Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.

Einde verhaal - A.J. Finn

                ''Over drie maanden ben ik dood. Kom mijn verhaal vertellen.''

Nicky Hunter krijgt een verzoek dat ze niet kan weigeren. Als groot liefhebber van thrillers correspondeert ze al jaren met de befaamde schrijver Sebastian Trapp. In zijn laatste brief laat hij haar weten dat hij ongeneeslijk ziek is, en dat het zijn wens is dat Nicky zijn biografie schrijft. Trapp nodigt Nicky uit om enkele maanden bij hem in San Francisco te komen wonen, samen met zijn veel jongere tweede vrouw, zijn overbezorgde dochter en losgeslagen neef.
Trapp is niet alleen beroemd vanwege zijn thrillers. Twintig jaar eerder, op oudejaarsdag 1999, verdwenen zijn eerste vrouw en tienerzoon spoorloos. Sinds die dag heeft Trapp geen interview meer gegeven en geen enkel boek geschreven. Waarom wil hij nu ineens praten over zijn verleden? Is dit 'Einde verhaal'?
Nicky besluit om meteen naar San Francisco te vliegen, maar al snel blijkt dat Trapp zijn geheimen niet zomaar prijsgeeft - zelfs niet als er nieuwe slachtoffers vallen...

Auteur A.J.Finn
A.J. Finn is het pseudoniem van de voormalige redacteur en uitgever Dan Mallory. Finn werd in één klap bekend door zijn debuutthriller 'De vrouw in het raam'. Een slim, spannend en verslavend verhaal, wat in 2018 wereldwijd volop gelezen en geprezen werd. 
A.J. Finn heeft ondertussen ook al samengewerkt met de auteurs Nicci French, Karin Slaughter en Robert Galbraith. 'Einde verhaal' is zijn tweede thriller.

Pakkend begin
Bij een thriller, maar eigenlijk bij elk boek, wil je meteen het verhaal in getrokken worden. Dat is bij het boek ‘Einde verhaal’ zeker het geval. In de proloog merk je ook meteen de vlotte en filmische schrijfstijl van A.J. Finn op. Herkenbaar voor de lezers van zijn vorige boek ‘De vrouw in het raam’. Die sprak zo tot de verbeelding dat het op sommige momenten echt heel spannend werd.

De spanning neemt meer en meer af
De grote vraag bij een tweede boek, en dan zeker wanneer het eerste een bestseller wordt, is het altijd de vraag of een schrijver wederom aan die verwachtingen kan voldoen. Echter merkte ik naarmate ik verder las in ‘Einde verhaal’, dat de spanning uit het verhaal verdween. Ook las ik tot mijn verbazing, in het begin van het boek, al zulke rake hints dat het complete spoiler alerts zijn. Dat maakte mijn leesvreugde, met nog honderden bladzijden te gaan, toch wat minder plezierig.

Wil de auteur A.J. Finn niet te veel in dit boek
Ook het uitweiden over details, die er in principe niet toe doen, maakte dat de schrijver het er niet gemakkelijker op maakte. Niet alleen voor hemzelf maar ook voor de lezer. Dat zat hem hier en daar ook in woord- zinkeuzes. Wil A.J. Finn laten zien dat hij met zijn schrijfstijl bij 'Einde verhaal' ook in staat is poëtisch te kunnen schrijven? Warom? Het past totaal niet in de stijl van deze triller, en stoorde mij bij het lezen.

Oppervlakkig en hier en daar onlogisch
De karakters in 'Einde verhaal' blijven oppervlakkig. De personages worden nergens uitgediept. Als lezer, althans, dat was mijn ervaring, kun je je daardoor niet identificeren met een personage. En dat is voor een boek altijd van essentieel belang want dan gaat een verhaal ook echt voor de lezer leven. Er worden onnodige en niet logische beslissingen genomen.
De auteur geeft de personages wel allerlei verdenkingen mee, waardoor iedereen wel een reden heeft verdacht te zijn. Hierdoor zou je als lezer, met de goede aanwijzingen, kunnen meepuzzelen en dat geeft weer een extra dimensie. Helaas loopt ook dit lijntje niet helemaal goed door het verhaal heen.

Van alles net té, zelfs de verwachting van de lezer
We zouden kunnen stellen dat A.J. Finn in het boek ‘Einde verhaal’, of niet precies wist wat hij wilde schrijven of te veel bezig is geweest met het willen overtreffen van zijn vorige boek. Persoonlijk denk ik meer aan de laatste optie. Van alles is het net té veel, of juist té weinig, té overdreven of té ingehouden. Tussen de bladzijden door ervaarde ik bijna een soort van onzekerheid van A.J. Finn heen sijpelen.
Wellicht ligt het ook niet helemaal aan de auteur, maar zeker ook aan ons de lezers. Na zo een geweldig debuut verwacht je nu eenmaal dat het volgende boek nog beter en extremer zal zijn. Voor mij blijft ‘De vrouw in het raam’ een geweldig boek. Helaas heb ik die ervaring niet nogmaals kunnen ervaren bij ‘Einde verhaal’. Maar dan kan natuurlijk voor andere lezers helemaal anders zijn.

Is dit dan ook ‘Einde verhaal’ voor de auteur, of zal hij me bij een volgend boek toch weer kunnen verassen? Ik zal het in ieder geval de volgende keer wederom met net zoveel enthousiasme als altijd weer gaan lezen.

