De Schaduwzus - Tina N. Martin

''Elvira heeft nooit begrepen waarom het doodangst heet, wanneer je eigenlijk angst voor het leven voelt''

Na de thrillers Het appelmeisje en De dondermaker keek ik enorm uit naar ‘De Schaduwzus’, het derde deel rond rechercheur Idun Lind. Ik heb de vorige delen met veel plezier gelezen en was dan ook nieuwsgierig wat Tina N. Martin deze keer voor Idun in petto zou hebben. Toevallig las ik dit boek juist in een periode waarin het nieuws opnieuw vol stond met berichten over misstanden in de jeugdzorg. Daardoor kwam het thema van deze thriller bij mij wellicht wel extra hard binnen.

‘De Schaduwzus’ draait om een aangrijpende zaak
In ‘De Schaduwzus’ staat de verdwijning van Elvira Lind centraal. Drie jaar nadat ze spoorloos uit een jeugdzorginstelling verdween, valt ze tijdens een bruiloft van een kerktoren en overlijdt. Is ze gesprongen of werd ze geduwd? Idun Lind en haar collega’s beginnen aan een onderzoek waarin al snel blijkt dat achter de gesloten jeugdzorg een wereld schuilgaat van misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer bovendien nog een meisje blijkt te zijn verdwenen, wordt de zaak steeds grimmiger.

Een maatschappelijk onderwerp dat hard binnenkomt
Juist de keuze voor het onderwerp ‘de jeugdzorg’ vind ik sterk. Schrijfster Martin maakt van het maatschappelijke onderwerp geen losse boodschap die bovenop het verhaal ligt, maar verweeft het met een mysterie. En dat voelt helaas ook nog eens bijzonder actueel. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd meldde dit jaar dat jongeren in de gesloten jeugdzorg zich onvoldoende gehoord en betrokken voelen en dat vrijheidsbeperkende maatregelen nog te vaak worden toegepast. Die werkelijkheid maakt het thema van ‘De Schaduwzus’ extra confronterend.

Sterke personages en meerdere perspectieven
Ook de personages zijn een pluspunt.  Rechercheur Idun Lind krijgt in dit derde deel meer diepte. Daardoor wordt ze meer en meer een personages met emoties dan alleen maar een rechercheur die een zaak moet oplossen. Haar privéleven, relaties en twijfels krijgen meer ruimte. Daarnaast spelen Emma en haar tweelingzus Molly een belangrijke rol. Via hun verleden wordt langzaam duidelijk hoe gebeurtenissen uit een beschadigde jeugd later grote gevolgen kunnen hebben. Die verschillende perspectieven werken goed samen en maken ‘De Schaduwzus’ tot een boek waarbij je als lezer constant alert blijft.

De spanning blijft goed overeind
De spanningsopbouw is misschien wel de grootste kracht van het boek ‘De Schaduwzus’. Auteur Tina N. Martin geeft informatie gedoseerd prijs, waardoor je voortdurend vragen blijft houden. Korte hoofdstukken maken dat, de bijna vijfhonderd pagina’s, vlot doorlezen. Richting het einde neemt de spanning duidelijk toe en vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Ook een paar minpunten
Toch zijn er ook minpunten. Het middendeel van ‘De Schaduwzus’ vertraagt soms, doordat de schrijfster hierin uitgebreid de ruimte neemt voor uitweiding over de personages en hun achtergrond. Alleen is niet iedere verhaallijn even noodzakelijk voor het geheel. Hierdoor verlies je bij tijd en wijle toch even de concentratie om door te lezen. Ook zijn sommige scènes behoorlijk heftig en beeldend beschreven. Voor lezers die daar eventueel gevoelig voor zijn, zou dat wat te veel kunnen zijn. Het verhaal is spannend, maar naar het einde toe worden de versnelde acties wel wat chaotisch.

‘De Schaduwzus’ blijft nog wel even nazidderen
Maar voor mij wegen die kanttekeningen niet op tegen het leesplezier. ‘De Schaduwzus’ is een spannende, maatschappelijk betrokken Scandinavische thriller met sterke personages en een onderwerp dat helaas nog altijd pijnlijk actueel is. Auteur Tina N. Martin bewijst opnieuw dat spanning en maatschappelijke relevantie uitstekend kunnen samengaan. Een aanrader voor liefhebbers van Scandinavische thrillers en voor lezers die graag een verhaal lezen dat na het dichtslaan nog even blijft nazinderen.

Specificaties De Schaduwzus
Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sorgsystern | Vertaling: Mattijs Warbroek | Eerste uitgave 2023 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 477 | ISBN 9789400520035

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.

Zij had het kunnen zijn - Lisa Jewell

''Door trauma's kun je verlamd raken, op een bepaalde plek blijven zitten. Je denkt dat je het achter je hebt gelaten, maar dat is niet waar. Je zit nog steeds daar, vastgeketend en met alle herinneringen.''

Lisa Jewell is zo een auteur waarvan ik zonder te aarzelen elk nieuw boek oppak. Inmiddels heb ik al haar thrillers gelezen. De ene keer was ik laaiend enthousiast, de andere keer iets minder. Zo vond ik bijvoorbeeld de thriller Niets is waar niet zo heel sterk. Goed geschreven, absoluut, maar het wist mij niet volledig te overtuigen. Daarom begon ik aan ‘Zij had het kunnen zijn’ met gezonde nieuwsgierigheid en de vraag: weet Lisa Jewell me opnieuw compleet in haar greep te krijgen? Het antwoord is een volmondig ja.

Hier gaat het boek over
Jane Trevally, gescheiden en enigszins verloren, gaat met een date mee naar zijn afgelegen huis. Ze hoort een gil en een klap – abrupt besluit ze te vluchten. Vijfentwintig jaar later staat ze opnieuw voor darzelfde huis. Nu om een hondje terug te brengen, dat vlak bij haar huis gevonden is. Een glimp van een gebroken uitziende vrouw achter het raam zet Jane aan tot een zoektocht naar de geheimen van dit huis. Geheimen die gruwelijker blijken dan ze had kunnen vermoeden. En steeds dringt dezelfde gedachte op: Zij had het kunnen zijn.

Elk hoofdstuk heeft wel een soort van cliffhanger, je blijft doorlezen
Vanaf de eerste pagina zet schrijfster Lisa Jewell meteen de toon. Als geen ander beheerst zij de kunst van de spanningsopbouw. Ze gooit niet direct alle kaarten op tafel, maar strooit subtiele aanwijzingen door het verhaal. Elk hoofdstuk eindigt met net genoeg informatie om toch nog één hoofdstuk te willen doorlezen. Voor je het weet ben je weer tientallen bladzijden verder. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar vooral in het gevoel dat er iets niet klopt. Dat sluimerende ongemak maakt de psychologische thriller ‘Zij had het kunnen zijn’ dan ook zo ontzettend sterk.

Verschillende perspectieven maken het verhaal rijker
Ook de personages uit het verhaal van ‘Zij had het kunnen zijn’ verdienen een groot compliment. Jane is een geloofwaardige hoofdpersoon met een verleden dat haar gevormd heeft. Ze is kwetsbaar, maar tegelijkertijd vastberaden. Daarnaast maken de verschillende perspectieven het verhaal rijker. Iedereen lijkt iets achter te houden en juist daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan ieders motieven. Lisa Jewell weet haar personages zoveel diepgang te geven dat je niet alleen wilt weten wat er is gebeurd, maar ook waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Bijna helemaal perfect
Wat ik bovendien erg knap vind, is dat het verhaal meerdere tijdlijnen combineert zonder verwarrend te worden. Langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Iedere onthulling roept weer nieuwe vragen op en precies dat maakt het onmogelijk om het boek ‘Zij had het kunnen zijn’ weg te leggen.

Is er dan helemaal geen minpunt? Heel eerlijk gezegd wel. Richting het einde vond ik dat sommige ontwikkelingen iets sneller werden afgehandeld dan nodig. Na zo een zorgvuldig opgebouwde spanning had ik graag gezien dat bepaalde scènes nog iets meer ruimte hadden kregen. Dat doet echter nauwelijks iets af aan het leesplezier.

