Ik zal de wereld breken - Lex Noteboom

''Het is een goede vraag omdat die moordaanslag het begin is van al het leed dat hier onder de grond is geëindigd! Het begin van de Gideon-crisis.''

Met ietwat verhoogde verwachtingen begon ik aan de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ van auteur Lex Noteboom. Eerder las ik namelijk al het boek ‘De man met duizend gezichten’. Dit was zijn spannende debuut over een Nederlands gezin dat in de Kaukasus verstrikt raakt, wanneer een mysterieuze rebellenleider een opstand ontketent. Dat boek wist mij al aan de pagina’s te kluisteren. De vraag was dus vooral: kan zijn tweede thriller dat opnieuw?

Het antwoord is volmondig ja. Sterker nog: met ‘Ik zal de wereld breken’ laat Noteboom wat mij betreft zien dat hij een schrijver is die graag buiten de gebaande paden van het thrillergenre treedt. Juist door de ambitieuze opzet en gelaagdheid maken zijn verhalen indruk.

Hier gaat ‘Ik zal de wereld breken’ over
Vlak buiten Brussel ligt een verborgen begraafplaats met honderden identieke graven. Als je dichterbij komt, valt meteen op dat op elke steen dezelfde naam staat: T. Gideon. Keer op keer weer. Wie liggen daar begraven? En waarom hebben ze allemaal dezelfde naam?
Er zullen drie generaties nodig zijn om dat verhaal te vertellen. Om de moord waarmee het allemaal begint op te lossen en de crisis te bezweren die Europa decennia later op het randje van de afgrond zal brengen.

Een thriller die veel groter is dan één moord
‘Ik zal de wereld breken’ is absoluut geen standaard thriller die draait om één moord of om één dader. Direct vanaf de eerste bladzijde voel je als lezer al dat er iets niet klopt. Je weet uiteraard alleen nog niet precies wat. En juist dat vond ik zo ontzettend goed gedaan. De dreiging is voortdurend aanwezig, terwijl het grote mysterie zich langzaam ontvouwt. Daardoor bleef ik doorlezen. Simpelweg omdat ik wilde weten waar de auteur Lex Noteboom met dit verhaal naartoe wilde.

Filmisch, spannend en enorm beeldend
De schrijfstijl van Lex Noteboom is filmisch, vlot en meeslepend. De korte hoofdstukken, scherpe scènes en natuurlijke dialogen zorgen ervoor dat je het boek ‘Ik zal de wereld breken’ met zijn ruim 550 pagina’s verrassend snel uitleest. De spanning wordt goed vastgehouden zonder dat het verhaal langdradig wordt. Vooral de mysterieuze begraafplaats zag ik moeiteloos voor me. Noteboom schrijft zo beeldend dat scènes zich überhaupt bijna vanzelf in je hoofd afspelen.

Drie generaties vol geheimen
Wellicht zijn de personages uit de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ nog wel het meest indrukwekkend. Je volgt drie generaties, maar toch voelen zij nergens als losse schakels. Het zijn complexe mensen met hun eigen angsten, trauma’s, overtuigingen en geheimen. Niemand is simpelweg goed of slecht en daardoor ging ik als lezer voortdurend twijfelen over wie ik eigenlijk wel of niet kon vertrouwen.

Technologie die angstaanjagend dichtbij komt
Naast spanning bevat ‘Ik zal de wereld breken’ ook interessante thema’s, zoals identiteit, macht, manipulatie en technologie. Het toekomstbeeld dat Noteboom schetst, voelt soms akelig geloofwaardig aan. Juist daardoor is het meer dan alleen een spannende thriller. Het verhaal zet je ook aan het denken over de richting waar welke onze samenleving op zou kunnen gaan.

En dan die ontknoping! Zonder iets te verklappen, kan ik wel zeggen dat ik onder de indruk was van de manier waarop uiteindelijk alles samenkomt.

Een ambitieuze, originele en verslavende thriller
‘Ik zal de wereld breken’ is voor mij een ambitieuze, originele en bijzonder verslavende thriller. De schrijver Lex Noteboom combineert spanning met diepgang, sterke personages en actuele thema’s en weet ondertussen het tempo moeiteloos vast te houden. Net als bij zijn vorige boek heb ik weer genoten van een nagelbijtend spannend verhaal. Wat een boek!

Specificaties Ik zal de wereld breken
Auteur: Lex Noteboom | Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 556 | ISBN 9789400516946

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Schaduwzus - Tina N. Martin

''Elvira heeft nooit begrepen waarom het doodangst heet, wanneer je eigenlijk angst voor het leven voelt''

Na de thrillers Het appelmeisje en De dondermaker keek ik enorm uit naar ‘De Schaduwzus’, het derde deel rond rechercheur Idun Lind. Ik heb de vorige delen met veel plezier gelezen en was dan ook nieuwsgierig wat Tina N. Martin deze keer voor Idun in petto zou hebben. Toevallig las ik dit boek juist in een periode waarin het nieuws opnieuw vol stond met berichten over misstanden in de jeugdzorg. Daardoor kwam het thema van deze thriller bij mij wellicht wel extra hard binnen.

‘De Schaduwzus’ draait om een aangrijpende zaak
In ‘De Schaduwzus’ staat de verdwijning van Elvira Lind centraal. Drie jaar nadat ze spoorloos uit een jeugdzorginstelling verdween, valt ze tijdens een bruiloft van een kerktoren en overlijdt. Is ze gesprongen of werd ze geduwd? Idun Lind en haar collega’s beginnen aan een onderzoek waarin al snel blijkt dat achter de gesloten jeugdzorg een wereld schuilgaat van misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer bovendien nog een meisje blijkt te zijn verdwenen, wordt de zaak steeds grimmiger.

Een maatschappelijk onderwerp dat hard binnenkomt
Juist de keuze voor het onderwerp ‘de jeugdzorg’ vind ik sterk. Schrijfster Martin maakt van het maatschappelijke onderwerp geen losse boodschap die bovenop het verhaal ligt, maar verweeft het met een mysterie. En dat voelt helaas ook nog eens bijzonder actueel. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd meldde dit jaar dat jongeren in de gesloten jeugdzorg zich onvoldoende gehoord en betrokken voelen en dat vrijheidsbeperkende maatregelen nog te vaak worden toegepast. Die werkelijkheid maakt het thema van ‘De Schaduwzus’ extra confronterend.

Sterke personages en meerdere perspectieven
Ook de personages zijn een pluspunt.  Rechercheur Idun Lind krijgt in dit derde deel meer diepte. Daardoor wordt ze meer en meer een personages met emoties dan alleen maar een rechercheur die een zaak moet oplossen. Haar privéleven, relaties en twijfels krijgen meer ruimte. Daarnaast spelen Emma en haar tweelingzus Molly een belangrijke rol. Via hun verleden wordt langzaam duidelijk hoe gebeurtenissen uit een beschadigde jeugd later grote gevolgen kunnen hebben. Die verschillende perspectieven werken goed samen en maken ‘De Schaduwzus’ tot een boek waarbij je als lezer constant alert blijft.

De spanning blijft goed overeind
De spanningsopbouw is misschien wel de grootste kracht van het boek ‘De Schaduwzus’. Auteur Tina N. Martin geeft informatie gedoseerd prijs, waardoor je voortdurend vragen blijft houden. Korte hoofdstukken maken dat, de bijna vijfhonderd pagina’s, vlot doorlezen. Richting het einde neemt de spanning duidelijk toe en vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Ook een paar minpunten
Toch zijn er ook minpunten. Het middendeel van ‘De Schaduwzus’ vertraagt soms, doordat de schrijfster hierin uitgebreid de ruimte neemt voor uitweiding over de personages en hun achtergrond. Alleen is niet iedere verhaallijn even noodzakelijk voor het geheel. Hierdoor verlies je bij tijd en wijle toch even de concentratie om door te lezen. Ook zijn sommige scènes behoorlijk heftig en beeldend beschreven. Voor lezers die daar eventueel gevoelig voor zijn, zou dat wat te veel kunnen zijn. Het verhaal is spannend, maar naar het einde toe worden de versnelde acties wel wat chaotisch.

‘De Schaduwzus’ blijft nog wel even nazidderen
Maar voor mij wegen die kanttekeningen niet op tegen het leesplezier. ‘De Schaduwzus’ is een spannende, maatschappelijk betrokken Scandinavische thriller met sterke personages en een onderwerp dat helaas nog altijd pijnlijk actueel is. Auteur Tina N. Martin bewijst opnieuw dat spanning en maatschappelijke relevantie uitstekend kunnen samengaan. Een aanrader voor liefhebbers van Scandinavische thrillers en voor lezers die graag een verhaal lezen dat na het dichtslaan nog even blijft nazinderen.

Specificaties De Schaduwzus
Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sorgsystern | Vertaling: Mattijs Warbroek | Eerste uitgave 2023 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 477 | ISBN 9789400520035

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Dochter van de zee - Linda Wilgus

''Zwem...Kom naar huis...Er is niets onnatuurlijks aan de Bucca. Hij is de natuur zelf. Hij is een deel van de zee.''

