Het hoofdpersonage is interessant en zie je groeien door de delen heen
Een ander sterk punt van deze serie zijn de personages. Vooral hoofdpersoon Giovanna Guarrasi blijft zich ontwikkelen. Inmiddels zijn we meerdere delen onderweg en dat merk je. Ze groeit als rechercheur, maar ook als mens. Haar persoonlijke leven, twijfels en keuzes krijgen voldoende aandacht zonder dat het ten koste gaat van de spanning van het hoofdverhaal. Juist die combinatie maakt haar een geloofwaardig en interessant personage.

Ook de bijfiguren zijn zorgvuldig uitgewerkt. Door de verschillende terugkerende personages voelt de serie steeds meer als een wereld waarin je als lezer thuiskomt. Dat maakt elk nieuw deel extra aantrekkelijk.

Sicilië is in dit verhaal wederom veel meer dan slechts een decor
Daarnaast verdient de sfeer een groot compliment. Sicilië is veel meer dan alleen een decor. De auteur weet de warmte, de cultuur, de geuren en de prachtige landschappen haast tastbaar te maken. Tegelijkertijd laat ze ook de minder mooie kanten van het eiland zien: corruptie, sociale spanningen en ingewikkelde familieverhoudingen. Daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.
De thema's die aan bod komen zijn divers. Macht, loyaliteit, familie, rechtvaardigheid en de invloed van het verleden spelen allemaal een rol. Dat maakt ‘In de schaduw van de Etna’ meer dan alleen een spannende thriller; het biedt ook een inkijkje in de Siciliaanse maatschappij.

Wel veel personages maar een mooi overzicht aan het begin van het boek

Zijn er ook minpunten? Een klein puntje misschien. Omdat er veel personages en verhaallijnen voorkomen, kan het voor nieuwe lezers soms even duren voordat iedereen op zijn plek valt. Zeker als je niet eerder een deel uit de serie hebt gelezen. Daarnaast zijn sommige ontwikkelingen misschien iets minder verrassend voor doorgewinterde thrillerlezers. Voorin het boek van ‘In de schaduw van de Etna’ staat overigens wel een mooi overzicht van de personages. Maar dat is slechts kleine kanttekeningen bij een verder bijzonder sterk boek.

‘In de schaduw van de Etna’ is opnieuw een meeslepende, sfeervolle en uitstekend opgebouwde thriller, die laat zien waarom deze serie zo populair is. Voor liefhebbers van Italiaanse thrillers, sterke personages en verhalen die je geen moment loslaten, is dit absoluut een aanrader. En ik kijk nu alweer uit naar het volgende deel.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Cristina Cassar Scalia| Uitgeverij: Marmer | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Rianne Aarts & Annemart Pilon | Aantal bladzijden: 303 | ISBN 9789463091114 | E-book 9789463099233

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Als laatste weg - Jane Harper

''Ro Crowley kon niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd, want dat was ze wel. En inmiddels zou ze ook niet meer verrast hoeven zijn wen toch was ze dat, merkte ze.''

Inmiddels heb ik alle boeken van Jane Harper gelezen. En dat is niet zonder reden. Sinds haar debuut - De droogte - maakte de Australische schrijfster indruk met haar vermogen om spanning, karakterontwikkeling en een bijna tastbare setting samen te brengen. De ene keer weet ze me echter wel meer te verrassen dan de andere keer, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: schrijven kan ze als geen ander. Ook met de thriller 'Als laatste weg' bewijst Harper opnieuw waarom ze tot de beste thrillerauteurs van dit moment behoort. Al haalt dit nieuwste boek voor mij net niet het niveau van haar absolute hoogtepunten.

Hier gaat de thriller 'Als Laatste weg' over
In 'Als Laatste Weg' maken we kennis met Ro Crowley, die vijf jaar na de mysterieuze verdwijning van haar zoon Sam terugkeert naar Carralon Ridge, een bijna verlaten mijnstadje in de Australische outback. Op de avond van zijn eenentwintigste verjaardag verdween Sam spoorloos. Het enige wat achterbleef waren voetafdrukken bij een rij verlaten huizen. Geen getuigen, geen antwoorden en vooral geen afsluiting. Wanneer Ro terugkeert naar het inmiddels grotendeels verlaten stadje, hoopt ze eindelijk de waarheid te achterhalen.

Jane Harper weer als geen ander settings te creëren
Net zoals in al haar boeken is de setting van het verhaal een van Jane Harpers grootste troeven. Net als in De droogte en De overlevenden speelt de omgeving bijna een hoofdrol op zichzelf. Het vervallen Carralon Ridge voelt als een spookstad, waar het verleden letterlijk tussen de verlaten gebouwen hangt. Schrijfster Jane Harper heeft een uitzonderlijk talent om landschappen te gebruiken als verlengstuk van de emoties van haar personages. De leegte van het stadje weerspiegelt perfect het verdriet en de uitzichtloosheid die het hoofdpersonage Ro, uit de thriller ‘Als laatste weg’, met zich meedraagt.

En ook de personages worden overtuigend neergezet. Ro is een geloofwaardige hoofdpersoon die leeft tussen hoop en wanhoop. Haar zoektocht draait niet alleen om het oplossen van een mysterie, maar ook om het verwerken van verlies. Juist die menselijke laag maakt Harpers boeken vaak sterker dan de gemiddelde thriller. De bijfiguren hebben daarnaast zo allemaal hun eigen geheimen, motieven en beschadigingen. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen over wie de waarheid in het verhaal van ‘Als laatste weg’ spreekt.

De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar wel effectief
De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar effectief. Harper kiest niet voor grote emotionele uitbarstingen, maar juist voor kleine momenten. Dit gaat dan langzaamaan een compleet beeld vormen van de bewoners die zijn achtergebleven. Dat zorgt voor geloofwaardige relaties en een sterke emotionele betrokkenheid voor de lezer.

De spanning wordt langzaam en zorgvuldig opgebouwd
De spanningsopbouw is langzaam, zorgvuldig en geduldig. Wie op zoek is naar een thriller vol spectaculaire twists en actie zal misschien wat meer moeite hebben met dit wat tragere tempo. Harper laat haar verhaal rustig ontvouwen en vertrouwt erop dat de sfeer en de personages de lezer bij het verhaal houden. Meestal werkt dat uitstekend, maar eerlijk gezegd had ik hier bij het boek ‘Als Laatste weg’ af en toe het gevoel dat het verhaal iets te lang bleef hangen in dezelfde modus. De ontknoping is bevredigend, maar mist voor mij de impact van bijvoorbeeld De droogte of Verstoten.