Is dit de thriller van het jaar? In ieder geval zal het hoog scoren!
Kan ‘Zij had het kunnen zijn’ de thriller van het jaar worden? Wat mij betreft maakt het boek daar absoluut kans op. Lisa Jewell laat opnieuw zien waarom ze wereldwijd zo geliefd is. Ze combineert psychologische spanning met sterke personages, een intrigerend mysterie en een verhaal dat je nog telkens bezig weet te houden.

Voor mij behoort ‘Zij had het kunnen zijn’ zonder twijfel tot een van haar beste thrillers. Het scoorde bij mij ontzettend hoog en het zou me niet verbazen als dit boek straks op heel veel favorietenlijstjes verschijnt. Ben je liefhebber van psychologische thrillers vol geheimen, spanning en onverwachte wendingen? Dan mag je deze absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Zij had het kunnen zijn’
Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: It Could Have Been Her | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden:  | ISBN 9789400520134

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Als laatste weg - Jane Harper

''Ro Crowley kon niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd, want dat was ze wel. En inmiddels zou ze ook niet meer verrast hoeven zijn wen toch was ze dat, merkte ze.''

Inmiddels heb ik alle boeken van Jane Harper gelezen. En dat is niet zonder reden. Sinds haar debuut - De droogte - maakte de Australische schrijfster indruk met haar vermogen om spanning, karakterontwikkeling en een bijna tastbare setting samen te brengen. De ene keer weet ze me echter wel meer te verrassen dan de andere keer, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: schrijven kan ze als geen ander. Ook met de thriller 'Als laatste weg' bewijst Harper opnieuw waarom ze tot de beste thrillerauteurs van dit moment behoort. Al haalt dit nieuwste boek voor mij net niet het niveau van haar absolute hoogtepunten.

Hier gaat de thriller 'Als Laatste weg' over
In 'Als Laatste Weg' maken we kennis met Ro Crowley, die vijf jaar na de mysterieuze verdwijning van haar zoon Sam terugkeert naar Carralon Ridge, een bijna verlaten mijnstadje in de Australische outback. Op de avond van zijn eenentwintigste verjaardag verdween Sam spoorloos. Het enige wat achterbleef waren voetafdrukken bij een rij verlaten huizen. Geen getuigen, geen antwoorden en vooral geen afsluiting. Wanneer Ro terugkeert naar het inmiddels grotendeels verlaten stadje, hoopt ze eindelijk de waarheid te achterhalen.

Jane Harper weer als geen ander settings te creëren
Net zoals in al haar boeken is de setting van het verhaal een van Jane Harpers grootste troeven. Net als in De droogte en De overlevenden speelt de omgeving bijna een hoofdrol op zichzelf. Het vervallen Carralon Ridge voelt als een spookstad, waar het verleden letterlijk tussen de verlaten gebouwen hangt. Schrijfster Jane Harper heeft een uitzonderlijk talent om landschappen te gebruiken als verlengstuk van de emoties van haar personages. De leegte van het stadje weerspiegelt perfect het verdriet en de uitzichtloosheid die het hoofdpersonage Ro, uit de thriller ‘Als laatste weg’, met zich meedraagt.

En ook de personages worden overtuigend neergezet. Ro is een geloofwaardige hoofdpersoon die leeft tussen hoop en wanhoop. Haar zoektocht draait niet alleen om het oplossen van een mysterie, maar ook om het verwerken van verlies. Juist die menselijke laag maakt Harpers boeken vaak sterker dan de gemiddelde thriller. De bijfiguren hebben daarnaast zo allemaal hun eigen geheimen, motieven en beschadigingen. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen over wie de waarheid in het verhaal van ‘Als laatste weg’ spreekt.

De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar wel effectief
De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar effectief. Harper kiest niet voor grote emotionele uitbarstingen, maar juist voor kleine momenten. Dit gaat dan langzaamaan een compleet beeld vormen van de bewoners die zijn achtergebleven. Dat zorgt voor geloofwaardige relaties en een sterke emotionele betrokkenheid voor de lezer.

De spanning wordt langzaam en zorgvuldig opgebouwd
De spanningsopbouw is langzaam, zorgvuldig en geduldig. Wie op zoek is naar een thriller vol spectaculaire twists en actie zal misschien wat meer moeite hebben met dit wat tragere tempo. Harper laat haar verhaal rustig ontvouwen en vertrouwt erop dat de sfeer en de personages de lezer bij het verhaal houden. Meestal werkt dat uitstekend, maar eerlijk gezegd had ik hier bij het boek ‘Als Laatste weg’ af en toe het gevoel dat het verhaal iets te lang bleef hangen in dezelfde modus. De ontknoping is bevredigend, maar mist voor mij de impact van bijvoorbeeld De droogte of Verstoten.

Dit boek is wel wat voorspelbaarder
Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt. Waar het boek De droogte mij compleet van mijn sokken blies, en De overlevenden een beklemmende spanning wist vast te houden tot de laatste pagina, voelt het verhaal van ‘Als Laatste Weg’ iets voorspelbaarder. Het mysterie is interessant genoeg om door te lezen, maar de verrassingsfactor ligt lager dan bij sommige van haar andere werken.

Toch doet dat weinig af aan de kwaliteiten van het boek. Harper schrijft beeldend, intelligent en met veel aandacht voor menselijke relaties. Haar personages voelen echt en haar verlopen dialogen natuurlijk. De locaties die ze beschrijft zijn onvergetelijk. Bovendien weet ze opnieuw thema's als verlies, schuldgevoel, familiebanden en de invloed van kleine gemeenschappen op individuen knap te verweven in een spannend verhaal.

Wederom is 'Als Laatste Weg' een thriller met spanning en sfeer
‘Als laatste weg’ is dan wel misschien niet Jane Harpers sterkste thriller, maar het is nog altijd een bovengemiddeld sterk boek, van een auteur die als geen ander weet hoe je sfeer en emotie combineert met spanning. Fans van haar eerdere werk zullen zeker genieten van deze terugkeer naar de Australische outback.

Specificaties bij het boek 'Als Laatste Weg'
Auteur: Jane Harper| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: Last one out | Vertaling: Catalien en Willem van Paassen | Eerste uitgave: 2025 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 407 | ISBN 9789400519695

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Booth - Karen Joy Fowler

                '        'Aan de geschiedenis valt niet te ontkomen''

Via uitgeverij Rainbow mocht ik een boek recenseren. Ik koos voor de roman ‘Booth’ van auteur Karen Joy Fowler. In eerste instantie vanwege de historische achtergrond. Het idee dat een auteur een van de bekendste en meest schokkende gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis – de moord op Abraham Lincoln door John Wilkes Booth – weet om te vormen tot een roman, maakte me enorm nieuwsgierig. Want hoe maak je van zo’n beladen stukje geschiedenis een meeslepend verhaal, zonder dat het een droge geschiedenisles wordt? Karen Joy Fowler bewijst met ‘Booth’ dat dat absoluut mogelijk is

Hier gaat het boek ‘Booth’ over
Aan het begin van de negentiende eeuw verhuist de excentrieke Britse theateracteur Junius Booth met zijn vrouw naar Amerika. Ze betrekken een boerenhoeve ten noorden van Baltimore en krijgen tien kinderen, waarvan er zes overleven. Junius Booth is de pater familias, kostwinner en gevierd Shakespeare-acteur, maar hij is even instabiel als geniaal. De kinderen groeien op in de aanloop naar de Amerikaanse burgeroorlog. De jongens worden net als hun vader acteur, wat de Booths tot een beroemde en toonaangevende theaterfamilie maakt. Maar achter de schermen beginnen schandalen, triomfen en rampen hun tol te eisen, met als ultiem dieptepunt de schokkende moord op Lincoln door de jongste zoon John.