Soms is een flaptekst al genoeg om je nieuwsgierigheid direct te wekken. Dat had ik direct bij het boek ‘Dochter van de zee’ van Linda Wilgus. De combinatie van een ruige kust, folklore en een mysterieuze afkomst sprak me meteen aan. Maar dat het verhaal uiteindelijk deze kant op zou gaan, had ik absoluut niet zien aankomen. Wat heb ik genoten van deze historische roman. Sterker nog, op sommige momenten deed het verhaal me zelfs een beetje denken aan Pirates of the Caribbean. Vanwege de avontuurlijke sfeer, de smokkelpraktijken, en de romantiek die als een rode draad door het verhaal lopen. Heerlijk leesvoer.

Hier gaat 'Dochter van de zee' over
Het verhaal van ‘Dochter van de zee’ speelt zich af aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall. De jonge weduwe Isabel keert terug naar het dorp waar ze als klein meisje aanspoelde en waar nog altijd het gerucht rondgaat dat ze de dochter van een zeegeest zou zijn. Wanneer ze betrokken raakt bij een groep smokkelaars en de gewonde kapitein Jack verzorgt, belandt ze in een wereld vol gevaar, geheimen en verboden gevoelens.

Linda Wilgus heeft een beeldende en boeiende schrijfstijl
Wat mij direct opviel tijdens het lezen, is de beeldende schrijfstijl. Auteur Linda Wilgus weet Cornwall en de zee werkelijk tot leven te brengen. Je hoort de golven tegen de rotsen slaan, voelt de zilte zeelucht en ziet de kleine vissersdorpen zo voor je. De omgeving vormt niet alleen het decor, maar is een onmisbaar onderdeel van het verhaal geworden. Juist die sfeervolle beschrijvingen zorgen ervoor dat je volledig terug de geschiedenis in wordt gezogen.

Sterke en ietwat mysterieuze personages
Ook de personages zijn een groot pluspunt. Isabel is een sterke hoofdpersoon die ondanks haar verdriet en onzekerheden langzaamaan toch haar eigen weg vindt. Ze maakt een geloofwaardige ontwikkeling door en groeit uit tot een vrouw die haar eigen keuzes durft te maken. Jack blijft aanvankelijk wat mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar zijn verleden. Ook de bijfiguren geven het verhaal kleur en laten zien hoe belangrijk gemeenschap en vooroordelen kunnen zijn in een klein dorp.

Spanning wordt goed opgebouwd, je blijft doorlezen
De spanningsopbouw is uitstekend. Steeds wanneer je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, volgt er een nieuwe ontwikkeling. Dat maakte ook dat ik door bleef lezen. Slechts halverwege zakt het tempo iets in doordat sommige beschrijvingen dan wat uitvoeriger zijn dan nodig. Gelukkig duurt dat niet lang en weet Linda Wilgus de spanning weer snel terug te brengen.

Een debuut zo goed geschreven vraagt om meer
Voor een debuut is de roman ‘Dochter van de zee’ bijzonder indrukwekkend te noemen. Het is een prachtige mix van historische fictie, avontuur, romantiek en een vleugje mystiek. Linda Wilgus heeft mij aangenaam verrast en ik hoop dat dit nog maar het begin is van een mooie schrijverscarrière. Wie houdt van historische romans met een sterke personages, een mysterieuze sfeer en een vleugje avontuur, kan dit boek met een gerust hart aan zijn of haar boekenlijst toevoegen.

Specificaties Dochter van de zee

Auteur: Linda Wilgus | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: The Sea Child | Vertaling: Monique Eggermont & Frouke van Es | Eerste uitgave 2026 | | Aantal bladzijden: 362 | ISBN 9789400518421

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Terugkeer - David Baldacci

                                ''Je mag letterlijk één fout maken''

De auteur David Baldacci behoort al jarenlang tot mijn favoriete thrillerauteurs. Sinds zijn debuut in 1996 met het boek ‘Het recht van de macht’ heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 150 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht en eerlijk gezegd verbaast me dat niets. Ik heb in de loop der jaren heel wat van zijn stand-alones en series gelezen. De ene thriller vond ik beter dan de andere, maar af en toe zat er ook een boek tussen dat mij iets minder wist te raken. Dat hoort nu eenmaal bij een schrijver met zo'n enorme productie. De thriller ‘De terugkeer’, het tweede deel in de Nash-serie, behoort wat mij betreft echter, zonder enige twijfel, tot zijn allerbeste werk.

Hier gaat ‘De Terugkeer’ over
Walter Nash is alles kwijtgeraakt. Ooit leidde hij een rustig leven met een vrouw, een dochter en een goede baan, totdat de FBI hem dwong te infiltreren in het criminele imperium van Victoria Steers. Zijn dekmantel stortte in, hij verloor zijn gezin, moest onderduiken en kreeg een compleet nieuwe identiteit. Na jaren van intensieve training is de vriendelijke Walter veranderd in een man met uitzonderlijke vaardigheden. Nu is het moment aangebroken om terug te keren, en af te rekenen met de vrouw die zijn leven verwoestte. Maar niets blijkt zo eenvoudig als het lijkt. Hoe dichter Nash bij Victoria komt, hoe ingewikkelder de waarheid wordt.

Het verhaal is geloofwaardig neergezet
Vanaf de eerste bladzijde grijpt Baldacci je stevig vast. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en iedere nieuwe ontwikkeling roept weer nieuwe vragen op. Hij neemt de tijd om het verhaal geloofwaardig neer te zetten, zonder dat het tempo ook maar één moment inzakt. Juist dat maakt het boek ‘De terugkeer’ is verslavend, stoppen met lezen is geen optie. Ook denk je regelmatig te weten waar het verhaal naartoe gaat, maar Baldacci weet je telkens weer op het verkeerde been te zetten.

Nash is geen actieheld, maar een gedreven personage door schuld en verdriet
Walter Nash is bovendien een bijzonder sterk hoofdpersonage. Hij is geen onoverwinnelijke actieheld, maar een man die alles heeft verloren en gedreven wordt door verdriet, schuldgevoel en de hoop ooit iets van zijn oude leven terug te winnen. Dat maakt hem menselijk en geloofwaardig. Ook Victoria Steers is veel meer dan een standaard slecht personage. Haar intelligentie en onvoorspelbaarheid zorgen ervoor dat de onderlinge confrontaties voortdurend onder hoogspanning staan.

David Baldacci heeft een hele toegankelijke schrijfstijl
Wat ik altijd waardeer aan David Baldacci is zijn toegankelijke schrijfstijl. Hij schrijft beeldend, vlot en zonder overbodige omwegen. De relatief korte hoofdstukken en de vele cliffhangers maken dat je met een sneltreinvaart door het boek heen vliegt.

Een einde vol verassingen en een verhaal wat overtuigend samen komt
En dan is er nog het eindplot. Zonder ook maar iets te verklappen kan ik zeggen dat Baldacci opnieuw laat zien waarom hij al decennialang tot de absolute top van het thrillergenre behoort. De ontknoping zit vol verrassingen, maar voelt tegelijkertijd logisch en zorgvuldig opgebouwd aan. Alle verhaallijnen komen overtuigend samen en laten je met een voldaan gevoel de laatste bladzijde omslaan.

Is er dan helemaal geen minpunt aan het boek ‘De Terugkeer’? Misschien heel klein: sommige actiescènes zijn behoorlijk spectaculair en maken het af en toe een beetje ongeloofwaardig. Maar eerlijk gezegd stoorde mij dat nauwelijks, omdat het verhaal zo sterk in elkaar zit.

'De Terugkeer' is boek wat absoluut op je leeslijst gezet moet worden
‘De terugkeer’ is een razend spannende thriller met sterke personages, een ijzersterke spanningsboog en een finale die je niet snel vergeet. Voor mij is dit zonder twijfel een van de beste boeken die David Baldacci de afgelopen jaren heeft geschreven. Ben je liefhebber van intelligente actiethrillers vol spanning, verrassingen en emotie? Dan mag ‘De terugkeer’ absoluut niet ontbreken op je leeslijst.

Specificaties bij het boek ‘De Terugkeer’
Auteur: David Baldacci| Originele titel: Hope RisesUitgeverij: A.W.Bruna | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Jolanda te Lindert | ISBN 9789400519725

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Trillers voor het recensie-exemplaar.

Zij had het kunnen zijn - Lisa Jewell

''Door trauma's kun je verlamd raken, op een bepaalde plek blijven zitten. Je denkt dat je het achter je hebt gelaten, maar dat is niet waar. Je zit nog steeds daar, vastgeketend en met alle herinneringen.''

Lisa Jewell is zo een auteur waarvan ik zonder te aarzelen elk nieuw boek oppak. Inmiddels heb ik al haar thrillers gelezen. De ene keer was ik laaiend enthousiast, de andere keer iets minder. Zo vond ik bijvoorbeeld de thriller Niets is waar niet zo heel sterk. Goed geschreven, absoluut, maar het wist mij niet volledig te overtuigen. Daarom begon ik aan ‘Zij had het kunnen zijn’ met gezonde nieuwsgierigheid en de vraag: weet Lisa Jewell me opnieuw compleet in haar greep te krijgen? Het antwoord is een volmondig ja.

