Mientje, een poes met straatvrees - Sanne Vogel

''Ik slaap veel de laatste jaren, ik kan het niet helpen. Ik ben gewoon vaak moe. Het liefst tegen hem aan. Dat wil zeggen, wanneer hij thuis is...soms is hij hele dagen weg.''

Boeken met katten in de hoofdrol zijn er al in vele getalen. Ook ik las er al diverse, zoals bijvoorbeeld ‘Frankie’ of ‘Het kattencafé aan het einde van de wereld’. Heerlijke verhalen om helemaal in weg te kruipen. Vol met liefde, zorgen en humor. Uiteraard ook met herkenbare kattenstreken en personages waar je meteen een zwak voor krijgt. Maar het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ ervaarde ik toch net even anders. Dit boek raakte me dieper dan die andere boeken deden. In de recensie hieronder lees je waarom.

Hier gaat het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ over
Mientje is niet zomaar een kat. Ze heeft straatvrees en leeft al haar hele leven met allerlei angsten. Vanuit haar veilige plek observeert ze de wereld om haar heen. Ze wacht op haar beste vriend kat ‘Meneertje’. Hij is juist de complete tegenpool van haar en gaat zonder moeite nieuwe avonturen aan. Ondertussen verandert er thuis van alles. Er komt een nieuwe kitten en een mensentweeling zorgt voor extra drukte. Langzaamaan voelt Mientje haar veilige wereld verschuiven. Wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt, wordt ze gedwongen om dingen onder ogen te komen die ze het liefst zou vermijden.

Alsof auteur Sanne Vogel zo in het hoofd van de kat kon kruipen
Het boek ‘Mientje’ is zo anders doordat auteur Sanne Vogel iets heel bijzonders doet. Ze schrijft niet zomaar een verhaal over een kat. Het lijkt namelijk wel of je als lezer daadwerkelijk echt even in het hoofd van een kat verblijft. Dat klinkt natuurlijk raar als ik het zo schrijf, maar tijdens het lezen ervaarde ik dat wel echt zo. Alsof je constant op de rug van de kat zit en op die manier alles voelt en ervaart.

Het boek ‘Mientje’ is na ‘Meneertje’ de tweede kattenroman van Sanne Vogel en dit keer draait alles om het leven van poes Mientje. Waar kat Meneertje vooral nieuwsgierig en avontuurlijk is, heeft poes Mientje een heel andere kijk op de wereld. En juist dat maakt dit verhaal zo verrassend.

De seizoenen weerspiegelen ook de emoties van ‘Mientje’
Het boek ‘Mientje’ is opgedeeld in seizoenen, iets wat ik ontzettend goed gevonden vond. De seizoenen geven niet alleen structuur aan het verhaal, maar weerspiegelen ook subtiel de veranderingen die plaatsvinden in Mientjes leven en haar gevoelens. Daarnaast is het boek voorzien van prachtige illustraties die de warme sfeer nog verder weten te versterken. Ze voegen echt iets toe aan de beleving en maken het geheel nog persoonlijker en intiemer.

Zware thema’s en onderwerpen worden liefdevol verpakt
In eerste instantie lijk het boek ‘Mientje’ misschien wel een gewoon kattenverhaal. Maar niets is minder waar, want het vertelt tussen de regels door zoveel meer. Het gaat over liefde, angst, verlies en de moed om kleine stappen te zetten wanneer alles spannend voelt. En dat is allemaal op een hele knappe, liefdevolle en subtiele manier omschreven.

Want ondanks dat het boek ‘Mientje’ thema’s aanhaalt zoals ziekte, rouw en psychische problemen, voelt het nergens zwaar of somber aan. Sanne Vogel weet deze zware onderwerpen juist luchtig en toegankelijk te brengen. Ze verpakt ze in kleine observaties, grappige situaties en omarmt ze met heel veel warmte. Daardoor voel je de emotie wel degelijk maar word je er, als lezer, nooit door overspoeld.

Wat een geweldig personage is Mientje!
En dan natuurlijk poes ‘Mientje’ zelf. Wat een geweldig personage! Al direct vanaf de eerste bladzijde had ik een zwak voor haar. Ze is onzeker, voorzichtig en denkt (te) veel na. Maar juist daardoor voelt ze zo echt. Iedereen herkent wel van die momenten waarop iets buiten je veilige grenzen heel spannend aanvoelt. De straatvrees van ‘Mientje’ staat model voor die gevoelens die voor ons als lezer zo herkenbaar zijn. Natuurlijk niet letterlijk straatvrees zoals bij poes Mientje, maar haar gevoelens staan symbool voor al die andere emoties, die wij als lezers zouden kunnen herkennen.

Ook de andere personages zorgen voor veel warmte in het verhaal. Kat ‘Meneertje’ blijft heerlijk eigenwijs en avontuurlijk, terwijl de andere dieren en mensen in huis samen een levendige, soms chaotische maar vooral liefdevolle wereld vormen.

Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl
Daarnaast leest het boek ‘Mientje’ ontzettend prettig. Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl. Nergens probeert ze emoties groter te maken dan nodig is. Een blik, een geluid, een geur of een klein gebaar, dat ze aan haar verhaal toevoegt blijkt vaak al voldoende.

Elke lezer zal ‘Mientje’ voor altijd in zijn/haar hart sluiten
Mientje is een enorm geestig en hartverwarmend boek over de wereld vanuit het perspectief van een kat dat de lezer echt weet te raken. Sterker nog: zelfs als je niet van katten houdt, durf ik bijna te zeggen dat poes Mientje je hart alsnog weet te veroveren
En ergens tussen al die zachte poezenpootjes, kattengedachten en kleine spinmomentjes in kroop Mientje, onverwacht, ook een beetje mijn hartje binnen.

Specificaties bij het boek ‘Mientje
Auteur: Sanne Vogel| Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 216 | ISBN 9789026372001 | E-book 9789026372018

Met dank aan uitgeverij Ambo|Anthos voor het recensie-exemplaar.

In de schaduw van de Etna - Critina Cassa Scalia

 

                            ''Moordenaars doen niet aan weekend''

Als ik op vakantie ga vind ik het altijd leuk om een boek te lezen uit het land waar ik naartoe ga. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat je al een beetje in de sfeer komt voordat je überhaupt je koffers hebt gepakt. Omdat Italië al jaren mijn favoriete zomerbestemming is, kom ik regelmatig uit bij Italiaanse auteurs. Zo maakte ik enige tijd geleden kennis met de boeken van Cristina Cassa Scala, via haar eerste deel Zwart zand. Inmiddels ben ik groot fan van deze serie geworden. Sterker nog: het tweede deel, De nachtvissers, vind ik tot nu toe zelfs het allerbeste. En het goede nieuws? In Italië zijn inmiddels al tien delen verschenen, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen.

Hier gaat het boek ‘In de schaduw van de Etna’ over
Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in zijn hart geschoten. Er zijn geen getuigen, en er is geen enkel wapen of spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw gevonden wordt. De twee blijken elkaar gekend te hebben.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt gedoofd zijn.

Opnieuw weet schrijfster Cristina Cassar Scalia te verassen
Met ‘In de schaduw van de Etna’ levert schrijfster Cristina Cassar Scalia opnieuw een bijzonder sterke thriller af. Net als in de eerdere delen speelt het verhaal zich af op Sicilië, waar inspecteur Vanina Guarrasi wederom wordt geconfronteerd met een ingewikkelde zaak. Wat begint als een onderzoek naar een verdachte situatie, groeit al snel uit tot een verhaal waarin familiebanden, macht, geheimen en de Siciliaanse samenleving een belangrijke rol spelen.

Op elke bladzijde is er wel een nieuwe ontwikkeling
Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is dat er werkelijk op bijna iedere pagina iets gebeurt. Veel thrillers hebben momenten waarop het verhaal even stilvalt, maar daar lijkt Cristina Cassar Scalia nauwelijks last van te hebben. Zodra je denkt dat je begrijpt waar het verhaal naartoe gaat, introduceert ze weer een nieuw element, een onverwachte ontwikkeling of een intrigerend detail. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je steeds verder lezen. Het boek wegleggen is dan ook bijna geen optie.

Scalia heeft een beeldende schrijfstijl met een prettig leestempo
De schrijfstijl speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Cassar Scalia schrijft toegankelijk, beeldend en met een prettig tempo. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Het voelt nergens geforceerd aan; alles lijkt op een natuurlijke manier voort te vloeien uit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen.

Het hoofdpersonage is interessant en zie je groeien door de delen heen
Een ander sterk punt van deze serie zijn de personages. Vooral hoofdpersoon Giovanna Guarrasi blijft zich ontwikkelen. Inmiddels zijn we meerdere delen onderweg en dat merk je. Ze groeit als rechercheur, maar ook als mens. Haar persoonlijke leven, twijfels en keuzes krijgen voldoende aandacht zonder dat het ten koste gaat van de spanning van het hoofdverhaal. Juist die combinatie maakt haar een geloofwaardig en interessant personage.

Ook de bijfiguren zijn zorgvuldig uitgewerkt. Door de verschillende terugkerende personages voelt de serie steeds meer als een wereld waarin je als lezer thuiskomt. Dat maakt elk nieuw deel extra aantrekkelijk.

Sicilië is in dit verhaal wederom veel meer dan slechts een decor
Daarnaast verdient de sfeer een groot compliment. Sicilië is veel meer dan alleen een decor. De auteur weet de warmte, de cultuur, de geuren en de prachtige landschappen haast tastbaar te maken. Tegelijkertijd laat ze ook de minder mooie kanten van het eiland zien: corruptie, sociale spanningen en ingewikkelde familieverhoudingen. Daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.
De thema's die aan bod komen zijn divers. Macht, loyaliteit, familie, rechtvaardigheid en de invloed van het verleden spelen allemaal een rol. Dat maakt ‘In de schaduw van de Etna’ meer dan alleen een spannende thriller; het biedt ook een inkijkje in de Siciliaanse maatschappij.