'Booth' gaat niet alleen maar over de moord, maar juist ook over de families achter de dader
Waar je als lezer misschien in eerste instantie zou verwachten dat het personage John Wilkes Booth centraal zou staan in de roman ‘Booth’, kiest de schrijfster bewust voor een andere invalshoek. Dit verhaal draait namelijk niet alleen maar om de man die Lincoln vermoordde, maar vooral om de familie achter hem. Dat maakt het geheel direct interessanter en persoonlijker. Waarschijnlijk stelde de schrijfster zichzelf tijdens het schrijven de vraag: wat gebeurt er met een familie wanneer een van hen uitgroeit tot een monster in de ogen van de wereld? Wat volgt is ‘Booth’, een uiterst interessante en goed leesbare roman.

Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika ontvouwd zich een indrukwekkend familiesaga
Het verhaal begint in 1822 en volgt de excentrieke Booth-familie over tientallen jaren. Vader Junius Brutus Booth is een beroemde Shakespeare-acteur met een indrukwekkend talent, maar ook een grillig en instabiel karakter. Rond hem groeit een groot gezin op, vol dromen, verdriet, rivaliteit en geheimen. Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika dat langzaam afstevent op de Burgeroorlog ontvouwt zich een indrukwekkende familiesaga.

Het verhaal heeft sterke en interessante personages
Wat mij hierbij vooral raakte, is hoe sterk de karakterontwikkelingen zijn uitgewerkt. Fowler schrijft haar personages met zoveel nuance dat ze, tijdens het lezen, echt in je fantasie gaan leven. Vooral Rosalie, Asia en Edwin Booth blijven bij mij hangen.
Rosalie, lichamelijk beperkt en vaak op de achtergrond geplaatst, heeft een stille kracht die enorm binnenkomt. Asia is juist temperamentvol en ambitieus, terwijl Edwin worstelt met verwachtingen en de schaduw van zijn vader. En juist doordat deze personages zo zorgvuldig worden opgebouwd, voelt het drama dat zich langzaam ontwikkelt nog heftiger aan.

Karen Joy Fowler heeft een literare schrijfstijl die prettig wegleest
De schrijfstijl van Karen Joy Fowler is prachtig literair zonder dat het in zijn totaliteit afstandelijk wordt. Ze heeft een beeldende schrijfstijl, en met gevoel voor detail. Sommige zinnen wil je bijna opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd zijn. Tegelijkertijd vraagt het boek ‘Booth’ wel de aandacht van de lezer. Dit is geen snel verhaal, dat je gedachteloos uitleest, maar een rijk historisch verhaal. En waar je ook zeker de tijd voor moet nemen.

Het boek 'Booth' heeft een traag leestempo wat wel tijd en aandacht vraagtH
Dat brengt meteen het leestempo ter sprake. ‘Booth’ heeft namelijk een vrij rustig leestempo. Karen Joy Fowler neemt namelijk uitgebreid de tijd om de familiegeschiedenis, onderlinge relaties en historische context op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat misschien wat traag voelen, zeker in het begin. Maar persoonlijk vond ik juist dat trage, zorgvuldige opbouwen wel passen bij het verhaal. Het geeft de personages ruimte om te groeien, en maakt dat je je als lezer steeds meer verbonden voelt met de familie.

Er zit veel historische informatie in maar het is geen geschiedenisboek
Daarnaast vond ik het indrukwekkend hoeveel historische informatie in het verhaal verwerkt zit. Dit komt echter nergens geforceerd of saai over. De spanningen rondom slavernij, politiek en de naderende Burgeroorlog zijn voortdurend aanwezig en geven het boek een enorme gelaagdheid. Fowler laat niet alleen het leven van de familie Booth zien, maar ook dat van de tot slaaf gemaakte familie Hall. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.

Het boek vertelt geen sensatie belust verhaal maar een boeiend persoonlijk relaas
Wat ‘Booth’ in het geheel zo bijzonder maakt, is dat het niet draait om de sensatie, maar om de menselijkheid. Je weet als lezer waar het verhaal naartoe gaat, maar toch blijft het boeien. Niet door spanning alleen, maar door de emoties, de sfeer en de vraag hoe geschiedenis weet te ontstaan binnen gewone gezinnen.

Is het boek ‘Booth’ voor iedereen? Dat denk ik niet. Wie namelijk houdt van snelle acties en constante plotwendingen, zal het tempo in dit verhaal soms te bedachtzaam vinden. Maar voor de liefhebbers van historische romans met sterke personages, prachtige taal en emotionele diepgang is dit echt een aanrader.

Indrukwekkend, intelligent en meeslepend
Kortom ‘Booth’ is een indrukwekkende, intelligente en meeslepende roman die laat zien hoe geschiedenis en fictie elkaar kunnen versterken. De auteur Karen Joy Fowler heeft niet alleen een stuk geschiedenis verteld, maar vooral een familie tot leven gebracht – met al hun liefde, verdriet en fouten. En juist daardoor blijft dit verhaal ook nog wel een tijdje bij me hangen.

Specificaties bij het boek Booth
Auteur: Karen Joy Fowler| Uitgeverij: Rainbow| Vertaling: Lucie van Rooijen & Inger Limburg |Eerste uitgave: 2022 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 388 | ISBN 9789041716903

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

Adamas, een woestenij van diamanten - Ben Geysen

'Ben jij dan niet gelovig meer?' vraagt Martine. 'Jawel hoor: eens een Jood, altijd Jood, of je wilt of niet. Maar ik beleef mijn afkomst nu op mijn tempo en voorwaarden. Dat bevalt me wel.'

Toen mij gevraagd werd of ik het boek ‘Adamas’, van de Vlaamse auteur Ben Geysen wilde lezen om te recenseren hoefde ik niet lang na te denken. Ik ben namelijk enorm nieuwsgierig naar de wereld achter de diamanthandel. Maar ook naar de Joodse gemeenschap die daar zo nauw mee verweven is. Het is een gesloten wereld waar je zelden iets over hoort. Juist daarom sprak dit boek me meteen aan. En eerlijk? Ik was verrast – en vooral onder de indruk – van hoe gedetailleerd en meeslepend Geysen deze verborgen wereld tot leven weet te brengen.

Hier gaat het boek ‘Adamas’ over
Martine is drieëndertig en op zoek naar een leven dat deugd. Helaas blijken al haar vriendjes en minnaars slechts passanten. Dan ontmoet ze Zev, een jongere Joodse man. Vroeger was ze zijn babysitter. In een opwelling volgt ze haar hart en tuimelt in de wondere wereld van de Antwerpse diamanthandel. Tevens wordt ze daarbij geconfronteerd met de absurde en krankzinnige Joodse gewoontes, duistere fortuinen en brute machtspelletjes Terwijl ze vecht voor haar relatie moet ze ook afrekenen met demonen uit haar verleden. Kan Martine zich staande houden in deze verstikkende gemeenschap die haar tot zwijgen dwingt. En wat als ze ontdekt dat Zev en zijn familie geheimen voor haar verborgen houden. Wie zal haar nog liefhebben?

Wat begint als een liefdesverhaal ontvouwt zich al snel tot een complex web van leugens
Adamas’ – wat letterlijk “diamant” betekent – is een spannende roman die je vanaf de eerste pagina vastgrijpt en niet meer loslaat. Wat begint als een liefdesverhaal, ontvouwt zich al snel tot een complex en spannend web van geheimen, macht en tradities.

Wat direct opvalt, is het hoge verteltempo. De schrijver Ben Geysen verspilt geen tijd aan overbodige uitweidingen, hij schrijft direct to the point. Daarbij eindigt bijna elk hoofdstuk in een soort van cliffhanger, waarbij je toch weer doorleest. Dit maakt het boek tot een echte pageturner.
Ook plotwendingen volgen elkaar in rap tempo op. Deze zorgen ervoor dat je als lezer voortdurend op het verkeerde been wordt gezet. Net wanneer je denkt te begrijpen hoe de vork in de steel zit, gooit de auteur het verhaal weer volledig om.

