De Eilanddochter - Annelies Gramsma

''Je moet weten dat ik altijd bang ben...omdat sommige dingen nu eenmaal onontkoombaar zijn...''

Toen ik de oproep van de schrijfster Annelies Gramsma op Instagram voorbij zag komen, om mee te doen aan een blogtour rondom het verschijnen haar boek ‘De Eilanddochter’, was ik eigenlijk direct geïntrigeerd. De onderwerpen die in de roman aan bod komen, spraken me meteen aan. En natuurlijk ook de prachtige locatie waar het verhaal zich afspeelt: Vlieland! Een eiland waar rust, ruimte en natuur samenkomen. Ik had zin om aan dit boek te beginnen, maar had niet verwacht dat het me zo persoonlijk zou raken.

Een verhaal vol herkenning
In ‘De Eilanddochter’ maken we kennis met Merel. Ze houdt al haar hele leven van Vlieland en keert terug naar het eiland om rust te vinden. Maar in plaats van alleen maar tot zichzelf te komen, wordt ze geconfronteerd met mensen en gebeurtenissen uit haar verleden. Zo ontmoet ze haar vader, oude bekenden en nieuwe gezichten. Ook een aardige buurvrouw, een opvallend aantrekkelijke man en een enorme hond kruisen haar pad. Langzaam wordt duidelijk dat Merel niet alleen op zoek is naar rust, maar ook naar zichzelf.

'De Eilanddochter' is niet zomaar een verhaal, het emotioneert en benoemt
Tijdens het lezen bekroop mij al heel snel het gevoel dat dit niet zomaar een verhaal was. Het voelde alsof mij telkens een spiegel werd voorgehouden. Ik herkende mezelf in verschillende situaties en daardoor kwam het als geheel soms behoorlijk dichtbij. Chronisch ziek zijn, een ingewikkelde relatie met een ouder, de veranderende plek die je binnen een gezin inneemt en de vraag wie je eigenlijk bent en wie je wilt zijn. Het wordt allemaal mooi verweven in het verhaal van ‘De Eilanddochter’. Het zijn onderwerpen die niet altijd gemakkelijk bespreekbaar zijn, maar die schrijfster Annelies Gramsma op een invoelende en herkenbare manier wel heeft weten te beschrijven.

De personages komen heel dichtbij 
Het hoofdpersonage Merel leer je gedurende het lezen steeds beter begrijpen. Haar gedachten, twijfels en gevoelens zijn zeer herkenbaar. De mensen om haar heen zijn belangrijk voor haar ontwikkeling, maar zeker ook voor het verhaal van ‘De Eilanddochter.’ Vooral de familieverhoudingen laten zien hoe gebeurtenissen uit het verleden nog lang blijven doorwerken. De rol die je als kind inneemt, blijkt niet zomaar iets wat je achter je laat op het moment dat je volwassen wordt.

Het eiland Vlieland is het perfecte decor, versterkt door prachtige foto's
De schrijfstijl van Annelies Gramsma is toegankelijk, prettig en persoonlijk. Ze neemt de tijd om haar personages en hun gevoelens uit te werken, zonder dat het langdradig wordt. De verhaalopbouw van ‘De Eilanddochter’ zorgt ervoor dat steeds meer puzzelstukjes op hun plek vallen. Wat aanvankelijk losse gebeurtenissen lijken, krijgt gaandeweg betekenis. Tegen het einde komen de verschillende verhaallijnen mooi samen en begrijp je steeds beter hoe het verleden en heden onlosmakelijk met elkaar verweven zijn.

Het eiland Vlieland is bovendien veel meer dan alleen maar een decor. De ruige natuur, de ruimte en het eilandgevoel vormen een belangrijk onderdeel van het verhaal. Het eiland staat voor thuiskomen, maar ook voor de mogelijkheid om afstand te nemen en opnieuw te ontdekken wat werkelijk belangrijk is. De prachtige foto’s die in het boek opgenomen zijn versterken dat gevoel nog eens extra.

