De lucht was vergeet-me-nietjes blauw - M.H.J. Igel

''Geloof me maar jongen. Zuster Anna gaat meteen akkoord. Ze kent me langer dan vandaag...Een glimlach breekt door op zijn gezicht en ik lach samenzweerderig naar hem.''

Vaak pak je een boek op zonder precies te weten wat het met je gaat doen. Om het vervolgens in één dag uit te lezen en met tranen in je ogen achter te blijven. Dat overkwam mij met de roman ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ van auteur M.H.J. Igel.

Ik kreeg een uitnodiging om dit boek te lezen en te recenseren. Omdat ik het op dat moment best druk had, twijfelde ik even of ik er wel tijd voor kon maken. Totdat ik de voorkant zag. Wat een plaatje! En dan ook nog eens met mijn lievelingsbloemetjes. Direct las ik de synopsis en wist ik meteen: dit ga ik doen! En wat ben ik ontzettend blij dat ik dat heb gedaan.

'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' beschrijft een bijzondere band tussen twee generaties
In het ontroerende verhaal ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ ontmoeten we de zestienjarige Vince. Hij heeft weinig zin in school, trekt zich weinig aan van regels en lijkt nergens echt om te geven. Wanneer hij voor zijn maatschappelijke stage in een verzorgingshuis wordt geplaatst, verwacht hij daar vooral zijn tijd te moeten uitzitten.

Dan ontmoet hij Elisabeth, een eigenzinnige 72-jarige vrouw die vroeger een gevierd neuroloog was. Ondanks haar lichamelijke achteruitgang is haar geest nog altijd scherp. Wat begint als een onverwachte ontmoeting, groeit uit tot een bijzondere band waarin ze elkaar uitdagen, begrijpen en helpen.

Want Elisabeth ziet Vince écht. Ze kijkt voorbij zijn grote mond en zijn stoere façade. Ze probeert te ontdekken wat daarachter schuilgaat. Ze wil hem niet veranderen, maar slechts helpen zichzelf terug te vinden. Vince brengt op zijn beurt weer kleur in Elisabeths wereld.
Wat volgt is dat hun gesprekken zijn soms hilarisch, dan weer confronterend, maar vooral ontzettend liefdevol zijn.

Een schrijfstijl die recht naar je hart gaat
De schrijfstijl van auteur M.H.J. Igel is toegankelijk, liefdevol en beeldend. Het verhaal wisselt steeds van perspectief, waardoor je zowel Vince als Elisabeth steeds beter leert kennen.
Wat ik bijzonder goed aan het verhaal van ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ vind, is de manier waarop de schrijfster humor en luchtigheid weet te verweven met zware, emotionele onderwerpen. Hierdoor zit je het ene moment tijdens het lezen te glimlachen, en het volgende heb je een brok in je keel.

Herkenbare personages
De personages uit 'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' zijn goed uitgewerkt en voelen daardoor levensecht aan. Ook hun ontwikkeling is mooi om te volgen. Achter hun verschillende levensfasen blijken namelijk verrassend veel overeenkomsten schuil te gaan. Het contrast tussen de twee hoofdpersonages had niet groter kunnen zijn. Echter wat ze beide gemeen hebben is dat ze allebei heerlijk recalcitrant zijn. Dat maakt ze onuitstaanbaar voor sommige andere, maar juist in elkaar herkennen ze ook hun kwetsbaarheid. Dit wordt prachtig omschreven.

Zware thema's als Alzheimer, Parkinson en eenzaamheid worden goed verwoord 
De schrijfster Igel heeft het thema Alzheimer mooi weten te verwerken in haar verhaal. Zonder dat het een klaagzang is geworden of een medische les heeft ze, helaas door haar eigen ervaring, op een aangrijpende en zelfs humoristische manier de impact van deze ziekte weten over te brengen. Het leren omgaan met het verdriet, het moeten loslaten van wat ooit was, leren omgaan met de persoon die niet meer is wie hij/zij ooit was, dat heeft ze allemaal op een meelevende manier over weten te brengen. Wanneer je nog niets weet over deze ziekte, dan leer je er ook van. Weet je het, helaas (net als ook ik) wel, dan herken je veel.

Het boek ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is daarom ook niet zomaar een standaard roman. Het is een verhaal geworden met serieuze thema’s. Deze worden echter wel op een intens liefdevolle manier geschreven. Realistisch, soms hard, maar met een vleugje humor en door middel van levendige dialogen. Dan weer hartverscheurend en ongemakkelijk, maar tegelijkertijd grappig en lief.

