De Zevende Maan - Piergiorgio Pulixi

 

        ''Maar wat een mens wil, maakt voor het lot eerlijk gezegd weinig uit''

Na twee ijzersterke thrillers keek ik reikhalzend uit naar het derde deel in de reeks van auteur Piergiorgio Pulixi. Zowel Het eiland der zielen als Een steek door het hart maakten diepe indruk op me. De intense sfeer, de gelaagde personages en de slimme plotwendingen zorgden ervoor dat ik deze serie al snel tot mijn favorieten rekende. Toen ik begon aan het boek ‘De zevende maan’, vroeg ik me dan ook af: kan dit derde deel opnieuw dezelfde spanning en emotionele impact leveren? Of zijn mijn verwachtingen inmiddels simpelweg te hoog geworden?

Hier gaat het boek ‘De Zevende Maan’ over
Op een terras in Sardinië vieren hoofdinspecteur Vito en rechercheurs Eva en Mara de oprichting van een nieuwe eenheid voor seriemoorden. Dan komt er een telefoontje dat hen abrupt terugroept naar het vaste land. In de moerassen van Lombardije is namelijk het lichaam gevonden van een jonge vrouw. Ze was vastgebonden en had een masker over haar hoofd. Het tafereel doet denken aan een oude, onopgeloste zaak uit Sardinië, die Eva en Mara helaas maar al te goed kennen. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen, rijst één onheilspellende vraag: jagen zij op de moordenaar, of jaagt hij op hen?

Een levendige en beklemmende sfeer
In ‘De zevende maan’ keren we terug naar Sardinië, waar een nieuwe zaak de hoofdpersonages opnieuw voor een duister mysterie plaatst. De Italiaanse auteur Pulixi blijft trouw aan de donkere, bijna beklemmende sfeer die ook het kenmerk waren van de vorige boeken. Het eiland voelt opnieuw als een op zichzelf staand personage: mysterieus, ruw en vol geheimen. De schrijver weet de setting zo levendig neer te zetten dat je als lezer het gevoel krijgt zelf door de verlaten straten en ruige landschappen te lopen.

Het is net alsof je oude bekenden tegenkomt
Wat deze serie voor mij extra bijzonder heeft gemaakt, is de ontwikkeling van de personages. Ook in ‘De zevende maan’ zien we hoe de hoofdpersonen verder groeien. Hun verleden blijft een rol spelen, maar tegelijkertijd maken ze nieuwe stappen. De emotionele bagage die ze met zich meedragen, zorgt voor extra spanning en maakt hun keuzes geloofwaardig. De schrijver neemt de tijd om deze ontwikkeling te laten zien, wat de personages menselijk en herkenbaar maakt. Voor lezers die de eerste twee delen hebben gelezen, voelt het alsof je oude bekenden tegenkomt.

De spanning wordt gestaag opgebouwd
Daarnaast weet Piergiorgio Pulixi de spanning opnieuw zorgvuldig op te bouwen. Het verhaal begint relatief rustig, maar al snel stapelen de vragen zich op. Kleine aanwijzingen, onverwachte ontmoetingen en nieuwe ontdekkingen zorgen ervoor dat je steeds verder het verhaal in wordt gezogen. De auteur speelt handig met zijn informatie. Hij geeft net genoeg prijs om je nieuwsgierig te maken, maar houdt belangrijke details nog even achter. Hierdoor blijf je als lezer constant speculeren over hoe alles met elkaar samenhangt.

'De Zevende Maan' komt trager op gang dan de vorige delen
Toch moet ik eerlijk zeggen dat het derde deel in deze serie, ‘De zevende maan’, voor mij het minst sterke deel is. Waar de vorige boeken me vanaf de eerste pagina volledig in hun greep hielden, had ik hier soms het gevoel dat het verhaal iets trager op gang kwam. Sommige verhaallijnen werden wat langer uitgesponnen dan nodig, waardoor het tempo af en toe inzakt. Dat betekent niet dat het boek saai wordt, maar het mist hier en daar de scherpe urgentie die juist de eerdere delen zo meeslepend maakte.

Ook vond ik dat bepaalde plotontwikkelingen iets voorspelbaarder waren dan ik van Pulixi gewend ben. In de eerdere boeken wist hij me meerdere keren compleet te verrassen, terwijl ik in dit deel een aantal wendingen al zag aankomen. Voor een thrillerliefhebber, die juist houdt van onverwachte twists, kan dat een klein minpunt zijn.