Wel veel personages maar een mooi overzicht aan het begin van het boek

Zijn er ook minpunten? Een klein puntje misschien. Omdat er veel personages en verhaallijnen voorkomen, kan het voor nieuwe lezers soms even duren voordat iedereen op zijn plek valt. Zeker als je niet eerder een deel uit de serie hebt gelezen. Daarnaast zijn sommige ontwikkelingen misschien iets minder verrassend voor doorgewinterde thrillerlezers. Voorin het boek van ‘In de schaduw van de Etna’ staat overigens wel een mooi overzicht van de personages. Maar dat is slechts kleine kanttekeningen bij een verder bijzonder sterk boek.

‘In de schaduw van de Etna’ is opnieuw een meeslepende, sfeervolle en uitstekend opgebouwde thriller, die laat zien waarom deze serie zo populair is. Voor liefhebbers van Italiaanse thrillers, sterke personages en verhalen die je geen moment loslaten, is dit absoluut een aanrader. En ik kijk nu alweer uit naar het volgende deel.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Cristina Cassar Scalia| Uitgeverij: Marmer | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Rianne Aarts & Annemart Pilon | Aantal bladzijden: 303 | ISBN 9789463091114 | E-book 9789463099233

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Geen weg terug - Shanna de Jong

''Nee, riep ik uit. ''Ik heb niet alles verteld, maar dat staat niet gelijk aan een leugen.!''

Toen ik vorig jaar ‘Niets gezien’ van Shanna de Jong las, was ik aangenaam verrast. Het boek combineerde spanning met sterke personages en een beklemmende sfeer. Het liet zien dat er een veelbelovende nieuwe stem was opgestaan binnen het Nederlandse thrillerlandschap. Ook haar spannende jeugdnovelle ‘Volg me’ wist mij te overtuigen. Twee zeer goede verhalen dus. En dan wordt het voor een schrijver altijd lastig: hoe overtref je een succesvol debuut en een sterke opvolger? Met de thriller ‘Geen weg’ terug bewijst Shanna de Jong in ieder geval dat ‘Niets gezien’ geen toevalstreffer was. Hoewel ik haar debuut persoonlijk nog nét iets sterker vond, heb ik ook van deze thriller volop genoten.

Hier gaat het boek over
In ‘Geen weg terug’ volgen we Julia Leeuwestein, een officier van justitie die na een fatale inschattingsfout op non-actief is gesteld. Op zoek naar rust vertrekt ze naar een camping in de Ardennen. Die rust is echter van korte duur wanneer een zware overstroming een gruwelijke ontdekking aan het licht brengt: het lichaam van een meisje dat al twintig jaar vermist wordt. Wat volgt is een spannend onderzoek waarin oude geheimen, leugens en verborgen verbanden langzaam naar de oppervlakte komen. Wanneer het noodlot opnieuw toeslaat is Julia er persoonlijk bij betrokken.

Shanna de Jong is heel goed in sfeerbepaling
Wat mij direct opviel, is hoe sterk auteur Shanna de Jong, de sfeer in het boek ‘Geen weg terug’ weet neer te zetten. De Ardennen zijn zoveel meer dan alleen maar een decor. De uitgestrekte bossen, het noodweer en de geïsoleerde omgeving zorgen voor een voortdurend gevoel van dreiging. Tijdens het lezen had ik regelmatig het idee dat ik zelf door de modderige paden liep, of tussen de bomen op zoek was naar antwoorden.

Korte hoofdstukken en een makkelijke schrijfstijl zorgen voor een hoog leestempo
De makkelijke schrijfstijl leest lekker vlot. Korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het tempo hoog blijft, en ook steeds geneigd bent om nog een hoofdstuk door te lezen. Auteur Shanna de Jong weet informatie gedoseerd vrij te geven. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend nieuwsgierig naar wat er werkelijk gebeurd is. Daarbij maakt ze slim gebruik van misleiding. Regelmatig dacht ik te weten hoe de vork in de steel zat, om enkele hoofdstukken later opnieuw te moeten concluderen dat ik er toch naast zat. Dat vermogen om de lezer op het verkeerde been te zetten is een van haar grootste kwaliteiten.

Het hoofdpersonage Julia is geen standaard karakter
Ook de karakterontwikkeling verdient een compliment. Julia is geen standaard thrillerhoofdpersoon die overal direct een antwoord op heeft. Juist haar fouten, onzekerheden en persoonlijke problemen maken haar geloofwaardig. Naast het centrale mysterie krijgen we ook steeds meer inzicht in haar eigen verleden en de gebeurtenissen die haar naar de Ardennen hebben gebracht. Daardoor ontstaat een personage dat meer diepgang heeft dan je in veel thrillers tegenkomt.

Zorgvuldige opbouw van spanning
De spanning in ‘Geen weg terug’ wordt zorgvuldig opgebouwd. Dit is geen thriller die alleen maar draait om spectaculaire acties of schokkende moorden. De kracht zit vooral in de psychologische spanning en het gevoel dat niemand helemaal te vertrouwen is. Naarmate het verhaal vordert, worden verleden en heden op een goede manier met elkaar verweven en groeit het gevoel dat er achter iedere onthulling weer een nieuw geheim schuilgaat.