Dit verhaal moet je echt even laten bezinken
De roman ‘De Eilanddochter’ heeft me geraakt. Na het uitlezen moest ik het verhaal echt even laten bezinken, voordat ik deze recensie kon schrijven. Dat zegt natuurlijk heel veel over een boek. Annelies Gramsma heeft een prachtige, persoonlijke roman geschreven over familie, identiteit, ziekte en zelfacceptatie. Het boek raakt aan herkenbare, soms pijnlijke onderwerpen en nodigt uit om naar je eigen leven te kijken. Juist die combinatie maakte het voor mij een bijzondere leeservaring. Ik ben dan ook heel dankbaar dat dit boek op mijn pad gekomen is en raad het anderen mensen zeker aan.

Specificaties De Eilanddochter
Auteur: Annelies Gramsma | Uitgeverij: De Magere Mug | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 352 | ISBN 9789083345307

Met dank aan schrijfster Annelies Gramsma en uitgeverij De Magere Brug voor het recensie-exemplaar.

Grote Kleine Waarheid - Liane Moriarty

 

''Waarom was het eigenlijk zo vreselijk om een vrouw te zijn? Alleen maar omdat Eva die appel aan Adam had gegeven? Die vent had waarschijnlijk gewoonhonger gehad. Het was verdomme altijd de rol van de vrouw om de hapjes te regelen.''

Met heel veel plezier heb ik destijds het boek ‘Grote kleine leugens’, van de schrijfster Liane Moriarty gelezen. Sindsdien ben ik dan ook fan van al haar boeken. Ze weet een goede combinatie te maken van herkenbare personages, scherpe observaties, humor en geheimen. Langzaamaan komt alles uiteindelijk aan de oppervlakte. Ook de HBO-serie, die naar aanleiding van het verhaal werd gemaakt, heb ik gezien. Toen ik hoorde dat er een vervolg op het eerste deel zou verschijnen – Grote kleine waarheid -, was ik meteen enthousiast.

Hier gaat het boek over
In ‘Grote kleine waarheid’ ontmoeten we Madeline, Celeste, Jane, Renata en Bonnie opnieuw. Er is tijd verstreken. Hun kinderen zijn inmiddels ouder, wat nieuwe uitdagingen met zich meebrengt. Celeste maakt zich zorgen over haar schoonmoeder Mary Louise, Madeline staat voor een grote uitdaging en Jane bevindt zich op een kruispunt in haar relatie. Bonnie ontdekt dat yoga niet alle antwoorden heeft en Renata lijkt volop te genieten van haar leven – en van een beetje zoete wraak.

De rust in hun kustplaats wordt verstoord wanneer de schooldirecteur een afgehakte vinger ontvangt en er een vreemde man bij de school opduikt die vragen stelt aan leerlingen. Wat is er gebeurd, wie heeft iets te verbergen en welke gevolgen hebben de waarheden die de vrouwen wel of juist niet met hun kinderen hebben gedeeld?
Auteur Liane Moriarty bouwt de spanning in ‘Grote kleine waarheid’ weer geleidelijk op. Ze geeft de personages en hun relaties veel ruimte, terwijl je steeds meer puzzelstukjes krijgt aangereikt.

Bij de boeken van Liane Moriaty komen personages echt tot leven
Wat ik zo sterk vind aan de manier van schrijven van Moriarty is de manier waarop ze haar personages tot leven brengt. Geen van de vrouwen is perfect; ze zijn eigenwijs, kwetsbaar en soms behoorlijk ingewikkeld. Juist daardoor voelen ze dus menselijk aan. Hun vriendschap is warm en geloofwaardig, ook wanneer irritaties en oude gevoeligheden opspelen. Moriarty laat zien hoe ouders en kinderen elkaar soms maar ten dele begrijpen. De personages ontwikkelen zich, maar nemen ook hun oude patronen en geheimen mee. Dat maakt hun verhalen herkenbaar en gelaagd.

Het verhaal is spannend, onderhoudend en doorspekt met humor
De schrijfstijl van Liane Moriarty is toegankelijk, vlot en doorspekt met ironische humor. Ze wisselt luchtige momenten af met ontroering en ‘prettig’ ongemak. De verschillende verhaallijnen in het verhaal van ‘Grote kleine waarheid’ houden je als lezer betrokken, en de dialogen lezen telkens weer heerlijk weg.