Titel: Einde verhaal | Engelse titel: End of Story | Auteur: A.J. Finn | Uitgeverij: Cargo | Eerste druk: 2024 | Vertaling: Eefje Bosch & Mechteld Jansen | Aantal bladzijden: 482 | ISBN 978 94 031 3156 6

De Magdalenacodex - Jeroen Windmeijer & Jacob Slavenburg

''Onderzoek alles, behoud het goede en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.''


In het Venetiaanse Marciana, een van de oudste bibliotheken ter wereld, stuit bibliothecaris Marco Visconti op een eeuwenoud manuscript. Het lijkt te zijn geschreven door Simon, de broer van Jezus, en het gaat over Maria Magdalena, de vrouw die al tweeduizend jaar lang tot de verbeelding spreekt.
Al snel wordt  het manuscript het middelpunt van een strijd op en leven en dood. Waar de een de waarheid zo snel mogelijk naar buiten wil brengen, wil de ander Maria Magdalena voor altijd het zwijgen opleggen. 

Drie vrouwen - Sofia, Susanna en Veronica - worden ongewild hoeders van het gevoelige geheim dat het manuscript herbergt. Maar dan blijkt: wie het manuscript in handen heef is zijn leven niet zeker.

Het boek 'De Magdalenacodex' is het laatste deel van een trilogie over sterke, machtige vrouwen. Het eerste boek was 'Isisgeheim', deze werd gevold door 'Het Evacomplex'.
De boeken vormen een trilogie maar zijn ook gewoon goed op zichzelf te lezen. 

Auteur Jeroen Windmeijer is internationaal bekend geworden door zijn spannende thrillers zoals het 'Pauluslabyrint' en 'De stenen God'. Cultuurhistoricus Jacob Slavenburg heeft boeken geschreven over het christendom en spiritualiteit en mystiek. Hun vriendschap en liefde voor geschiedenis en religie leidden tot het schrijven van deze trilogie.

                                                  ''De macht van het woord''

'De Magdalenacodex' begint sterk en is onderhoudend. De ervaren schrijfpen van Jeroen Windmeijer is duidelijk te herkennen. Mede door de spanningsopbouw. Zijn schrijfstijl is vlot dus de leessnelheid is hoog.
De personages komen wat minder goed uit de verf. Ze worden nauwelijks uitgeschreven en blijven daardoor vlak, zwak maar vooral emotieloos. De lijst aan het begin van het verhaal geeft goede informatie over de rollen van de personages in het verhaal, wat zeer verhelderd werkt. Geen enkel persoon in het verhaal maakt een sterke indruk en dat is meteen de voorbode voor de rest van het verhaal. Want waar het begin best nog sterk start wordt het verderop zwakker en zwakker. De spanning valt weg en, wat mij betreft, wordt het verhaal dan ook ongeloofwaardig. 

Dat ongeloofwaardige zit hem vooral in het feit dat er meerdere landen bij dit verhaal betrokken zijn. Er wordt door de hoofdpersonages een complete rondreis door Europa gemaakt om de daders van de gestolen Magdalenacodex te vinden. Wanneer het meerdere landen betreft komt vaak Interpol om de hoek kijken en die nemen dan de (moord)zaak over.
Maar deze zaak wordt voornamelijk uitgepluisd door de hoofdpersonages zelf. En daar verlies ik de aandacht. Doordat geen enkel personage sterk overkomt, overredingskracht of een uitgesproken mening heeft, lijkt het onwaarschijnlijk dat zij deze klus zouden kunnen klaren. Of het ze lukt, dan zou je het boek moeten lezen...

De geschiedenis met betrekking tot het verhaal van Maria Magdalena is wel heel interessant beschreven. Maria Magdalena, ondertussen heilig verklaard door het Vaticaan, krijgt in dit verhaal eindelijk eens een positieve beschrijving. In plaats van de afvallige vrouw, zoals ze altijd beschreven wordt, is haar verhaal nu eens vanuit een ander perspectief bekeken. Achter de roddel en achterklap blijkt een heel ander verhaal te zitten en zo is het verhaal bijna een ode aan Maria Magdalena geworden.
De kennis van Jacob Slavenburg is heel erg merkbaar en tijdens het lezen leer je veel over de gebeurtenissen in die tijd. Heel goed gedaan.

Het thrillergehalte kan ik in dit verhaal echt niet terugvinden. Het is meer een spannend geschiedenis verhaal/roman, geworden. Door de interessante en onderhoudende historische feiten heb ik het verhaal toch nog met plezier uitgelezen. Het is echter wel te hopen dat Jacob Windmeijer, met zijn talent voor schrijven, zijn goede pen weer oppakt en een echt spannende thriller gaat schrijven.

Grid - Nick Cook

Wat als...onze geheime diensten allang in staat zijn om onze gedachten af te luisteren?
Wat als...telepathie, remote viewing, helderziendheid en psychokinetische krachten allang door onze overheden worden ingezet?
Wat als... onze toppolitici en legeraanvoerders allang paranormale spionage en paranormale wapens gebruiken?
Wat als...onze wetenschappers allang in staat zijn om door middel van kwantumfysica enorme computers te ontwikkelen die de holosfeer kunnen kraken?

Elke dag wordt de president van de Verenigde Staten met de dood bedreigd. De Secret Service verzekert hem dat hij geen gevaar loopt, maar hij geloofd hun niet langer. Want keer op keer droomt hij over zijn eigen dood. Een nachtmerrie die zo realistisch is dat het lijkt alsof hij gewaarschuwd wordt.
John Cain is de lijfarts van de president. Hij wordt verzocht om naar een kerk nabij het Witte Huis te komen, waar een ex-militair dreigt zelfmoord te plegen. De man verteld hem over een complot om de president te vermoorden en onthult geheimen die hij niet kan weten. dan maakt een politiekogel een einde aan het leven van de ex-militair. Het is het begin van een reeks gebeurtenissen die Cain met andere ogen naar de wereld om hem heen doen kijken. naar wat werkelijkheid is en wat niet.