Hier en daar wel minder verassend dan het debuut
Toch heb ik ook een klein minpuntje. Waar het boek ‘Niets gezien’ mij vanaf begin tot eind volledig wist te verrassen, voelde ‘Geen weg terug’ op sommige momenten iets te vertrouwd aan. De opbouw is degelijk, maar enkele ontwikkelingen zag ik eerder aankomen dan ik had gehoopt. Dat haalt iets van de verrassing weg, maar schaadde de leeservaring ook niet echt.

Een aanrader voor lezers die houden van een psychologische thriller
Al met al is ‘Geen weg terug’ een sterke, sfeervolle en meeslepende thriller die bevestigt dat Shanna de Jong een auteur is om in de gaten te blijven houden. Misschien overtreft ze voor mij persoonlijk haar debuut dan net niet, ze bewijst wel opnieuw dat ze spanning, sfeer en geloofwaardige personages uitstekend weet te combineren. Voor liefhebbers van psychologische thrillers is dit absoluut een aanrader.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Shanna de Jong| Uitgeverij: A.W. Bruna | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 446 | ISBN 9789400519541

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Als laatste weg - Jane Harper

''Ro Crowley kon niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd, want dat was ze wel. En inmiddels zou ze ook niet meer verrast hoeven zijn wen toch was ze dat, merkte ze.''

Inmiddels heb ik alle boeken van Jane Harper gelezen. En dat is niet zonder reden. Sinds haar debuut - De droogte - maakte de Australische schrijfster indruk met haar vermogen om spanning, karakterontwikkeling en een bijna tastbare setting samen te brengen. De ene keer weet ze me echter wel meer te verrassen dan de andere keer, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: schrijven kan ze als geen ander. Ook met de thriller 'Als laatste weg' bewijst Harper opnieuw waarom ze tot de beste thrillerauteurs van dit moment behoort. Al haalt dit nieuwste boek voor mij net niet het niveau van haar absolute hoogtepunten.

Hier gaat de thriller 'Als Laatste weg' over
In 'Als Laatste Weg' maken we kennis met Ro Crowley, die vijf jaar na de mysterieuze verdwijning van haar zoon Sam terugkeert naar Carralon Ridge, een bijna verlaten mijnstadje in de Australische outback. Op de avond van zijn eenentwintigste verjaardag verdween Sam spoorloos. Het enige wat achterbleef waren voetafdrukken bij een rij verlaten huizen. Geen getuigen, geen antwoorden en vooral geen afsluiting. Wanneer Ro terugkeert naar het inmiddels grotendeels verlaten stadje, hoopt ze eindelijk de waarheid te achterhalen.

Jane Harper weer als geen ander settings te creëren
Net zoals in al haar boeken is de setting van het verhaal een van Jane Harpers grootste troeven. Net als in De droogte en De overlevenden speelt de omgeving bijna een hoofdrol op zichzelf. Het vervallen Carralon Ridge voelt als een spookstad, waar het verleden letterlijk tussen de verlaten gebouwen hangt. Schrijfster Jane Harper heeft een uitzonderlijk talent om landschappen te gebruiken als verlengstuk van de emoties van haar personages. De leegte van het stadje weerspiegelt perfect het verdriet en de uitzichtloosheid die het hoofdpersonage Ro, uit de thriller ‘Als laatste weg’, met zich meedraagt.

En ook de personages worden overtuigend neergezet. Ro is een geloofwaardige hoofdpersoon die leeft tussen hoop en wanhoop. Haar zoektocht draait niet alleen om het oplossen van een mysterie, maar ook om het verwerken van verlies. Juist die menselijke laag maakt Harpers boeken vaak sterker dan de gemiddelde thriller. De bijfiguren hebben daarnaast zo allemaal hun eigen geheimen, motieven en beschadigingen. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen over wie de waarheid in het verhaal van ‘Als laatste weg’ spreekt.

De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar wel effectief
De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar effectief. Harper kiest niet voor grote emotionele uitbarstingen, maar juist voor kleine momenten. Dit gaat dan langzaamaan een compleet beeld vormen van de bewoners die zijn achtergebleven. Dat zorgt voor geloofwaardige relaties en een sterke emotionele betrokkenheid voor de lezer.

De spanning wordt langzaam en zorgvuldig opgebouwd
De spanningsopbouw is langzaam, zorgvuldig en geduldig. Wie op zoek is naar een thriller vol spectaculaire twists en actie zal misschien wat meer moeite hebben met dit wat tragere tempo. Harper laat haar verhaal rustig ontvouwen en vertrouwt erop dat de sfeer en de personages de lezer bij het verhaal houden. Meestal werkt dat uitstekend, maar eerlijk gezegd had ik hier bij het boek ‘Als Laatste weg’ af en toe het gevoel dat het verhaal iets te lang bleef hangen in dezelfde modus. De ontknoping is bevredigend, maar mist voor mij de impact van bijvoorbeeld De droogte of Verstoten.