Het leestempo ligt wel lager dan in het eerste deel
Is er dan helemaal niets op het boek ‘Grote kleine waarheid’ aan te merken? Als je per se zou willen wel. Het verhaal is bijvoorbeeld behoorlijk uitgebreid, er zijn vele personages en zijsporen. Hierdoor ligt het leestempo lager dan in het eerste boek. Ook vond ik de spanningsboog niet overal even strak aangespannen. Wie vooral een razend spannende thriller verwacht, kan daardoor iets minder enthousiast zijn over dit verhaal.

Een warm, geestig en meeslepend vervolg op 'Grote kleine leugens'
Toch heb ik enorm genoten van dit weerzien met alle personen. ‘Grote kleine waarheid’ is een warm, geestig en meeslepend vervolg op ‘Grote kleine leugens’. Het verhaal zit vol vriendschap, familiegeheimen en menselijke tekortkomingen. Een aanrader voor de fans van deze auteur, en iedereen die na Grote kleine leugens nog lang niet genoeg had van deze vrouwen en hun perikelen.

Specificaties De Franse illusie
Auteur: Liane Moriarty | Originele titel: Big Little Truths | Vertaling: Anna Liverstro | Uitgeverij: AW. Bruna| Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 528 | ISBN 9789400520486

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar

De Franse illusie - John Grisham

''Ze waren altijd zo gewend om dingen voor elkaar te krijgen, maar ineens zaten ze passief af te wachten. En hulpeloos.''

De boeken van  John Grisham heb ik echt allemaal gelezen. Daarom keek ik ook enorm uit naar zijn nieuwste thriller ‘De Franse Illusie’. Grisham is een auteur die zijn verhalen doorgaans met een vaste schrijfstijl weet te vertellen. Hij weet hoe je spanning opbouwt, personages tegenover elkaar neerzet. Daarmee trekt hij zijn lezers steeds een stapje verder het verhaal in. Natuurlijk zitten er tussen al die boeken uitschieters naar boven, en soms ook wel eens naar beneden. Onder welke categorie dit boek valt, lees je in de onderstaande recensie.

Een huwelijksreis die verandert in een nachtmerrie

In ‘De Franse illusie’ volgen we Paul en Chelsea Tanner die vol verwachting aan hun huwelijksreis in Parijs beginnen. Wat een romantische droom moet worden, verandert echter in een nachtmerrie wanneer het stel tijdens een uitstapje wordt ontvoerd. De ontvoerders eisen losgeld. Chelsea wordt vrijgelaten nadat haar ouders betalen, maar bij Paul loopt het heel anders af. Zijn ouders betalen eveneens, maar hun zoon blijft spoorloos.

Al snel blijkt dat dit niet het eerste incident is. Ook andere Amerikaanse bruidegoms zijn na een ontvoering verdwenen. De FBI, CIA en Franse inlichtingendiensten raken bij het onderzoek betrokken. Een jonge advocaat wordt uiteindelijk ingezet als lokaas in een riskante operatie. Daarmee verruilt Grisham in ‘De Franse illusie’ zijn vertrouwde rechtszaal voor een verhaal vol internationale intriges, spionage en geheimen.

Bekende Grisham, maar met andere accenten

De schrijfstijl is zoals fans die van John Grisham gewend zijn: toegankelijk, direct en met voldoende vaart om door te willen lezen. De verschillende verhaallijnen houden het tempo erin en de gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op. Vooral het begin van het boek ‘De Franse illusie’, waarin de ontvoering en de gevolgen voor de families centraal staan, vond ik sterk. Je voelt de wanhoop van ouders die niet weten of ze hun kind ooit terugzien.