Hier gaat het boek over
Jane Trevally, gescheiden en enigszins verloren, gaat met een date mee naar zijn afgelegen huis. Ze hoort een gil en een klap – abrupt besluit ze te vluchten. Vijfentwintig jaar later staat ze opnieuw voor darzelfde huis. Nu om een hondje terug te brengen, dat vlak bij haar huis gevonden is. Een glimp van een gebroken uitziende vrouw achter het raam zet Jane aan tot een zoektocht naar de geheimen van dit huis. Geheimen die gruwelijker blijken dan ze had kunnen vermoeden. En steeds dringt dezelfde gedachte op: Zij had het kunnen zijn.

Elk hoofdstuk heeft wel een soort van cliffhanger, je blijft doorlezen
Vanaf de eerste pagina zet schrijfster Lisa Jewell meteen de toon. Als geen ander beheerst zij de kunst van de spanningsopbouw. Ze gooit niet direct alle kaarten op tafel, maar strooit subtiele aanwijzingen door het verhaal. Elk hoofdstuk eindigt met net genoeg informatie om toch nog één hoofdstuk te willen doorlezen. Voor je het weet ben je weer tientallen bladzijden verder. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar vooral in het gevoel dat er iets niet klopt. Dat sluimerende ongemak maakt de psychologische thriller ‘Zij had het kunnen zijn’ dan ook zo ontzettend sterk.

Verschillende perspectieven maken het verhaal rijker
Ook de personages uit het verhaal van ‘Zij had het kunnen zijn’ verdienen een groot compliment. Jane is een geloofwaardige hoofdpersoon met een verleden dat haar gevormd heeft. Ze is kwetsbaar, maar tegelijkertijd vastberaden. Daarnaast maken de verschillende perspectieven het verhaal rijker. Iedereen lijkt iets achter te houden en juist daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan ieders motieven. Lisa Jewell weet haar personages zoveel diepgang te geven dat je niet alleen wilt weten wat er is gebeurd, maar ook waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Bijna helemaal perfect
Wat ik bovendien erg knap vind, is dat het verhaal meerdere tijdlijnen combineert zonder verwarrend te worden. Langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Iedere onthulling roept weer nieuwe vragen op en precies dat maakt het onmogelijk om het boek ‘Zij had het kunnen zijn’ weg te leggen.

Is er dan helemaal geen minpunt? Heel eerlijk gezegd wel. Richting het einde vond ik dat sommige ontwikkelingen iets sneller werden afgehandeld dan nodig. Na zo een zorgvuldig opgebouwde spanning had ik graag gezien dat bepaalde scènes nog iets meer ruimte hadden kregen. Dat doet echter nauwelijks iets af aan het leesplezier.

Is dit de thriller van het jaar? In ieder geval zal het hoog scoren!
Kan ‘Zij had het kunnen zijn’ de thriller van het jaar worden? Wat mij betreft maakt het boek daar absoluut kans op. Lisa Jewell laat opnieuw zien waarom ze wereldwijd zo geliefd is. Ze combineert psychologische spanning met sterke personages, een intrigerend mysterie en een verhaal dat je nog telkens bezig weet te houden.

Voor mij behoort ‘Zij had het kunnen zijn’ zonder twijfel tot een van haar beste thrillers. Het scoorde bij mij ontzettend hoog en het zou me niet verbazen als dit boek straks op heel veel favorietenlijstjes verschijnt. Ben je liefhebber van psychologische thrillers vol geheimen, spanning en onverwachte wendingen? Dan mag je deze absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Zij had het kunnen zijn’
Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: It Could Have Been Her | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden:  | ISBN 9789400520134

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een razende storm - Ann Cleeves

''De man kwam in Greystone aanwaaien tijdens het hoogtepunt van een septemberstorm. Zo ging het verhaal tenminste. Opeens was hij er...''

Na het indrukwekkende De roep terug en De schreeuw van de reiger keert Ann Cleeves terug met het boek ‘Een razende storm’. Het derde deel in de North Devon-serie, rondom rechercheur Matthew Venn. Wat mij betreft bewijst Cleeves hiermee wederom waarom ze tot de absolute top van de Britse thrillerauteurs behoort. Dit is zo een thriller die je langzaam, maar wel onverbiddelijk, het verhaal in trekt, om je vervolgens achter te laten met een ontknoping die zelfs de meest ervaren thrillerlezer zal verrassen. Dat krachtige einde wordt ook internationaal geroemd.

Hier gaat ‘Een razende storm over’
Wanneer Jeremy Rosco, zeiler, avonturier en lokale legende, tijdens een herfststorm opduikt in Greystone – Devon – zijn de inwoners enthousiast dat ze een beroemdheid in hun midden hebben. Niemand kijkt ervan op als Rosco net zo plotseling weer verdwijnt. Zo is hij nu eenmaal. Totdat een reddingsteam, tijdens een zware storm, Jeremy’s lichaam vindt in een rubberboot, die voor anker ligt bij het mysterieuze Scully Bay.

Greystone, een gesloten gemeenschap vol geheimen en bijgeloof, is geen onbekend terrein voor inspecteur Matthew Venn. Als kind was hij een van hen. Maar als er nog een slachtoffer valt en het dorp door een storm van de buitenwereld wordt afgesloten, moet Venn niet alleen de waarheid zien te vinden, maar ook vrezen voor zijn eigen leven.

Een beklemmende sfeer vanaf de eerste pagina
De geïsoleerde setting in het verhaal van ‘Een razende storm’ zorgt voor een heerlijk beklemmende sfeer, waarin niemand volledig te vertrouwen lijkt. Schrijfster Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om het verhaal op te bouwen. Verwacht dus geen thriller vol explosieve actiescènes, maar een echte slowburn waarin spanning langzaam onder je huid begint te kruipen. Juist doordat iedere aanwijzing zorgvuldig wordt gedoseerd, blijf je als lezer voortdurend alert. Bij ieder nieuw hoofdstuk veranderde mijn verdenking weer van personage.

Matthew Venn blijft een van mijn favoriete rechercheurs
Wat deze serie voor mij zo sterk maakt, zijn de personages. Rechercheur Matthew Venn is geen stereotype speurder. Zijn verleden binnen de gesloten geloofsgemeenschap in Devon blijft hem achtervolgen en geeft hem een geloofwaardige kwetsbaarheid. Ook zijn collega's, Jen Rafferty en Ross May, krijgen opnieuw voldoende de ruimte om zich verder te ontwikkelen. Hierdoor draait het verhaal van ‘Een zware storm’ niet alleen maar om de moordzaak, maar ook om de mensen die haar proberen op te lossen.

Een meesterlijk plot
Waar schrijfster Ann Cleeves misschien wel het meest in uitblinkt, is het bedenken van ingenieuze plots. Ook in ‘Een razende storm’ weet ze alle losse draadjes uiteindelijk op een zeer indrukwekkende wijze samen te brengen. Ik dacht meerdere keren dat ik wist hoe het in elkaar zat, maar iedere keer wist Cleeves me toch weer op het verkeerde been te zetten. De uiteindelijke ontknoping zag ik dan ook totaal niet aankomen. Knap staaltje werk!

Een klein minpunt
Mijn enige kleine minpunt is het tempo aan het begin van het boek. Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om de personages en de gemeenschap te beschrijven. Persoonlijk vond ik dat passen bij het verhaal van ‘Een razende storm’, maar lezers die graag direct volop actie willen, zullen iets meer geduld moeten hebben.

Een razende storm is een thriller van hoog niveau
‘Een razende storm’ is opnieuw een ijzersterke toevoeging aan de North Devon-serie. De combinatie van een sfeervolle setting, gelaagde personages, een zorgvuldig opgebouwde spanning en een verbluffend plot maakt ook dit boek tot een thriller van hoog niveau. Ann Cleeves laat opnieuw zien waarom haar boeken wereldwijd zo geliefd zijn.

Ben je liefhebber van intelligente, karakter gedreven thrillers waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en de ontknoping je compleet verrast? Dan mag je ‘Een razende storm’, maar eigenlijk ook de andere delen, absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Een razende storm’
Auteur: Ann Cleeves| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Valérie Janssen | Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400519688

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Hoe lees ik een film? - Lidewijde Paris

 

''Veel mensen denken dat films voor een groot deel intuïtief tot stand komen...toch is dat niet waar...je kunt het een beetje vergelijken met de mythe van de - al dan niet goddelijke - inspiratie bij het schrijven van een roman...het komt niet uit de lucht vallen, die zijn voor de beste timing uitentreuren geoefend.''

Een bijzondere kennismaking

Naast het lezen en recenseren van boeken review ik met veel plezier ook films voor MamaScrapelle.nl. Bij de prachtige film A Sad and Beautiful World raakte ik in gesprek met Lidewijde Paris. Tijdens dat leuke gesprek, wat uiteraard ging over boeken en films, bood zij mij aan haar boek ‘Hoe lees ik een film?’, te lezen en te recenseren.