''Grid zoekt de grenzen van wetenschappelijk onderzoek en de moderne surveillancestaat op en vertelt een verhaal van samenzweringen en paranoia. Zo nieuw als de dag van morgen en perfect voor deze tijd. Ga er even goed voor zitten want het zal wel even duren voordat je weer op ademt bent.'' Deze aankondiging is van Terry Hayes, de schrijver van de nog steeds wereldwijd best verkochte thriller 'Ik ben Pelgrim'. Een boek wat ik jaren geleden gelezen heb en wat me echt slapeloze nachten bezorgd heeft en waar ik nog steeds van kan huiveren.
Dus met het boek 'Grid' zat ik bij voorbaat al in mijn element, helaas werd het een grote teleurstelling. De bijzondere kaft is nog het meest wat me bevalt aan het boek. Het is veel te langdradig en onsamenhangend. Er zijn teveel, maar dan ook echt teveel personages. Zoveel dat er achterin een lijst met biografie van elk persoon staat, dat geeft al een alarmbel. Hierdoor krijgt het verhaal geen samenhang, geen diepte en is er alleen een verslag van gebeurtenissen maar geen enkele ruimte voor een emotie. Terwijl emoties ook in dit soort thrillers juist zo van belang zijn. Want hoe komt een persoon tot zo een daad, wat voelt iemand wanneer er een dreiging heerst. Dat geeft de spanning, niet de ellenlange uitleg over ICT-spionage. 
Het boek is ingedeeld in drie delen waarvan het laatste deel nog het meest leesbaar is. In de eerste twee delen gebeurd er teveel en is er veel onduidelijkheid in de negatieve zin van het woord. Want onduidelijkheid kan ook juist voor een cliffhanger naar het einde toe leiden. Helaas is het einde voorspelbaar en kan ik niets anders concluderen dat het boek een grote tegenvaller is. Rede temeer om 'Ik ben Pelgrim' maar weer eens te voorschijn te halen.

Dat zijn voor mij 2 sterren, maar ik weet wel dat Cook niet mijn schrijver is en zal dan ook niet nog eens een boek van hem op pakken
Josh Cain is de lijfarts van president Robert S. Thompson. Wanneer Josh wordt verzocht om naar een kerk nabij het Witte Huis te komen blijkt dat er een ex-marinier dreigt met zelfmoord. Nog voordat een politiekogel een einde maakt aan het leven van deze Duke Gapes, vertelt hij Cain over een complot om de president te vermoorden. Hij onthult daarbij details, die hij onmogelijk kan weten. Dit incident is het begin van een rollercoaster aan gebeurtenissen en die Josh doen terechtkomen in de wereld van psychic intelligence.

en om de draad niet kwijt te raken. Dat is dit boek echter meer dan waard.

De honger - Kasper van Beek

'Verwacht het onverwachte.''
Liam Sandberg, zijn vrouw Evi en hun dochter Yana komen na een weekendje weg thuis in Amsterdam. Op de salontafel ligt een onbekende afstandsbediening met daarop een gele Post-it. Op het papiertje staat Play geschreven. Als Liam de knop indrukt verschijnt op de televisie hun eigen woonkamer, gefilmd vanaf een hoog standpunt. Door het tv-beeld loopt Evi, in een badjas. Dan worden er zes afzonderlijke schermen zichtbaar. Op elk beeld is een ander deel van hun huis te zien, en ook Liam en Yana zijn gefilmd. Rechtsboven staat een datum en een tijd, en als Liam doorspoelt vliegen de dagen voorbij.
De volgende dag vindt de politie zeventien verborgen camera's in het huis van de familie Sandberg. Rechercheur Isabella Neri staat voor een raadsel. Wie heeft de camera's geplaatst en waarom wil iemand de familie elke minuut van de dag filmen?

Dit is typisch zo een verhaal wat er qua aantekeningen aan de schrijftafel perfect uit zag. Alle ingrediënten voor een bloedstollende, raadselachtige en spannende thriller zijn aanwezig. Maar dan komt het moment dat al die losse items aan elkaar geschreven moet worden en daar ligt wat mij betreft het zwakke punt.
'Verwacht het onverwachte' is een zin uit het boek en dat is juist wat niet gebeurde, want alles zag je in een rustig tempo op je af komen, het was te voorspelbaar. De personages zijn niet goed uitgewerkt en worden te gemakkelijk neergezet. Vooral rechercheur Isabella  Neri wekt met haar neurotische gedrag irritatie op en niemand wordt zo vaak van een zaak gehaald om er vervolgens zelfstandig weer mee aan het werk te gaan. Dan krijgt ze tijdens haar onderzoek ook nog eens een doses geluk mee want echt alles lukt. Er wordt een dwaalspoor uitgelegd wat betreft de verdenking van de dader maar als je goed leest is er in de beginfase al een goede reden waarom juist hij het niet is. Zelden geef ik zoveel weg over een verhaal, en het zal dan ook wel een boek worden met heel veel uiteenlopende meningen, maar anders viel de teleurstelling niet te beschrijven. Waarschijnlijk komt het feit dat het boek niet vlotten wil ook voort uit de schrijfstijl (zie de omschrijving van het boek hierboven), die is zo simpel en voortkabbelend dat de echte spanning helaas uitbleef.