Het ene personage is beter uitgewerkt dan het ander

Ook de hoofdpersonages krijgen de nodige karakterontwikkeling. Hun keuzes en persoonlijke belangen maken duidelijk dat niet iedereen dezelfde prijs betaalt voor deze zaak. Toch vond ik de uitwerking niet overal even diepgaand. Vooral bij de daders had ik graag wat meer inzicht gekregen in hun achtergrond en hun drijfveer voor de ontvoeringen. Daardoor blijven sommige tegenstanders wat vlak, terwijl hun motieven het verhaal van ‘De Franse illusie’ juist extra gewicht hadden kunnen geven.

Spanning met een paar vraagtekens

Wat ik prettig vind aan de boeken van John Grisham, is dat zijn verhalen vaak een realistische basis hebben. Ook hier in ‘De Franse illusie’ begint alles met een misdaad die je je helaas kunt voorstellen. Maar naarmate de internationale operatie zich ontvouwt, gebeuren er wel steeds meer dingen die de geloofwaardigheid onder druk zetten. Sommige ontwikkelingen voelen te toevallig aan. Ook de omvang van het complot vraagt soms behoorlijk wat bereidwilligheid van de lezer.

Dat neemt niet weg dat ‘De Franse illusie’ lekker wegleest. Het is misschien niet de allerbeste Grisham die ik heb gelezen, maar zeker ook niet de slechtste! Het is een heerlijke middenmoter, die ik met veel plezier heb uitgelezen. Het is een vermakelijke thriller met een sterk uitgangspunt, die ondanks wat karakterdiepgang en geloofwaardigheid iets laat liggen, je zeker af en toe op het puntje van je stoel weet te krijgen.

Specificaties De Franse illusie
Auteur: John Grisham | Originele titel: The French Illusion | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Uitgeverij: AW. Bruna| Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 429 | ISBN 978940051612

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar

Engel - Stef Vrekemans

''Niet elk verhaal wordt geschreven door wie het beleeft.''

Soms komen boeken op een bijzondere manier op je pad. Dat gold zeker voor ’Engel’, het debuut van Stef Vekemans. Net zo mysterieus als de manier waarop dit boek bij mij terechtkwam, heb ik ook het lezen ervan ervaren. Het is geen verhaal waarin je meteen je weg vindt. Je hebt tijd nodig om erin te komen en de schrijfstijl vraagt soms wat extra aandacht. Maar wie zich laat meevoeren, ontdekt een bijzonder verhaal dat nog lang blijft nazinderen. En wat je zeker ook stof tot nadenken geeft

Een mysterie dat steeds meer vragen oproept
Engel is echtgenoot, vader en boekhandelaar. Wanneer er een mysterieus boek en een schaakstuk in zijn winkel belanden, begint zijn vertrouwde werkelijkheid langzaam barsten te vertonen. Wat eerst een raadsel lijkt, groeit uit tot een zoektocht naar waarheid, herinneringen en verborgen verbanden. Hoe verder Engel graaft, hoe meer hij ook aan zijn eigen waarnemingen gaat twijfelen.

Een gestage en goede spanningsopbouw
Stef Vekemans bouwt de spanning zorgvuldig op. Het verhaal van ‘Engel’ ontvouwt zich niet in een rechte lijn, maar wisselt gebeurtenissen af met herinneringen en beschouwende passages. Daardoor blijf je als lezer puzzelen. Wat klopt er niet? Wie kan Engel vertrouwen? En hoeveel weet hij eigenlijk over zichzelf? De psychologische spanning zit niet alleen in wat er gebeurt, maar vooral in de onzekerheid die alsmaar verder groeit.

Poëzie die het verhaal versterkt
Ik geef eerlijk toe dat poëzie en poëtische zinnen normaal gesproken niet echt aan mij besteed zijn. Soms kunnen ze voor mijn gevoel de vaart uit een verhaal halen. In ‘Engel’ had ik dat echter niet. De poëtische en filosofische passages passen bij de sfeer en geven het verhaal extra diepgang. Ze zetten je aan het denken over identiteit, schuld, trauma en de manier waarop het verleden ons blijft beïnvloeden.

Ook de karakterontwikkeling maakte indruk. ‘Engel’ is geen onverschrokken held die overal een antwoord op heeft. Hij is een mens met twijfels, kwetsbaarheden en een verleden dat hem niet zomaar loslaat. Juist daardoor kun je met hem meeleven. Zijn zoektocht naar de waarheid wordt tegelijkertijd een zoektocht naar zichzelf.