Dat vond ik een ontzettend lief gebaar. Toch wil ik meteen duidelijk maken dat dit geen enkele invloed heeft gehad op mijn mening. Een recensie schrijf ik altijd eerlijk en op basis van mijn eigen leeservaring. En die ervaring was bijzonder positief. Lang verhaal kort: ‘Hoe lees ik een film?’ is een interessant, inspirerend en toegankelijk geschreven boek, dat ik iedere filmliefhebber kan aanbevelen.

Hier gaat 'Hoe lees ik een film?' over

Iedereen die weleens een presentatie heeft gegeven kent het gezegde: ''Één beeld zegt meer dan duizend woorden.'' Een foto of een tekening kan snel en helder iets uitleggen. Maar bij films, een doorlopende vertoning van beelden gaat die vlieger niet altijd op. Elke film is een verhaal, maar via beeld en geluid wordt vaak meer dan alleen dat verhaal verteld.

Lidewijde Paris laat in 'Hoe lees ik een film? zien hoe films werken. Scénes uit verschillende films worden op onderwerp naast elkaar besproken. Paris laat zien wat een film veronderstelt en wat je als kijker zelf moet uitvogelen. Maar ook hoe dat een film kan maken of breken. Natuurlijk is er volop aandacht voor die onderdelen waarin een film net zo werkt als een roman - denk aan metaforen, het effect van herhalingen - of juist uniek anders is. Wat doet de camera, wat vertelt de muziek ons? 

Een goed verhaal heeft niet alleen gebeurtenissen maar structuur, perspectief, motieven en symboliek

In ‘Hoe lees ik een film?’ laat Lidewijde Paris zien dat films op veel manieren hetzelfde werken als boeken. Een goed verhaal bestaat niet alleen uit gebeurtenissen, maar ook uit structuur, perspectief, motieven, symboliek, spanning en zorgvuldig geplaatste details. Die onderdelen verdienen net zoveel aandacht wanneer je naar een film kijkt of wanneer je een boek leest.

Juist dat vond ik zo sterk aan dit boek. Je leert niet alleen anders naar films kijken, maar ook beter begrijpen waarom een scène al dan niet werkt, waarom een personage je raakt of waarom bijvoorbeeld een einde zoveel indruk kan maken.

Een goede film is als een puzzel

Een van de mooiste inzichten die ik kreeg uit het boek ‘Hoe lees ik een film?’, is dat een goede film eigenlijk net zoals een puzzel is. Niet alles hoeft direct duidelijk te zijn. Een film mag vragen oproepen, nieuwsgierig maken en de kijker uitdagen om zelf verbanden te leggen.
Sinds ik dit boek heb gelezen, merk ik dat ik tijdens het kijken veel bewuster let op kleine details. Daardoor vallen er steeds meer stukjes op hun plek en dat maakt een filmbeleving alleen maar rijker.

Veel voorbeelden uit bekende én minder bekende films

Lidewijde Paris gebruikt ontzettend veel voorbeelden uit zowel bekende als minder bekende films. Daardoor blijft de theorie levendig en herkenbaar. Regelmatig betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘Die film wil ik eigenlijk wel eens opnieuw zien’. Of juist: ‘’Die titel zet ik meteen op mijn kijklijst’’. Dat maakt het boek ‘Hoe lees ik een film’ niet alleen leerzaam, maar ook ontzettend inspirerend.
Dankzij Lidewijde Paris heb ik nu een net zo lange 'wil ik nog zien' lijst, dan dat ik een 'wil ik nog lezen' lijst heb.

Pluspunten van Hoe lees ik een film?

Even op een rijtje waarom ik zo enthousiast ben over het boek ‘Hoe lees ik een film?’:

• Een toegankelijke en enthousiaste schrijfstijl;
• Veel kennis zonder ingewikkeld of belerend te worden;
• Heldere uitleg over hoe films zijn opgebouwd;
• Volop aandacht voor elementen die in films net zo belangrijk zijn als in boeken;
• Veel voorbeelden uit verschillende genres;
• Inspiratie om films opnieuw of juist voor het eerst te bekijken;
• Geschikt voor zowel beginnende als ervaren filmliefhebbers.

Een klein minpunt

Het enige minpuntje vond ik de hoeveelheid aan informatie. Er zit zoveel in dit boek dat je het waarschijnlijk niet in één keer uitleest. Tenminste, dat deed ik niet. En dat hoeft ook niet.
Ik las steeds een paar hoofdstukken, legde het boek even weg en pakte het later weer op. Eigenlijk werkte dat verrassend goed. Door het aanstekelijke enthousiasme van Lidewijde Paris en haar enorme kennis, bleef ik nieuwsgierig en had ik telkens zin om toch weer verder te lezen in ‘Hoe lees ik een film?’

Nu ook benieuwd naar Hoe lees ik?

Eerder schreef Lidewijde Paris ook al andere boeken, waaronder het boek ‘Hoe lees ik?’. Daar ben ik nu ook wel erg nieuwsgierig naar geworden. Een boekenworm zoals ik kan dat natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan. Als dat net zo toegankelijk, enthousiast en leerzaam geschreven is als ‘Hoe lees ik een film?’, dan weet ik zeker dat ook dat een plek op mijn boekenplank verdient.

Auteur Lidewijde Paris begon in 2018 in twee filmhuizen met het programma 'Hoe lees ik een film'? Hierbij bespreekt ze maandelijks, met haar publiek, actuele films na. Inmiddels doet ze dat in vier grote steden, waaronder Amsterdam waar ik haar ontmoette. Hiernaast bespreekt ze ook boeken voor Nieuwsweekend, geeft ze lezingen, cursussen, schrijftrainingen en interviewt ze auteurs.

Eindconclusie

Wil je graag je belevingswereld voor het filmkijken vergroten en films met andere ogen gaat bekijken? Dan is ‘Hoe lees ik een film?’ absoluut een aanrader. Het laat zien hoeveel er schuilgaat achter een goede film en hoe leuk het is om die lagen naderhand zelf ook te ontdekken.
‘Hoe lees ik een film?’ is geen boek dat je na het uitlezen weer in de kast zet. Het is juist een boek waar je regelmatig even naar teruggrijpt. Om iets op te zoeken, een hoofdstuk opnieuw te lezen of jezelf voor te bereiden op een filmavond.

Voor mij is ‘Hoe lees ik een film?’ een absolute must-read voor iedere filmliefhebber. Dankzij het enthousiasme, de deskundigheid en de aanstekelijke liefde voor verhalen van Lidewijde Paris kijk ik films voortaan met nóg meer aandacht en plezier. Uiteraard is het ook een fantastisch cadeau om aan een filmfanaat te geven.

Specificaties bij het boek ‘Hoe lees ik een film?
Auteur: Lidewijde paris| Uitgeverij: Meulenhoff.nl| Eerste uitgave: 2026 | | Aantal bladzijden: 414 | ISBN 9789089683380 | E-book 9789402326048

Met dank aan uitgeverij Meulenhoff.nl en Lidewijde Paris voor het recensie-exemplaar.

How to write a lovestory - Catherine Walsh

 

‘’Ik heb geen schrijversblock. Ik heb een overleden vader en stapels rekeningen die ik moet betalen. Ik heb een levensblok.’’

Catherine Walsh liet al eerder zien dat zij met haar feelgoodromans heerlijke verhalen kan schrijven. Vooral haar kerstboeken heb ik echt met ontzettend veel plezier gelezen. Je weet bij een feelgood natuurlijk ergens wel hoe het verhaal uiteindelijk ongeveer zal eindigen, maar Walsh heeft iets wat niet iedere auteur beheerst. Ze weet namelijk voldoende kleine twists, onverwachte momenten en grappige situaties toe te voegen waardoor je af en toe toch weer op het verkeerde been wordt gezet. En precies dat gevoel had ik ook weer tijdens het lezen van ‘How to Write a Love Story’.

Hier gaat het boek over
Ciara Sheridan erft van haar vader drie dingen: een verwaarloosd landgoed aan de Ierse kust, het idee voor het laatste deel van zijn succesvolle fantasyserie, en zijn gigantische writer’s block. Alsof dat nog niet genoeg is. Stuurt de New Yorkse uitgever van haar vader de veelbelovende redacteur Sam Avery naar Ierland. Een Frank Sheridan-superfan die de opdracht heeft het langverwachte slotdeel af te maken.
Met Sams rode pen in de aanslag en een genadeloze deadline in zicht, moeten Chiara en Sam hun gekibbel en onderlinge irritaties opzijzetten om samen het manuscript af te ronden. Terwijl de zomerse temperaturen stijgen, loopt ook de spanning tussen hen op. Wordt hun eigen liefdesverhaal de onverwachte plotwending?

Soms zijn er boeken die voelen als een warme deken en tegelijkertijd ook zo gemakkelijk doorlezen. Je betrapt jezelf er dan op dat je alweer vijftig bladzijden verder bent, zonder dat je het doorhad. ‘How to write a lovestory’ is zo een boek.