Universalis - Marco Malvaldi

'Geld is maar een middel, geen doel'

1493, onder het bewind van Ludovico de Moor beleeft het machtige Milaan een renaissance. Leonardo da Vinci is de beroemdste inwoner van de stad en zijn bekendheid reikt tot ver over de Alpen. Koning Karel VIII van Frankrijk stuurt twee ambassadeurs naar Milaan om Leonardo een geheime opdracht te overhandigen. Ondanks zijn loyaliteit aan de stad is Leonardo geïntrigeerd, en al snel staan de eerste schetsen voor een uniek project op papier. Dan wordt op de binnenplaats van Castello Sforzesco het lichaam van een man aangetroffen. Hoewel er geen sporen van geweld te zien zijn is de man duidelijk vermoord. Leonardo krijgt de opdracht om het raadsel op te lossen, maar kan niet vermoeden welke levensgevaarlijke wending zijn zoektocht zal nemen.

In dit boek weet de schrijver Marco Malvaldi wetenschap, geschiedenis en misdaad samen tot een spannend geheel te brengen, al kan het de naam thriller niet echt dragen, het is meer een goed geschreven detective. Op een luchtige manier maak je kennis met de geschiedenis van Milaan en de daarbij behorende conflicten en corruptie, het dagelijkse leven tijdens de Middeleeuwen en de strijd die Leonardo strijdt met zichzelf en zijn bekendheid.
De beschrijvingen zijn simpel en maken hier en daar op een luchtige en soms humoristische manier verbinding met het heden. De rol die Leonardo toebedeeld krijgt tijdens het oplossen van de moord maakt een mooie link met zijn tekening van Vitruvius, de mens en zijn lichaamsverhoudingen.
Leer je in dit boek nu echt iets over de geschiedenis en is het een nagelbijtende thriller? Beide niet, het is een verhaal wat even een paar uurtjes tijdverdrijf geeft met hier en daar een verwijzing naar echte gebeurtenissen. Zoals de schrijver al zelf in zijn nawoord aangeeft, lopen feiten en fictie door elkaar heen. Helaas zal dit boek geruislozer de geschiedenis ingaan dan de hoofdpersoon Leonardo da Vinci.

Een ander leven - Julien Sandrel

''Hoe broos is liefde toch. Grijp dus je kans als ze aanklopt.''

De negenendertigjarige Romane woont en werkt in Parijs. Op een dag wordt ze door een kennis aangesproken met de vraag waarom ze een paar dagen eerder, in tranen, een ziekenhuis in Marseille verliet. Romane reageert vol ongeloof: ze is nog nooit in die Zuid-Franse stad geweest. De kennis is echter zeker van haar zaak, al zegt ze er wel bij dat Romane een rossige pruik droeg.
Romane kan het verhaal niet van zich afzetten. Wat niemand namelijk weet is dat ze van nature roodharig is, maar haar haar al sinds de puberteit bruin verft. Wie is die vrouw dan in Marseille? Romane besluit om het mysterie te ontrafelen en tijdens haar zoektocht naar de waarheid zal ze voor meer verrassingen komen te staan dan ze ooit had kunnen vermoeden. 

Anders dan de prachtige kaft doet vermoeden, laat de inhoud van het boek je hart niet sneller kloppen. Deze roman is, net als het vorige boek van de schrijver Julien Sandrel, onsamenhangend en vrijwel emotieloos. Het heeft veel meer weg van een feelgood-roman/chicklit dan de roman die het pretendeert uit te stralen. Terwijl het gegeven onderwerp; een verloren zuster, een vreselijke ziekte en een teruggevonden vader toch alle ingrediënten bevat om er een prachtig geheel van te maken.
Waar het aan schort bij de schrijver is het gebrek aan diepgang. Zowel personages als gebeurtenissen worden oppervlakkig beschreven en enige diepgang en/of moeilijkheid wordt meteen weer rechtgezet met een luchtige beschrijving dan wel gebeurtenis, want het moet allemaal wel vrolijk en leuk blijven. Toevalligheden zijn niet van de lucht en maken het verhaal ongeloofwaardig en hier en daar irritant.

De opbouw van het verhaal is wel goed en heeft een logisch verloop naar het einde toe maar het einde zal menigeen niet verrassen omdat het voor de hand ligt. Deze roman had zoveel meer kunnen zijn, maar leest desalniettemin tussendoor prima weg.

Op handen gedragen - Thea Zoeteman

''Het werk slokt voor een groot deel haar tijd op. En omdat ze na haar dienst te moe is om iets te ondernemen, blijft er steeds minder tijd over voor andere leuke dingen.''

Sabine kan de werkdruk in het verpleeghuis waar ze werkt niet meer aan. De tijdsdruk is te groot en ze mist daardoor het contact met de patiënten. Ze krijgt gezondheidsklachten en voelt zich zo moe dat ze genoodzaakt is om vrij te nemen. Om tot rust te komen boekt ze samen met haar vriendin Annelot een vakantie naar een bungalowpark. Daar stuit ze op een vacature voor medewerker in de kampwinkel. Sabine solliciteert en is dolgelukkig als ze wordt aangenomen. Met frisse moed begint ze aan haar nieuwe baan, maar als snel ervaart ze dezelfde lichamelijke klachten. Ze krijgt onderzoeken in het ziekenhuis maar de juiste diagnose blijft lang uit. Sabine is zo druk met haar eigen zorgen, dat ze extra aandacht van anderen voor haar niet opmerkt en dus ook de liefde niet.