Dit boek is wel wat voorspelbaarder
Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt. Waar het boek De droogte mij compleet van mijn sokken blies, en De overlevenden een beklemmende spanning wist vast te houden tot de laatste pagina, voelt het verhaal van ‘Als Laatste Weg’ iets voorspelbaarder. Het mysterie is interessant genoeg om door te lezen, maar de verrassingsfactor ligt lager dan bij sommige van haar andere werken.

Toch doet dat weinig af aan de kwaliteiten van het boek. Harper schrijft beeldend, intelligent en met veel aandacht voor menselijke relaties. Haar personages voelen echt en haar verlopen dialogen natuurlijk. De locaties die ze beschrijft zijn onvergetelijk. Bovendien weet ze opnieuw thema's als verlies, schuldgevoel, familiebanden en de invloed van kleine gemeenschappen op individuen knap te verweven in een spannend verhaal.

Wederom is 'Als Laatste Weg' een thriller met spanning en sfeer
‘Als laatste weg’ is dan wel misschien niet Jane Harpers sterkste thriller, maar het is nog altijd een bovengemiddeld sterk boek, van een auteur die als geen ander weet hoe je sfeer en emotie combineert met spanning. Fans van haar eerdere werk zullen zeker genieten van deze terugkeer naar de Australische outback.

Specificaties bij het boek 'Als Laatste Weg'
Auteur: Jane Harper| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: Last one out | Vertaling: Catalien en Willem van Paassen | Eerste uitgave: 2025 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 407 | ISBN 9789400519695

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Geheimen van Willow House - Susanne O'Leary

''Ik zie u over een maand terug, zongebruind, met een opgeruimde blik op uw gezicht en wat meer vlees op uw botten. Parkeer alle gedachten aan interieurs en huizen van anderen en stort u in het leven, doe leuke dingen, drink wijn, word voor mijn part verliefd, als het enigzins kan.'' 

Ik geef het eerlijk toe: ondanks dat ik de opbouw van dit soort feelgoodverhalen inmiddels wel een beetje kan dromen, blijf ik er dol op. Zeker als het om een serie gaat. Er is gewoon niets fijner dan een langere tijd bij dezelfde personages en in dezelfde fictieve wereld te mogen blijven hangen. Even ontsnappen naar een klein kustplaatsje waar iedereen elkaar kent, geheimen langzaam boven water komen en liefde altijd wel ergens op de loer ligt. ‘Geheimen van Willow House’, van schrijfster Susanne O’Leary, is precies zo’n boek. Ik snap dan ook helemaal waarom deze serie zo populair geworden is.

Hier gaat het boek ‘Geheimen van Willow House’ over
Maeve is toe aan een break van haar werk als interieurontwerpster in Londen. Ze zoekt rust bij haar tante in Sandy Cove, een klein plaatsje aan de Ierse kust. Haar tante voelt zich eenzaam sinds het verlies van haar man, en haar huis – Willow House – raakt in verval. Als Maeve besluit te helpen met de renovatie, groeit niet alleen hun band. In het huis ontdekken ze ook een geheim over hun familie.
Net wanneer Maeve zich thuis begint te voelen, wordt ze teruggeroepen naar Londen. Ze vindt het vreselijk om Willow House te moeten verlaten. Kan ze de moed vinden om alle zekerheden van haar oude leven achter zich te laten, en zich te vestigen in Sandy Cove? Of zal dat nooit meer worden dan een dagdroom?

Heartbeat maakt fijne goed leesbare e-book serie, die soms ook fysiek worden uitgebracht
Het boek ‘Geheimen van Willow House’ maakt onderdeel uit van de Heartbeat-serie van uitgeverij A.W. Bruna. Onder dat label verschijnen verschillende prettig leesbare e-books, in verschillende genres, en die perfect zijn voor een paar ontspannen leesuren. Sommige van die digitale succesreeksen worden uiteindelijk ook uitgebracht als fysieke boeken. Dat is nu dus gebeurd met de Sandy Cove-reeks van Susanne O’Leary. Een serie die inmiddels al uit vijf delen bestaat, en zich afspeelt aan de ruige Ierse kust.

Sandy Cove is een plek waar je zelf ook wel een tijdje zou willen vertoeven
Een van de sterkste punten van het boek ‘Geheimen van Willow House’ is de sfeer die auteur Susanne O’Leary ontzettend goed weet neer te zetten. Vanaf de eerste hoofdstukken voel je bijna de zilte zeelucht en hoor je de golven tegen de ruige kust aanslaan. Sandy Cove wordt echt zo een plek waar je als lezer zelf ook wel even wilt vertoeven. Dat warme, knusse gevoel maakte het boek ontzettend fijn om te lezen.

De schrijfstijl draagt daar sterk aan bij. O’Leary schrijft toegankelijk, warm en vlot. Geen ingewikkelde zinnen of overdreven drama, maar precies de juiste balans tussen emotie, romantiek en ontspanning. ‘Geheimen van Willow House is typisch zo een boek dat je in één ruk uitleest.