Dit boek is meer dan zo maar een liefdesverhaal
Wat ik ontzettend leuk vind aan ‘How to write a lovestory’, is dat dit niet alleen maar een liefdesverhaal is. Onder de romantiek schuilt namelijk nog veel meer. Het verhaal gaat ook over verlies, onzekerheid, verwachtingen en de vraag hoe je jezelf terugvindt wanneer je denkt dat je jezelf bent kwijtgeraakt. Vooral Ciara vond ik daardoor een sterk personage. Ze voelt levensecht. Ze twijfelt, maakt fouten en probeert haar weg te vinden tussen verdriet en verwachtingen in. Sam vormt daarnaast een heerlijk tegengewicht. Zijn enthousiasme, humor, en soms wat onhandige charme, maken hem ontzettend leuk om te volgen. Verschillende lezers noemen juist de chemie en de humor tussen hen beide een van de sterkste onderdelen van het verhaal. Hier en daar had ik sommige bij personages wel graag iets meer uitgewerkt gezien. Maar dat doet weinig af aan het leesplezier

Catherine Wals heeft een luchtige, grappige en toegankelijke schrijfstijl
Ook de schrijfstijl van Catherine Walsh is een groot pluspunt. Ze schrijft luchtig, grappig en ontzettend toegankelijk. Haar dialogen lezen vlot en voelen nergens overdreven aan. Er zit bovendien een goed tempo in het verhaal.
Daarnaast speelt de Ierse setting een belangrijke rol. De schrijfster Catherine Walsh heeft het bijzondere talent om locaties zo te beschrijven dat je spontaan je koffers wilt gaan inpakken. De kust, het oude huis en de kleine gemeenschap voelen warm en levendig aan.

Deze uitgave is echt een plaatje!
En dan moet ik ook echt nog iets zeggen over de speciale uitgave van het boek ‘How to write a lovestory’. Wat een plaatje!
De prachtige editie met de gekleurde bladzijden rondom maakt het boek cadeautje op zichzelf. Natuurlijk draait het uiteindelijk om het verhaal. Maar eerlijk is eerlijk: soms maakt een mooie uitgave de hele leeservaring nog fijner. Dit is een boek dat je niet alleen wilt lezen, maar ook graag in je boekenkast wilt zetten.

Een warm, grappig verhaal vol leuke personages
‘How to Write a Love Story’ is een warme, grappige en liefdevolle feelgoodroman. Het bewijs waarom Catherine Walsh inmiddels tot een van mijn vaste auteurs behoort. Een verhaal vol humor, fijne personages en precies genoeg verrassingen om je steeds weer verder te laten lezen.

Specificaties bij het boek ‘How to write a lovestory’
Auteur: Catherine Walsh| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden: 330 | ISBN 9789400518094

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Mientje, een poes met straatvrees - Sanne Vogel

''Ik slaap veel de laatste jaren, ik kan het niet helpen. Ik ben gewoon vaak moe. Het liefst tegen hem aan. Dat wil zeggen, wanneer hij thuis is...soms is hij hele dagen weg.''

Boeken met katten in de hoofdrol zijn er al in vele getalen. Ook ik las er al diverse, zoals bijvoorbeeld ‘Frankie’ of ‘Het kattencafé aan het einde van de wereld’. Heerlijke verhalen om helemaal in weg te kruipen. Vol met liefde, zorgen en humor. Uiteraard ook met herkenbare kattenstreken en personages waar je meteen een zwak voor krijgt. Maar het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ ervaarde ik toch net even anders. Dit boek raakte me dieper dan die andere boeken deden. In de recensie hieronder lees je waarom.

Hier gaat het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ over
Mientje is niet zomaar een kat. Ze heeft straatvrees en leeft al haar hele leven met allerlei angsten. Vanuit haar veilige plek observeert ze de wereld om haar heen. Ze wacht op haar beste vriend kat ‘Meneertje’. Hij is juist de complete tegenpool van haar en gaat zonder moeite nieuwe avonturen aan. Ondertussen verandert er thuis van alles. Er komt een nieuwe kitten en een mensentweeling zorgt voor extra drukte. Langzaamaan voelt Mientje haar veilige wereld verschuiven. Wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt, wordt ze gedwongen om dingen onder ogen te komen die ze het liefst zou vermijden.

Alsof auteur Sanne Vogel zo in het hoofd van de kat kon kruipen
Het boek ‘Mientje’ is zo anders doordat auteur Sanne Vogel iets heel bijzonders doet. Ze schrijft niet zomaar een verhaal over een kat. Het lijkt namelijk wel of je als lezer daadwerkelijk echt even in het hoofd van een kat verblijft. Dat klinkt natuurlijk raar als ik het zo schrijf, maar tijdens het lezen ervaarde ik dat wel echt zo. Alsof je constant op de rug van de kat zit en op die manier alles voelt en ervaart.

Het boek ‘Mientje’ is na ‘Meneertje’ de tweede kattenroman van Sanne Vogel en dit keer draait alles om het leven van poes Mientje. Waar kat Meneertje vooral nieuwsgierig en avontuurlijk is, heeft poes Mientje een heel andere kijk op de wereld. En juist dat maakt dit verhaal zo verrassend.

De seizoenen weerspiegelen ook de emoties van ‘Mientje’
Het boek ‘Mientje’ is opgedeeld in seizoenen, iets wat ik ontzettend goed gevonden vond. De seizoenen geven niet alleen structuur aan het verhaal, maar weerspiegelen ook subtiel de veranderingen die plaatsvinden in Mientjes leven en haar gevoelens. Daarnaast is het boek voorzien van prachtige illustraties die de warme sfeer nog verder weten te versterken. Ze voegen echt iets toe aan de beleving en maken het geheel nog persoonlijker en intiemer.

Zware thema’s en onderwerpen worden liefdevol verpakt
In eerste instantie lijk het boek ‘Mientje’ misschien wel een gewoon kattenverhaal. Maar niets is minder waar, want het vertelt tussen de regels door zoveel meer. Het gaat over liefde, angst, verlies en de moed om kleine stappen te zetten wanneer alles spannend voelt. En dat is allemaal op een hele knappe, liefdevolle en subtiele manier omschreven.

Want ondanks dat het boek ‘Mientje’ thema’s aanhaalt zoals ziekte, rouw en psychische problemen, voelt het nergens zwaar of somber aan. Sanne Vogel weet deze zware onderwerpen juist luchtig en toegankelijk te brengen. Ze verpakt ze in kleine observaties, grappige situaties en omarmt ze met heel veel warmte. Daardoor voel je de emotie wel degelijk maar word je er, als lezer, nooit door overspoeld.

Wat een geweldig personage is Mientje!
En dan natuurlijk poes ‘Mientje’ zelf. Wat een geweldig personage! Al direct vanaf de eerste bladzijde had ik een zwak voor haar. Ze is onzeker, voorzichtig en denkt (te) veel na. Maar juist daardoor voelt ze zo echt. Iedereen herkent wel van die momenten waarop iets buiten je veilige grenzen heel spannend aanvoelt. De straatvrees van ‘Mientje’ staat model voor die gevoelens die voor ons als lezer zo herkenbaar zijn. Natuurlijk niet letterlijk straatvrees zoals bij poes Mientje, maar haar gevoelens staan symbool voor al die andere emoties, die wij als lezers zouden kunnen herkennen.

Ook de andere personages zorgen voor veel warmte in het verhaal. Kat ‘Meneertje’ blijft heerlijk eigenwijs en avontuurlijk, terwijl de andere dieren en mensen in huis samen een levendige, soms chaotische maar vooral liefdevolle wereld vormen.

Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl
Daarnaast leest het boek ‘Mientje’ ontzettend prettig. Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl. Nergens probeert ze emoties groter te maken dan nodig is. Een blik, een geluid, een geur of een klein gebaar, dat ze aan haar verhaal toevoegt blijkt vaak al voldoende.

Elke lezer zal ‘Mientje’ voor altijd in zijn/haar hart sluiten
Mientje is een enorm geestig en hartverwarmend boek over de wereld vanuit het perspectief van een kat dat de lezer echt weet te raken. Sterker nog: zelfs als je niet van katten houdt, durf ik bijna te zeggen dat poes Mientje je hart alsnog weet te veroveren
En ergens tussen al die zachte poezenpootjes, kattengedachten en kleine spinmomentjes in kroop Mientje, onverwacht, ook een beetje mijn hartje binnen.

Specificaties bij het boek ‘Mientje
Auteur: Sanne Vogel| Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 216 | ISBN 9789026372001 | E-book 9789026372018

Met dank aan uitgeverij Ambo|Anthos voor het recensie-exemplaar.

In de schaduw van de Etna - Critina Cassa Scalia

 

                            ''Moordenaars doen niet aan weekend''

Als ik op vakantie ga vind ik het altijd leuk om een boek te lezen uit het land waar ik naartoe ga. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat je al een beetje in de sfeer komt voordat je überhaupt je koffers hebt gepakt. Omdat Italië al jaren mijn favoriete zomerbestemming is, kom ik regelmatig uit bij Italiaanse auteurs. Zo maakte ik enige tijd geleden kennis met de boeken van Cristina Cassa Scala, via haar eerste deel Zwart zand. Inmiddels ben ik groot fan van deze serie geworden. Sterker nog: het tweede deel, De nachtvissers, vind ik tot nu toe zelfs het allerbeste. En het goede nieuws? In Italië zijn inmiddels al tien delen verschenen, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen.