Piergiorgio Pulixi is een meester in het creëren van sfeer
Dat gezegd hebbende blijft Piergiorgio Pulixi een meester in het creëren van sfeer en spanning. Wanneer het verhaal eenmaal echt op stoom komt, weet hij je als lezer opnieuw stevig vast te grijpen. De laatste hoofdstukken bouwen sterk op naar een climax die zowel spannend als emotioneel geladen is. Bovendien laat het einde duidelijk ruimte voor een vervolg. Verschillende verhaallijnen zijn afgerond, maar er blijven genoeg vragen openstaan om nieuwsgierig te maken naar een volgend deel.

Maatschappelijke thema's worden subtiel in het verhaal verwerkt
Wat ik ook in dit boek waardeer, is de manier waarop de auteur Pulixi maatschappelijke thema’s subtiel in zijn verhaal verweeft. Zonder dat het moralistisch wordt, laat hij zien hoe trauma, schuld en gerechtigheid doorwerken in het leven van zijn personages. Dat geeft het verhaal extra diepgang en zorgt ervoor dat het meer is dan alleen een spannende thriller.

Een nieuwe brug naar misschien nog gaat komen
Al met al is ‘De zevende maan’ misschien niet mijn meest favoriete deel van de serie, maar nog steeds een sterke thriller die fans van deze serie zeker opnieuw zullen waarderen. Wie genoten heeft van Het eiland der zielen en Een steek door het hart zal ook hier weer veel herkennen: de intense sfeer, de complexe personages en het intrigerende mysterie.

Voor mij voelt dit boek vooral als een brug naar wat hopelijk nog gaat komen. En ondanks dat het voor mijn gevoel net iets minder krachtig is dan de vorige twee delen, ben ik nog steeds benieuwd waar Pulixi zijn personages hierna naartoe zal brengen. Eén ding is zeker: als er een volgend deel verschijnt, ligt het gegarandeerd weer boven op mijn leesstapel.

Specificaties bij het boek ‘De Zevende maan’
Oorspronkelijke titel: La Settima Luna | Auteur: Piergiorgio Pulixi | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2022| Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte | Aantal bladzijden: 432 | ISBN 9789400519701

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een definitie van schuld - Susie Dent

''Deze brief is geen betekenis, maar behelst er wel een. Ik heb de waarheid gevreesd, ik heb geheimen bewaard. Ik meen dat k niet de enige ben, dus wend me tot jullie.''

Zelf ben ik gek op boeken die over boeken gaan waarin wordt verwezen naar andere literaire werken. Verhalen waarin taal niet alleen een middel is, maar ook een onderwerp op zich. Toen ik hoorde over Een definitie van schuld van auteur Susie Dent, wist ik dan ook meteen dat dit wel eens een boek voor mij zou kunnen zijn. En wat blijkt: dit fictiedebuut is niet alleen een feest voor taalliefhebbers, maar ook een bijzonder sterk opgebouwd misdaadverhaal.

Hier gaat Een definitie van schuld over
Een anonieme brief aan de redactie van de Clarendon English Dictionary bevat hints naar gebeurtenissen in een specifiek jaar. Voor redacteur Martha Thornhill kan dit maar naar één ding verwijzen: de zomer waarin haar zus Charlie verdween. Na tien jaar in het buitenland is Martha terug in Oxford, een stad met eeuwenoude instituten, waar haar familie al generaties deel van uitmaakt. Wachten de demonen die ze achterliet nog op haar? Als de anonieme brieven blijven komen en Martha en haar team ze verder ontrafelen, wordt de situatie steeds dreigender. Het lijkt erop dat Charlie een groot geheim bewaarde. Iemand probeert hen nu naar de waarheid te leiden. Maar er zijn andere krachten aan het werk om die waarheid juist voorgoed te begraven.

Auteur Susie Dent schrijft een fantastisch fictiedebuut
Susie Dent is in het Verenigd Koninkrijk vooral bekend als lexicograaf en taalexpert, onder meer van het televisieprogramma ‘Countdown’. Met Een definitie van schuld bewijst ze dat haar liefde voor woorden zich moeiteloos laat vertalen naar fictie. Het resultaat is een intelligente, sfeervolle detective waarin taal een sleutelrol speelt.

Woordspelingen en verborgen citaten spelen een cruciale rol
Het verhaal draait om een moordzaak waarbij cryptische aanwijzingen, woordspelingen en verborgen citaten een cruciale rol spelen. De hoofdpersoon raakt verwikkeld in een intrigerend kat-en-muisspel waarin betekenissen dubbelzinnig zijn, en niets toevallig lijkt. Als lezer word je actief uitgedaagd om mee te puzzelen. Dat speurelement maakt het boek extra aantrekkelijk: je staat niet langs de zijlijn, maar wordt echt bij het verhaal betrokken. Daardoor lees je scherper, alerter en word je nieuwsgieriger.