Alles en iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven
Ook de karakters zijn goed uitgewerkt. Maeve is een hoofdpersonage waar je gemakkelijk mee kan identificeren en daarom ook meer met haar meeleeft. Ze heeft herkenbare emoties; iemand die zoekende is, twijfelt en probeert opnieuw richting te geven aan haar leven. Iets waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen. De band tussen haar en tante Philomena voelt geloofwaardig en warm aan. Daarnaast zorgen de dorpelingen van Sandy Cove voor dat typische feelgoodgevoel. Iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven.

Wat ik daarnaast leuk vind, is dat het de verschillende delen goed naar elkaar worden opgebouwd. Personages en verhaallijnen keren terug in volgende delen. Hierdoor heb je als lezer echt het gevoel onderdeel te zijn van deze gemeenschap.

Heerlijk leescomfort, ondanks de voorspelbaarheid
Toch is het boek ‘Geheimen van Willow House’ niet helemaal zonder minpunt. Zoals bij veel feelgoodromans zijn sommige situaties vrij voorspelbaar. Je voelt bepaalde romantische wendingen al ruim van tevoren aankomen en echt verrassend wordt het verhaal nergens. Maar dat stoorde me nauwelijks, omdat dit soort boeken voor mij juist draaien om de sfeer, de warmte en het leescomfort. En daarin is het boek absoluut geslaagd.

De serie over Sandy Cove is een absolute aanrader!
‘Geheimen van Willow House’ is precies het soort verhaal waar je jezelf even helemaal kunt verliezen op een regenachtige middag of tijdens een ontspannen vakantie. Een hartverwarmende roman vol familiegeheimen, tweede kansen en een prachtige Ierse setting.

Schrijfster Susanne O’Leary bewijst opnieuw met deze reeks waarom haar boeken zo geliefd zijn binnen het feelgoodgenre: ze schrijft verhalen waarin je zelf zou willen wonen.

Specificaties bij het boek Geheimen van Willow House
Auteur: Susanne O’Leary| Uitgeverij: Heartbeat| Originele titel: Secrets of Willow House | Vertaling: Mary Bresser | Eerste uitgave: 2019 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 312 | ISBN 9789400519671

Met dank aan uitgeverij Heartbeat voor het recensie-exemplaar.

Booth - Karen Joy Fowler

                '        'Aan de geschiedenis valt niet te ontkomen''

Via uitgeverij Rainbow mocht ik een boek recenseren. Ik koos voor de roman ‘Booth’ van auteur Karen Joy Fowler. In eerste instantie vanwege de historische achtergrond. Het idee dat een auteur een van de bekendste en meest schokkende gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis – de moord op Abraham Lincoln door John Wilkes Booth – weet om te vormen tot een roman, maakte me enorm nieuwsgierig. Want hoe maak je van zo’n beladen stukje geschiedenis een meeslepend verhaal, zonder dat het een droge geschiedenisles wordt? Karen Joy Fowler bewijst met ‘Booth’ dat dat absoluut mogelijk is

Hier gaat het boek ‘Booth’ over
Aan het begin van de negentiende eeuw verhuist de excentrieke Britse theateracteur Junius Booth met zijn vrouw naar Amerika. Ze betrekken een boerenhoeve ten noorden van Baltimore en krijgen tien kinderen, waarvan er zes overleven. Junius Booth is de pater familias, kostwinner en gevierd Shakespeare-acteur, maar hij is even instabiel als geniaal. De kinderen groeien op in de aanloop naar de Amerikaanse burgeroorlog. De jongens worden net als hun vader acteur, wat de Booths tot een beroemde en toonaangevende theaterfamilie maakt. Maar achter de schermen beginnen schandalen, triomfen en rampen hun tol te eisen, met als ultiem dieptepunt de schokkende moord op Lincoln door de jongste zoon John.

'Booth' gaat niet alleen maar over de moord, maar juist ook over de families achter de dader
Waar je als lezer misschien in eerste instantie zou verwachten dat het personage John Wilkes Booth centraal zou staan in de roman ‘Booth’, kiest de schrijfster bewust voor een andere invalshoek. Dit verhaal draait namelijk niet alleen maar om de man die Lincoln vermoordde, maar vooral om de familie achter hem. Dat maakt het geheel direct interessanter en persoonlijker. Waarschijnlijk stelde de schrijfster zichzelf tijdens het schrijven de vraag: wat gebeurt er met een familie wanneer een van hen uitgroeit tot een monster in de ogen van de wereld? Wat volgt is ‘Booth’, een uiterst interessante en goed leesbare roman.

Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika ontvouwd zich een indrukwekkend familiesaga
Het verhaal begint in 1822 en volgt de excentrieke Booth-familie over tientallen jaren. Vader Junius Brutus Booth is een beroemde Shakespeare-acteur met een indrukwekkend talent, maar ook een grillig en instabiel karakter. Rond hem groeit een groot gezin op, vol dromen, verdriet, rivaliteit en geheimen. Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika dat langzaam afstevent op de Burgeroorlog ontvouwt zich een indrukwekkende familiesaga.