Een verhaal dat raakt en bijblijft
Dat M.H.J. Igel in zo een relatief dun boek zoveel emotie, humor, levenswijsheid en betekenis heeft weten te verwerken, vind ik ontzettend knap. ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is veel meer dan een verhaal over een jongen en een oudere vrouw. Het gaat over elkaar écht zien, en ontdekken hoeveel je voor een ander kunt betekenen.

Ik las dit prachtige boek in één dag uit en bleef met tranen achter. Een klein verhaal dat een grote plek in mijn hart heeft gekregen. Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van ontroerende romans over vriendschap, verbinding en de schoonheid van kleine momenten. 

Specificaties De lucht was vergeet-me-nietjes blauw
Auteur: MM.H.J. Igel | Uitgeverij: MH Books| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 152 | ISBN 9789083733081

Dank je wel uitgevrij MH Books voor het e-book recensie-exemplaar.

Spoor van angst - Sophie Wester

''Waarschijnlijk wil hij haar dus alleen maar bang maken. En dat is hem helaas goed gelukt.''

Al eerder las ik een boek van Sophie Wester en daar heb ik ontzettend van genoten. Het was een spannend verhaal waarin geheimen, wantrouwen en onverwachte wendingen mij steeds weer op het verkeerde been wiste te zetten. Sophie Wester is een pseudoniem van schrijversduo Sophie Fraza en Ester Ankoné. Twee Nederlands docenten die samen jeugdboeken, en thrillers met subtiele humor en verassende twist, weten te schrijven. Toen ik ontdekte dat er een boek – ‘Spoor van angst’ – zou verschijnen, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Vandaag, 1 oktober, is het boek in de winkels verschenen en ik kan alleen maar zeggen: ga hem halen!

Hier gaat het boek ‘Spoor van angst’ over?
In het boek ‘Spoor van angst’ maakt je als lezer kennis met Sam Roozen. Ze is een zedenrechercheur die, na een klacht, tijdelijk op non-actief wordt gesteld. Gedwongen om afstand te nemen van haar werk, krijgt ze alle ruimte om na te denken over haar eigen verleden. Als kind verloor ze haar moeder. Haar vader heeft ze nooit gekend. Nu ze zelf moeder is, groeit haar behoefte om meer te weten te komen over haar familiegeschiedenis.

Sam begint namelijk te twijfelen aan de omstandigheden waaronder haar moeder is overleden. Was het wel een noodlottig ongeval? Vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen, gaat ze op onderzoek uit. Echter wanneer de enige persoon die haar meer kan vertellen wordt vermoord, is het duidelijk dat het verleden gevaarlijker is dan ze had gedacht.

Sophie Wester heeft een vlotte, pakkende en beeldende schrijfstijl
Wat mij ook deze keer weer aansprak tijdens het lezen van ‘Spoor van angst’ is de toegankelijke en levendige schrijfstijl van Sophie Wester. De manier van vertellen is beeldend, waardoor je je gemakkelijk kunt voorstellen wat er in het verhaal gebeurt. Hierdoor blijf je als lezer betrokken bij dat wat zich allemaal afspeelt. De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo. Hierdoor is de verleiding groot om er toch nog even eentje snel te lezen. Ik had het boek dan ook in een sneltreinvaart uit.

Geloofwaardige personages en een zoektocht die ook voor de lezer een uitdaging is
Het hoofdpersonage Sam Roozen is een interessant karakter. Ze is niet alleen rechercheur, maar ook moeder. Dit maakt haar menselijker, en daardoor is het geloofwaardig dat ze op zoek gaat naar antwoorden over haar eigen afkomst. Juist die persoonlijke zoektocht geeft het verhaal extra diepgang. Haar professionele kennis helpt haar bij het onderzoek, maar haar emotionele betrokkenheid maakt de zoektocht juist weer ingewikkelder.

Maar ook de andere personages en hun onderlinge verhoudingen spelen een belangrijke rol in ‘Spoor van angst’. Wie spreekt de waarheid? Welke geheimen worden verborgen gehouden? En in hoeverre kun je vertrouwen op wat anderen vertellen?
Die vragen zorgen ervoor dat je als lezer voortdurend blijft inleven en meedenken.