Hier gaat het boek ‘In de schaduw van de Etna’ over
Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in zijn hart geschoten. Er zijn geen getuigen, en er is geen enkel wapen of spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw gevonden wordt. De twee blijken elkaar gekend te hebben.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt gedoofd zijn.

Opnieuw weet schrijfster Cristina Cassar Scalia te verassen
Met ‘In de schaduw van de Etna’ levert schrijfster Cristina Cassar Scalia opnieuw een bijzonder sterke thriller af. Net als in de eerdere delen speelt het verhaal zich af op Sicilië, waar inspecteur Vanina Guarrasi wederom wordt geconfronteerd met een ingewikkelde zaak. Wat begint als een onderzoek naar een verdachte situatie, groeit al snel uit tot een verhaal waarin familiebanden, macht, geheimen en de Siciliaanse samenleving een belangrijke rol spelen.

Op elke bladzijde is er wel een nieuwe ontwikkeling
Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is dat er werkelijk op bijna iedere pagina iets gebeurt. Veel thrillers hebben momenten waarop het verhaal even stilvalt, maar daar lijkt Cristina Cassar Scalia nauwelijks last van te hebben. Zodra je denkt dat je begrijpt waar het verhaal naartoe gaat, introduceert ze weer een nieuw element, een onverwachte ontwikkeling of een intrigerend detail. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je steeds verder lezen. Het boek wegleggen is dan ook bijna geen optie.

Scalia heeft een beeldende schrijfstijl met een prettig leestempo
De schrijfstijl speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Cassar Scalia schrijft toegankelijk, beeldend en met een prettig tempo. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Het voelt nergens geforceerd aan; alles lijkt op een natuurlijke manier voort te vloeien uit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen.

Het hoofdpersonage is interessant en zie je groeien door de delen heen
Een ander sterk punt van deze serie zijn de personages. Vooral hoofdpersoon Giovanna Guarrasi blijft zich ontwikkelen. Inmiddels zijn we meerdere delen onderweg en dat merk je. Ze groeit als rechercheur, maar ook als mens. Haar persoonlijke leven, twijfels en keuzes krijgen voldoende aandacht zonder dat het ten koste gaat van de spanning van het hoofdverhaal. Juist die combinatie maakt haar een geloofwaardig en interessant personage.

Ook de bijfiguren zijn zorgvuldig uitgewerkt. Door de verschillende terugkerende personages voelt de serie steeds meer als een wereld waarin je als lezer thuiskomt. Dat maakt elk nieuw deel extra aantrekkelijk.

Sicilië is in dit verhaal wederom veel meer dan slechts een decor
Daarnaast verdient de sfeer een groot compliment. Sicilië is veel meer dan alleen een decor. De auteur weet de warmte, de cultuur, de geuren en de prachtige landschappen haast tastbaar te maken. Tegelijkertijd laat ze ook de minder mooie kanten van het eiland zien: corruptie, sociale spanningen en ingewikkelde familieverhoudingen. Daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.
De thema's die aan bod komen zijn divers. Macht, loyaliteit, familie, rechtvaardigheid en de invloed van het verleden spelen allemaal een rol. Dat maakt ‘In de schaduw van de Etna’ meer dan alleen een spannende thriller; het biedt ook een inkijkje in de Siciliaanse maatschappij.

Wel veel personages maar een mooi overzicht aan het begin van het boek

Zijn er ook minpunten? Een klein puntje misschien. Omdat er veel personages en verhaallijnen voorkomen, kan het voor nieuwe lezers soms even duren voordat iedereen op zijn plek valt. Zeker als je niet eerder een deel uit de serie hebt gelezen. Daarnaast zijn sommige ontwikkelingen misschien iets minder verrassend voor doorgewinterde thrillerlezers. Voorin het boek van ‘In de schaduw van de Etna’ staat overigens wel een mooi overzicht van de personages. Maar dat is slechts kleine kanttekeningen bij een verder bijzonder sterk boek.

‘In de schaduw van de Etna’ is opnieuw een meeslepende, sfeervolle en uitstekend opgebouwde thriller, die laat zien waarom deze serie zo populair is. Voor liefhebbers van Italiaanse thrillers, sterke personages en verhalen die je geen moment loslaten, is dit absoluut een aanrader. En ik kijk nu alweer uit naar het volgende deel.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Cristina Cassar Scalia| Uitgeverij: Marmer | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Rianne Aarts & Annemart Pilon | Aantal bladzijden: 303 | ISBN 9789463091114 | E-book 9789463099233

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Geen weg terug - Shanna de Jong

''Nee, riep ik uit. ''Ik heb niet alles verteld, maar dat staat niet gelijk aan een leugen.!''

Toen ik vorig jaar ‘Niets gezien’ van Shanna de Jong las, was ik aangenaam verrast. Het boek combineerde spanning met sterke personages en een beklemmende sfeer. Het liet zien dat er een veelbelovende nieuwe stem was opgestaan binnen het Nederlandse thrillerlandschap. Ook haar spannende jeugdnovelle ‘Volg me’ wist mij te overtuigen. Twee zeer goede verhalen dus. En dan wordt het voor een schrijver altijd lastig: hoe overtref je een succesvol debuut en een sterke opvolger? Met de thriller ‘Geen weg’ terug bewijst Shanna de Jong in ieder geval dat ‘Niets gezien’ geen toevalstreffer was. Hoewel ik haar debuut persoonlijk nog nét iets sterker vond, heb ik ook van deze thriller volop genoten.

Hier gaat het boek over
In ‘Geen weg terug’ volgen we Julia Leeuwestein, een officier van justitie die na een fatale inschattingsfout op non-actief is gesteld. Op zoek naar rust vertrekt ze naar een camping in de Ardennen. Die rust is echter van korte duur wanneer een zware overstroming een gruwelijke ontdekking aan het licht brengt: het lichaam van een meisje dat al twintig jaar vermist wordt. Wat volgt is een spannend onderzoek waarin oude geheimen, leugens en verborgen verbanden langzaam naar de oppervlakte komen. Wanneer het noodlot opnieuw toeslaat is Julia er persoonlijk bij betrokken.

Shanna de Jong is heel goed in sfeerbepaling
Wat mij direct opviel, is hoe sterk auteur Shanna de Jong, de sfeer in het boek ‘Geen weg terug’ weet neer te zetten. De Ardennen zijn zoveel meer dan alleen maar een decor. De uitgestrekte bossen, het noodweer en de geïsoleerde omgeving zorgen voor een voortdurend gevoel van dreiging. Tijdens het lezen had ik regelmatig het idee dat ik zelf door de modderige paden liep, of tussen de bomen op zoek was naar antwoorden.

Korte hoofdstukken en een makkelijke schrijfstijl zorgen voor een hoog leestempo
De makkelijke schrijfstijl leest lekker vlot. Korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het tempo hoog blijft, en ook steeds geneigd bent om nog een hoofdstuk door te lezen. Auteur Shanna de Jong weet informatie gedoseerd vrij te geven. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend nieuwsgierig naar wat er werkelijk gebeurd is. Daarbij maakt ze slim gebruik van misleiding. Regelmatig dacht ik te weten hoe de vork in de steel zat, om enkele hoofdstukken later opnieuw te moeten concluderen dat ik er toch naast zat. Dat vermogen om de lezer op het verkeerde been te zetten is een van haar grootste kwaliteiten.

Het hoofdpersonage Julia is geen standaard karakter
Ook de karakterontwikkeling verdient een compliment. Julia is geen standaard thrillerhoofdpersoon die overal direct een antwoord op heeft. Juist haar fouten, onzekerheden en persoonlijke problemen maken haar geloofwaardig. Naast het centrale mysterie krijgen we ook steeds meer inzicht in haar eigen verleden en de gebeurtenissen die haar naar de Ardennen hebben gebracht. Daardoor ontstaat een personage dat meer diepgang heeft dan je in veel thrillers tegenkomt.

Zorgvuldige opbouw van spanning
De spanning in ‘Geen weg terug’ wordt zorgvuldig opgebouwd. Dit is geen thriller die alleen maar draait om spectaculaire acties of schokkende moorden. De kracht zit vooral in de psychologische spanning en het gevoel dat niemand helemaal te vertrouwen is. Naarmate het verhaal vordert, worden verleden en heden op een goede manier met elkaar verweven en groeit het gevoel dat er achter iedere onthulling weer een nieuw geheim schuilgaat.

Hier en daar wel minder verassend dan het debuut
Toch heb ik ook een klein minpuntje. Waar het boek ‘Niets gezien’ mij vanaf begin tot eind volledig wist te verrassen, voelde ‘Geen weg terug’ op sommige momenten iets te vertrouwd aan. De opbouw is degelijk, maar enkele ontwikkelingen zag ik eerder aankomen dan ik had gehoopt. Dat haalt iets van de verrassing weg, maar schaadde de leeservaring ook niet echt.