Het taalgebruik is rijkelijk maar ook grove woorden komen voor
Het taalgebruik is opvallend rijk maar soms ook schokkend. Ben Geysen schuwt het gebruik van grove woorden niet. Dit doet hij om rauwe emoties en confronterende situaties te beschrijven. En dat werkt. Zijn stijl is beeldend en intens, waardoor scènes zich bijna filmisch voor je ogen afspelen. Soms is het zelfs even slikken, maar juist dat maakt het verhaal zo krachtig en geloofwaardig.

De personages zijn uniek, sterk en gelaagd
Een ander sterk punt van het boek ‘Adamas’ zijn de personages. Van de zoekende Martine tot de mysterieuze Zev, zijn excentrieke familie en de diamantmagnaten in Afrika. Elk personage voelt uniek en gelaagd aan. De Joodse gemeenschap wordt niet geromantiseerd, maar neergezet als complex, gesloten en soms zelfs verstikkend. Tegelijkertijd weet Geysen ook nuance aan te brengen. Hierdoor blijft je als lezer balanceren tussen begrip en vervreemding.

Het verhaal geef een inkijk in de tradities en machtstructuren van de diamanthandel en de Joodse gemeenschap
Wat mij persoonlijk het meest verraste, is hoe grondig de auteur zijn research heeft verwerkt in het verhaal. Zonder dat het ooit als droge informatie aanvoelt, krijg je een inkijk in de gebruiken, tradities en machtsstructuren binnen de diamantwereld en de Joodse gemeenschap. Die details geven het verhaal van ‘Adamas’’ een enorme geloofwaardigheid en maken het des te intrigerender.

Is er dan geen minpunt? Toch wel. Af en toe had ik het gevoel dat het hoge tempo ten koste ging van de emotionele diepgang. Sommige gebeurtenissen volgen elkaar zo snel op dat je als lezer weinig tijd krijgt om alles echt te laten bezinken. Een paar rustmomenten hadden het verhaal wellicht juist nog wel sterker gemaakt.

'Adamas' is een zeer sterk debuut en vraagt om meer
Al met al is ‘Adamas’ een indrukwekkend debuut dat laat zien dat Ben Geysen een auteur is om in de gaten te houden. Met zijn vlotte schrijfstijl, spannende plots en gedurfde thematiek weet hij een wereld te openen die voor velen verborgen blijft.

Zoek je een spannen boek vol intriges, bijzondere personages en een unieke inkijk in de diamanthandel en de Joodse gemeenschap? Dan is ‘Adamas’ absoluut een aanrader.

Goed nieuws, win een exemplaar van het Adamas!
Namens de  uitgeverij mag ik 1 exemplaar van 'Adamas' van Ben Geysen verloten – een spannende roman die je meeneemt in de mysterieuze wereld van de diamanthandel en de Joodse gemeenschap.

Wil jij dit boek winnen? Ga dan naar deleestrein op Instagram. 

Specificaties bij het boek Adamas
Auteur: Ben Geysen | Uitgever: Het Punt| Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 354 | ISBN 9789460798795

Met dank aan uitgeverij Het Punt voor het recensie-exemplaar.

Lázár - Nelio Biedermann

 

''Het gezoem van een tussen rolluik en venster gevangen bij. Smalle lichtstroken die in een kamer vielen en zich op de gebloemde deken, het Perzische tapijt, de gedraaide meubels en het gele behang neervlijden. Zo begon de dag.''

Dankzij De Club van Echte Lezers, had ik het geluk om dit boek al vóór verschijnen te mogen lezen. Dit is een initiatief van Hebban waarbij enthousiaste lezers de kans krijgen om nieuwe titels vooruit te mogen lezen en alvast hun mening kunnen delen. Als liefhebber van literatuur is dat natuurlijk een buitenkans, en toen Lázár van Nelio Biedermann voorbijkwam, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Niet alleen vanwege de intrigerende titel, maar zeker ook door de prachtige omslag met het witte paard

Hier gaat de roman Lázár over
Rond de vorige eeuwwisseling verwelkomt de familie Lázár hun nieuwste telg op hun landelijke zomerverblijf – een kasteel aan de rand van een duister, dreigend bos. Lajos von Lázár, een jongetje met een doorzichtige huid en lichtblauwe ogen, lijkt in het niets op zijn vader. Zijn geboorte staat symbool voor de vele geheimen, affaires en raadselachtige voorvallen die de baronnen Lázár al langer achtervolgen. Intussen doet de twintigste eeuw ook haar intrede, die het oude leven van de Lázárs voorgoed zal veranderen.
De ondergang van het keizerrijk raakt aanvankelijk alleen hun tradities, maar iedereen voelt het beven van de tijd. Wanneer Lajos in de jaren twintig zijn erfenis aanvaardt, lijkt de oude glans nog één keer op te bloeien. Maar de grootse beproevingen moeten dan nog komen.

Nelio Biedermann schreef  met Lázár een indrukwekkend debuut
Dat de schrijver Nelio Biedermann pas eenentwintig jaar is, maakt dit debuut des te indrukwekkender. Lázár is een roman die duidelijk geworteld is in zijn familiegeschiedenis. Dat merk je aan alles. Het verhaal ademt een zekere authenticiteit en betrokkenheid die je niet zomaar kunt bedenken. De personages zijn zorgvuldig opgebouwd, en dragen een emotionele lading met zich mee. Vooral de manier waarop verleden en heden met elkaar verweven worden, getuigt van ambitie en talent.

Prachtige zinnen die soms ook tegenwerken
Wat mij vooral aansprak, is de durf van de auteur. Biedermann neemt risico’s in zijn stijl en structuur en probeert duidelijk meer te doen dan alleen een rechtlijnig verhaal vertellen. Dat pakt op veel momenten goed uit. Er zitten prachtige zinnen in het boek die je even doen stilstaan, die je bijna opnieuw wilt lezen om ze volledig in je op te nemen. De thematiek – familie, identiteit en sporen van het verleden – is universeel en wordt met overtuiging neergezet.

Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk zijn, want niet alles werkte voor mij even goed. De schrijfstijl is soms te bloemrijk, en op bepaalde momenten zelfs iets te ver gezocht. Waar beeldspraak krachtig kan zijn, voelde het hier en daar alsof het de overhand kreeg. Dat haalde me af en toe uit het verhaal en brak mijn concentratie. Juist omdat de kern van het verhaal zo sterk is, had iets meer soberheid in taalgebruik het geheel wellicht juist wel krachtiger gemaakt.

Er zijn voor de auteur nog heel veel groeimogelijkheden
Ook het tempo is niet overal even consistent. Sommige passages slepen een beetje voort, terwijl andere juist weer snel voorbijgaan. Ook verhaallijnen eindigen plotsklaps. Dit zorgde ervoor dat ik niet altijd even gemakkelijk in het verhaal bleef. Toch zijn dit voor een debuut geen onoverkomelijke punten, maar eerder groeimogelijkheden die horen bij een schrijver aan het begin van zijn carrière.

Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends
Wat absoluut overeind blijft, is dat Nelio Biedermann met Lázár laat zien dat hij een groot schrijver kan worden. De ambitie, het gevoel voor sfeer en de thematische diepgang zijn onmiskenbaar aanwezig. Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends. Het is een roman die misschien niet perfect is, maar wel indruk maakt en zeker nieuwsgierig maakt naar wat er nog kan komen.

'Lázár' is boek met een goed verhaal, moed en uitstralend talent
Al met al vond ik Lázár zeker niet slecht – integendeel. Het is een boek met sterke momenten, interessante ideeën en een duidelijke eigen stem. Ondanks mijn kanttekeningen over de soms overdadige taal, plotseling eindigende verhaallijnen en hier en daar trage leesmomenten, heb ik het met interesse gelezen en waardeer ik vooral de moed en het talent dat eruit spreekt.

De Club van Echte Lezers - Hebban
Ik ben dankbaar dat ik via Hebban en De Club van Echte Lezers kennis heb mogen maken met dit debuut. En hoewel de omslag me anders waarschijnlijk ook naar dit boek had geleid, maakt deze vroege leeservaring het extra bijzonder. Nelio Biedermann is zonder twijfel een naam om in de gaten te houden.