Het verhaal heeft sterke en interessante personages
Wat mij hierbij vooral raakte, is hoe sterk de karakterontwikkelingen zijn uitgewerkt. Fowler schrijft haar personages met zoveel nuance dat ze, tijdens het lezen, echt in je fantasie gaan leven. Vooral Rosalie, Asia en Edwin Booth blijven bij mij hangen.
Rosalie, lichamelijk beperkt en vaak op de achtergrond geplaatst, heeft een stille kracht die enorm binnenkomt. Asia is juist temperamentvol en ambitieus, terwijl Edwin worstelt met verwachtingen en de schaduw van zijn vader. En juist doordat deze personages zo zorgvuldig worden opgebouwd, voelt het drama dat zich langzaam ontwikkelt nog heftiger aan.

Karen Joy Fowler heeft een literare schrijfstijl die prettig wegleest
De schrijfstijl van Karen Joy Fowler is prachtig literair zonder dat het in zijn totaliteit afstandelijk wordt. Ze heeft een beeldende schrijfstijl, en met gevoel voor detail. Sommige zinnen wil je bijna opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd zijn. Tegelijkertijd vraagt het boek ‘Booth’ wel de aandacht van de lezer. Dit is geen snel verhaal, dat je gedachteloos uitleest, maar een rijk historisch verhaal. En waar je ook zeker de tijd voor moet nemen.

Het boek 'Booth' heeft een traag leestempo wat wel tijd en aandacht vraagtH
Dat brengt meteen het leestempo ter sprake. ‘Booth’ heeft namelijk een vrij rustig leestempo. Karen Joy Fowler neemt namelijk uitgebreid de tijd om de familiegeschiedenis, onderlinge relaties en historische context op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat misschien wat traag voelen, zeker in het begin. Maar persoonlijk vond ik juist dat trage, zorgvuldige opbouwen wel passen bij het verhaal. Het geeft de personages ruimte om te groeien, en maakt dat je je als lezer steeds meer verbonden voelt met de familie.

Er zit veel historische informatie in maar het is geen geschiedenisboek
Daarnaast vond ik het indrukwekkend hoeveel historische informatie in het verhaal verwerkt zit. Dit komt echter nergens geforceerd of saai over. De spanningen rondom slavernij, politiek en de naderende Burgeroorlog zijn voortdurend aanwezig en geven het boek een enorme gelaagdheid. Fowler laat niet alleen het leven van de familie Booth zien, maar ook dat van de tot slaaf gemaakte familie Hall. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.

Het boek vertelt geen sensatie belust verhaal maar een boeiend persoonlijk relaas
Wat ‘Booth’ in het geheel zo bijzonder maakt, is dat het niet draait om de sensatie, maar om de menselijkheid. Je weet als lezer waar het verhaal naartoe gaat, maar toch blijft het boeien. Niet door spanning alleen, maar door de emoties, de sfeer en de vraag hoe geschiedenis weet te ontstaan binnen gewone gezinnen.

Is het boek ‘Booth’ voor iedereen? Dat denk ik niet. Wie namelijk houdt van snelle acties en constante plotwendingen, zal het tempo in dit verhaal soms te bedachtzaam vinden. Maar voor de liefhebbers van historische romans met sterke personages, prachtige taal en emotionele diepgang is dit echt een aanrader.

Indrukwekkend, intelligent en meeslepend
Kortom ‘Booth’ is een indrukwekkende, intelligente en meeslepende roman die laat zien hoe geschiedenis en fictie elkaar kunnen versterken. De auteur Karen Joy Fowler heeft niet alleen een stuk geschiedenis verteld, maar vooral een familie tot leven gebracht – met al hun liefde, verdriet en fouten. En juist daardoor blijft dit verhaal ook nog wel een tijdje bij me hangen.

Specificaties bij het boek Booth
Auteur: Karen Joy Fowler| Uitgeverij: Rainbow| Vertaling: Lucie van Rooijen & Inger Limburg |Eerste uitgave: 2022 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 388 | ISBN 9789041716903

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

Oxen - De Opvolging, Jens Henrik Jensen

 

''De volle maan hulde het eindeloze bosgebied in een bleek schijnsel, waardoor vele meren glinsterden als scherven van een gebroken spiegel...het was middernacht en was precies zo koud als je tijdens een late onbewolkte avond in het midden van september on het Zweedse Smaland kon verwachten...''

Al direct vanaf het allereerste deel, Hondenmoorden, ben ik fan van de Oxen-serie. Ondanks dat het geen makkelijke boeken zijn. De verhalen zijn namelijk rauw, soms ronduit bruut en emotioneel zwaar. Daarnaast is het ook een typische Scandinavische thriller: koud tot op het bot, met personages die net zo gebroken zijn als de wereld waarin ze leven. En laat ik daar nu, zo op zijn tijd, precies van houden. Jens Henrik Jensen blijft me keer op keer verbazen en entertainen. Dus ja, naar ‘Oxen – De Opvolging’, het zevende deel in deze reeks, keek ik al lange tijd uit.