Dit boek is wel wat voorspelbaarder
Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt. Waar het boek De droogte mij compleet van mijn sokken blies, en De overlevenden een beklemmende spanning wist vast te houden tot de laatste pagina, voelt het verhaal van ‘Als Laatste Weg’ iets voorspelbaarder. Het mysterie is interessant genoeg om door te lezen, maar de verrassingsfactor ligt lager dan bij sommige van haar andere werken.

Toch doet dat weinig af aan de kwaliteiten van het boek. Harper schrijft beeldend, intelligent en met veel aandacht voor menselijke relaties. Haar personages voelen echt en haar verlopen dialogen natuurlijk. De locaties die ze beschrijft zijn onvergetelijk. Bovendien weet ze opnieuw thema's als verlies, schuldgevoel, familiebanden en de invloed van kleine gemeenschappen op individuen knap te verweven in een spannend verhaal.

Wederom is 'Als Laatste Weg' een thriller met spanning en sfeer
‘Als laatste weg’ is dan wel misschien niet Jane Harpers sterkste thriller, maar het is nog altijd een bovengemiddeld sterk boek, van een auteur die als geen ander weet hoe je sfeer en emotie combineert met spanning. Fans van haar eerdere werk zullen zeker genieten van deze terugkeer naar de Australische outback.

Specificaties bij het boek 'Als Laatste Weg'
Auteur: Jane Harper| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: Last one out | Vertaling: Catalien en Willem van Paassen | Eerste uitgave: 2025 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 407 | ISBN 9789400519695

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Zevende Maan - Piergiorgio Pulixi

 

        ''Maar wat een mens wil, maakt voor het lot eerlijk gezegd weinig uit''

Na twee ijzersterke thrillers keek ik reikhalzend uit naar het derde deel in de reeks van auteur Piergiorgio Pulixi. Zowel Het eiland der zielen als Een steek door het hart maakten diepe indruk op me. De intense sfeer, de gelaagde personages en de slimme plotwendingen zorgden ervoor dat ik deze serie al snel tot mijn favorieten rekende. Toen ik begon aan het boek ‘De zevende maan’, vroeg ik me dan ook af: kan dit derde deel opnieuw dezelfde spanning en emotionele impact leveren? Of zijn mijn verwachtingen inmiddels simpelweg te hoog geworden?

Hier gaat het boek ‘De Zevende Maan’ over
Op een terras in Sardinië vieren hoofdinspecteur Vito en rechercheurs Eva en Mara de oprichting van een nieuwe eenheid voor seriemoorden. Dan komt er een telefoontje dat hen abrupt terugroept naar het vaste land. In de moerassen van Lombardije is namelijk het lichaam gevonden van een jonge vrouw. Ze was vastgebonden en had een masker over haar hoofd. Het tafereel doet denken aan een oude, onopgeloste zaak uit Sardinië, die Eva en Mara helaas maar al te goed kennen. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen, rijst één onheilspellende vraag: jagen zij op de moordenaar, of jaagt hij op hen?

Een levendige en beklemmende sfeer
In ‘De zevende maan’ keren we terug naar Sardinië, waar een nieuwe zaak de hoofdpersonages opnieuw voor een duister mysterie plaatst. De Italiaanse auteur Pulixi blijft trouw aan de donkere, bijna beklemmende sfeer die ook het kenmerk waren van de vorige boeken. Het eiland voelt opnieuw als een op zichzelf staand personage: mysterieus, ruw en vol geheimen. De schrijver weet de setting zo levendig neer te zetten dat je als lezer het gevoel krijgt zelf door de verlaten straten en ruige landschappen te lopen.

Het is net alsof je oude bekenden tegenkomt
Wat deze serie voor mij extra bijzonder heeft gemaakt, is de ontwikkeling van de personages. Ook in ‘De zevende maan’ zien we hoe de hoofdpersonen verder groeien. Hun verleden blijft een rol spelen, maar tegelijkertijd maken ze nieuwe stappen. De emotionele bagage die ze met zich meedragen, zorgt voor extra spanning en maakt hun keuzes geloofwaardig. De schrijver neemt de tijd om deze ontwikkeling te laten zien, wat de personages menselijk en herkenbaar maakt. Voor lezers die de eerste twee delen hebben gelezen, voelt het alsof je oude bekenden tegenkomt.

De spanning wordt gestaag opgebouwd
Daarnaast weet Piergiorgio Pulixi de spanning opnieuw zorgvuldig op te bouwen. Het verhaal begint relatief rustig, maar al snel stapelen de vragen zich op. Kleine aanwijzingen, onverwachte ontmoetingen en nieuwe ontdekkingen zorgen ervoor dat je steeds verder het verhaal in wordt gezogen. De auteur speelt handig met zijn informatie. Hij geeft net genoeg prijs om je nieuwsgierig te maken, maar houdt belangrijke details nog even achter. Hierdoor blijf je als lezer constant speculeren over hoe alles met elkaar samenhangt.

'De Zevende Maan' komt trager op gang dan de vorige delen
Toch moet ik eerlijk zeggen dat het derde deel in deze serie, ‘De zevende maan’, voor mij het minst sterke deel is. Waar de vorige boeken me vanaf de eerste pagina volledig in hun greep hielden, had ik hier soms het gevoel dat het verhaal iets trager op gang kwam. Sommige verhaallijnen werden wat langer uitgesponnen dan nodig, waardoor het tempo af en toe inzakt. Dat betekent niet dat het boek saai wordt, maar het mist hier en daar de scherpe urgentie die juist de eerdere delen zo meeslepend maakte.

Ook vond ik dat bepaalde plotontwikkelingen iets voorspelbaarder waren dan ik van Pulixi gewend ben. In de eerdere boeken wist hij me meerdere keren compleet te verrassen, terwijl ik in dit deel een aantal wendingen al zag aankomen. Voor een thrillerliefhebber, die juist houdt van onverwachte twists, kan dat een klein minpunt zijn.

Piergiorgio Pulixi is een meester in het creëren van sfeer
Dat gezegd hebbende blijft Piergiorgio Pulixi een meester in het creëren van sfeer en spanning. Wanneer het verhaal eenmaal echt op stoom komt, weet hij je als lezer opnieuw stevig vast te grijpen. De laatste hoofdstukken bouwen sterk op naar een climax die zowel spannend als emotioneel geladen is. Bovendien laat het einde duidelijk ruimte voor een vervolg. Verschillende verhaallijnen zijn afgerond, maar er blijven genoeg vragen openstaan om nieuwsgierig te maken naar een volgend deel.