Met deze tekst op de achterflap had ik me met veel enthousiasme ingeschreven bij de Hebban leesclub. In deze wereld ervaart vrijwel iedereen wel de enorme maatschappelijke druk en de daarbij behorende vermoeidheid en lichamelijke klachten. Ook de wens om het roer volledig om te gooien is bij vele een herkenbare wens.
Helaas strookt de inhoud van het boek niet met de informatie die je krijgt op de achterflap. Het verhaal blijkt een zoektocht naar de juiste diagnose die passen bij een onduidelijk ziektebeeld in dagboekstijl. Zo kom je uit op een verslag met hier en daar een poging om er een roman van te maken. Door de monotone en bijna kinderlijke schrijfstijl, de niet uitgewerkte personages en de chronologische gebeurtenissen ervaar je nergens emoties.
Sabine, de hoofdpersoon, is daarbij ook nog eens een persoon die geen echte mening lijkt te hebben, die gebeurtenissen gelaten over zich heen laat komen om het lot vervolgens uit handen te geven. Dit roept vooral veel irritatie op. Net zoals het feit dat er nergens wordt beschreven hoe de personages bepaalde situaties ervaren of hoe bepaalde situaties zijn ontstaan. Dat het verhaal een religieus tintje heeft is een bijzaak die verder niet storend werkt.
Wanneer de diagnose dan eindelijk gegeven is stopt het verhaal abrupt en ervaar je hetzelfde als daarvoor, weer geen uitdieping van emotie of ervaring. Hoe de hoofdpersoon met de gestelde diagnose verder leeft blijft een vraag.

Dat uit het nawoord blijkt dat de schrijfster zelf een zoektocht naar een diagnose voor haar ziektebeeld heeft ervaren verklaart een hoop, maar dat had ze beter aan het begin van het verhaal kunnen mededelen en zeker op de achterflap moeten melden. Zo had ze de juiste doelgroep voor haar verhaal bereikt en wellicht teleurstelling bij andere lezers voorkomen.

Bij deze wil ik de Hebban leesclub, de deelnemers hieraan en de leidster Janneke Elderbroek bedanken voor de ontstane leesclub discussie. 

De ziener - Belinda Bauer

" Door aan hem te denken blijft hij voor mij leven. Het geeft me hoop, en hoop is de reden dat ik voor hem blijf leven.''

Gisteren waren ze nog een doodgewone familie: Anna en James Buck en hun zoontje Daniel. Maar in een moment van onoplettendheid veranderde alles. De voordeur die niet goed dicht zat en Daniel was verdwenen. Nu zijn Anna en James twee vreemden voor elkaar, die elkaar niet meer recht in de ogen kunnen kijken. Wantrouwen en stille verwijten vullen de leemte die hun zoontje heeft achtergelaten.
Maar Anna zet alles op alles om Daniel terug te vinden - een vierjarige verdwijnt niet zomaar in het niets. Haar wanhopige zoektocht leidt haar naar de afgrond en zelfs eroverheen.

Belinda Bauer staat bekend als een van de beste Britse thriller auteurs met huiveringwekkende verhalen die je op het puntje van je stoel laten zitten. Vooral de boeken 'Blinde drift' en 'De schitterende doden' waren fenomenaal. Niet alleen kan ze beklemmend schijven, ze weet de personages ook erg goed neer te zetten. Door haar schrijfstijl creëert ze een groot inlevingsvermogen. Daardoor kun je zowel sympathie hebben voor het slachtoffer als voor de dader.
Helaas gaat dit alles haar in dit boek 'De ziener' niet zo goed af. Het onderwerp is een spannend gegeven maar het kabbelt te lang voort, gaat veel te diep in op de persoonlijke problemen van zowel de hoofdfiguren als de bijfiguren en is een zijweg ingeslagen die je totaal niet verwacht maar die in dit geval ook niets toevoegt. Sterker nog, het roept verwarring en verbazing op en was voor het spannende effect helemaal niet nodig geweest. Personages blijven aan de oppervlakte waardoor empathie voor wie dan ook niet voelbaar wordt.
Het einde komt vrij abrupt en de clou voelde je wel aankomen. De ware aanleiding voor het hele gebeuren blijft ook een beetje in het midden waardoor je als lezer het boek tamelijk ontevreden dichtslaat.
Is de verwachting van de lezer bij een nieuw boek van Belinda Bauer dan te hoog? Of is dit voor de auteur het bekende tussendoor boek, degene die contractueel gezien nog snel geschreven moest worden? Belinda Bauer kan echt zoveel beter en ik ga er dan ook vanuit dat het volgende boek er weer eentje wordt om bij nagel te bijten.

Holland House - Sarah Prins

''Je wilt niet geloven wat een heksenketel het hier is''

Journaliste Sanne Gregorius reist samen met haar vriend Fabian, die als fysiotherapeut deel uitmaakt van het Nederlandse Olympische team, naar Rio de Janeiro. Op zoek naar onderwerpen om over te schrijven ontmoet Sanne de Braziliaanse bouwvakker Orestes. Hij vertelt Sanne over de ellende die veel arme Brazilianen de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Maar hij heeft nog een onthulling, over een uitzendbureau dat verwikkeld is in criminele activiteiten. Een bureau dat ondersteunend personeel levert voor de Spelen.
Het zou Sanne de scoop kunnen opleveren die haar in één klap als serieuze journalist op de kaart zet: de onthulling van duistere praktijken die de Olympische Spelen op haar grondvesten doen schudden. Terwijl de sporters uit alle windstreken onder het toeziend oog van miljoenen toeschouwers en tv-kijkers strijden om de hoogste eer, krijgt Sanne de duistere kant van Rio te zien. Op zoek naar de waarheid komen haar eigen leven en de levens van mensen om haar heen op het spel te staan.