Een boodschap die blijft hangen
Wat wil de schrijver Stef Vekemans ons lezers met dit verhaal vertellen? Voor mij draait ‘Engel’ om de vraag hoeveel grip we werkelijk hebben op ons eigen leven. Hoe ervaringen uit het verleden onze kijk op de werkelijkheid kleuren. Tegelijkertijd laat het boek ruimte voor hoop: wat ons is overkomen, hoeft niet te bepalen wie we uiteindelijk worden.

Moet ik dan toch een puntje van kritiek noemen? De bladzijden van het boek ‘Engel' staan soms behoorlijk vol, waardoor het verhaal wat overweldigend kan aanvoelen. Maar ja, who cares?

'Engel' is een ambitieus en zeer geslaagd debuut
Met ‘Engel’ heeft Stef Vekemans een ambitieus debuut neergezet dat spanning combineert met emotionele en filosofische diepgang. Het boek laat zich niet in een bepaald genre vangen en kan onder de kopjes, triller, psychologisch drama, fantasy, roman en science fiction gelabeld worden. Kortom vele lezers zullen zich in het verhaal van Engel kunnen vinden. En Stef Vrekemans is daardoor een auteur geworden om in de gaten te houden!

Specificaties Engel
Auteur: Stef Vekemans | Uitgeverij: Schrijfgoesting Be.| Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 410 | ISBN 9789083404691

Verstand en Gevoel - Jane Austen

 

''Het is veel te vroeg om nu al te wanhopen over je toekomstige geluk. Waarom zou je minder geluk hebben als je moeder? Hopelijk verschilt jouw lot slecht in één opzicht van het hare, Marianne!'.

Onlangs bezocht ik de bioscoop voor de prachtige verfilming van 'Verstand en Gevoel' - oftewel 'Sense and Sensibility'. Het verhaal van Jane Austen had ik jaren geleden al eens gelezen, maar tijdens het kijken kwam er verrassend veel naar boven. Dat was voor mij meteen een teken dat de regisseur zich goed aan het oorspronkelijke verhaal had gehouden. Toch wilde ik het boek opnieuw lezen. Dankzij de Readalong Challenge van uitgeverij Rainbow had ik deze heerlijke roman in no-time uit. Wat heb ik wederom genoten! Het smaakte meteen naar meer en zette me aan om nog meer werk van deze bijzondere schrijfster te gaan (her)lezen.

Een verhaal over liefde en familie
Na het overlijden van hun vader verliezen Elinor en Marianne Dashwood hun vertrouwde thuis en worden ze geconfronteerd met een onzekere toekomst. De verstandige Elinor probeert haar gevoelens onder controle te houden, terwijl haar romantische zus Marianne zich vol overgave in de liefde stort. Wanneer er mannen op hun pad komen, blijken verliefdheid, verwachtingen en de maatschappelijke positie van vrouwen niet altijd even goed samen te gaan.

Jane Austen maakt van deze zoektocht naar de liefde veel meer dan zomaar een romantisch verhaal. Ze laat zien hoe geld, afkomst en reputatie het leven van vrouwen in die tijd bepaalde. Maar ook hoeveel er schuilgaat achter beleefde gesprekken en keurige omgangsvormen.

De heerlijke schrijfstijl van Jane Austen
Wat mij opnieuw opviel, is hoe prettig en levendig de schrijfstijl van Jane Austen is. Haar stijl is elegant, met een subtiel vleugje humor. Haar scherpe observaties zijn zelfs nu nog herkenbaar als het om relaties gaat. Achter de keurige dialogen zit regelmatig ironie en kritiek op de sociale conventies verstopt. Dat maakt de roman ‘Verstand en Gevoel’ niet alleen romantisch, maar ook verrassend geestig en interessant om te lezen.