Maatschappelijke thema's worden subtiel in het verhaal verwerkt
Wat ik ook in dit boek waardeer, is de manier waarop de auteur Pulixi maatschappelijke thema’s subtiel in zijn verhaal verweeft. Zonder dat het moralistisch wordt, laat hij zien hoe trauma, schuld en gerechtigheid doorwerken in het leven van zijn personages. Dat geeft het verhaal extra diepgang en zorgt ervoor dat het meer is dan alleen een spannende thriller.

Een nieuwe brug naar misschien nog gaat komen
Al met al is ‘De zevende maan’ misschien niet mijn meest favoriete deel van de serie, maar nog steeds een sterke thriller die fans van deze serie zeker opnieuw zullen waarderen. Wie genoten heeft van Het eiland der zielen en Een steek door het hart zal ook hier weer veel herkennen: de intense sfeer, de complexe personages en het intrigerende mysterie.

Voor mij voelt dit boek vooral als een brug naar wat hopelijk nog gaat komen. En ondanks dat het voor mijn gevoel net iets minder krachtig is dan de vorige twee delen, ben ik nog steeds benieuwd waar Pulixi zijn personages hierna naartoe zal brengen. Eén ding is zeker: als er een volgend deel verschijnt, ligt het gegarandeerd weer boven op mijn leesstapel.

Specificaties bij het boek ‘De Zevende maan’
Oorspronkelijke titel: La Settima Luna | Auteur: Piergiorgio Pulixi | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2022| Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte | Aantal bladzijden: 432 | ISBN 9789400519701

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een definitie van schuld - Susie Dent

''Deze brief is geen betekenis, maar behelst er wel een. Ik heb de waarheid gevreesd, ik heb geheimen bewaard. Ik meen dat k niet de enige ben, dus wend me tot jullie.''

Zelf ben ik gek op boeken die over boeken gaan waarin wordt verwezen naar andere literaire werken. Verhalen waarin taal niet alleen een middel is, maar ook een onderwerp op zich. Toen ik hoorde over Een definitie van schuld van auteur Susie Dent, wist ik dan ook meteen dat dit wel eens een boek voor mij zou kunnen zijn. En wat blijkt: dit fictiedebuut is niet alleen een feest voor taalliefhebbers, maar ook een bijzonder sterk opgebouwd misdaadverhaal.

Hier gaat Een definitie van schuld over
Een anonieme brief aan de redactie van de Clarendon English Dictionary bevat hints naar gebeurtenissen in een specifiek jaar. Voor redacteur Martha Thornhill kan dit maar naar één ding verwijzen: de zomer waarin haar zus Charlie verdween. Na tien jaar in het buitenland is Martha terug in Oxford, een stad met eeuwenoude instituten, waar haar familie al generaties deel van uitmaakt. Wachten de demonen die ze achterliet nog op haar? Als de anonieme brieven blijven komen en Martha en haar team ze verder ontrafelen, wordt de situatie steeds dreigender. Het lijkt erop dat Charlie een groot geheim bewaarde. Iemand probeert hen nu naar de waarheid te leiden. Maar er zijn andere krachten aan het werk om die waarheid juist voorgoed te begraven.

Auteur Susie Dent schrijft een fantastisch fictiedebuut
Susie Dent is in het Verenigd Koninkrijk vooral bekend als lexicograaf en taalexpert, onder meer van het televisieprogramma ‘Countdown’. Met Een definitie van schuld bewijst ze dat haar liefde voor woorden zich moeiteloos laat vertalen naar fictie. Het resultaat is een intelligente, sfeervolle detective waarin taal een sleutelrol speelt.

Woordspelingen en verborgen citaten spelen een cruciale rol
Het verhaal draait om een moordzaak waarbij cryptische aanwijzingen, woordspelingen en verborgen citaten een cruciale rol spelen. De hoofdpersoon raakt verwikkeld in een intrigerend kat-en-muisspel waarin betekenissen dubbelzinnig zijn, en niets toevallig lijkt. Als lezer word je actief uitgedaagd om mee te puzzelen. Dat speurelement maakt het boek extra aantrekkelijk: je staat niet langs de zijlijn, maar wordt echt bij het verhaal betrokken. Daardoor lees je scherper, alerter en word je nieuwsgieriger.

'Een definitie van schuld' is een geslaagde leeservaring
Wat dit boek onderscheidt van veel andere misdaadromans, is de manier waarop de puzzel in elkaar zit. Alles klopt. Details die in eerste instantie onbeduidend lijken, krijgen later betekenis. Verwijzingen naar woordenboeken, etymologie en literaire klassiekers zijn niet alleen versiering, maar vormen de kern van het mysterie. Dat maakt Een definitie van schuld tot een gelaagde leeservaring.

Voor de fans van Britse detectives
Fans van klassieke Britse detectives, zoals bijvoorbeeld die van Inspector Morse, zullen hier hun hart aan ophalen. Net als bij Morse speelt, in Een definitie van schuld, intellect een grote rol, evenals liefde voor literatuur en taal. De sfeer is doordacht en enigszins academisch, zonder afstandelijk te worden. Het tempo is beheerst, maar de spanning sluimert wel voortdurend onder de oppervlakte.

Dit boek is wel echt voor echte taalliefhebbers
Toch is dit ook meteen een kleine kanttekening. Je moet wel echt van taal houden om optimaal van dit boek te genieten. De vele woordspelingen, etymologische verwijzingen en literaire knipogen maken het verhaal rijk, maar kunnen voor lezers die vooral op zoek zijn naar snelle actie wat zwaar aanvoelen. Soms vertraagt de uitleg van taalkundige details het tempo. Hoewel dat inhoudelijk past bij het karakter van het boek, zou dat lezers ook tegen kunnen staan. Echter hield dat mijzelf niet tegen om met veel interesse door te blijven lezen.

Een doordacht plot en een goede ontknoping
Dat minpunt weegt echter niet op tegen de kracht van dit debuut. Want dat is misschien nog wel het meest indrukwekkende aan het boek Een definitie van schuld. Dit fictiedebuut is enorm sterk geschreven. De plot is doordacht, de spanningsboog zorgvuldig opgebouwd en de ontknoping bevredigend zonder voorspelbaar te zijn. De schrijfster Susie Dent toont lef door taal centraal te stellen in een genre dat vaak leunt op actie en sensatie. Juist daardoor voelt deze misdaadroman origineel.