Specificaties bij het boek Lázár
Auteur: Nelio Biedermann | Uitgever: Atlas Contact| Eerste uitgave: 2025| Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Vertaling: Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen | Aantal bladzijden: 334 | ISBN 9789025477394 | E-book 9789025477400

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.

Woeste Hoogte - Emily Brontë

 

''Zwak als een jong katje heb ik me naar mijn studeerkamer begeven, bijna te zwak om te genieten van het lustige brandende vuur en de dampende koffie die de dienstmeid voor mij had verzorgd''

Onlangs ging ik naar de film Wuthering Heights, een boekverfilming van het boek ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë, die me verrassend wist te raken. De sfeer, de intensiteit en de rauwe emoties maakten grote indruk op me. Ik vond het dan ook een erg goede film. Wie mijn filmreview wil lezen kan die vinden op het lifestyleblog www.mamascrapelle.nl. Door die ervaring werd mijn nieuwsgierigheid naar het oorspronkelijke verhaal gewekt. Van uitgeverij Rainbow ontving ik een recensie-exemplaar - een prachtig gebloemde editie die meteen opvalt in je boekenkast – zo kon ik eindelijk het beroemde boek zelf ontdekken.

Hier gaat ‘Woeste Hoogte’ over
‘Woeste Hoogte’ vertelt de klassieke en tragische liefdesgeschiedenis tussen de weesjongen Heathcliff en Catherine Earnshaw. De jonge Heathcliff komt als vondeling terecht bij de rijke familie Earnshaw en wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op Catherine, de mooie dochter des huizes. Catherine ziet zich gedwongen te kiezen tussen een zorgzame, veilige relatie met meneer Linton en de vurige passie met Heathcliff. Ze kiest voor meneer Linton en Heathcliff ontvlucht hierna het landgoed. Jaren later keert hij terug en zweert hij wraak op de hele familie.

De roman ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë weet al generaties lang lezers te fascineren. Het verhaal speelt zich af op de ruige Engelse heide en draait om de intense en vaak destructieve relatie tussen Heathcliff en Catherine. De band die tussen beide ontstaat is zowel krachtig als ingewikkeld. Wat begint als een diepe verbondenheid groeit uit tot een verhaal vol passie, jaloezie, wraak en onverwerkte liefde.

Wat meteen opvalt tijdens het lezen is de bijzondere manier waarop het verhaal wordt verteld. Emily Brontë kiest voor een gelaagde vertelstructuur waarin verschillende perspectieven en herinneringen samen het verhaal vormen. In het begin moest ik daar als lezer even aan wennen, maar zodra je in het ritme komt werkt het juist heel goed. Het geeft het verhaal van ‘Woeste Hoogte’ juist iets mysterieus. Alsof je langzaam een familiegeschiedenis ontrafelt die vol geheimen en emoties zit.

De personages vormen zonder twijfel het hart van Woeste Hoogte. Heathcliff is een van de meest intrigerende figuren uit de literatuur. Hij is tegelijk slachtoffer en dader, kwetsbaar en meedogenloos. Zijn liefde voor Catherine is intens, maar ook donker en bezitterig. Catherine zelf is minstens zo complex. Ze is eigenzinnig, trots en verscheurd tussen haar gevoelens en haar maatschappelijke positie. Juist doordat geen van beiden perfect of sympathiek is, voelen ze verrassend realistisch aan. Hun relatie is niet romantisch in de klassieke zin, maar eerder een stormachtige botsing van emoties.

Ook de bij personages dragen sterk bij aan het verhaal. Figuren als meneer Linton en Nelly Dean geven andere perspectieven op de gebeurtenissen. Zij laten zien hoe de keuzes van Heathcliff en Catherine doorwerken in de levens van anderen. Het verhaal beslaat bovendien meerdere generaties, waardoor de gevolgen van liefde en wrok steeds verder doorrollen.

De spanningsopbouw in Woeste Hoogte is subtiel maar wel heel effectief. Het boek is geen thriller, maar toch voelt het vaak intens en geladen. Emily Brontë bouwt de emoties langzaam op en laat conflicten zich ontwikkelen tot dramatische momenten. De sfeer van de echte woeste heide speelt daarin een belangrijke rol. De natuur lijkt bijna een spiegel van de innerlijke stormen van de personages.

Wanneer je de film Wuthering Heights vergelijkt met het boek, valt vooral op hoeveel diepgang de roman biedt. De film weet de sfeer prachtig te vangen, maar in het boek krijgen de personages veel meer ruimte. Hun gedachten, twijfels en motieven worden uitgebreid verkend, waardoor je hun keuzes beter begrijpt – zelfs wanneer je ze niet goedkeurt.

Toch heeft het boek ook een klein minpuntje. Door de complexe structuur en de vele personages kan het begin wat verwarrend aanvoelen. Het duurt even voordat je alle relaties en generaties helder hebt. Maar zodra dat kwartje valt, word je beloond met een rijk en meeslepend verhaal.

Is 'Woeste Hoogte' het ultieme klassieke liefdesverhaal?
Blijft de grote vraag: is Woeste Hoogte van Emily Brontë het ultieme klassieke liefdesverhaal? In zekere zin wel, maar niet op de manier die je misschien verwacht. Het is geen zacht, romantisch verhaal vol gelukkige momenten. Het is een intens, donker en soms pijnlijk portret van liefde die zo sterk is dat ze levens kan vormen én vernietigen. Juist daardoor blijkt deze roman van Emily Brontë, ruim anderhalve eeuw later, nog altijd zo indrukwekkend en onvergetelijk.

Specificaties bij het boek Woeste Hoogte
Oorspronkelijke titel: Wuthering Heights | Auteur: Emily Brontë | Uitgever: Rainbow | Eerste uitgave: 1847| Gelezen Nederlandse uitgave: 2025 | Vertaling: Akkie de Jong | Aantal bladzijden: 383 | ISBN 9789041712523

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

De Zevende Maan - Piergiorgio Pulixi

 

        ''Maar wat een mens wil, maakt voor het lot eerlijk gezegd weinig uit''

Na twee ijzersterke thrillers keek ik reikhalzend uit naar het derde deel in de reeks van auteur Piergiorgio Pulixi. Zowel Het eiland der zielen als Een steek door het hart maakten diepe indruk op me. De intense sfeer, de gelaagde personages en de slimme plotwendingen zorgden ervoor dat ik deze serie al snel tot mijn favorieten rekende. Toen ik begon aan het boek ‘De zevende maan’, vroeg ik me dan ook af: kan dit derde deel opnieuw dezelfde spanning en emotionele impact leveren? Of zijn mijn verwachtingen inmiddels simpelweg te hoog geworden?

Hier gaat het boek ‘De Zevende Maan’ over
Op een terras in Sardinië vieren hoofdinspecteur Vito en rechercheurs Eva en Mara de oprichting van een nieuwe eenheid voor seriemoorden. Dan komt er een telefoontje dat hen abrupt terugroept naar het vaste land. In de moerassen van Lombardije is namelijk het lichaam gevonden van een jonge vrouw. Ze was vastgebonden en had een masker over haar hoofd. Het tafereel doet denken aan een oude, onopgeloste zaak uit Sardinië, die Eva en Mara helaas maar al te goed kennen. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen, rijst één onheilspellende vraag: jagen zij op de moordenaar, of jaagt hij op hen?

Een levendige en beklemmende sfeer
In ‘De zevende maan’ keren we terug naar Sardinië, waar een nieuwe zaak de hoofdpersonages opnieuw voor een duister mysterie plaatst. De Italiaanse auteur Pulixi blijft trouw aan de donkere, bijna beklemmende sfeer die ook het kenmerk waren van de vorige boeken. Het eiland voelt opnieuw als een op zichzelf staand personage: mysterieus, ruw en vol geheimen. De schrijver weet de setting zo levendig neer te zetten dat je als lezer het gevoel krijgt zelf door de verlaten straten en ruige landschappen te lopen.