Een spanningsopbouw die nieuwsgierig maakt
Het verhaal van ‘Spoor van angst’ heeft een goede basis door de combinatie van een onopgeloste familiegeschiedenis, een verdachte dood en een moord. De spanning wordt daardoor niet alleen bepaald door wat er gebeurt, maar ook door wat Sam nog niet weet. Iedere nieuwe aanwijzing kan het verhaal een andere richting opsturen. Dat maakt het ook zo interessant om te lezen. Want als lezer bent je ondertussen zelf ook theorieën aan het bedenken en op zoek naar mogelijke verbanden.

Het verleden is nooit ver weg
Het boek ‘Spoor van angst’ is een psychologische thriller waarin familiegeheimen, persoonlijke emoties en een zoektocht naar de waarheid samenkomen. Wie, net als ik, al eerder genoot van de vorige boeken, heeft alle reden om te beginnen aan dit boek. Heb je nog niet eerder iets gelezen van Sophie Wester, dan is dit het moment om te beginnen. Dit schrijversduo weet spanning en menselijke relaties op een goede en vermakelijke manier te combineren. Een aanrader voor de liefhebbers van Nederlandse thrillers. En een bevestiging dat het verleden nooit helemaal begraven blijft!

Specificaties Spoor van Angst
Auteur: Sophie Wester | Uitgeverij: De Crime Compagnie| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 329 | ISBN 9789465171487

Met dank aan uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Ik zal de wereld breken - Lex Noteboom

''Het is een goede vraag omdat die moordaanslag het begin is van al het leed dat hier onder de grond is geëindigd! Het begin van de Gideon-crisis.''

Met ietwat verhoogde verwachtingen begon ik aan de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ van auteur Lex Noteboom. Eerder las ik namelijk al het boek ‘De man met duizend gezichten’. Dit was zijn spannende debuut over een Nederlands gezin dat in de Kaukasus verstrikt raakt, wanneer een mysterieuze rebellenleider een opstand ontketent. Dat boek wist mij al aan de pagina’s te kluisteren. De vraag was dus vooral: kan zijn tweede thriller dat opnieuw?

Het antwoord is volmondig ja. Sterker nog: met ‘Ik zal de wereld breken’ laat Noteboom wat mij betreft zien dat hij een schrijver is die graag buiten de gebaande paden van het thrillergenre treedt. Juist door de ambitieuze opzet en gelaagdheid maken zijn verhalen indruk.

Hier gaat ‘Ik zal de wereld breken’ over
Vlak buiten Brussel ligt een verborgen begraafplaats met honderden identieke graven. Als je dichterbij komt, valt meteen op dat op elke steen dezelfde naam staat: T. Gideon. Keer op keer weer. Wie liggen daar begraven? En waarom hebben ze allemaal dezelfde naam?
Er zullen drie generaties nodig zijn om dat verhaal te vertellen. Om de moord waarmee het allemaal begint op te lossen en de crisis te bezweren die Europa decennia later op het randje van de afgrond zal brengen.

Een thriller die veel groter is dan één moord
‘Ik zal de wereld breken’ is absoluut geen standaard thriller die draait om één moord of om één dader. Direct vanaf de eerste bladzijde voel je als lezer al dat er iets niet klopt. Je weet uiteraard alleen nog niet precies wat. En juist dat vond ik zo ontzettend goed gedaan. De dreiging is voortdurend aanwezig, terwijl het grote mysterie zich langzaam ontvouwt. Daardoor bleef ik doorlezen. Simpelweg omdat ik wilde weten waar de auteur Lex Noteboom met dit verhaal naartoe wilde.

Filmisch, spannend en enorm beeldend
De schrijfstijl van Lex Noteboom is filmisch, vlot en meeslepend. De korte hoofdstukken, scherpe scènes en natuurlijke dialogen zorgen ervoor dat je het boek ‘Ik zal de wereld breken’ met zijn ruim 550 pagina’s verrassend snel uitleest. De spanning wordt goed vastgehouden zonder dat het verhaal langdradig wordt. Vooral de mysterieuze begraafplaats zag ik moeiteloos voor me. Noteboom schrijft zo beeldend dat scènes zich überhaupt bijna vanzelf in je hoofd afspelen.

Drie generaties vol geheimen
Wellicht zijn de personages uit de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ nog wel het meest indrukwekkend. Je volgt drie generaties, maar toch voelen zij nergens als losse schakels. Het zijn complexe mensen met hun eigen angsten, trauma’s, overtuigingen en geheimen. Niemand is simpelweg goed of slecht en daardoor ging ik als lezer voortdurend twijfelen over wie ik eigenlijk wel of niet kon vertrouwen.