Een met vaart geschreven verhaal in een bijzondere setting maar met helaas teveel onwaarschijnlijkheden en personages die totaal niet uitgewerkt zijn. Sympathie voor de hoofdpersoon valt ook niet op te brengen want zij mengt zich met zo een gemakzucht in zulke levensgevaarlijke situaties dat het ergernis oproept wanneer zij daar elke keer weer ongeschonden uit komt. Echter moet je dan natuurlijk niet bij de personages in het boek zijn maar bij de schrijfster zelf. Deze heeft teveel willen vertellen in een veel te korte tijd, waardoor elke geloofwaardigheid teniet gedaan wordt. Hieraan kun je merken dat de schrijfster van origine journaliste is. Ook is het boek niet vanuit een ik-personage geschreven wat zo en zo al een afstand creëert.
De beschrijvingen van de Braziliaanse cultuur en dan met name het verhaal over hoe de bevolking behandelt wordt rondom de organisatie van de Olympische Spelen is goed gedaan.
Het gegeven om rondom matchfixing een spannend boek te schrijven is een natuurlijk een mooi uitgangspunt maar bij een eventueel nieuw te schrijven boek zal de schrijfster haar journalistieke insteek slechts bij de aantekeningen moeten houden.

De Macht - Naomi Alderman

'Wanneer is er sprake van macht? Alleen op het moment dat zij wordt uitgeoefend.'

Overal ter wereld gebeurd iets merkwaardigs; meisjes die slechts door een enkele aanraking mensen fysiek pijn kunnen doen. Dit gebeurd aanvankelijk ter zelfverdediging tegen agressie van mannen. En waar het eerst nog sporadisch lijkt voor te komen wordt het al gauw epidemisch. Tiener meisjes die hun elektriciteitsorganen kunnen trainen, en hun krachten kunnen doorgeven aan andere oudere vrouwen, nemen de macht over van de mannen. De Dag van de Meisjes is aangebroken maar waar houdt het op?

In een tijd waarin we overspoeld worden door een lawine aan mannen die misbruik maken van hun macht leek het mij een heerlijk boek om het antwoord te vinden in het boek 'De Macht'. Het begin van het boek is veelbelovend en gaat het vooral op de aanval op mannen die vrouwen met agressie bejegenen. Maar als snel verliest deze nieuwe aanpak op het overnemen van de macht zijn kracht. Dat komt vooral door de uitwerking van het verhaal, de personages zijn oninteressant, een simplistische schrijfstijl met zinnen die grammaticaal gewoon niet kloppen (dat kan uiteraard ook door de vertaling komen) en te lange alinea's. In het boek komen afbeeldingen en bijlages voor die geen toegevoegde waarde hebben. Al snel kom je erachter dat het boek helemaal geen vernieuwing brengt maar alles alleen maar omdraait. Want de vrouwen slaan met hun super power zo door dat ze overgaan tot fysiek en seksueel geweld. Er breekt een oorlog uit tussen het vrouwelijke en mannelijke geslacht en dan ben je natuurlijk weer terug bij af.
Dan komt het verhaal simpel gezegd maar op een ding neer: het gaat er niet om wie de macht heeft maar het gaat erom wie de kracht heeft om deze macht onder controle te houden.

Het is jammer maar er had veel meer in dit verhaal kunnen zitten.

Hot mess - Lucy Vine

''Je weet toch dat dit gewoon het leven is? Het leven is zwaar en daar heeft iedereen het mee te doen.''

Ellie Knight, haar leven loopt niet bepaald zoals gepland. Haar woonsituatie is een muf zooitje, haar baan ronduit saai en haar liefdesleven een puinhoop. Sommige zullen Ellie daarom beschrijven als een 'Hot Mess' [zn.] – een aantrekkelijk persoon die zich regelmatig in een staat van chaos bevindt.

Maar zeg eens eerlijk, wie heeft nu wel alles perfect voor elkaar?

Dit boek werd aangekondigd als de nieuwe Bridget Jones. Daar komt het echter niet bij in de buurt.

Wel is het een eigentijdse chicklit die handig inspeelt op het fenomeen Tinder.

De schrijfstijl is eenvoudig waardoor het boek makkelijk wegleest. Er zitten, voor veel mensen, herkenbare situaties in die gaan over daten, een woning delen met vreemde huisgenoten of je vrienden die gaan settelen.
Dit alles probeert de schrijfster op een grappige manier te vertellen. Hier en daar probeert de schrijfster ook serieus over te komen, zoals bijvoorbeeld bij het onderwerp rouwverwerking. In beide gevallen is dat niet helemaal gelukt. De schrijfster doet teveel haar best om grappig te zijn en doordat veel situaties op elkaar lijken wordt het ook een beetje langdradig. Het tweede verhaal, die van de vader van de hoofdpersoon, helpt ook niet echt mee. Hij schrijft zijn eigen versie van 'Vijftig tinten grijs'. In plaats van grappig is dit eigenlijk triest te noemen. Het einde van het verhaal maakt wel een hoop goed, in plaats van het geijkte geeft de schrijfster er een onverwachte draai aan en dat is fijn.

Is het dan allemaal aan de schrijfster te wijten? Nee dat denkt ik niet. De uitgeverijen moeten oppassen met het vergelijken van verhalen, want je geeft bij aanvang de lezer al een bepaalde verwachting mee waar het boek aan moet voldoen. Zo krijgt het geen kans om zichzelf waar te maken. Want een heleboel lezers zullen dit boek op zichzelf wel erg grappig vinden.