Het is net alsof je oude bekenden tegenkomt
Wat deze serie voor mij extra bijzonder heeft gemaakt, is de ontwikkeling van de personages. Ook in ‘De zevende maan’ zien we hoe de hoofdpersonen verder groeien. Hun verleden blijft een rol spelen, maar tegelijkertijd maken ze nieuwe stappen. De emotionele bagage die ze met zich meedragen, zorgt voor extra spanning en maakt hun keuzes geloofwaardig. De schrijver neemt de tijd om deze ontwikkeling te laten zien, wat de personages menselijk en herkenbaar maakt. Voor lezers die de eerste twee delen hebben gelezen, voelt het alsof je oude bekenden tegenkomt.

De spanning wordt gestaag opgebouwd
Daarnaast weet Piergiorgio Pulixi de spanning opnieuw zorgvuldig op te bouwen. Het verhaal begint relatief rustig, maar al snel stapelen de vragen zich op. Kleine aanwijzingen, onverwachte ontmoetingen en nieuwe ontdekkingen zorgen ervoor dat je steeds verder het verhaal in wordt gezogen. De auteur speelt handig met zijn informatie. Hij geeft net genoeg prijs om je nieuwsgierig te maken, maar houdt belangrijke details nog even achter. Hierdoor blijf je als lezer constant speculeren over hoe alles met elkaar samenhangt.

'De Zevende Maan' komt trager op gang dan de vorige delen
Toch moet ik eerlijk zeggen dat het derde deel in deze serie, ‘De zevende maan’, voor mij het minst sterke deel is. Waar de vorige boeken me vanaf de eerste pagina volledig in hun greep hielden, had ik hier soms het gevoel dat het verhaal iets trager op gang kwam. Sommige verhaallijnen werden wat langer uitgesponnen dan nodig, waardoor het tempo af en toe inzakt. Dat betekent niet dat het boek saai wordt, maar het mist hier en daar de scherpe urgentie die juist de eerdere delen zo meeslepend maakte.

Ook vond ik dat bepaalde plotontwikkelingen iets voorspelbaarder waren dan ik van Pulixi gewend ben. In de eerdere boeken wist hij me meerdere keren compleet te verrassen, terwijl ik in dit deel een aantal wendingen al zag aankomen. Voor een thrillerliefhebber, die juist houdt van onverwachte twists, kan dat een klein minpunt zijn.

Piergiorgio Pulixi is een meester in het creëren van sfeer
Dat gezegd hebbende blijft Piergiorgio Pulixi een meester in het creëren van sfeer en spanning. Wanneer het verhaal eenmaal echt op stoom komt, weet hij je als lezer opnieuw stevig vast te grijpen. De laatste hoofdstukken bouwen sterk op naar een climax die zowel spannend als emotioneel geladen is. Bovendien laat het einde duidelijk ruimte voor een vervolg. Verschillende verhaallijnen zijn afgerond, maar er blijven genoeg vragen openstaan om nieuwsgierig te maken naar een volgend deel.

Maatschappelijke thema's worden subtiel in het verhaal verwerkt
Wat ik ook in dit boek waardeer, is de manier waarop de auteur Pulixi maatschappelijke thema’s subtiel in zijn verhaal verweeft. Zonder dat het moralistisch wordt, laat hij zien hoe trauma, schuld en gerechtigheid doorwerken in het leven van zijn personages. Dat geeft het verhaal extra diepgang en zorgt ervoor dat het meer is dan alleen een spannende thriller.

Een nieuwe brug naar misschien nog gaat komen
Al met al is ‘De zevende maan’ misschien niet mijn meest favoriete deel van de serie, maar nog steeds een sterke thriller die fans van deze serie zeker opnieuw zullen waarderen. Wie genoten heeft van Het eiland der zielen en Een steek door het hart zal ook hier weer veel herkennen: de intense sfeer, de complexe personages en het intrigerende mysterie.

Voor mij voelt dit boek vooral als een brug naar wat hopelijk nog gaat komen. En ondanks dat het voor mijn gevoel net iets minder krachtig is dan de vorige twee delen, ben ik nog steeds benieuwd waar Pulixi zijn personages hierna naartoe zal brengen. Eén ding is zeker: als er een volgend deel verschijnt, ligt het gegarandeerd weer boven op mijn leesstapel.

Specificaties bij het boek ‘De Zevende maan’
Oorspronkelijke titel: La Settima Luna | Auteur: Piergiorgio Pulixi | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2022| Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte | Aantal bladzijden: 432 | ISBN 9789400519701

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een definitie van schuld - Susie Dent

''Deze brief is geen betekenis, maar behelst er wel een. Ik heb de waarheid gevreesd, ik heb geheimen bewaard. Ik meen dat k niet de enige ben, dus wend me tot jullie.''

Zelf ben ik gek op boeken die over boeken gaan waarin wordt verwezen naar andere literaire werken. Verhalen waarin taal niet alleen een middel is, maar ook een onderwerp op zich. Toen ik hoorde over Een definitie van schuld van auteur Susie Dent, wist ik dan ook meteen dat dit wel eens een boek voor mij zou kunnen zijn. En wat blijkt: dit fictiedebuut is niet alleen een feest voor taalliefhebbers, maar ook een bijzonder sterk opgebouwd misdaadverhaal.

Hier gaat Een definitie van schuld over
Een anonieme brief aan de redactie van de Clarendon English Dictionary bevat hints naar gebeurtenissen in een specifiek jaar. Voor redacteur Martha Thornhill kan dit maar naar één ding verwijzen: de zomer waarin haar zus Charlie verdween. Na tien jaar in het buitenland is Martha terug in Oxford, een stad met eeuwenoude instituten, waar haar familie al generaties deel van uitmaakt. Wachten de demonen die ze achterliet nog op haar? Als de anonieme brieven blijven komen en Martha en haar team ze verder ontrafelen, wordt de situatie steeds dreigender. Het lijkt erop dat Charlie een groot geheim bewaarde. Iemand probeert hen nu naar de waarheid te leiden. Maar er zijn andere krachten aan het werk om die waarheid juist voorgoed te begraven.

Auteur Susie Dent schrijft een fantastisch fictiedebuut
Susie Dent is in het Verenigd Koninkrijk vooral bekend als lexicograaf en taalexpert, onder meer van het televisieprogramma ‘Countdown’. Met Een definitie van schuld bewijst ze dat haar liefde voor woorden zich moeiteloos laat vertalen naar fictie. Het resultaat is een intelligente, sfeervolle detective waarin taal een sleutelrol speelt.

Woordspelingen en verborgen citaten spelen een cruciale rol
Het verhaal draait om een moordzaak waarbij cryptische aanwijzingen, woordspelingen en verborgen citaten een cruciale rol spelen. De hoofdpersoon raakt verwikkeld in een intrigerend kat-en-muisspel waarin betekenissen dubbelzinnig zijn, en niets toevallig lijkt. Als lezer word je actief uitgedaagd om mee te puzzelen. Dat speurelement maakt het boek extra aantrekkelijk: je staat niet langs de zijlijn, maar wordt echt bij het verhaal betrokken. Daardoor lees je scherper, alerter en word je nieuwsgieriger.

'Een definitie van schuld' is een geslaagde leeservaring
Wat dit boek onderscheidt van veel andere misdaadromans, is de manier waarop de puzzel in elkaar zit. Alles klopt. Details die in eerste instantie onbeduidend lijken, krijgen later betekenis. Verwijzingen naar woordenboeken, etymologie en literaire klassiekers zijn niet alleen versiering, maar vormen de kern van het mysterie. Dat maakt Een definitie van schuld tot een gelaagde leeservaring.

Voor de fans van Britse detectives
Fans van klassieke Britse detectives, zoals bijvoorbeeld die van Inspector Morse, zullen hier hun hart aan ophalen. Net als bij Morse speelt, in Een definitie van schuld, intellect een grote rol, evenals liefde voor literatuur en taal. De sfeer is doordacht en enigszins academisch, zonder afstandelijk te worden. Het tempo is beheerst, maar de spanning sluimert wel voortdurend onder de oppervlakte.