Technologie die angstaanjagend dichtbij komt
Naast spanning bevat ‘Ik zal de wereld breken’ ook interessante thema’s, zoals identiteit, macht, manipulatie en technologie. Het toekomstbeeld dat Noteboom schetst, voelt soms akelig geloofwaardig aan. Juist daardoor is het meer dan alleen een spannende thriller. Het verhaal zet je ook aan het denken over de richting waar welke onze samenleving op zou kunnen gaan.

En dan die ontknoping! Zonder iets te verklappen, kan ik wel zeggen dat ik onder de indruk was van de manier waarop uiteindelijk alles samenkomt.

Een ambitieuze, originele en verslavende thriller
‘Ik zal de wereld breken’ is voor mij een ambitieuze, originele en bijzonder verslavende thriller. De schrijver Lex Noteboom combineert spanning met diepgang, sterke personages en actuele thema’s en weet ondertussen het tempo moeiteloos vast te houden. Net als bij zijn vorige boek heb ik weer genoten van een nagelbijtend spannend verhaal. Wat een boek!

Specificaties Ik zal de wereld breken
Auteur: Lex Noteboom | Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 556 | ISBN 9789400516946

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Teder is de dood - Sash Bischoff

''Mijn persoonlijke mening is, aangezien je ernaar vroeg, dat als iemand iets traumatisch heeft ervaren, ze dat het beste kan onderzoeken. Er nieuwsgierig naar worden. Zoals je al zei, het onder ogen zien. Alleen als je dat doet, zal het geen macht meer over je hebben.''

Sommige boeken maken je direct nieuwsgierig vanaf het moment dat je de achterflap leest. Dat had ik bij ‘Teder is de dood’ schrijfster Sash Bischoff. Het verhaal gaat over een filmster die samen met haar verloofde werkt aan een filmbewerking van Tender Is the Night van F. Scott Fitzgerald. En laat Fitzgerald nu net een schrijver zijn die ik erg kan waarderen, vooral vanwege het boek The Great Gatsby. Mijn verwachtingen waren dan ook best hoog.

Hier gaat het verhaal van ‘Teder is de dood’ over
Filmster Lila Crayne is Amerika’s lieveling: mooi, charismatisch en geliefd door miljoenen. Samen met haar verloofde, de visionaire filmmaker Kurt Royall, werkt ze aan een ambitieuze bewerking van Fitzgeralds Tender is the Night. Om zich voor te bereiden op haar hoofdrol gaat Lila in therapie bij de gerespecteerde en charmante psycholoog Jonah Gabriel. Wat begint als een professionele begeleiding, verandert langzaamaan in een gevaarlijk machtsspel. Terwijl geheimen aan het licht komen en grenzen vervagen, brokkelt Lila’s zorgvuldig opgebouwde leven af. Het wordt steeds onduidelijker wie de touwtjes in handen heeft en wie de prijs zal betalen.

Wie bespeelt wie: that's the question!
Eerlijkheid dient de mens: het boek ‘Teder is de dood’ wist mij niet helemaal te raken. Dat lag voornamelijk aan de personages. Ik voelde maar weinig verbinding met hen. Daarnaast begreep ik van sommige personages hun keuzes simpelweg niet.

Hierdoor kwamen bepaalde gebeurtenissen minder bij me binnen, dan waarschijnlijk de bedoeling was. Het machtsspel tussen Lila en Jonah vond ik daarentegen op zich wel interessant, maar zoals ook de flaptekst al doet vermoeden, blijft het de vraag wie nu wie bespeelt.

Wellicht zat ik er zelf gewoon niet lekker in
Ook met de opbouw van ‘Teder is de dood’ had ik moeite. Bepaalde gebeurtenissen voelden voor mij echt te bedacht aan. Naarmate ik dichter bij het einde kwam, kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik het verhaal niet meer begreep. Helaas is dat tot het einde aan toe zo gebleken. Ik ben zelf gaan uitzoeken of het aan mij lag dat ik het verhaal onsamenhangend, warrig en moeilijk te volgen vond.  Want dat kan, soms kom je zelf gewoon niet lekker in een verhaal. Gelukkig voor mij, maar heel erg jammer voor het boek, bleken er meerdere lezers tegen dezelfde problemen aangelopen te zijn.

Interessante thema's en goede passages
Dat betekent overigens niet dat ik ‘Teder is de dood’ helemaal een slecht boek vindt. Zeker niet. Het boek heeft interessante ideeën, probeert duidelijk iets te zeggen en bevat zeker goede passages. Ik kan dan ook goed begrijpen waarom dit verhaal andere lezers wel aanspreekt. Bij mij viel het kwartje gewoon niet helemaal. Al met al is ‘Teder is de dood’ voor mij persoonlijk dus helaas een kleine tegenvaller. Wat niet wegneemt dat Sash Bischoff een hele prettige schrijfstijl heeft en zeker door vele andere lezers wel beter begrepen zal worden.