Een aanrader voor lezers die houden van een psychologische thriller
Al met al is ‘Geen weg terug’ een sterke, sfeervolle en meeslepende thriller die bevestigt dat Shanna de Jong een auteur is om in de gaten te blijven houden. Misschien overtreft ze voor mij persoonlijk haar debuut dan net niet, ze bewijst wel opnieuw dat ze spanning, sfeer en geloofwaardige personages uitstekend weet te combineren. Voor liefhebbers van psychologische thrillers is dit absoluut een aanrader.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Shanna de Jong| Uitgeverij: A.W. Bruna | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 446 | ISBN 9789400519541

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Als laatste weg - Jane Harper

''Ro Crowley kon niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd, want dat was ze wel. En inmiddels zou ze ook niet meer verrast hoeven zijn wen toch was ze dat, merkte ze.''

Inmiddels heb ik alle boeken van Jane Harper gelezen. En dat is niet zonder reden. Sinds haar debuut - De droogte - maakte de Australische schrijfster indruk met haar vermogen om spanning, karakterontwikkeling en een bijna tastbare setting samen te brengen. De ene keer weet ze me echter wel meer te verrassen dan de andere keer, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: schrijven kan ze als geen ander. Ook met de thriller 'Als laatste weg' bewijst Harper opnieuw waarom ze tot de beste thrillerauteurs van dit moment behoort. Al haalt dit nieuwste boek voor mij net niet het niveau van haar absolute hoogtepunten.

Hier gaat de thriller 'Als Laatste weg' over
In 'Als Laatste Weg' maken we kennis met Ro Crowley, die vijf jaar na de mysterieuze verdwijning van haar zoon Sam terugkeert naar Carralon Ridge, een bijna verlaten mijnstadje in de Australische outback. Op de avond van zijn eenentwintigste verjaardag verdween Sam spoorloos. Het enige wat achterbleef waren voetafdrukken bij een rij verlaten huizen. Geen getuigen, geen antwoorden en vooral geen afsluiting. Wanneer Ro terugkeert naar het inmiddels grotendeels verlaten stadje, hoopt ze eindelijk de waarheid te achterhalen.

Jane Harper weer als geen ander settings te creëren
Net zoals in al haar boeken is de setting van het verhaal een van Jane Harpers grootste troeven. Net als in De droogte en De overlevenden speelt de omgeving bijna een hoofdrol op zichzelf. Het vervallen Carralon Ridge voelt als een spookstad, waar het verleden letterlijk tussen de verlaten gebouwen hangt. Schrijfster Jane Harper heeft een uitzonderlijk talent om landschappen te gebruiken als verlengstuk van de emoties van haar personages. De leegte van het stadje weerspiegelt perfect het verdriet en de uitzichtloosheid die het hoofdpersonage Ro, uit de thriller ‘Als laatste weg’, met zich meedraagt.

En ook de personages worden overtuigend neergezet. Ro is een geloofwaardige hoofdpersoon die leeft tussen hoop en wanhoop. Haar zoektocht draait niet alleen om het oplossen van een mysterie, maar ook om het verwerken van verlies. Juist die menselijke laag maakt Harpers boeken vaak sterker dan de gemiddelde thriller. De bijfiguren hebben daarnaast zo allemaal hun eigen geheimen, motieven en beschadigingen. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen over wie de waarheid in het verhaal van ‘Als laatste weg’ spreekt.

De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar wel effectief
De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar effectief. Harper kiest niet voor grote emotionele uitbarstingen, maar juist voor kleine momenten. Dit gaat dan langzaamaan een compleet beeld vormen van de bewoners die zijn achtergebleven. Dat zorgt voor geloofwaardige relaties en een sterke emotionele betrokkenheid voor de lezer.

De spanning wordt langzaam en zorgvuldig opgebouwd
De spanningsopbouw is langzaam, zorgvuldig en geduldig. Wie op zoek is naar een thriller vol spectaculaire twists en actie zal misschien wat meer moeite hebben met dit wat tragere tempo. Harper laat haar verhaal rustig ontvouwen en vertrouwt erop dat de sfeer en de personages de lezer bij het verhaal houden. Meestal werkt dat uitstekend, maar eerlijk gezegd had ik hier bij het boek ‘Als Laatste weg’ af en toe het gevoel dat het verhaal iets te lang bleef hangen in dezelfde modus. De ontknoping is bevredigend, maar mist voor mij de impact van bijvoorbeeld De droogte of Verstoten.

Dit boek is wel wat voorspelbaarder
Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt. Waar het boek De droogte mij compleet van mijn sokken blies, en De overlevenden een beklemmende spanning wist vast te houden tot de laatste pagina, voelt het verhaal van ‘Als Laatste Weg’ iets voorspelbaarder. Het mysterie is interessant genoeg om door te lezen, maar de verrassingsfactor ligt lager dan bij sommige van haar andere werken.

Toch doet dat weinig af aan de kwaliteiten van het boek. Harper schrijft beeldend, intelligent en met veel aandacht voor menselijke relaties. Haar personages voelen echt en haar verlopen dialogen natuurlijk. De locaties die ze beschrijft zijn onvergetelijk. Bovendien weet ze opnieuw thema's als verlies, schuldgevoel, familiebanden en de invloed van kleine gemeenschappen op individuen knap te verweven in een spannend verhaal.

Wederom is 'Als Laatste Weg' een thriller met spanning en sfeer
‘Als laatste weg’ is dan wel misschien niet Jane Harpers sterkste thriller, maar het is nog altijd een bovengemiddeld sterk boek, van een auteur die als geen ander weet hoe je sfeer en emotie combineert met spanning. Fans van haar eerdere werk zullen zeker genieten van deze terugkeer naar de Australische outback.

Specificaties bij het boek 'Als Laatste Weg'
Auteur: Jane Harper| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: Last one out | Vertaling: Catalien en Willem van Paassen | Eerste uitgave: 2025 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 407 | ISBN 9789400519695

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Geheimen van Willow House - Susanne O'Leary

''Ik zie u over een maand terug, zongebruind, met een opgeruimde blik op uw gezicht en wat meer vlees op uw botten. Parkeer alle gedachten aan interieurs en huizen van anderen en stort u in het leven, doe leuke dingen, drink wijn, word voor mijn part verliefd, als het enigzins kan.'' 

Ik geef het eerlijk toe: ondanks dat ik de opbouw van dit soort feelgoodverhalen inmiddels wel een beetje kan dromen, blijf ik er dol op. Zeker als het om een serie gaat. Er is gewoon niets fijner dan een langere tijd bij dezelfde personages en in dezelfde fictieve wereld te mogen blijven hangen. Even ontsnappen naar een klein kustplaatsje waar iedereen elkaar kent, geheimen langzaam boven water komen en liefde altijd wel ergens op de loer ligt. ‘Geheimen van Willow House’, van schrijfster Susanne O’Leary, is precies zo’n boek. Ik snap dan ook helemaal waarom deze serie zo populair geworden is.

Hier gaat het boek ‘Geheimen van Willow House’ over
Maeve is toe aan een break van haar werk als interieurontwerpster in Londen. Ze zoekt rust bij haar tante in Sandy Cove, een klein plaatsje aan de Ierse kust. Haar tante voelt zich eenzaam sinds het verlies van haar man, en haar huis – Willow House – raakt in verval. Als Maeve besluit te helpen met de renovatie, groeit niet alleen hun band. In het huis ontdekken ze ook een geheim over hun familie.
Net wanneer Maeve zich thuis begint te voelen, wordt ze teruggeroepen naar Londen. Ze vindt het vreselijk om Willow House te moeten verlaten. Kan ze de moed vinden om alle zekerheden van haar oude leven achter zich te laten, en zich te vestigen in Sandy Cove? Of zal dat nooit meer worden dan een dagdroom?

Heartbeat maakt fijne goed leesbare e-book serie, die soms ook fysiek worden uitgebracht
Het boek ‘Geheimen van Willow House’ maakt onderdeel uit van de Heartbeat-serie van uitgeverij A.W. Bruna. Onder dat label verschijnen verschillende prettig leesbare e-books, in verschillende genres, en die perfect zijn voor een paar ontspannen leesuren. Sommige van die digitale succesreeksen worden uiteindelijk ook uitgebracht als fysieke boeken. Dat is nu dus gebeurd met de Sandy Cove-reeks van Susanne O’Leary. Een serie die inmiddels al uit vijf delen bestaat, en zich afspeelt aan de ruige Ierse kust.

Sandy Cove is een plek waar je zelf ook wel een tijdje zou willen vertoeven
Een van de sterkste punten van het boek ‘Geheimen van Willow House’ is de sfeer die auteur Susanne O’Leary ontzettend goed weet neer te zetten. Vanaf de eerste hoofdstukken voel je bijna de zilte zeelucht en hoor je de golven tegen de ruige kust aanslaan. Sandy Cove wordt echt zo een plek waar je als lezer zelf ook wel even wilt vertoeven. Dat warme, knusse gevoel maakte het boek ontzettend fijn om te lezen.

De schrijfstijl draagt daar sterk aan bij. O’Leary schrijft toegankelijk, warm en vlot. Geen ingewikkelde zinnen of overdreven drama, maar precies de juiste balans tussen emotie, romantiek en ontspanning. ‘Geheimen van Willow House is typisch zo een boek dat je in één ruk uitleest.