Dit boek is wel echt voor echte taalliefhebbers
Toch is dit ook meteen een kleine kanttekening. Je moet wel echt van taal houden om optimaal van dit boek te genieten. De vele woordspelingen, etymologische verwijzingen en literaire knipogen maken het verhaal rijk, maar kunnen voor lezers die vooral op zoek zijn naar snelle actie wat zwaar aanvoelen. Soms vertraagt de uitleg van taalkundige details het tempo. Hoewel dat inhoudelijk past bij het karakter van het boek, zou dat lezers ook tegen kunnen staan. Echter hield dat mijzelf niet tegen om met veel interesse door te blijven lezen.

Een doordacht plot en een goede ontknoping
Dat minpunt weegt echter niet op tegen de kracht van dit debuut. Want dat is misschien nog wel het meest indrukwekkende aan het boek Een definitie van schuld. Dit fictiedebuut is enorm sterk geschreven. De plot is doordacht, de spanningsboog zorgvuldig opgebouwd en de ontknoping bevredigend zonder voorspelbaar te zijn. De schrijfster Susie Dent toont lef door taal centraal te stellen in een genre dat vaak leunt op actie en sensatie. Juist daardoor voelt deze misdaadroman origineel.

Bovendien wordt de thematiek – schuld, betekenis en waarheid – op meerdere niveaus uitgewerkt. Wat betekent schuld eigenlijk? Is het een juridische term, een morele last, of een persoonlijke interpretatie? Die gelaagdheid geeft het boek extra diepte.

Niet alleen maar lezen, ook raadsels ontcijferen
Een definitie van schuld van auteur Susie Dent is daarmee een aanrader voor lezers die houden van slimme misdaadverhalen, literaire verwijzingen en zorgvuldig opgebouwde puzzels. Het is een boek dat je niet alleen leest, maar ook ontcijfert. Voor mij, als liefhebber van boeken over boeken, was dit een waar leesfeest. Een geweldig fictiedebuut dat smaakt naar meer.

Specificaties bij het boek 'Een definitie van schuld’
Oorspronkelijke titel: Quilty by Definition| Auteur: Susie Dent | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2024| Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Vertaling: Anne Jongeling | Aantal bladzijden: 415 | ISBN 9789400518766

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

Een brief uit Florence - Anita Chapman

''Dit was mijn kans om opnieuw te beginnen en de tijd te nemen om alles wat er was gebeurd, te verwerken.''

Italië is wat mij betreft het mooiste land op aarde. Door het eten, de taal, de natuur en het klimaat. Uiteraard ook door de architectuur en de kunst, en vooral door de rijke geschiedenis, die achter elke straathoek lijkt te liggen. Daarom lees ik enorm graag verhalen die zich daar afspelen. Op die manier ontdek ik telkens nieuwe historische details, terwijl ik helemaal wegdroom in een mooi, sfeervol boek. Dit keer laat ik me verassen door het eerste deel van een nieuwe serie: ‘Een brief uit Florence’, van auteur Anita Chapman.

Hier gaat ‘Een brief uit Florence over’
Als Claire, tijdens haar nieuwe baan als medewerker op een groot Engels landgoed, stuit op een oude brief, blijkt dat een oorlogsgeheim over de beeldschone Lady Violet te bevatten. Haar hartstochtelijke affaire met een Italiaanse krijgsgevangene schokte destijds het dorp, en eindigde in een tragedie. Gefascineerd besluit Claire om Violets dochter Tabitha op te sporen. Ze wil haar herenigen met een dierbaar sieraad van haar moeder. Met slechts de naam van een Italiaanse bakkerij – Pasticceria Mancini – als aanknopingspunt, en de hulp van haar buurman Jim, reist Claire af naar Florence. Echter wanneer ze daar aankomt hoort ze dat Tabitha daar al jaren niet meer is geweest. Toch weigert Claire op te geven. Met Jim aan haar zijde weet ze Tabitha uiteindelijk te vinden, al is het niet de gelukkige hereniging waarop Claire had gehoopt. Ze blijft geschokt achter door de onthulling van een verwoestend familiegeheim. Violets verhaal kent een einde – maar zal de waarheid leiden tot vergeving, of brengt ze alleen maar meer pijn?

 Een sfeervolle, meeslepende roman vol liefde, kunst en familiegeheimen
Schrijfster Anita Chapman heeft met ‘Een brief uit Florence’ een warm, romantisch en intrigerend verhaal geschreven. Een e-book dat perfect past binnen de ‘Heartbeat Boeken-serie’ van uitgeverij A.W. Bruna.

Anita Chapman heeft een voorliefde voor kunstgeschiedenis, en het is haar talent om historische lijnen met hedendaagse verhaallijnen te verweven. Vanaf de eerste bladzijde lijkt het wel alsof je als lezer door haar schrijfstijl wordt betoverd. De roman ademt sfeer, emotie en mysterie uit. Het laat je verlangen naar meer. Gelukkig is er al aangekondigd dat er een vervolg komt – iets waar ik zeker al naar uitkijk.

Twee tijdlijnen die prachtig samenkomen
‘Een brief uit Florence’ speelt zich af in twee periodes: het hedendaagse leven van het hoofdpersonage, en het verleden van een mysterieuze vrouw uit Florence. Anita Chapman weet deze beide tijdlijnen met finesse samen te brengen. De brief waar het in het verhaal om draait vormt de rode draad. Stukje bij beetje ontvouwt zich een geheim dat generaties lang verborgen is gebleven. De manier waarop de tijdsprongen elkaar aanvullen is een van de sterkste elementen van het boek. Geen enkel moment voelt verwarrend of geforceerd, de overgangen tussen heden en verleden verlopen namelijk heel soepel.

Sterke karakters die tot leven komen
De personages uit het verhaal van ‘Een brief uit Florence’ zijn zorgvuldig opgebouwd en voelen authentiek aan. De hoofdpersoon is een warme, nieuwsgierige vrouw die worstelt met haar eigen onzekerheden. Ondertussen wordt ze diep geraakt door de geschiedenis die ze ontrafelt. Haar persoonlijke groei vormt een mooie emotionele kern in het verhaal.

De bijfiguren – van charmante Italianen tot zorgvuldig beschreven familieleden – dragen bij aan de levendige sfeer van het boek. Vooral de mysterieuze vrouw uit het verleden is bijzonder intrigerend. Haar worstelingen, verlangens en keuzes geven het verhaal diepgang, en maken de historische verhaallijn geloofwaardig en meeslepend.

Chapmans schrijfstijl: warm, visueel en toegankelijk
Anita Chapman schrijft op een toegankelijke manier, die zich uitstekend leent voor lezers die houden van de combinatie romantiek en lichte spanning. Haar stijl is beeldend zonder overdadig te zijn. Florence wordt met zoveel liefde en detail beschreven dat je de geuren van oude straatjes, het zachte licht over de Arno en het geroezemoes op de pleinen bijna kunt voelen. Hierdoor waan je jezelf, tijdens het lezen, moeiteloos in Italië.

Ook de dialogen voelen natuurlijk aan, en zijn goed gedoseerd. De auteur laat ruimte voor emoties zonder dramatisch te worden. Dit zorgt ervoor dat het verhaal van ‘Een brief uit Florence’ prettig in balans blijft, en geeft ook nog wat ruimte aan de fantasie van de lezer.
De personages voelen stuk voor stuk geloofwaardig aan. Zowel de hoofdpersoon, als de mysterieuze vrouw uit het verleden, groeien gedurende het verhaal uit tot complexe, herkenbare figuren.

Spanningsopbouw: subtiel maar effectief
Hoewel het boek ‘Een brief uit Florence’ absoluut geen thriller is, zit er wel voldoende spanning in de zoektocht om het verhaal extra aantrekkelijk te maken. Anita Chapman bouwt de spanning rustig, maar gestaag op. Elke onthulling voelt betekenisvol, en het einde is voldoende afgerond. Het verhaal wordt voornamelijk gedragen door emotionele spanning en nieuwsgierigheid.