'Een definitie van schuld' is een geslaagde leeservaring
Wat dit boek onderscheidt van veel andere misdaadromans, is de manier waarop de puzzel in elkaar zit. Alles klopt. Details die in eerste instantie onbeduidend lijken, krijgen later betekenis. Verwijzingen naar woordenboeken, etymologie en literaire klassiekers zijn niet alleen versiering, maar vormen de kern van het mysterie. Dat maakt Een definitie van schuld tot een gelaagde leeservaring.

Voor de fans van Britse detectives
Fans van klassieke Britse detectives, zoals bijvoorbeeld die van Inspector Morse, zullen hier hun hart aan ophalen. Net als bij Morse speelt, in Een definitie van schuld, intellect een grote rol, evenals liefde voor literatuur en taal. De sfeer is doordacht en enigszins academisch, zonder afstandelijk te worden. Het tempo is beheerst, maar de spanning sluimert wel voortdurend onder de oppervlakte.

Dit boek is wel echt voor echte taalliefhebbers
Toch is dit ook meteen een kleine kanttekening. Je moet wel echt van taal houden om optimaal van dit boek te genieten. De vele woordspelingen, etymologische verwijzingen en literaire knipogen maken het verhaal rijk, maar kunnen voor lezers die vooral op zoek zijn naar snelle actie wat zwaar aanvoelen. Soms vertraagt de uitleg van taalkundige details het tempo. Hoewel dat inhoudelijk past bij het karakter van het boek, zou dat lezers ook tegen kunnen staan. Echter hield dat mijzelf niet tegen om met veel interesse door te blijven lezen.

Een doordacht plot en een goede ontknoping
Dat minpunt weegt echter niet op tegen de kracht van dit debuut. Want dat is misschien nog wel het meest indrukwekkende aan het boek Een definitie van schuld. Dit fictiedebuut is enorm sterk geschreven. De plot is doordacht, de spanningsboog zorgvuldig opgebouwd en de ontknoping bevredigend zonder voorspelbaar te zijn. De schrijfster Susie Dent toont lef door taal centraal te stellen in een genre dat vaak leunt op actie en sensatie. Juist daardoor voelt deze misdaadroman origineel.

Bovendien wordt de thematiek – schuld, betekenis en waarheid – op meerdere niveaus uitgewerkt. Wat betekent schuld eigenlijk? Is het een juridische term, een morele last, of een persoonlijke interpretatie? Die gelaagdheid geeft het boek extra diepte.

Niet alleen maar lezen, ook raadsels ontcijferen
Een definitie van schuld van auteur Susie Dent is daarmee een aanrader voor lezers die houden van slimme misdaadverhalen, literaire verwijzingen en zorgvuldig opgebouwde puzzels. Het is een boek dat je niet alleen leest, maar ook ontcijfert. Voor mij, als liefhebber van boeken over boeken, was dit een waar leesfeest. Een geweldig fictiedebuut dat smaakt naar meer.

Specificaties bij het boek 'Een definitie van schuld’
Oorspronkelijke titel: Quilty by Definition| Auteur: Susie Dent | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2024| Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Vertaling: Anne Jongeling | Aantal bladzijden: 415 | ISBN 9789400518766

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

Vrijstaat - Lena Sundström & Jens Mikkelsen

                                 ''In omnia paratus'' ( op alles voorbereid)

Ik ben dol op dikke boeken. Hoe dikker, hoe beter, zeker wanneer het gaat om Scandinavische thrillers. Misschien is het de noordelijke setting, de kou, het sobere landschap en de onderhuidse dreiging die deze verhalen, voor mij althans, altijd een extra dimensie lijken te geven. Het boek ‘Vrijstaat’, van de auteurs Lena Sundström en Jens Mikkelsen, paste daarom perfect in mijn leesvoorkeuren. Twee schrijvers die hun krachten bundelen, een vuistdikke thriller en het begin van een nieuwe reeks: de Kirsebergserie. De verwachtingen waren hoog, en dit boek maakte ze volledig waar.

‘Vrijstaat’ is een indrukwekkend eerste deel dat vanaf de eerste pagina weet te overtuigen. Het boek is omvangrijk, maar dat voelt geen moment als een belemmering. Integendeel, elk woord lijkt zorgvuldig gekozen, en draagt bij aan het grotere geheel. Dit is geen thriller die kunstmatig is opgerekt; de lengte is nodig om het verhaal de diepte en gelaagdheid te geven die het verdient. De auteurs nemen de tijd, en dat pakt uitstekend uit.

Wat het boek ‘Vrijstaat’ bijzonder sterk maakt zijn de drie verhaallijnen, die naast elkaar lopen. Ze voelen elk op zichzelf compleet en interessant, maar raken nooit uit balans. De spanning blijft constant aanwezig en de wisselingen tussen perspectieven houden het tempo hoog. Richting het einde komen alle lijnen op een logische en overtuigende manier samen. Het voelt doordacht, logisch en vooral bevredigend, zonder geforceerde twists.