Bovendien wordt de thematiek – schuld, betekenis en waarheid – op meerdere niveaus uitgewerkt. Wat betekent schuld eigenlijk? Is het een juridische term, een morele last, of een persoonlijke interpretatie? Die gelaagdheid geeft het boek extra diepte.

Niet alleen maar lezen, ook raadsels ontcijferen
Een definitie van schuld van auteur Susie Dent is daarmee een aanrader voor lezers die houden van slimme misdaadverhalen, literaire verwijzingen en zorgvuldig opgebouwde puzzels. Het is een boek dat je niet alleen leest, maar ook ontcijfert. Voor mij, als liefhebber van boeken over boeken, was dit een waar leesfeest. Een geweldig fictiedebuut dat smaakt naar meer.

Specificaties bij het boek 'Een definitie van schuld’
Oorspronkelijke titel: Quilty by Definition| Auteur: Susie Dent | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2024| Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Vertaling: Anne Jongeling | Aantal bladzijden: 415 | ISBN 9789400518766

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

Post Mortem - David Lagercrantz

''Er is een boom waar honden naartoe gaan om te sterven...''

Nadat ik de eerste twee delen in de Rekke & Vargas-reeks, ‘Obscuritas & Memoria’, gelezen had, was ik meteen verkocht. Ik ben zo en zo een lezer die dol is op (spannende) boekenseries. Het liefst die waarin de personages zich van deel tot deel verder ontwikkelen, en de onderlinge dynamiek steeds gelaagder wordt. Toen het derde deel ‘Post Mortem’, van auteur David Lagercrantz, verscheen, wilde ik die dan ook direct lezen. De verwachtingen waren dus hoog, maar gelukkig maakt dit vervolg ze zonder moeite waar.

Synopsis Post Mortem
‘Post Mortem’ vertelt het verhaal over twee jongens die eind jaren tachtig op een roadtrip naar Noord-Spanje gaan. Rijdend van stad naar stad, feesten ze en bespreken ze literatuur en muziek.
Twintig jaar later krijgt professor Hans Rekke een cold case toegewezen. Een jonge vrouw uit Baskenland werd op brute wijze toegetakeld, met een mysterieuze markering op haar lichaam. Samen met zijn partner Micaela Vargas ontdekt Rekke verbanden met andere femicidezaken in Denemarken en Finland. Zijn ze een seriemoordenaar op het spoor?
Een postuum gepubliceerde novelle over een Spaanse zwerfhond blijkt een cruciale sleutel. Al snel leiden de sporen rechtstreeks naar de literaire elite van Stockholm.

Veel meer dan een misdaadverhaal
‘Post Mortem’ borduurt voort op de intrigerende samenwerking tussen de briljante, maar sociaal wat onhandige, Hans Rekke en de vasthoudende politieagent Micaela Vargas. Waar de eerdere delen vooral dienden om hun persoonlijkheden te introduceren, en hun onderlinge verstandhouding op te bouwen, geeft Lagercrantz in dit derde deel meer ruimte aan hun achtergronden. Het gaat over trauma’s en de groeiende vertrouwensband die inmiddels zo herkenbaar is voor deze reeks. Juist dat maakt deze serie zo aantrekkelijk: het is niet alleen een misdaadverhaal, maar ook een karakterstudie vol nuance.

Niets is wat het lijkt
Het verhaal van ‘Post Mortem’ zet vrijwel meteen de toon. Zonder al te veel plotdetails te verklappen, draait het in dit boek om een complexe zaak, waarin niets is wat het lijkt. De schrijver – Lagercrantz - weet de spanning goed op te bouwen. Druppelsgewijs geeft hij informatie vrij, terwijl hij tegelijkertijd blijft spelen met verwachtingen. De zaak die Rekke en Vargas proberen te ontrafelen raakt kwesties aan zoals macht, geheimhouding en de gevolgen van keuzes uit het verleden. Het levert een thriller op die niet alleen spannend is, maar ook maatschappelijk relevant aanvoelt.

De manier van schrijven maakt het boek nog beter
Wat ‘Post Mortem’ vooral zo sterk maakt, is het taalgebruik van auteur David Lagercrantz. Zijn schrijfstijl is helder, ritmisch en toegankelijk, maar tegelijkertijd intelligent genoeg om de psychologische diepgang van vooral Rekke mooi te dragen. De scènes waarin Rekkes fascinerende analytische vermogen centraal staat, behoren voor mij tot de beste van het boek. David Lagercrantz balanceert goed tussen observatie en emotie, waardoor je als lezer zowel inzicht in de zaak als in de personages krijgt.

Miceale is een goed tegen karakter voor het hoofdpersonage Rekke geworden
Ook het personage Micaela Vargas komt opnieuw prachtig tot haar recht. In het eerste deel moest ze nog duidelijk zoeken naar haar plek naast de imposante Rekke. Maar in het tweede deel nam ze al in kracht toe. In dit derde deel, ‘Post Mortem’ is ze volledig uitgegroeid tot een gelijkwaardige partner. Haar vasthoudendheid, empathie en nuchterheid vormen een perfect tegenwicht voor Rekkes briljante, maar soms wel chaotische geest. Die groei maakt hun samenwerking een van de grootste krachten van de serie. De botsing, maar tevens ook de aanvulling van hun perspectieven, zorgt voor een levendige dynamiek die je als lezer niet meer wilt missen.

De spanning in het boek is om te snijden
Een ander sterk punt is de manier waarop de schrijver de spanning weet te doseren. Hij wisselt snellere, plot gedreven hoofdstukken af met rustigere momenten. Hierin gaat hij dieper in op motieven, vermoedens en emoties. Daardoor leest ‘Post Mortem’ ontzettend prettig. Je vliegt door de pagina’s heen. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar ook in de psychologische onderstroom.

De personages blijven zich maar ontwikkelen
Was alles dan perfect? Bijna. Een klein minpuntje is dat sommige zijlijnen iets te lang uitgesponnen voelen. Lagercrantz wil duidelijk laten zien hoe zorgvuldig en gelaagd zijn plot is. Dit haalde hier en daar wel het tempo uit het verhaal.
Desondanks is ‘Post Mortem’ een ontzettend sterke, meeslepende en intelligente thriller die mijn verwachtingen ruimschoots heeft overtroffen. Lagercrantz laat zien dat de Rekke & Vargas-reeks niet alleen veel potentie heeft, maar zich met elk deel verder weet te ontwikkelen. Het boek is perfect voor lezers die houden van thrillers met diepgang en gelaagde personages.