Het verhaal is extra bijzonder door de manier waarop Anita Chapman de sfeer van Florence tot leven weet te brengen. De stad vormt niet zomaar een decor; ze ademt en beweegt met het verhaal mee. De rijke kunsthistorische details en de liefdevolle beschrijvingen van smalle straatjes, statige palazzi en Toscaanse lichtval geven het boek een bijna tastbare warmte.

Soms blijft het verhaal iets te lang hangen bij de innerlijke belevingswereld
Toch kent het boek ‘Een brief uit Florence’ ook wel een klein minpuntje. Het tempo zakt halverwege wat in. Dit is vooral wanneer de schrijfster uitgebreid stilstaat bij de innerlijke belevingswereld van de hoofdpersonages. Voor lezers die houden van een rustig, reflectief ritme zal dit geen probleem zijn, maar wie meer actie verwacht, kan hier even zijn aandacht kwijtraken. Gelukkig herpakt het verhaal zich ook elke keer wel weer snel. Uiteindelijk doet het weinig af aan de algehele leeservaring.

'Een brief uit Florence' is sfeervol en zorgvuldig opgebouwd
Voor lezers die houden van romans met diepgang, historische elementen, kunst en familieperikelen is ‘Een brief uit Florence’ een ideaal boek. Het is een sfeervol, ontroerend en zorgvuldig opgebouwd verhaal, dat je meeneemt naar het hart van Toscane. Met een vervolg in het vooruitzicht smaakt dit eerste deel absoluut naar meer.

Specificaties bij het boek ‘Een brief uit Florence’
Auteur: Anita Chapman | Uitgever: A.W Bruna Heartbeat | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Martijne Vianen-Kleijne | Aantal bladzijden: 292 | ISBN  9789044938722

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het e-book recensie-exemplaar.

De Val - David Baldacci

        ''De schaduwwereld is hem onbekend, totdat de FBI bij hem aanklopt''

Als je, zoals ik, al jarenlang vrijwel alles leest wat David Baldacci schrijft, dan weet je dat er soms ook een misser tussen kan zitten. Dat hoort erbij wanneer een auteur zo’n enorme productie heeft. Maar laat ik meteen met de deur in huis vallen: het boek ‘De Val’ is géén misser. Sterker nog, het is precies dat soort boek waarmee Baldacci opnieuw bewijst waarom hij tot de top van het thrillergenre behoort. Dit is er eentje die je niet zomaar weglegt, eentje die nog lang blijft rondzingen in je hoofd.

Hier gaat het boek ‘De Val’ over
Walter Nash is een zachtaardige, gelukkige en succesvolle zakenman met een liefdevol gezin. Hij is nooit boos, houdt niet van wapens en bezit geen bijzondere fysieke kwaliteiten. De schaduwwereld is hem onbekend – totdat op de dag van de begrafenis van zijn vader, een Vietnamveteraan met wie hij geen contact meer had, de FBI bij hem aanklopt. Ze vertellen hem dat het bedrijf waarvoor hij werkt eigenlijk een criminele organisatie is. En ze hebben zijn hulp nodig om die organisatie uit te schakelen.
Nash’ poging om informatie te verzamelen blijft alleen niet onopgemerkt. Wanneer zijn dochter verdwijnt en hijzelf ervan wordt beschuldigd haar te hebben misbruikt, valt zijn perfecte wereld in duigen. Om zijn onschuld te bewijzen moet Walter Nash iemand anders worden: een man van geweld en fysieke kracht, die doelgericht de donkere wereld betreedt die hem alles wat hem dierbaar is heeft afgepakt.

Spannend en psychologisch goed opgebouwd
Het boek ‘De val’ is niet alleen spannend, maar ook psychologisch sterk opgebouwd. Auteur David Baldacci schrijft met zijn kenmerkend filmische, vlotte pen en weet wederom een verhaal neer te zetten dat complex is. Toch blijft het goed te volgen. Hij schuwt niet om risico’s te nemen. Dit keer heeft hij als hoofpersonage geen doorgewinterde agent, advocaat of onderzoeker, maar een heel gewone alledaagse man die van de ene op de andere dag zijn veilige bestaan kwijtraakt. Het is een interessante en frisse insteek, zeker voor wie zijn eerdere werk goed kent.

Het hoofdpersonage Walter Nash is een intrigerend persoon
Het personage Walter Nash is de spil waar het verhaal uit ‘De Val’ om draait. Het blijkt een heel intrigerend persoon. Vanaf de eerste pagina voel je dat er meer achter hem schuilgaat dan je in eerste instantie zou denken. Het mooie is dat zijn groei niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar is. De manier waarop David Baldacci zijn transformatie neerzet – langzaam, pijnlijk, soms bijna ongemerkt – maakt hem een van de meest gelaagde personages die de auteur in jaren heeft weten te creëren. Je leeft met hem mee, begrijpt zijn twijfels en voelt zijn wanhoop, maar tegelijkertijd voel je zijn veerkracht en strijdlust.

Als lezer raak je diep verweven met het personage Walter
Een van de meest intrigerende aspecten van het boek ‘De Val’ is dat de echte thrillerspanning lange tijd achterwege blijft. Tot ongeveer halverwege lijkt er niet bijzonder veel te gebeuren. Tenminste, dat is hoe het oppervlakkig overkomt. In werkelijkheid zijn er voortdurend ontwikkelingen die enorme impact hebben op het leven van Nash en zijn gezin. Deze gebeurtenissen vormen de brandstof voor de metamorfose die hij later moet ondergaan. De auteur durft met volle overtuiging het tempo laag te houden. Het gevolg daarvan is dat je steeds dieper verweven raakt met Walter, zijn wereld en zijn worsteling.

Maar dan verdwijnt zijn dochter Maggie, en vanaf dat moment gaat de motor aan. Het verhaal begint te versnellen, en de spanning loopt gestaag op. Hoewel Baldacci ook daarna de echt explosieve scènes beperkt houdt, blijft het verhaal vanaf dat punt onafgebroken boeiend. Elke kleine verschuiving draagt bij aan het grotere geheel. De ontknoping is dan ook actierijk, slim opgebouwd en precies goed getimed.

Het tweede deel komt in mei 2026!
En toch, wie denkt dat David Baldacci het boek van ‘De Val’ keurig afrondt, heeft het mis. Want het verhaal eindigt met een onverwachte, krachtige cliffhanger die je bijna luidop “Nee, niet nu!” doet roepen. De missie die Walter Nash zichzelf heeft opgelegd, is nog lang niet voltooid. De auteur geeft je net genoeg antwoorden om te begrijpen wat er op het spel staat, maar laat voldoende vragen open om reikhalzend uit te kijken naar het vervolg. In mei 2026 verschijnt het vervolg op de ‘De Val’: De terugkeer. In dat deel zal moeten blijken of Walter zal slagen of falen. Ik kijk er nu al reikhalzend naar uit.

Uitstekend vertaald en een aanrader voor thriller fans
Het boek ‘De Val’ is weer eens een reminder waarom Baldacci ooit mijn liefde voor thrillers wakker maakte. Het is intens, vakkundig geschreven, verrassend gelaagd en bloedstollend wanneer het er echt toe doet. Walter Nash is een personage dat je niet snel vergeet. Dit soort verhalen slagen mede omdat de vertaling goed gedaan is. In dit geval is het vertaald door Jolanda te Lindert, die de sfeer met precies de goede woorden en zinsopbouw erin heeft weten te houden.

Een absolute aanrader voor Baldacci-fans, maar ook voor liefhebbers van psychologische spanning, en iedereen die houdt van thrillers die net even anders durven te zijn. Het perfecte boek om op een vrije dag in je favoriete stoel naar een andere wereld te verdwijnen.

Specificaties bij het boek ‘Ingesneeuwd’
Auteur: David Baldacci | Uitgever: A.W. Bruna Romans | Originele titel: Nash Falls | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Jiolanda te Lindert | Aantal bladzijden: 524 | ISBN 9789400519299

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.