Ook de personages in het verhaal van ‘Vrijstaat’ zijn een groot pluspunt. Ze zijn menselijk, gelaagd en geloofwaardig. Niemand is helemaal goed of fout, en juist die morele grijstinten maken hen interessant. Hun achtergronden en persoonlijke worstelingen krijgen voldoende ruimte, waardoor je als lezer echt betrokken raakt. Ik merkte dat ik met hen meeleefde en nieuwsgierig bleef naar hun verdere ontwikkeling.

De samenwerking tussen Sundström en Mikkelsen werkt uitstekend. Hun schrijfstijl is vloeiend, scherp en beeldend, en de Scandinavische setting versterkt de sfeer op subtiele wijze. De omgeving is geen decor, maar een actief onderdeel van het verhaal dat de spanning verdiept.

Ik kijk nu al uit naar het vervolgdeel. Tegelijkertijd hoop ik dat al het goede niet al in dit eerste boek is gestopt en dat de reeks niet vervalt in herhaling met slechts een andere moordzaak. Dat moeten we nog afwachten. Voor nu staat één ding vast: ‘Vrijstaat’ is een fantastisch verhaal, en een ijzersterke start van een veelbelovende nieuwe thrillerserie.

Specificaties bij het boek 'Vrijstaat'
Auteur: Lena Sundström & Jens Mikkelsen | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Mattijs Warbroek | Aantal bladzijden: 509 | ISBN 9789400518674

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Post Mortem - David Lagercrantz

''Er is een boom waar honden naartoe gaan om te sterven...''

Nadat ik de eerste twee delen in de Rekke & Vargas-reeks, ‘Obscuritas & Memoria’, gelezen had, was ik meteen verkocht. Ik ben zo en zo een lezer die dol is op (spannende) boekenseries. Het liefst die waarin de personages zich van deel tot deel verder ontwikkelen, en de onderlinge dynamiek steeds gelaagder wordt. Toen het derde deel ‘Post Mortem’, van auteur David Lagercrantz, verscheen, wilde ik die dan ook direct lezen. De verwachtingen waren dus hoog, maar gelukkig maakt dit vervolg ze zonder moeite waar.

Synopsis Post Mortem
‘Post Mortem’ vertelt het verhaal over twee jongens die eind jaren tachtig op een roadtrip naar Noord-Spanje gaan. Rijdend van stad naar stad, feesten ze en bespreken ze literatuur en muziek.
Twintig jaar later krijgt professor Hans Rekke een cold case toegewezen. Een jonge vrouw uit Baskenland werd op brute wijze toegetakeld, met een mysterieuze markering op haar lichaam. Samen met zijn partner Micaela Vargas ontdekt Rekke verbanden met andere femicidezaken in Denemarken en Finland. Zijn ze een seriemoordenaar op het spoor?
Een postuum gepubliceerde novelle over een Spaanse zwerfhond blijkt een cruciale sleutel. Al snel leiden de sporen rechtstreeks naar de literaire elite van Stockholm.

Veel meer dan een misdaadverhaal
‘Post Mortem’ borduurt voort op de intrigerende samenwerking tussen de briljante, maar sociaal wat onhandige, Hans Rekke en de vasthoudende politieagent Micaela Vargas. Waar de eerdere delen vooral dienden om hun persoonlijkheden te introduceren, en hun onderlinge verstandhouding op te bouwen, geeft Lagercrantz in dit derde deel meer ruimte aan hun achtergronden. Het gaat over trauma’s en de groeiende vertrouwensband die inmiddels zo herkenbaar is voor deze reeks. Juist dat maakt deze serie zo aantrekkelijk: het is niet alleen een misdaadverhaal, maar ook een karakterstudie vol nuance.

Niets is wat het lijkt
Het verhaal van ‘Post Mortem’ zet vrijwel meteen de toon. Zonder al te veel plotdetails te verklappen, draait het in dit boek om een complexe zaak, waarin niets is wat het lijkt. De schrijver – Lagercrantz - weet de spanning goed op te bouwen. Druppelsgewijs geeft hij informatie vrij, terwijl hij tegelijkertijd blijft spelen met verwachtingen. De zaak die Rekke en Vargas proberen te ontrafelen raakt kwesties aan zoals macht, geheimhouding en de gevolgen van keuzes uit het verleden. Het levert een thriller op die niet alleen spannend is, maar ook maatschappelijk relevant aanvoelt.