De zussen hadden niet meer veel elkaar kunnen verschillen
De hoofdpersonages uit ‘Verstand en Gevoel’ zijn bovendien veel meer dan tegenpolen. Elinor lijkt in eerste instantie vooral beheerst en verstandig, terwijl Marianne haar hart nadrukkelijk laat spreken. Gaandeweg leren ze allebei dat je niet uitsluitend op je verstand of je gevoel kunt vertrouwen. Juist die ontwikkeling maakt hun verhaal zo mooi. Ook de andere personages geven de roman kleur, en zorgen zeker ook voor de nodige verwikkelingen.

Een sfeervolle klassieker die blijft raken
De schrijfster Jane Austen neemt je in het boek ‘Verstand en Gevoel’ mee naar het Engelse platteland en de sociale kringen van haar tijd. De huizen, bezoekjes, gesprekken en ontmoetingen vormen een sfeervol decor. Uit het verhaal blijkt ook nog maar eens duidelijk dat kleine gebeurtenissen grote gevolgen kunnen hebben. Het leestempo is wel een stuk rustiger dan we tegenwoordig gewend zijn. Echter is dat voor mij juist de charme die hoort bij het lezen van een klassieker.

‘Verstand en gevoel’ bewijst dat een goed verhaal niet veroudert. De thema’s liefde, familie, teleurstelling en persoonlijke groei zijn immers nog altijd actueel. Ik heb met volle teugen genoten van deze hernieuwde kennismaking met Jane Austen. Wie na de film zin heeft gekregen om het boek te lezen, kan ik dat van harte aanraden. Maar dat geldt natuurlijk ook andersom, dat je eerst het boek leest en dan naar de film gaat. En ik? Ik ben alweer helemaal klaar voor mijn volgende Austen boek.

Specificaties Verstand en Gevoel
Auteur: Jane Austen | Originele titel: Sense and Sensibility | Vertaling: Elke Meiborg | Uitgeverij: Rainbow Uitgeverij| Eerste uitgave: 1811 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2008 | Aantal bladzijden: 349 | ISBN 9789041713421

De boekhandel van de zwarte katten - Piergiorgio Pulixi

 

''De moeilijkste zaken zijn altijd het onbenulligst. In werkelijkheid vind je het antwoord daar waar je het 't minst verwacht, verscholen onder een deken van alledaagsheid.''

De vorige boekenreeks van auteur Piergiorgio Pulixi, met het rechercheurs duo Eva Croce en Mara Rais, heb ik met ontzettend veel plezier gelezen. Eigenlijk was ik al vrij snel verkocht door zijn manier van schrijven. Het is de combinatie van spanning, humor en oprechte emoties die in zijn verhalen bijzonder goed werkt. Ook die verhalen spelen zich, net als zijn nieuwste boek ‘De boekhandel van de zwarte katten’ af op Sardinië. Als ik dat allemaal moet gaan geloven, is het toch een minder idyllisch eiland dan de vakantiegidsen ons willen doen geloven! Toch ben ik ook dit keer weer gevallen voor de schrijfstijl en de opzet van dit nieuwe verhaal. En weet ik nu al te verklappen dat ik dus alweer fan ben van de nieuwe serie over de avonturen van de leesclub in de boekhandel van de zwarte katten!

Een boekhandel vol mysteries
In het hart van Sardinië vinden we boekhandel Les Chats Noirs, oftewel ‘de boekhandel van de zwarte katten’. Hier zwaait de humeurige boekverkoper Marzio Montecristo de scepter. De winkel dankt haar naam aan twee bijzondere bewoners: de katten Miss Marple en Poirot. Ook de Dinsdag-detectives, een leesclub vol liefhebbers van misdaadromans, komen hier graag samen om misdaadromans te bespreken.

Wanneer Sardinië wordt opgeschrikt door een reeks gruwelijke moorden, krijgt deze ongewone groep boekenliefhebbers onverwacht de kans om hun kennis van misdaadverhalen in de praktijk te brengen. Er is namelijk een mysterieuze zandlopermoordenaar die zijn slachtoffers voor een angstaanjagend dilemma stelt. Kunnen de amateurdetectives de patronen herkennen en de politie helpen voordat er nieuwe slachtoffers vallen?  