Hier gaat de thriller 'Oxen - De Opvolging' over
Axel Mossman staat tijdelijk aan het roer van de Deense inlichtingendienst PET. Wanneer hij ontdekt dat het geheime netwerk Danehof nog bestaat, met machtige nieuwe leiders uit de hoogste regionen van de samenleving, roept hij agent Margrethe Franck en ex-commando Niels Oxen bij zich. Mossmann vraagt hun hulp voor een definitieve afrekening.
Kort daarna volgt een dodelijke kettingreactie, met slachtoffers in Zweden en Denemarken. Franck en Oxen ontdekken verbanden, maar beseffen te laat dat ze zelf pionnen zijn geworden in een levensgevaarlijk spel dat veel groter is dan zijzelf.

Niet alleen de personages raken verstrikt in het web, ook jij als lezer
In dit zevende deel keren we als lezers terug naar het vertrouwde, maar gevaarlijke, speelveld van Niels Oxen en Margrethe Franck. Het verhaal draait opnieuw om het schimmige netwerk Danehof, waarvan eerder werd gedacht dat het ontmanteld was. Maar niets blijkt minder waar. En dat is nu precies wat deze serie zo sterk maakt. Niet alleen de personages zijn verstrikt in een web, ook als lezer word je mee het web ingetrokken.

De auteur Jens Henrik Jensen weet wat schrijven is
De schrijfstijl van auteur Jens Henrik Jensen is opnieuw een van de grote krachten van het boek. Hij schrijft vlot, maar is nooit oppervlakkig. De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo en spanning. Terwijl hij tegelijkertijd de ruimte neemt voor het beschrijven van details en achtergrond. Dat zorgt ervoor dat je niet alleen wilt blijven doorlezen, maar ook echt betrokken raakt bij het verhaal.

De journalistieke achtergrond van Jens Hendrik Jensen lees je terug in de manier waarop hij complexe politieke en maatschappelijke thema’s verwerkt. Uiteindelijk mixed hij alles tot een toegankelijk en meeslepend verhaal.

Niels Oxen is geen standaard held maar wel een keiharde man met kwetsbaarheid
Wat deze serie – en ook dit deel – echt onderscheidt van andere thrillers, is de karakterontwikkeling. Niels Oxen is geen standaard held. Hij is een getraumatiseerde oorlogsveteraan, gebroken door wat hij heeft meegemaakt en voortdurend worstelend met zichzelf. In ‘Oxen - De Opvolging’ zie je opnieuw hoe hij balanceert tussen zijn verleden en zijn rol in het heden. Hij is hard, soms onvoorspelbaar, maar blijft ook menselijk en kwetsbaar.

Ook Margrethe Franck blijft een fascinerend personage. Haar intelligentie en vastberadenheid maken haar tot een sterke tegenhanger van Oxen. Samen vormen ze een duo dat inmiddels voor de lezers vertrouwd voelt, maar nooit saai wordt. Je merkt dat Jensen zijn personages door en door kent en ze met elk deel verder uitdiept.

De verhaallijn is ignenieus!
De verhaallijn zelf zit wederom ingenieus in elkaar. Verschillende gebeurtenissen en perspectieven worden langzaam met elkaar verweven tot een groter geheel. Ook ‘Oxen – De Opvolging’ is zo een boek waarbij je regelmatig denkt: hoe gaat dit uiteindelijk allemaal samenkomen? En juist dat maakt het zo verslavend. Je wilt doorlezen, steeds een stukje verder komen, om de puzzel compleet te zien worden.

Af en toe een beetje de rode draad kwijt
Toch is het boek niet helemaal zonder minpunten. Door de complexiteit van het verhaal en het grote aantal personages kan het soms even zoeken zijn naar wie ook alweer wie is, en hoe alles precies samenhangt. Zeker als je de eerdere delen niet recent hebt gelezen, kan dat af en toe wat verwarrend aanvoelen. Maar eerlijk gezegd: dat hoort ook een beetje bij dit genre en bij deze serie.

Dit is een Scandinavische thriller op zijn best
Wat vooral blijft hangen, is de sfeer. Die typische Scandinavische kilte, het gevoel dat er onder de oppervlakte altijd iets dreigt. Jens Henrik Jensen weet dat als geen ander neer te zetten. Het is donker, intens en soms ongemakkelijk – maar juist daardoor zo goed.

De thriller ‘Oxen – De opvolging’ is precies wat ik hoopte van een nieuw deel in deze reeks. Het is spannend, gelaagd en zit vol sterke personages. Het bewijst opnieuw waarom deze serie zo geliefd is en waarom fans – zoals ik – er telkens weer naar uitkijken.

Kortom: dit is een Scandinavische thriller op z’n best. Hard, meeslepend en ijskoud goed.
Voor wie ook van serie kijken houdt: de serie Oxen is verfilmd en te zien via de NPO.

Specificaties bij het boek Oxen – De Opvolging
Auteur: Jens Henrik Jensen | Originele titel: Interregnum | Uitgeverij: A.W. Bruna| Vertaling: Corry van Bree |Eerste uitgave: 2025 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 573 | ISBN 9789400519794

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.