De manier van schrijven maakt het boek nog beter
Wat ‘Post Mortem’ vooral zo sterk maakt, is het taalgebruik van auteur David Lagercrantz. Zijn schrijfstijl is helder, ritmisch en toegankelijk, maar tegelijkertijd intelligent genoeg om de psychologische diepgang van vooral Rekke mooi te dragen. De scènes waarin Rekkes fascinerende analytische vermogen centraal staat, behoren voor mij tot de beste van het boek. David Lagercrantz balanceert goed tussen observatie en emotie, waardoor je als lezer zowel inzicht in de zaak als in de personages krijgt.

Miceale is een goed tegen karakter voor het hoofdpersonage Rekke geworden
Ook het personage Micaela Vargas komt opnieuw prachtig tot haar recht. In het eerste deel moest ze nog duidelijk zoeken naar haar plek naast de imposante Rekke. Maar in het tweede deel nam ze al in kracht toe. In dit derde deel, ‘Post Mortem’ is ze volledig uitgegroeid tot een gelijkwaardige partner. Haar vasthoudendheid, empathie en nuchterheid vormen een perfect tegenwicht voor Rekkes briljante, maar soms wel chaotische geest. Die groei maakt hun samenwerking een van de grootste krachten van de serie. De botsing, maar tevens ook de aanvulling van hun perspectieven, zorgt voor een levendige dynamiek die je als lezer niet meer wilt missen.

De spanning in het boek is om te snijden
Een ander sterk punt is de manier waarop de schrijver de spanning weet te doseren. Hij wisselt snellere, plot gedreven hoofdstukken af met rustigere momenten. Hierin gaat hij dieper in op motieven, vermoedens en emoties. Daardoor leest ‘Post Mortem’ ontzettend prettig. Je vliegt door de pagina’s heen. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar ook in de psychologische onderstroom.

De personages blijven zich maar ontwikkelen
Was alles dan perfect? Bijna. Een klein minpuntje is dat sommige zijlijnen iets te lang uitgesponnen voelen. Lagercrantz wil duidelijk laten zien hoe zorgvuldig en gelaagd zijn plot is. Dit haalde hier en daar wel het tempo uit het verhaal.
Desondanks is ‘Post Mortem’ een ontzettend sterke, meeslepende en intelligente thriller die mijn verwachtingen ruimschoots heeft overtroffen. Lagercrantz laat zien dat de Rekke & Vargas-reeks niet alleen veel potentie heeft, maar zich met elk deel verder weet te ontwikkelen. Het boek is perfect voor lezers die houden van thrillers met diepgang en gelaagde personages.

Ga deze serie lezen!
Na het dichtslaan van het boek kan ik niet anders dan uitkijken naar het volgende deel. Als Lagercrantz deze lijn doorzet, staat ons nog veel moois te wachten. Voor iedereen die op zoek is naar een goed geschreven, doordachte en intrigerende thrillerreeks: ga deze serie absoluut lezen.

Specificaties bij het boek ‘Post Mortem
Auteur: David Lagercrantz | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Edith Sybesma | Aantal bladzijden: 316 | ISBN 9789400518919

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Kerstmis in de Schotse Hooglanden - Donna Ahscroft

 

‘’Ik wens…’’

Of het aan de tijd van het jaar ligt of aan de vrolijke omslagen, maar ik heb een groot zwak voor kerstboeken. Neem nou toch weer deze omslag van het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’. Alles is erop aanwezig: sneeuw, kerstbomen, een uitnodigend kasteel en rode bessen. Al eerder las ik boeken van auteur Donna Ashcroft. Haar feelgoodverhalen lezen heerlijk weg.

Hier gaat het boek 'Kerstmis in de Schotse Hooglanden' over
Belle Albany verlangt naar liefde en wat kerstmagie, maar betwijfelt of ze die zal vinden in haar slaperige Schotse dorp. Dat verandert als ze de oudere Edina ontmoet en een onvergetelijke kerst voor hen beiden besluit te organiseren. Maar dat valt nog niet mee in Edina’s vervallen kasteel, zeker niet als haar verloren gewaande kleinzoon Jack opeens op de stoep staat. Hij is gewoon de Grinch in menselijke vorm, dus… waarom gaat Belles hart dan zo tekeer? Hoe ze het ook probeert, Belle kan de aantrekkingskracht niet negeren. Tot er een geheim uit Jacks verleden wordt opgerakeld.

Het verhaal is precies dat wát je kan verwachten
Het verhaal van ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’, is precies dat wat je kan verwachten van een écht feelgood kerstboek. Er is een romance die langzaam opbloeit, er zijn (on)verwachte wendingen, en knipoogjes naar tradities. Maar bovenaan staat natuurlijk die onweerstaanbare kerstsfeer, waar ik althans simpelweg geen genoeg van krijg.