Personages om van te houden
Wat ik direct al zo leuk vind bij het verhaal van ‘De boekhandel van de zwarte katten’, is de bonte verzameling aan personages. Marzio is bepaald geen allemansvriend, maar achter zijn norse houding schuilt een persoon dat je nieuwsgierig maakt. En dan die Dinsdag-detectives? Dat zijn stuk voor stuk mensen met zo hun eigen eigenaardigheden, ideeën en kijk op misdaad. Juist die onderlinge dynamiek zorgt voor veel humor, discussie, inzicht en levendigheid.

En dan natuurlijk niet te vergeten Miss Marple en Poirot! Alleen de namen van deze twee katten zijn al een knipoog naar de grote detectives uit de literatuur. Als boekenliefhebber kun je daar toch alleen maar blij van worden? De namen van de katten zijn overigens niet de enige verwijzingen naar boeken die voorbijkomen. In het gehele verhaal worden de nodige klassiekers, bekende en minder bekende boeken aangehaald. Zelfs het Nederlandse boek ‘In de naam van de Roos’ van Umberto Eco wordt in ‘De boekhandel van de zwarte katten’ genoemd.

Spanning met humor en een flinke dosis sfeer
De auteur Piergiorgio Pulixi heeft een heerlijke schrijfstijl. Het is toegankelijk, beeldend en heeft precies genoeg humor om de dreiging wat lucht te geven. Hij neemt ook zeker de tijd om zijn personages neer te zetten, maar ondertussen blijft het moordmysterie voortdurend op de achtergrond borrelen. De spanning wordt steeds verder opgebouwd en de aanwijzingen zetten je aan het denken. Wie houdt van puzzelen en graag zelf probeert te achterhalen wie de dader is, zit met het boek ‘De boekhandel van de zwarte katten’ goed.

Het eiland Sardinië speelt opnieuw een belangrijke rol. De lokale sfeer geeft het verhaal karakter en vormt een mooi contrast met de duistere gebeurtenissen.

Nu ook al meteen fan van de boekhandel van de zwarte katten-serie!
Met ‘De boekhandel van de zwarte katten’ heeft Piergiorgio Pulixi, wat mij betreft, een geweldig eerste verhaal van een nieuwe serie neer weten te zetten. De originele setting, de eigenzinnige personages en de manier waarop hij spanning en humor laat samengaan maken het tot een thriller die zowel spannend als vermakelijk is. Dit verhaal wil je eigenlijk heel snel uitlezen om te ontdekken wie er achter de moorden zit, maar aan de andere kant wil je ook graag wat langer bij de personages blijven. Gelukkig is het een serie!

Specificaties De boekhandel van de zwarte katten
Auteur: Piergiorgio Pulixi | Originele titel: La libreria dei gatti neri | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 219 | ISBN 9789400520523

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

De lucht was vergeet-me-nietjes blauw - M.H.J. Igel

''Geloof me maar jongen. Zuster Anna gaat meteen akkoord. Ze kent me langer dan vandaag...Een glimlach breekt door op zijn gezicht en ik lach samenzweerderig naar hem.''

Vaak pak je een boek op zonder precies te weten wat het met je gaat doen. Om het vervolgens in één dag uit te lezen en met tranen in je ogen achter te blijven. Dat overkwam mij met de roman ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ van auteur M.H.J. Igel.

Ik kreeg een uitnodiging om dit boek te lezen en te recenseren. Omdat ik het op dat moment best druk had, twijfelde ik even of ik er wel tijd voor kon maken. Totdat ik de voorkant zag. Wat een plaatje! En dan ook nog eens met mijn lievelingsbloemetjes. Direct las ik de synopsis en wist ik meteen: dit ga ik doen! En wat ben ik ontzettend blij dat ik dat heb gedaan.

'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' beschrijft een bijzondere band tussen twee generaties
In het ontroerende verhaal ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ ontmoeten we de zestienjarige Vince. Hij heeft weinig zin in school, trekt zich weinig aan van regels en lijkt nergens echt om te geven. Wanneer hij voor zijn maatschappelijke stage in een verzorgingshuis wordt geplaatst, verwacht hij daar vooral zijn tijd te moeten uitzitten.