Ga deze serie lezen!
Na het dichtslaan van het boek kan ik niet anders dan uitkijken naar het volgende deel. Als Lagercrantz deze lijn doorzet, staat ons nog veel moois te wachten. Voor iedereen die op zoek is naar een goed geschreven, doordachte en intrigerende thrillerreeks: ga deze serie absoluut lezen.

Specificaties bij het boek ‘Post Mortem
Auteur: David Lagercrantz | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Edith Sybesma | Aantal bladzijden: 316 | ISBN 9789400518919

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken - Jesse Sutanto

'Maar wat is het leven zonder een beetje overdrijving af en toe? Of zoals Vera het graag noemt, een beetje poeha?''

Toen ik het boek Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars, van de auteur Jesse Sutanto uitlas, wist ik meteen dat ik meer van haar wilde lezen. Haar mix van humor, licht absurdisme en sprankelende personages paste precies bij wat ik zoek in een luchtig spannende roman. Daarom pakte ik Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken vol op. En wat ben ik blij dat ik dat deed: vanaf de eerste pagina voelde ik dezelfde aanstekelijke energie terugkomen die Sutanto’s verhalen zo uniek maakt. Dit is precies zo’n boek dat je met een brede glimlach doorbladert en waarvan je stiekem hoopt dat het nét iets langer had geduurd.

Hier gaat ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’ over
Vera Wong heeft vrienden, haar zaken gaan goed en haar zoon heeft (eindelijk) een vriendin. Dankzij Vera. Want Tilly’s vriendin is niemand minder dan Selena Gray, de politieagent die Vera tijdens het onderzoek naar de moord in haar theehuis, flink heeft gestalkt. Maar nu is ze een beetje verveeld. Gelukkig vindt Vera, wanneer ze voor de kat van Tilly en Selena zorgt, een schat: de werktas van Selena. Daarin zit een dossier over een dode influencer.
Het probleem is dat de politie hem, nadat zijn lichaam uit het water is gevist, niet kan identificeren.
En dan begint Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken. Want wie was Xander Lin? Niemand weet het. Alle contactpersonen leiden nergens toe. Vera is vastbesloten zijn moord op te lossen. Dit zou immers een grote gunst zijn voor Selena, en er is niets wat ze niet zou doen voor haar toekomstige schoondochter.

Alsof je zo weer bij oude vrienden aanschuift
Het verhaal van Vera Wongs, Tips voor het neuzen volgt wederom weer de slimme, ietwat overijverige amateur-detective die met de nodige dramatiek – meestal zelf veroorzaakt – midden in een nieuwe reeks verdachte gebeurtenissen terechtkomt. Wat ik zo knap vind aan dit boek, is dat het aanvoelt alsof je bij oude vrienden aanschuift. De dialogen zijn levendig, de personages heerlijk uitgesproken, en de onderlinge dynamiek spat werkelijk van de bladzijden.

Engelse humor, is zo doorspekt met zelfspot en sarcasme
Wat in dit boek, maar ook bij het vorige deel, echt opvalt, is de humor. Regelmatig heb ik hardop gelachen. Soms zelfs op momenten waarop ik dacht dat ik eigenlijk niet moest lachen, gezien de omstandigheden in het plot. Sutanto speelt daar slim mee: ze laat je constant balanceren tussen spanning en slapstick. Het zal de Engelse manier van humor wel zijn, want ik kan ook zo genieten van de verhalen van bijvoorbeeld de auteur Richard Osman.
Door deze manier van schrijven worden de verhalen ook nooit zwaarmoedig. Zelf als, ook in het boek ‘Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, het verhaal een serieuze wending neemt. Hierdoor valt het meer in het genre cosy-crime.

De onderlinge relaties worden goed beschreven
Schrijfster Jesse Sutanto weet ook heel goed hoe ze menselijke relaties moet omschrijven. Achter alle grappen en misstanden zit echte personages. De loyaliteit tussen de verschillende karakters, de kleine ongemakkelijke momenten, en de warme familiedynamiek – het maakt dat je niet alleen leest voor het mysterie, maar ook voor de mensen die erin verstrikt raken. Dat is uiteindelijk wat ‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, ook weer zo boeiend maakt.

Soms een overkill aan humor die tot niets leidt
Eerlijk is eerlijk, toch wil ik ook een klein minpunt benoemen. In het middenstuk zakt het tempo iets in. Er zitten een paar scènes bij die veel humor bevatten. Echter voegen ze weinig toe aan de ontwikkeling van het mysterie. Gelukkig trekt auteur Jesse Sutanto dat in het laatste deel helemaal recht. Het plot versnelt, de puzzelstukjes vallen mooi in elkaar en de ontknoping is verrassend. Tevreden sloeg ik ook het boek ‘Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken’ dicht.

Een heerlijke cosy-crime dat makkelijk wegleest

‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’ is een aanrader voor iedereen die houdt van humoristische thrillers, cosy crime en vlotte, eigentijdse verhalen die lekker makkelijk weglezen. Als je eerder genoot van ‘Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars’, dan staat je opnieuw een ontzettend leuke rit te wachten. Het is ook wel aan te raden eerst dat boek te lezen en dan pas deze.
Ik ben alweer benieuwd naar wat Jesse Sutanto hierna gaat verzinnen.

Specificaties bij het boek ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’
Originele titel: Vera Wong’s Guide to Snooping on a dead man | Auteur: Jesse Sutanto | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Hilke Makkink | Aantal bladzijden: 320 | ISBN 9789400518346

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een langzaam stervende zaak - Elizabeth George

''Als hij had geweten hoe zijn dag verder zou verlopen, was Geoffrey Henshaw in zijn verre van comfortabele bed blijven liggen.''

Elizabeth George staat bekend om haar vermogen sfeer en karakterbeschrijvingen tot in de precisie uit te voeren. In 'Een langzaam stervende zaak' is Cornwall niet slechts een achtergronddecor: het landschap, de sociale gemeenschappen, de druk van promotie versus behoud spelen allemaal mee in de sfeer. Cornwall fungeert als een personage op zich — het weer, de afgelegenheid, de binding van mensen met het land — wat de spanningen tussen behoud van erfgoed en economische belangen versterkt. Deze setting draagt sterk bij aan de emotionele zwaarte van het verhaal. Het contrast tussen de serene schoonheid van Cornwall en de moreel complexe wereld van zakelijke belangen en familiegeheimen, geeft het verhaal diepte.