Specificaties Teder is de dood
Auteur: Sash Bischoff | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sweet Fury | Vertaling: Donna Nicolaas | Eerste uitgave 2025 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518452

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Schaduwzus - Tina N. Martin

''Elvira heeft nooit begrepen waarom het doodangst heet, wanneer je eigenlijk angst voor het leven voelt''

Na de thrillers Het appelmeisje en De dondermaker keek ik enorm uit naar ‘De Schaduwzus’, het derde deel rond rechercheur Idun Lind. Ik heb de vorige delen met veel plezier gelezen en was dan ook nieuwsgierig wat Tina N. Martin deze keer voor Idun in petto zou hebben. Toevallig las ik dit boek juist in een periode waarin het nieuws opnieuw vol stond met berichten over misstanden in de jeugdzorg. Daardoor kwam het thema van deze thriller bij mij wellicht wel extra hard binnen.

‘De Schaduwzus’ draait om een aangrijpende zaak
In ‘De Schaduwzus’ staat de verdwijning van Elvira Lind centraal. Drie jaar nadat ze spoorloos uit een jeugdzorginstelling verdween, valt ze tijdens een bruiloft van een kerktoren en overlijdt. Is ze gesprongen of werd ze geduwd? Idun Lind en haar collega’s beginnen aan een onderzoek waarin al snel blijkt dat achter de gesloten jeugdzorg een wereld schuilgaat van misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer bovendien nog een meisje blijkt te zijn verdwenen, wordt de zaak steeds grimmiger.

Een maatschappelijk onderwerp dat hard binnenkomt
Juist de keuze voor het onderwerp ‘de jeugdzorg’ vind ik sterk. Schrijfster Martin maakt van het maatschappelijke onderwerp geen losse boodschap die bovenop het verhaal ligt, maar verweeft het met een mysterie. En dat voelt helaas ook nog eens bijzonder actueel. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd meldde dit jaar dat jongeren in de gesloten jeugdzorg zich onvoldoende gehoord en betrokken voelen en dat vrijheidsbeperkende maatregelen nog te vaak worden toegepast. Die werkelijkheid maakt het thema van ‘De Schaduwzus’ extra confronterend.

Sterke personages en meerdere perspectieven
Ook de personages zijn een pluspunt.  Rechercheur Idun Lind krijgt in dit derde deel meer diepte. Daardoor wordt ze meer en meer een personages met emoties dan alleen maar een rechercheur die een zaak moet oplossen. Haar privéleven, relaties en twijfels krijgen meer ruimte. Daarnaast spelen Emma en haar tweelingzus Molly een belangrijke rol. Via hun verleden wordt langzaam duidelijk hoe gebeurtenissen uit een beschadigde jeugd later grote gevolgen kunnen hebben. Die verschillende perspectieven werken goed samen en maken ‘De Schaduwzus’ tot een boek waarbij je als lezer constant alert blijft.

De spanning blijft goed overeind
De spanningsopbouw is misschien wel de grootste kracht van het boek ‘De Schaduwzus’. Auteur Tina N. Martin geeft informatie gedoseerd prijs, waardoor je voortdurend vragen blijft houden. Korte hoofdstukken maken dat, de bijna vijfhonderd pagina’s, vlot doorlezen. Richting het einde neemt de spanning duidelijk toe en vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Ook een paar minpunten
Toch zijn er ook minpunten. Het middendeel van ‘De Schaduwzus’ vertraagt soms, doordat de schrijfster hierin uitgebreid de ruimte neemt voor uitweiding over de personages en hun achtergrond. Alleen is niet iedere verhaallijn even noodzakelijk voor het geheel. Hierdoor verlies je bij tijd en wijle toch even de concentratie om door te lezen. Ook zijn sommige scènes behoorlijk heftig en beeldend beschreven. Voor lezers die daar eventueel gevoelig voor zijn, zou dat wat te veel kunnen zijn. Het verhaal is spannend, maar naar het einde toe worden de versnelde acties wel wat chaotisch.