Wat ik zo fijn is aan de schrijfstijl van Donna Ashcroft, is dat je nooit moeite hoeft te doen. Vanaf de eerste bladzijde zit je direct die in de Schotse Hooglanden, met zijn besneeuwde heuvels, huizen met knisperende haardvuurtjes en de magie die alleen december met zich meebrengt. De personages hebben allemaal iets aandoenlijks en/of herkenbaars, hierdoor voel je je als lezer dan ook meteen met hen verbonden.

Je komt helemaal in de kerststemming
Het leuke van kerstboeken lezen is, dat je de aankomende feestweken zo nog meer in de sfeer begint te komen. Daarbij horen natuurlijk ook de warme truien, de kerstfilms, de kerstboom en het uitzoeken van cadeautjes. Het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’ is overigens een perfect kerstcadeau. Vol sfeer en liefde, en precies makkelijk genoeg om te lezen in de drukste tijd van het jaar. Je hoeft er niet bij na te denken—je hoeft alleen maar te genieten. Want auteur Donna Ashcroft weet precies de balans te vinden tussen zoet, humoristisch en warm zonder dat het ooit te veel wordt.

Specificaties bij het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’
Originele titel: Christmas in the Scottish Highlands | Auteur: Donna Ashcroft | Uitgever: A.W Bruna Heartbeat | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Fanneke Cnossen | Aantal bladzijden: 286 | ISBN  9789400519336

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Heartbeat recensie-exemplaar.

Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken - Jesse Sutanto

'Maar wat is het leven zonder een beetje overdrijving af en toe? Of zoals Vera het graag noemt, een beetje poeha?''

Toen ik het boek Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars, van de auteur Jesse Sutanto uitlas, wist ik meteen dat ik meer van haar wilde lezen. Haar mix van humor, licht absurdisme en sprankelende personages paste precies bij wat ik zoek in een luchtig spannende roman. Daarom pakte ik Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken vol op. En wat ben ik blij dat ik dat deed: vanaf de eerste pagina voelde ik dezelfde aanstekelijke energie terugkomen die Sutanto’s verhalen zo uniek maakt. Dit is precies zo’n boek dat je met een brede glimlach doorbladert en waarvan je stiekem hoopt dat het nét iets langer had geduurd.

Hier gaat ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’ over
Vera Wong heeft vrienden, haar zaken gaan goed en haar zoon heeft (eindelijk) een vriendin. Dankzij Vera. Want Tilly’s vriendin is niemand minder dan Selena Gray, de politieagent die Vera tijdens het onderzoek naar de moord in haar theehuis, flink heeft gestalkt. Maar nu is ze een beetje verveeld. Gelukkig vindt Vera, wanneer ze voor de kat van Tilly en Selena zorgt, een schat: de werktas van Selena. Daarin zit een dossier over een dode influencer.
Het probleem is dat de politie hem, nadat zijn lichaam uit het water is gevist, niet kan identificeren.
En dan begint Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken. Want wie was Xander Lin? Niemand weet het. Alle contactpersonen leiden nergens toe. Vera is vastbesloten zijn moord op te lossen. Dit zou immers een grote gunst zijn voor Selena, en er is niets wat ze niet zou doen voor haar toekomstige schoondochter.

Alsof je zo weer bij oude vrienden aanschuift
Het verhaal van Vera Wongs, Tips voor het neuzen volgt wederom weer de slimme, ietwat overijverige amateur-detective die met de nodige dramatiek – meestal zelf veroorzaakt – midden in een nieuwe reeks verdachte gebeurtenissen terechtkomt. Wat ik zo knap vind aan dit boek, is dat het aanvoelt alsof je bij oude vrienden aanschuift. De dialogen zijn levendig, de personages heerlijk uitgesproken, en de onderlinge dynamiek spat werkelijk van de bladzijden.

Engelse humor, is zo doorspekt met zelfspot en sarcasme
Wat in dit boek, maar ook bij het vorige deel, echt opvalt, is de humor. Regelmatig heb ik hardop gelachen. Soms zelfs op momenten waarop ik dacht dat ik eigenlijk niet moest lachen, gezien de omstandigheden in het plot. Sutanto speelt daar slim mee: ze laat je constant balanceren tussen spanning en slapstick. Het zal de Engelse manier van humor wel zijn, want ik kan ook zo genieten van de verhalen van bijvoorbeeld de auteur Richard Osman.
Door deze manier van schrijven worden de verhalen ook nooit zwaarmoedig. Zelf als, ook in het boek ‘Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, het verhaal een serieuze wending neemt. Hierdoor valt het meer in het genre cosy-crime.