Dan ontmoet hij Elisabeth, een eigenzinnige 72-jarige vrouw die vroeger een gevierd neuroloog was. Ondanks haar lichamelijke achteruitgang is haar geest nog altijd scherp. Wat begint als een onverwachte ontmoeting, groeit uit tot een bijzondere band waarin ze elkaar uitdagen, begrijpen en helpen.

Want Elisabeth ziet Vince écht. Ze kijkt voorbij zijn grote mond en zijn stoere façade. Ze probeert te ontdekken wat daarachter schuilgaat. Ze wil hem niet veranderen, maar slechts helpen zichzelf terug te vinden. Vince brengt op zijn beurt weer kleur in Elisabeths wereld.
Wat volgt is dat hun gesprekken zijn soms hilarisch, dan weer confronterend, maar vooral ontzettend liefdevol zijn.

Een schrijfstijl die recht naar je hart gaat
De schrijfstijl van auteur M.H.J. Igel is toegankelijk, liefdevol en beeldend. Het verhaal wisselt steeds van perspectief, waardoor je zowel Vince als Elisabeth steeds beter leert kennen.
Wat ik bijzonder goed aan het verhaal van ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ vind, is de manier waarop de schrijfster humor en luchtigheid weet te verweven met zware, emotionele onderwerpen. Hierdoor zit je het ene moment tijdens het lezen te glimlachen, en het volgende heb je een brok in je keel.

Herkenbare personages
De personages uit 'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' zijn goed uitgewerkt en voelen daardoor levensecht aan. Ook hun ontwikkeling is mooi om te volgen. Achter hun verschillende levensfasen blijken namelijk verrassend veel overeenkomsten schuil te gaan. Het contrast tussen de twee hoofdpersonages had niet groter kunnen zijn. Echter wat ze beide gemeen hebben is dat ze allebei heerlijk recalcitrant zijn. Dat maakt ze onuitstaanbaar voor sommige andere, maar juist in elkaar herkennen ze ook hun kwetsbaarheid. Dit wordt prachtig omschreven.

Zware thema's als Alzheimer, Parkinson en eenzaamheid worden goed verwoord 
De schrijfster Igel heeft het thema Alzheimer mooi weten te verwerken in haar verhaal. Zonder dat het een klaagzang is geworden of een medische les heeft ze, helaas door haar eigen ervaring, op een aangrijpende en zelfs humoristische manier de impact van deze ziekte weten over te brengen. Het leren omgaan met het verdriet, het moeten loslaten van wat ooit was, leren omgaan met de persoon die niet meer is wie hij/zij ooit was, dat heeft ze allemaal op een meelevende manier over weten te brengen. Wanneer je nog niets weet over deze ziekte, dan leer je er ook van. Weet je het, helaas (net als ook ik) wel, dan herken je veel.

Het boek ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is daarom ook niet zomaar een standaard roman. Het is een verhaal geworden met serieuze thema’s. Deze worden echter wel op een intens liefdevolle manier geschreven. Realistisch, soms hard, maar met een vleugje humor en door middel van levendige dialogen. Dan weer hartverscheurend en ongemakkelijk, maar tegelijkertijd grappig en lief.

Een verhaal dat raakt en bijblijft
Dat M.H.J. Igel in zo een relatief dun boek zoveel emotie, humor, levenswijsheid en betekenis heeft weten te verwerken, vind ik ontzettend knap. ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is veel meer dan een verhaal over een jongen en een oudere vrouw. Het gaat over elkaar écht zien, en ontdekken hoeveel je voor een ander kunt betekenen.

Ik las dit prachtige boek in één dag uit en bleef met tranen achter. Een klein verhaal dat een grote plek in mijn hart heeft gekregen. Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van ontroerende romans over vriendschap, verbinding en de schoonheid van kleine momenten. 

Specificaties De lucht was vergeet-me-nietjes blauw
Auteur: MM.H.J. Igel | Uitgeverij: MH Books| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 152 | ISBN 9789083733081

Dank je wel uitgeverij MH Books voor het e-book recensie-exemplaar.