De personages zijn herkenbaar als mens voor de lezer
De personages worden door Elizabeth George niet zwart-wit neergezet. Ze maakt gebruik van nuances, zwakheden, morele onzekerheden en zwakheden. Daardoor worden ze herkenbaar voor de lezer, ze hebben namelijk net als wij minpunten.

Door middel van flashbacks, familierelaties en zijn zakelijke verplichtingen leer je meer en meer de, soms complexe, figuren kennen. De lokale bevolking van Cornwall is niet homogeen; wantrouwen jegens buitenstaanders is geloofwaardig geschetst, evenals de manier waarop mensen vast blijven zitten in oude patronen, geheime vetes, en trots op traditie. Deze sociale schakeringen dragen bij aan de spanning, en maken dat motieven plausibel aanvoelen.

Spanning bouwt gestaag op, de kracht ligt in dialogen en relaties
Zoals in al haar, over het algemeen erg dikke boeken, kiest George zoals vaak voor een vrij langzaam opgebouwde spanning. Er is geen constante actie, de kracht ligt namelijk in de dialogen, in beschrijving van relaties en in de langzame onthulling van geheimen. Voor wie van snelle thrillers houdt, kan dit traag aanvoelen. Het is slow reading, vooral omdat er veel aandacht is voor details buiten het directe misdrijf, familiegeschiedenissen en zakelijke onderhandelingen.

Echter heeft deze traagheid wel een doel. De langzame opbouw maakt dat, wanneer de motieven en de connecties duidelijk worden, het geheel stevig en geloofwaardig aanvoelt. Er zijn momenten van intensiteit — confrontaties, ontdekkingen — die goed werken, juist omdat ze ingebed zijn in het grotere bouwwerk. Al had het middenstuk, wat mij betreft wel iets korter gekund.

Traditioneel literair geschreven
Elizabeth George schrijft traditioneel literair, met zorg voor nuance en psychologische diepgang. Haar dialogen zijn geloofwaardig. Hier en daar wat te overdadig. Dat kan een struikelblok voor nieuwe lezers zijn maar een feest van herkenning voor de trouwe fans, zoals ik.

‘Een langzaam stervende zaak’ is het 22^e deel in de inspecteur Lynley-mysterie reeks en een perfect boek voor wie op zoek is naar een misdaadverhaal met diepgang en gelaagdheid. Voor wie geniet van details, van psychologisch realisme en goede conversaties is ook dit deel weer een genot om te lezen. Elizabeth George is niet de auteur voor snelle plots of acties. Ze investeert in verhaalopbouw, sfeer en in de relaties tussen mensen. In die zin is het geen tekortkoming, maar een literaire kracht.

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar.

Titel: Een langzaam stervende zaak |Originele titel: A Slowly Dying Cause| Auteur: Elizabeth George| Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Miebeth van Horn & Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2025| Aantal bladzijden: 762 | ISBN 9789400518902

De Dondermaker - Tina N. Maker

 

                                     ‘’Er ligt een dode man op het ijs…’’

Dit is het verhaal van het boek 'De Dondermaker’
Bij een temperatuur van 22 graden onder nul wordt het lichaam van een verminkte man gevonden op het ijs. Rechercheur Idun Lind en haar collega Tareg onderzoeken de moord en ze belanden in een wereld gedreven door geld, geweld en macht, waarin jonge vrouwen als handelswaar worden beschouwd. Jaren eerder volgen we Peter en Silje, twee kinderen die onder schrijnende omstandigheden een hechte vriendschap opbouwen.
Verleden en heden worden uiteindelijk met elkaar verweven in een bloedstollende misdaadroman waarin de waarde van een mensenleven schrikbarend licht wordt bevonden.

Auteur Tina N. Martin
Tina N. Martin werd in één klap bekend met haar thrillerdebuut ‘Het Appelmeisje’. Het boek is het eerste deel van de serie over rechercheur Idun Lind. De verhalen spelen zich af in het Noord-Zweedse Boden. Dit is tevens de woonplaats van Tina N. Martin, en ligt aan de grens met Finland. Het tweede deel in de reeks ‘De Dondermaker’ kwam, net als het eerste deel, direct op de bestsellerlijst. Dat geldt ook voor de volgende delen, die voor hier nog in het Nederlands vertaald moeten worden.
Tina is van huis uit literatuurwetenschapper. Ze geeft, wanneer ze niet aan het schrijven is, les op een school in de plaats Boden.

Ook dit boek staat verdiend in de bestsellerlijst
Al eerder schreef ik op mijn blog over het boek ‘Het Appelmeisje’ dat het me totaal niet verbaasde dat dit binnen een no-time op de eerste plek van de boeklijsten belanden. En geheel terecht bestormt ‘De Dondermaker’ deze lijsten net zo snel. Auteur Tina N. Martin heeft wederom een geweldig, onderhouden en spannend verhaal rondom rechercheur Idun Lind weten te schrijven.  Wederom had ik deze binnen de kortste keren uit, want wegleggen is door de spanning die constant gecreëerd wordt, onmogelijk.

Snel lezende schrijfstijl en geloofwaardige personages
Tina N. Martin heeft een snel lezende schrijfstijl. Daarnaast is de opbouw van de spanning geheel in balans met de gebeurtenissen. Het gegeven dat er ook een verhaal in het verleden verteld wordt, geeft in het geval van de ‘De Dondermaker’ een extra diepere laag aan het verhaal. De antwoorden liggen namelijk achter je en niet voor je.
Daarnaast heeft ze hele geloofwaardige personages. Rechercheur Idun Lind is een persoon met een sterke eigen wil, maar tevens worstelt ze ook met haar eigen morele dilemma’s. Haar collega Tareq Shaheen is een juiste tegenhanger. Martin weet deze karakters, en het emotioneel beladen verhaal van de twee kinderen, zorgvuldig tot een geheel te weven. Op deze manier is het voor de lezer makkelijk om met ze mee te leven en ze te begrijpen.

Morele vragen
Net als bij het boek ‘Het Appelmeisje’ behandelt Tina N. Martin wederom zware thema’s zoals geweld, mensenhandel en macht. Vooral de kwetsbaarheid van kinderen wordt goed belicht. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn maag af en toe gewoon omkeerde van afschuw. Niet omdat er gruwelijke horror scènes in het boek voorkomen, maar wel door het besef dat dit verhaal zich op de wereld, op het moment dat je ‘De Dondermaker’ aan het lezen bent, op meerdere plekken afspeelt. Tijdens het lezen komen er dan ook wel wat morele vragen naar boven: wat is bijvoorbeeld de waarde van een mensenleven? Hoe kan dit gestopt worden?