De onderlinge relaties worden goed beschreven
Schrijfster Jesse Sutanto weet ook heel goed hoe ze menselijke relaties moet omschrijven. Achter alle grappen en misstanden zit echte personages. De loyaliteit tussen de verschillende karakters, de kleine ongemakkelijke momenten, en de warme familiedynamiek – het maakt dat je niet alleen leest voor het mysterie, maar ook voor de mensen die erin verstrikt raken. Dat is uiteindelijk wat ‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, ook weer zo boeiend maakt.

Soms een overkill aan humor die tot niets leidt
Eerlijk is eerlijk, toch wil ik ook een klein minpunt benoemen. In het middenstuk zakt het tempo iets in. Er zitten een paar scènes bij die veel humor bevatten. Echter voegen ze weinig toe aan de ontwikkeling van het mysterie. Gelukkig trekt auteur Jesse Sutanto dat in het laatste deel helemaal recht. Het plot versnelt, de puzzelstukjes vallen mooi in elkaar en de ontknoping is verrassend. Tevreden sloeg ik ook het boek ‘Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken’ dicht.

Een heerlijke cosy-crime dat makkelijk wegleest

‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’ is een aanrader voor iedereen die houdt van humoristische thrillers, cosy crime en vlotte, eigentijdse verhalen die lekker makkelijk weglezen. Als je eerder genoot van ‘Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars’, dan staat je opnieuw een ontzettend leuke rit te wachten. Het is ook wel aan te raden eerst dat boek te lezen en dan pas deze.
Ik ben alweer benieuwd naar wat Jesse Sutanto hierna gaat verzinnen.

Specificaties bij het boek ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’
Originele titel: Vera Wong’s Guide to Snooping on a dead man | Auteur: Jesse Sutanto | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Hilke Makkink | Aantal bladzijden: 320 | ISBN 9789400518346

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een brief uit Florence - Anita Chapman

''Dit was mijn kans om opnieuw te beginnen en de tijd te nemen om alles wat er was gebeurd, te verwerken.''

Italië is wat mij betreft het mooiste land op aarde. Door het eten, de taal, de natuur en het klimaat. Uiteraard ook door de architectuur en de kunst, en vooral door de rijke geschiedenis, die achter elke straathoek lijkt te liggen. Daarom lees ik enorm graag verhalen die zich daar afspelen. Op die manier ontdek ik telkens nieuwe historische details, terwijl ik helemaal wegdroom in een mooi, sfeervol boek. Dit keer laat ik me verassen door het eerste deel van een nieuwe serie: ‘Een brief uit Florence’, van auteur Anita Chapman.

Hier gaat ‘Een brief uit Florence over’
Als Claire, tijdens haar nieuwe baan als medewerker op een groot Engels landgoed, stuit op een oude brief, blijkt dat een oorlogsgeheim over de beeldschone Lady Violet te bevatten. Haar hartstochtelijke affaire met een Italiaanse krijgsgevangene schokte destijds het dorp, en eindigde in een tragedie. Gefascineerd besluit Claire om Violets dochter Tabitha op te sporen. Ze wil haar herenigen met een dierbaar sieraad van haar moeder. Met slechts de naam van een Italiaanse bakkerij – Pasticceria Mancini – als aanknopingspunt, en de hulp van haar buurman Jim, reist Claire af naar Florence. Echter wanneer ze daar aankomt hoort ze dat Tabitha daar al jaren niet meer is geweest. Toch weigert Claire op te geven. Met Jim aan haar zijde weet ze Tabitha uiteindelijk te vinden, al is het niet de gelukkige hereniging waarop Claire had gehoopt. Ze blijft geschokt achter door de onthulling van een verwoestend familiegeheim. Violets verhaal kent een einde – maar zal de waarheid leiden tot vergeving, of brengt ze alleen maar meer pijn?

 Een sfeervolle, meeslepende roman vol liefde, kunst en familiegeheimen
Schrijfster Anita Chapman heeft met ‘Een brief uit Florence’ een warm, romantisch en intrigerend verhaal geschreven. Een e-book dat perfect past binnen de ‘Heartbeat Boeken-serie’ van uitgeverij A.W. Bruna.

Anita Chapman heeft een voorliefde voor kunstgeschiedenis, en het is haar talent om historische lijnen met hedendaagse verhaallijnen te verweven. Vanaf de eerste bladzijde lijkt het wel alsof je als lezer door haar schrijfstijl wordt betoverd. De roman ademt sfeer, emotie en mysterie uit. Het laat je verlangen naar meer. Gelukkig is er al aangekondigd dat er een vervolg komt – iets waar ik zeker al naar uitkijk.