Een week in Parijs - Rachel Hore

''We moeten leren onze eigen beslissingen te nemen en die kunnen nu eenmaal niet altijd de goedkeuring van iedereen wegdragen.''

Al zolang ze zich kan herinneren lijdt Fay Knox aan vreemde flashbacks, die worden veroorzaakt door bijvoorbeeld een Frans chanson of de kerkklokken van de Notre Dame.
Volgens haar moeder is Fay nog nooit buiten Engeland geweest, laat staan in Frankrijk, maar waarom komt Parijs, tijdens een studiereis, haar dan zo angstaanjagend bekend voor?
Fay volgt de enige aanwijzing die ze heeft: een adres op het label van een oude rugzak. Haar zoektocht brengt haar naar een verlaten klooster, waar de monnik haar in eerste instantie weigert te helpen. Fay zet alles op alles om te ontdekken wat haar moeder voor haar verzweeg. Wanneer de puzzelstukjes van de waarheid op hun plaats beginnen te vallen staat Fays hele leven ineens op losse schroeven.

Soms zijn er boeken die je als blogger moeilijk te recenseren vindt, dit is er zo een. Want wat het makkelijkst is om te doen is dit boek te vergelijken met bijvoorbeeld de literaire bestseller ''Haar naam was Sarah.'' Ook dit is namelijk een roman met een liefdesaffaire en een geheim uit het oorlogsverleden. Echter dan zou ik uitkomen op een hele slechte recensie want het verhaal speelt zich af in en te korte tijdsspanne, de personages komen totaal niet tot leven, het is te voorspelbaar en te toevallig. Het erbij gehaalde verhaal over de Algerijnse vluchtelingen gaat uit als een nachtkaarsje en is eigenlijk compleet overbodig. De schrijfstijl is te simpel.
Maar wanneer je liefhebber bent van Bouquet-reeks zou ik je aanraden het boek te kopen, zo niet laat het dan lekker liggen.

Lawinegevaar - Suzanne Vermeer

''Ik denk dat je het beter kunt laten rusten, soms moet je dingen niet moeilijker maken dan ze zijn''

Chantal Donkers breekt als strafrecht advocate definitief door als zij na het winnen van een zaak in de spotlights van de media komt te staan. Dat deze roem ook een keerzijde heeft wordt haar echter snel duidelijk wanneer ze te maken krijgt met een stalker.
Wanneer de stress te groot wordt boekt ze een vakantie naar Zwitserland samen met haar vriend Niels. Echter een week voor vertrek gaat in de avond de deurbel en staat er op de stoep een meisje. Ze beweert de dochter te zijn van Chantals jongere zus, de zus met wie ze al tien jaar geen contact meer heeft. Het meisje stelt zich voor als Fenna en stapt het huis binnen met de woorden: “'Mama zegt dat ik bij jou veilig ben.”

Van een auteur die al zoveel heeft geschreven en die altijd zo breeduit promotie krijgt verwacht je uiteraard veel. Helaas ik kon het in dit verhaal niet vinden. Vanaf het begin straalt de simpelheid ervan af. De spanning wordt elke keer door een ongeloofwaardige gebeurtenis teniet gedaan, of was te voorzien. Wie de dader is, is naar mijn inziens, meteen in het begin van het verhaal al duidelijk. Dit komt de hoofdpersoon, Chantal, niet ten goede want zij is tenslotte een gerenommeerde advocaat die deze trucjes van de dader zou moeten zien aankomen. Dat ze dan ook nog even tussendoor de zorgen voor een jong meisje op zich neemt en daarna met haar zus een van de beruchtste criminele drugskartels van Nederland oprolt maakt het voor mij een boek dat te overtrokken was. De personages zijn emotieloos en weinig tot niet gekarakteriseerd.
Door de vlotte schrijfstijl leest het boek wel snel door. 

Dit boek was onderdeel van de blogtour ter promotie van 'Lawinegevaar'. Het boek wordt uitgegeven door A.W Bruna.
Hierbij wil ik melden dat dit uiteraard mijn mening is en dat er genoeg lezers zullen zijn die dit verhaal wel zouden waarderen

Het zevende kind - Erik Valeur

''Het lot is de enige macht van betekenis''

In 1961 worden zeven kinderen geboren op kraamafdeling B van het Rigshospital in Kopenhagen. Alle zeven worden ze ter adoptie afgestaan en een dag na hun geboorte naar het Kongslund-kindertehuis gebracht. Binnen enkele maanden krijgen de zeven kinderen nieuwe ouders en een nieuwe toekomst. Hun herkomst lijkt volledig vergeten.
Maar aan de vooravond van het zestigjarige jubileum van het tehuis wordt een anonieme brief verstuurd waaruit blijkt dat een van de kinderen een geheim met zich meedraagt. Een geheim dat grote opschudding zal veroorzaken en terugvoert naar hun gezamenlijke tijd in de olifantjeskamer van het tehuis en naar hun biologische ouders.

Mening van de leesclubleden:

'' Wat een mooi intrigerend verhaal met een goed plot ''

'' Onduidelijk of het nu een roman, thriller of autobiografie is. De combinatie van deze is in ieder geval niet gelukt ''

'' Het verhaal is boekwaardig maar had met 300 pagina's ook volstaan ''

'' De personages zijn stuk voor stuk gestoord. Toch is dat waarschijnlijk nodig om de impact van adoptie, zonder goede begeleiding, weer te geven ''

'' Dit boek vraagt zeer veel doorzettingsvermogen ''

'' Een verwarrend, niet door te komen verhaal ''

'' Het begin beloofd veel goeds maar na een kwart ben je er al klaar mee ''

Galgenveld - John Sandford

''Nog eentje en dan stop ik echt...''