Alles en iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven
Ook de karakters zijn goed uitgewerkt. Maeve is een hoofdpersonage waar je gemakkelijk mee kan identificeren en daarom ook meer met haar meeleeft. Ze heeft herkenbare emoties; iemand die zoekende is, twijfelt en probeert opnieuw richting te geven aan haar leven. Iets waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen. De band tussen haar en tante Philomena voelt geloofwaardig en warm aan. Daarnaast zorgen de dorpelingen van Sandy Cove voor dat typische feelgoodgevoel. Iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven.

Wat ik daarnaast leuk vind, is dat het de verschillende delen goed naar elkaar worden opgebouwd. Personages en verhaallijnen keren terug in volgende delen. Hierdoor heb je als lezer echt het gevoel onderdeel te zijn van deze gemeenschap.

Heerlijk leescomfort, ondanks de voorspelbaarheid
Toch is het boek ‘Geheimen van Willow House’ niet helemaal zonder minpunt. Zoals bij veel feelgoodromans zijn sommige situaties vrij voorspelbaar. Je voelt bepaalde romantische wendingen al ruim van tevoren aankomen en echt verrassend wordt het verhaal nergens. Maar dat stoorde me nauwelijks, omdat dit soort boeken voor mij juist draaien om de sfeer, de warmte en het leescomfort. En daarin is het boek absoluut geslaagd.

De serie over Sandy Cove is een absolute aanrader!
‘Geheimen van Willow House’ is precies het soort verhaal waar je jezelf even helemaal kunt verliezen op een regenachtige middag of tijdens een ontspannen vakantie. Een hartverwarmende roman vol familiegeheimen, tweede kansen en een prachtige Ierse setting.

Schrijfster Susanne O’Leary bewijst opnieuw met deze reeks waarom haar boeken zo geliefd zijn binnen het feelgoodgenre: ze schrijft verhalen waarin je zelf zou willen wonen.

Specificaties bij het boek Geheimen van Willow House
Auteur: Susanne O’Leary| Uitgeverij: Heartbeat| Originele titel: Secrets of Willow House | Vertaling: Mary Bresser | Eerste uitgave: 2019 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 312 | ISBN 9789400519671

Met dank aan uitgeverij Heartbeat voor het recensie-exemplaar.

Booth - Karen Joy Fowler

                '        'Aan de geschiedenis valt niet te ontkomen''

Via uitgeverij Rainbow mocht ik een boek recenseren. Ik koos voor de roman ‘Booth’ van auteur Karen Joy Fowler. In eerste instantie vanwege de historische achtergrond. Het idee dat een auteur een van de bekendste en meest schokkende gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis – de moord op Abraham Lincoln door John Wilkes Booth – weet om te vormen tot een roman, maakte me enorm nieuwsgierig. Want hoe maak je van zo’n beladen stukje geschiedenis een meeslepend verhaal, zonder dat het een droge geschiedenisles wordt? Karen Joy Fowler bewijst met ‘Booth’ dat dat absoluut mogelijk is

Hier gaat het boek ‘Booth’ over
Aan het begin van de negentiende eeuw verhuist de excentrieke Britse theateracteur Junius Booth met zijn vrouw naar Amerika. Ze betrekken een boerenhoeve ten noorden van Baltimore en krijgen tien kinderen, waarvan er zes overleven. Junius Booth is de pater familias, kostwinner en gevierd Shakespeare-acteur, maar hij is even instabiel als geniaal. De kinderen groeien op in de aanloop naar de Amerikaanse burgeroorlog. De jongens worden net als hun vader acteur, wat de Booths tot een beroemde en toonaangevende theaterfamilie maakt. Maar achter de schermen beginnen schandalen, triomfen en rampen hun tol te eisen, met als ultiem dieptepunt de schokkende moord op Lincoln door de jongste zoon John.

'Booth' gaat niet alleen maar over de moord, maar juist ook over de families achter de dader
Waar je als lezer misschien in eerste instantie zou verwachten dat het personage John Wilkes Booth centraal zou staan in de roman ‘Booth’, kiest de schrijfster bewust voor een andere invalshoek. Dit verhaal draait namelijk niet alleen maar om de man die Lincoln vermoordde, maar vooral om de familie achter hem. Dat maakt het geheel direct interessanter en persoonlijker. Waarschijnlijk stelde de schrijfster zichzelf tijdens het schrijven de vraag: wat gebeurt er met een familie wanneer een van hen uitgroeit tot een monster in de ogen van de wereld? Wat volgt is ‘Booth’, een uiterst interessante en goed leesbare roman.

Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika ontvouwd zich een indrukwekkend familiesaga
Het verhaal begint in 1822 en volgt de excentrieke Booth-familie over tientallen jaren. Vader Junius Brutus Booth is een beroemde Shakespeare-acteur met een indrukwekkend talent, maar ook een grillig en instabiel karakter. Rond hem groeit een groot gezin op, vol dromen, verdriet, rivaliteit en geheimen. Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika dat langzaam afstevent op de Burgeroorlog ontvouwt zich een indrukwekkende familiesaga.

Het verhaal heeft sterke en interessante personages
Wat mij hierbij vooral raakte, is hoe sterk de karakterontwikkelingen zijn uitgewerkt. Fowler schrijft haar personages met zoveel nuance dat ze, tijdens het lezen, echt in je fantasie gaan leven. Vooral Rosalie, Asia en Edwin Booth blijven bij mij hangen.
Rosalie, lichamelijk beperkt en vaak op de achtergrond geplaatst, heeft een stille kracht die enorm binnenkomt. Asia is juist temperamentvol en ambitieus, terwijl Edwin worstelt met verwachtingen en de schaduw van zijn vader. En juist doordat deze personages zo zorgvuldig worden opgebouwd, voelt het drama dat zich langzaam ontwikkelt nog heftiger aan.

Karen Joy Fowler heeft een literare schrijfstijl die prettig wegleest
De schrijfstijl van Karen Joy Fowler is prachtig literair zonder dat het in zijn totaliteit afstandelijk wordt. Ze heeft een beeldende schrijfstijl, en met gevoel voor detail. Sommige zinnen wil je bijna opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd zijn. Tegelijkertijd vraagt het boek ‘Booth’ wel de aandacht van de lezer. Dit is geen snel verhaal, dat je gedachteloos uitleest, maar een rijk historisch verhaal. En waar je ook zeker de tijd voor moet nemen.

Het boek 'Booth' heeft een traag leestempo wat wel tijd en aandacht vraagtH
Dat brengt meteen het leestempo ter sprake. ‘Booth’ heeft namelijk een vrij rustig leestempo. Karen Joy Fowler neemt namelijk uitgebreid de tijd om de familiegeschiedenis, onderlinge relaties en historische context op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat misschien wat traag voelen, zeker in het begin. Maar persoonlijk vond ik juist dat trage, zorgvuldige opbouwen wel passen bij het verhaal. Het geeft de personages ruimte om te groeien, en maakt dat je je als lezer steeds meer verbonden voelt met de familie.

Er zit veel historische informatie in maar het is geen geschiedenisboek
Daarnaast vond ik het indrukwekkend hoeveel historische informatie in het verhaal verwerkt zit. Dit komt echter nergens geforceerd of saai over. De spanningen rondom slavernij, politiek en de naderende Burgeroorlog zijn voortdurend aanwezig en geven het boek een enorme gelaagdheid. Fowler laat niet alleen het leven van de familie Booth zien, maar ook dat van de tot slaaf gemaakte familie Hall. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.

Het boek vertelt geen sensatie belust verhaal maar een boeiend persoonlijk relaas
Wat ‘Booth’ in het geheel zo bijzonder maakt, is dat het niet draait om de sensatie, maar om de menselijkheid. Je weet als lezer waar het verhaal naartoe gaat, maar toch blijft het boeien. Niet door spanning alleen, maar door de emoties, de sfeer en de vraag hoe geschiedenis weet te ontstaan binnen gewone gezinnen.

Is het boek ‘Booth’ voor iedereen? Dat denk ik niet. Wie namelijk houdt van snelle acties en constante plotwendingen, zal het tempo in dit verhaal soms te bedachtzaam vinden. Maar voor de liefhebbers van historische romans met sterke personages, prachtige taal en emotionele diepgang is dit echt een aanrader.

Indrukwekkend, intelligent en meeslepend
Kortom ‘Booth’ is een indrukwekkende, intelligente en meeslepende roman die laat zien hoe geschiedenis en fictie elkaar kunnen versterken. De auteur Karen Joy Fowler heeft niet alleen een stuk geschiedenis verteld, maar vooral een familie tot leven gebracht – met al hun liefde, verdriet en fouten. En juist daardoor blijft dit verhaal ook nog wel een tijdje bij me hangen.

Specificaties bij het boek Booth
Auteur: Karen Joy Fowler| Uitgeverij: Rainbow| Vertaling: Lucie van Rooijen & Inger Limburg |Eerste uitgave: 2022 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 388 | ISBN 9789041716903

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.