Lees het als serie, niet los van elkaar
Het is wel van belang dat je het eerste deel van de serie over rechercheur Idun Lind, ‘Het Appelmeisje’, ook leest. Begin je in ‘De Dondermaker’ dan kan het zijn dat je moeite hebt met het begrijpen van de achtergrond van de hoofdpersonages. Wel had ik gehoopt dat de karakters in dit deel wat meer ruimte zouden krijgen om zich te ontplooien, helaas is dat nog steeds niet helemaal gelukt. Wellicht is dat ook wel helemaal niet de bedoeling van de auteur, en ligt de focus geheel op het oplossen van de moord.

Scènes die indruk weten te maken
‘De Dondermaker’ is net als zijn voorganger een sterke Scandinavische thriller, met een ijzingwekkende sfeer, morele diepgang, complexiteit, en met scènes die indruk maken. Het is knap dat Tina N. Martin niet bang is om met moeilijke onderwerpen te werken, en weet ze deze op overtuigende wijze in de plot te verweven. Voor wie genoten heeft van ‘Het Appelmeisje’, is dit tweede deel, zeker een goede opvolger. En anders is het een goede reden om gewoon aan de serie te gaan beginnen. Je wordt zeker niet teleurgesteld.

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar.

Titel: De Dondermaker | Originele titel: Askmakaren| Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Nannie de Graaf | Eerste uitgave: 2022 | Eerste Nederlandse uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 412 | ISBN 9789400516175

De onmogelijke opdracht - Belinda Bauer

''Tegen elkaar aangekropen op de smalle richel onder de uitstekende rotsrand, waar ze hun noodlottige thuis hadden gemaakt, rouwden ze. Ze rouwden.''

Hier gaat het boek ‘De Onmogelijke opgave’ over
Anno 1926 worden op de torenhoge kliffen van Yorkshire mannen aan touwen neergelaten om de eieren te stelen van zeevogels die daar nestelen. De mooiste worden voor hoge bedragen verkocht. Maar wanneer de kleine, hongerige Celie Sheppard een ‘onmogelijk’ rood ei vindt, verandert dat voorgoed haar leven… en dat van anderen.

100 jaar later treft Patrick Fort in een afgelegen cottage in Wales zijn vriend Nick en diens moeder aan die vastgebonden zijn en beroofd. Het enige wat ontbreekt: een gebeeldhouwde kist met daarin een ongelooflijk scharlaken ei. Vastbesloten om het terug te vinden, storten Patrick en Nick zich in de duistere wereld van de handel in zeldzame eieren. Ze komen op het spoor van een onbetaalbare historische collectie eieren die leek te zijn verloren gegaan. Tot nu toe.

Ondanks vogelvrees toch met interesse gelezen
Het boek ‘De onmogelijke opgave’ van Belinda Bauer is leunt op twee verhaallijnen die beide draaien om obsessie, schaarse objecten en de menselijke drijfveer iets te willen bezitten. In de historische tijdslijn, die van 1926, wordt uitvoerig beschreven hoe de handel in bijzonder gekleurde eieren in zijn werk gaat. Voor iemand zoals ik die een afkeer tegen vogels heeft, is het dermate interessant at ik het met veel interesse gelezen heb. Het verhaal in het heden geeft de waanzin van de jacht en duistere handel in speciale eieren weer.

Totaal geen thrilleraspect in het verhaal te vinden
Wat me eigenlijk direct opviel aan het verhaal is dat er eigenlijk vanaf het begin totaal geen trilleraspect in het verhaal zit. Het is eigenlijk meer een spannende detective. De hoofdpersonages zijn ook verre van duister of luguber. Eerlijk gezegd vond ik ze meer in een slapstick passen. Het gehele verhaal zou het zo en zo goed doen als een Engelse komedie film. De jonge Celie is een klein, mager en wit spits meisje. Nick is de stoere druktemaker en Patrick is de autist met een scherp oog voor details. Vooral hij, maakte voor mij, met zijn speciale manier van observeren en ongevoelig voor emotionele gevolgen maakt het verhaal

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal
De opbouw van het verhaal is door Belinda Bauer goed gedaan, al verliep het middenstuk voor mijn gevoel iets trager. En sommige plotontwikkelingen verliepen wel heel gemakkelijk. Bovendien zou ik me kunnen voorstellen dat sommige lezers door de vele personages en de combinatie met het historische verhaal, soms de draad kwijt zouden kunnen raken. Maar de manier waarop Belinda Bauer de hele eierjacht beschrijft is goed gedaan. Het boek is trouwens gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarbij Bauer alleen de namen, en hun daden, van de hoofdpersonages volledig heeft verzonnen.

Bijzondere leeservaring
Desondanks was ik zeer verbaasd dat het geheel dus slechts bij een slapstickachtige detectiveroman blijft. Dit terwijl er op de omslag een literaire thriller vermeldt staat, en Bauer daar ook om bekend staat. Dit maakte niet dat het verhaal van ‘De onmogelijke opgave’ me zo zeer tegenviel, maar wel dat ik hét triller verhaal gemist hebt. Nu heb ik me vermaakt met een simpel, doch leuk historisch onderbouwd boek. Waarvan evengoed gezegd kan worden dat het menselijk drama, de historische misdaad en de eigentijdse spanning het geheel tot een, in alle opzichte, bijzondere leeservaring maakte.

Titel: De onmogelijke opgave | Oorspronkelijke titel: The Impossible Thing| Auteur: Belinda Bauer | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Valérie Janssen | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518438

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar. 

Niets gezien - Shanna de Jong

‘’Onthoud, een locatie vormt slechts het toneel van een verhaal. Uiteindelijk is het aan de lezer om te beslissen wat er al dan niet overeenkomt met de werkelijkheid.’’

En het is deze wijsheid die het boek ‘Niets gezien’, zo ongelooflijk goed maakt. Vanaf de allereerste bladzijde word je direct het verhaal ingetrokken. Met haar innemende, spannende, maar tevens ook heel relaxte schrijfstijl, weet auteur Shanna de Jong een realistisch en onderhoudend thrillerdebuut te schrijven.  