‘De Schaduwzus’ blijft nog wel even nazidderen
Maar voor mij wegen die kanttekeningen niet op tegen het leesplezier. ‘De Schaduwzus’ is een spannende, maatschappelijk betrokken Scandinavische thriller met sterke personages en een onderwerp dat helaas nog altijd pijnlijk actueel is. Auteur Tina N. Martin bewijst opnieuw dat spanning en maatschappelijke relevantie uitstekend kunnen samengaan. Een aanrader voor liefhebbers van Scandinavische thrillers en voor lezers die graag een verhaal lezen dat na het dichtslaan nog even blijft nazinderen.

Specificaties De Schaduwzus
Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sorgsystern | Vertaling: Mattijs Warbroek | Eerste uitgave 2023 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 477 | ISBN 9789400520035

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Dochter van de zee - Linda Wilgus

''Zwem...Kom naar huis...Er is niets onnatuurlijks aan de Bucca. Hij is de natuur zelf. Hij is een deel van de zee.''

Soms is een flaptekst al genoeg om je nieuwsgierigheid direct te wekken. Dat had ik direct bij het boek ‘Dochter van de zee’ van Linda Wilgus. De combinatie van een ruige kust, folklore en een mysterieuze afkomst sprak me meteen aan. Maar dat het verhaal uiteindelijk deze kant op zou gaan, had ik absoluut niet zien aankomen. Wat heb ik genoten van deze historische roman. Sterker nog, op sommige momenten deed het verhaal me zelfs een beetje denken aan Pirates of the Caribbean. Vanwege de avontuurlijke sfeer, de smokkelpraktijken, en de romantiek die als een rode draad door het verhaal lopen. Heerlijk leesvoer.

Hier gaat 'Dochter van de zee' over
Het verhaal van ‘Dochter van de zee’ speelt zich af aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall. De jonge weduwe Isabel keert terug naar het dorp waar ze als klein meisje aanspoelde en waar nog altijd het gerucht rondgaat dat ze de dochter van een zeegeest zou zijn. Wanneer ze betrokken raakt bij een groep smokkelaars en de gewonde kapitein Jack verzorgt, belandt ze in een wereld vol gevaar, geheimen en verboden gevoelens.

Linda Wilgus heeft een beeldende en boeiende schrijfstijl
Wat mij direct opviel tijdens het lezen, is de beeldende schrijfstijl. Auteur Linda Wilgus weet Cornwall en de zee werkelijk tot leven te brengen. Je hoort de golven tegen de rotsen slaan, voelt de zilte zeelucht en ziet de kleine vissersdorpen zo voor je. De omgeving vormt niet alleen het decor, maar is een onmisbaar onderdeel van het verhaal geworden. Juist die sfeervolle beschrijvingen zorgen ervoor dat je volledig terug de geschiedenis in wordt gezogen.

Sterke en ietwat mysterieuze personages
Ook de personages zijn een groot pluspunt. Isabel is een sterke hoofdpersoon die ondanks haar verdriet en onzekerheden langzaamaan toch haar eigen weg vindt. Ze maakt een geloofwaardige ontwikkeling door en groeit uit tot een vrouw die haar eigen keuzes durft te maken. Jack blijft aanvankelijk wat mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar zijn verleden. Ook de bijfiguren geven het verhaal kleur en laten zien hoe belangrijk gemeenschap en vooroordelen kunnen zijn in een klein dorp.

Spanning wordt goed opgebouwd, je blijft doorlezen
De spanningsopbouw is uitstekend. Steeds wanneer je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, volgt er een nieuwe ontwikkeling. Dat maakte ook dat ik door bleef lezen. Slechts halverwege zakt het tempo iets in doordat sommige beschrijvingen dan wat uitvoeriger zijn dan nodig. Gelukkig duurt dat niet lang en weet Linda Wilgus de spanning weer snel terug te brengen.

Een debuut zo goed geschreven vraagt om meer
Voor een debuut is de roman ‘Dochter van de zee’ bijzonder indrukwekkend te noemen. Het is een prachtige mix van historische fictie, avontuur, romantiek en een vleugje mystiek. Linda Wilgus heeft mij aangenaam verrast en ik hoop dat dit nog maar het begin is van een mooie schrijverscarrière. Wie houdt van historische romans met een sterke personages, een mysterieuze sfeer en een vleugje avontuur, kan dit boek met een gerust hart aan zijn of haar boekenlijst toevoegen.

Specificaties Dochter van de zee

Auteur: Linda Wilgus | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: The Sea Child | Vertaling: Monique Eggermont & Frouke van Es | Eerste uitgave 2026 | | Aantal bladzijden: 362 | ISBN 9789400518421

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.