Twee tijdlijnen die prachtig samenkomen
‘Een brief uit Florence’ speelt zich af in twee periodes: het hedendaagse leven van het hoofdpersonage, en het verleden van een mysterieuze vrouw uit Florence. Anita Chapman weet deze beide tijdlijnen met finesse samen te brengen. De brief waar het in het verhaal om draait vormt de rode draad. Stukje bij beetje ontvouwt zich een geheim dat generaties lang verborgen is gebleven. De manier waarop de tijdsprongen elkaar aanvullen is een van de sterkste elementen van het boek. Geen enkel moment voelt verwarrend of geforceerd, de overgangen tussen heden en verleden verlopen namelijk heel soepel.

Sterke karakters die tot leven komen
De personages uit het verhaal van ‘Een brief uit Florence’ zijn zorgvuldig opgebouwd en voelen authentiek aan. De hoofdpersoon is een warme, nieuwsgierige vrouw die worstelt met haar eigen onzekerheden. Ondertussen wordt ze diep geraakt door de geschiedenis die ze ontrafelt. Haar persoonlijke groei vormt een mooie emotionele kern in het verhaal.

De bijfiguren – van charmante Italianen tot zorgvuldig beschreven familieleden – dragen bij aan de levendige sfeer van het boek. Vooral de mysterieuze vrouw uit het verleden is bijzonder intrigerend. Haar worstelingen, verlangens en keuzes geven het verhaal diepgang, en maken de historische verhaallijn geloofwaardig en meeslepend.

Chapmans schrijfstijl: warm, visueel en toegankelijk
Anita Chapman schrijft op een toegankelijke manier, die zich uitstekend leent voor lezers die houden van de combinatie romantiek en lichte spanning. Haar stijl is beeldend zonder overdadig te zijn. Florence wordt met zoveel liefde en detail beschreven dat je de geuren van oude straatjes, het zachte licht over de Arno en het geroezemoes op de pleinen bijna kunt voelen. Hierdoor waan je jezelf, tijdens het lezen, moeiteloos in Italië.

Ook de dialogen voelen natuurlijk aan, en zijn goed gedoseerd. De auteur laat ruimte voor emoties zonder dramatisch te worden. Dit zorgt ervoor dat het verhaal van ‘Een brief uit Florence’ prettig in balans blijft, en geeft ook nog wat ruimte aan de fantasie van de lezer.
De personages voelen stuk voor stuk geloofwaardig aan. Zowel de hoofdpersoon, als de mysterieuze vrouw uit het verleden, groeien gedurende het verhaal uit tot complexe, herkenbare figuren.

Spanningsopbouw: subtiel maar effectief
Hoewel het boek ‘Een brief uit Florence’ absoluut geen thriller is, zit er wel voldoende spanning in de zoektocht om het verhaal extra aantrekkelijk te maken. Anita Chapman bouwt de spanning rustig, maar gestaag op. Elke onthulling voelt betekenisvol, en het einde is voldoende afgerond. Het verhaal wordt voornamelijk gedragen door emotionele spanning en nieuwsgierigheid.

Het verhaal is extra bijzonder door de manier waarop Anita Chapman de sfeer van Florence tot leven weet te brengen. De stad vormt niet zomaar een decor; ze ademt en beweegt met het verhaal mee. De rijke kunsthistorische details en de liefdevolle beschrijvingen van smalle straatjes, statige palazzi en Toscaanse lichtval geven het boek een bijna tastbare warmte.

Soms blijft het verhaal iets te lang hangen bij de innerlijke belevingswereld
Toch kent het boek ‘Een brief uit Florence’ ook wel een klein minpuntje. Het tempo zakt halverwege wat in. Dit is vooral wanneer de schrijfster uitgebreid stilstaat bij de innerlijke belevingswereld van de hoofdpersonages. Voor lezers die houden van een rustig, reflectief ritme zal dit geen probleem zijn, maar wie meer actie verwacht, kan hier even zijn aandacht kwijtraken. Gelukkig herpakt het verhaal zich ook elke keer wel weer snel. Uiteindelijk doet het weinig af aan de algehele leeservaring.

'Een brief uit Florence' is sfeervol en zorgvuldig opgebouwd
Voor lezers die houden van romans met diepgang, historische elementen, kunst en familieperikelen is ‘Een brief uit Florence’ een ideaal boek. Het is een sfeervol, ontroerend en zorgvuldig opgebouwd verhaal, dat je meeneemt naar het hart van Toscane. Met een vervolg in het vooruitzicht smaakt dit eerste deel absoluut naar meer.

Specificaties bij het boek ‘Een brief uit Florence’
Auteur: Anita Chapman | Uitgever: A.W Bruna Heartbeat | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Martijne Vianen-Kleijne | Aantal bladzijden: 292 | ISBN  9789044938722

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het e-book recensie-exemplaar.