Hier gaat het boek 'Niets gezien' over
Voor haar nieuwe boek reist bestsellerauteur Caro Woesthoff af naar het Zeeuwse Wilhelminadorp. De plek fascineert haar door een zaak uit het verleden; zesentwintig jaar geleden werd er een vondeling aangetroffen in de jachthaven van het Goese Sas. Al snel ontdekt Caro dat geruchten over het jongetje het dorp nog steeds in de greep houden. Toch lijkt de gesloten gemeenschap niet te zitten wachten op de buitenstaander, die hun gezamenlijke verleden wil onthullen. Iemand is vastbesloten Caro voorgoed het zwijgen op te leggen. Hoe ver wil Caro gaan voor de waarheid? 

Een overzichtelijk geheel, ondanks de vele informatie
De opbouw van het boek ‘Niets gezien’ is in een chronologische volgorde en de spanningsboog wordt langzaam steeds strakker aangetrokken. Het hoofdpersonage Caro gaat samen met de politie, en ook wat inwoners van Wilhelminadorp, op onderzoek uit. Daarbij stuit ze op nog heel wat andere personages. Toch weet de schrijfster dit allemaal goed onder controle te houden, en maakt ze het voor de lezer overzichtelijk.
Beetje bij beetje weet Caro alle informatie die ze heeft weten te verzamelen als een puzzel in elkaar te passen. Hier en daar zijn dingen wat vergezocht, maar het is de auteur vergeven, omdat het boek nu eenmaal leest als een trein.

Zowel de karakters als de sfeerbepaling worden goed uitgewerkt
Het hoofdpersonage Caro is heeft zich los weten te rukken uit een toxische relatie. Het is interessant om te lezen hoe ze nu ten op zichtte van mannen in het leven staat. Het verhaal van de sterke, maar hier en daar ook nog steeds kwetsbare en onzekere Caro, wordt verteld vanuit het ik-personage. Dit maakt het verhaal nog indrukwekkender, en soms voelt het zelfs beklemmend aan. Eigenlijk worden alle personages in het boek ‘Niets gezien’ wel goed uitgelicht. De dialogen tussen de personen zijn realistisch en vaak heb je als lezer het idee onderdeel te zijn van een gesprek. Ook de plaatsbepaling, met zelfs het ruige storm- en regenachtige weer komt realistisch over.

De kers op de taart 
Het boek ‘Niets gezien’ heeft een hoog verteltempo, en door de verassende plottwist ben je geneigd om alsmaar door te lezen. Er is een goede balans tussen psychologische spanning, onderzoek en actie. Tot het einde aan toe blijf je als lezer gissen, met als kers op de taart de epiloog. Misschien vind ik dat nog wel de allerbeste verassing van het hele boek.

Een ongekend goed thriller debuut
Ik heb ontzettend genoten van het boek ‘Niets gezien’ en ben heel erg benieuwd naar een volgend verhaal van Shanna de Jong. Want als dit je thrillerdebuut al is, hoe goed moet je tweede dan wel niet worden. 

Informatie over het boek
Titel: Niets gezien | Auteur: Shanna de Jong | Uitgeverij: AW. Bruna| Eerste druk: 2025 |  Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400518131

De klauwen van de lynx - Karin Smirnoff

     

 ‘’Je zult altijd een buitenstaander blijven. Ook als je denkt dat je erbij hoort.’’

En dan zijn we alweer toe aan het achtste deel in de Millennium-serie. Schrijver Stieg Larsson schreef de eerste drie delen. Echter werden deze boeken pas uitgegeven na zijn dood. Het was wereldwijd een sensatie. Achter het personage Lisbeth Salander bleken nog veel meer intriges en avonturen schuil te gaan. In 2021 werd auteur Karin Smirnoff gevraagd of ze de verhaallijn voort wilde zetten, ook dat werd een groot succes.

Hier gaat het boek ‘De klauwen van de lynx’ over
Een lokale mijnwerker wordt vermoord aangetroffen in een stadje, in het verre noorden van Zweden. Mikael Blomkvist, die onderweg is naar het noorden om dichter bij zijn dochter te zijn, realiseert zich dat dit een zaak voor hem is. Als hij het verhaal achter de moord begint te ontrafelen valt er nog een slachtoffer: een klimaatactivist.
Intussen is Lisbeth Salander een prooi geworden voor de onderwereld. Haar vriend en vertrouweling door de jaren heen, de hacker Plague, is verdwenen. Haar nichtje is in levensgevaar. Svala’s stiefvader is net vrijgelaten uit de gevangenis en zint op wraak.

Een van de betere delen uit de Millennium-serie
Wanneer een serie zoveel delen kent, kan niet elk deel van wereldklassen zijn. Echter is dit nieuwe, achtste, deel ‘De klauwen van de lynx’ echt ongelooflijk goed. Eigenlijk is het meteen bij aanvang van het lezen van de intro en het eerste hoofdstuk al zo dat je niet meer stoppen wilt. Je voelt meteen een onderliggende spanning. En die neemt gedurende het verhaal langzaam, maar gestaag, meer en meer toe. Het verhaal kruipt onder je huid.

Het verhaal is volledig in balans
Het verhaal kent verschillende lijntjes, maar door de goed uitgezette opbouw komen deze aan het einde allemaal heel goed samen. Door middel van flashbacks en wisselde perspectieven krijg je als lezer steeds een beter beeld van de beschreven situatie, en word je nieuwsgierig gemaakt hoe alles en iedereen met elkaar verbonden blijkt. Het boek is volledig in balans qua actie en diepgang. Ook de personages worden goed uitgewerkt. Het is echter wel nodig dat je de andere delen gelezen hebt om de karakterontwikkelingen te begrijpen. En dan zul je ook zien wat ze, en dan vooral het personage van Lisbeth, al allemaal hebben doorgemaakt.

Een kijkje in een totaal andere wereld
Het boek ‘De klauwen van de lynx’ is een goede thriller die ook nog eens een maatschappelijk belangrijk punt aan weet te snijden; het klimaat. Het is ongelooflijk goed hoe auteur Karin Smirnoff je, door middel van een soort overview, een kijken in een totaal andere wereld kan laten nemen. Hopelijk heeft ze nog veel meer voor ons in petto. Want ondanks dat ik genoten heb, en het boek in no-time uit had, moet ik nu weer wachten op een nieuwe.

Informatie over het boek
Titel: De klauwen van de lynx – Millennium 8 | Auteur: Karin Smirnoff | Uitgeverij: AW. Bruna| Eerste druk: 2024 | Eerste Nederlandse uitgave: 2025 |  Aantal bladzijden: 352 | ISBN 9789400518384