Bij een afgelegen boerderij in Red Wings, Minnesota heeft Layton Carlson de perfecte plek gevonden voor een avondje alleen met zijn vriendin. Maar dan worden ze overvallen door een vreselijke stank. Layton besluit dit te melden aan de lokale sheriff. Bij onderzoek wordt er een lijk gevonden in een watertank maar al snel blijken er meerdere lijken in te liggen. Tegen de tijd dat Lucas Davenport ter plaatse is zijn er al meer dan vijftien lichamen gevonden. De slachtoffers blijken allemaal uit de regio te komen en werden vermoord over een jarenlange periode. Hoe kon dit gebeuren zonder dat iemand ooit iets merkte? Waarom is er nooit onderzoek gedaan naar de verdwijningen en het beangstigde van alles is dat de moordenaar waarschijnlijk iemand is die ze allemaal kennen.

'Galgenveld' is het nieuwste deel in de Lucas Davenport-reeks. Ik heb ze niet allemaal gelezen maar dit verhaal geeft ook niet de intentie om dat nog te gaan doen. Het boek is op zichzelf prima te lezen maar er zitten teveel onwaarschijnlijkheden in. Het verhaal is compleet emotieloos en geen enkel personage spreekt tot de verbeelding. Er zijn ook teveel andere zaken waar de hoofdpersoon zich mee bezig houdt en die halen de vaart uit het verhaal. Wat wel bijzonder goed gedaan is, is dat je zowel de dader als de onderzoeker volgt en zo ziet dat ze elkaar kruizen zonder dat ze het van elkaar weten. Een belangrijk detail wat pas tegen het einde van het verhaal bekend wordt is ook verrassend. Bij de ontknoping komt er dan eindelijk ook wat vaart, actie en misschien zelfs een klein beetje spanning. Dat alles weegt echter niet op tegen het feit dat wanneer je het boek dicht slaat en in de kast terugzet je al snel vergeet wat de details ook alweer waren. Gruwelijke daden in een verhaal maken een boek nog niet tot een thriller.

Een stap te ver - Tina Seskis

''Is weglopen echt de beste oplossing?''

Een gezin, een gelukkig huwelijk en een fijn huis. Op een ochtend besluit Emily Coleman dit allemaal achter zich te laten en onder een andere naam opnieuw te beginnen. Waarom?
Emily heet vanaf nu Cat, ze woont en werkt in Londen. Haar vriendin heet Angel en via haar leert ze een hele andere kant van het leven kennen. Cat heeft elk spoor naar haar oude leven volledig uitgewist. Maar kun je ook je herinneringen volledig wissen?
Een jaar na haar verdwijning komt er een moment dat Cat onder ogen moet zien wat ze heeft gedaan, er volgt een schokkende onthulling die haar uiteindelijk over het randje duwt.

''Een stap te ver'' werd in een zeer korte tijd, geheel onverwachts een besteller. Helaas heb ik het niet zo ervaren. De schrijfstijl is vlot maar de verhaallijn is eentonig, er wordt vooral opgesomd hoe de hoofdpersoon, zich voelt en op een gegeven moment wordt dat een punt van irritatie. Hoeveel keer kan iemand overgeven en waarom wordt dat steeds vermeld??!
Het boek wordt uitgegeven als literaire thriller maar in technische zin is daar weinig van terug te vinden. Het begint simpel en traag, rondom Emily/Cat worden de gebeurtenissen verteld en je merkt als snel dat de echte belangrijke feiten achter gehouden worden. Wanneer Cat uiteindelijk haar nieuwe leven start maak je kennis met nieuwe hoofdpersonen. Deze geven weinig nieuwe inspiratie of spanning aan het verhaal en de vraag blijft; waarom doet iedereen de dingen die ze doen? Alles lijkt in losse eindjes uit elkaar te vallen en nog steeds is nergens de thriller-spanning te voelen.
Wordt het boek dan helemaal nergens interessant of spannend? Jawel, het einde heeft een twist die je waarschijnlijk niet zag aankomen en de epiloog doet nog een goede laatste poging om het verhaal rond te maken. Het verhaal wordt verteld in korte hoofdstukken wat maakt dat je het boek snel uit kunt lezen. Kortom een vlot lezend verhaal met hier en daar wat spanning en de les dat het gras bij de buren niet altijd groener is, maar de schrijfster zal echter nog veel aan haar schrijfstijl moeten aan passen om het volgende boek weer tot een 'bestseller' te maken.

Het meisje op de foto - Carina Bergfeldt

''Het loon van de zondaar is de dood, maar Gods gave is het eeuwige leven''

Wanneer Viktor Hyldgaard na een avondje borrelen met zijn collega's in het Zweedse Skövde niet thuiskomt vreest zijn vrouw het ergste. Ze belt direct de politie. De jonge rechercheur Anna Eiler gelooft aanvankelijk niet dat er sprake is van een misdrijf, totdat er in een nabij gelegen meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Tussen de waterlelies drijft een lichaam en in de keel van het slachtoffer zit de foto van een vrouw. Het meer, dat onder de lokale bevolking bekendstaat als 'Valdemars' graf, herbergt helaas nog een veel verschrikkelijker geheim.
Sinds een jaar is de vader van journaliste Julia ook verdwenen en daardoor werpt ze zich op als vertrouwenspersoon voor de vrouw van Viktor. Maar komt de zaak nu niet te dichtbij voor haar?

Het langverwachte vervolg op 'De moord op mijn vader' met Anna Eiler als gezicht van de politie en het schrijvende persduo Julia en Ing-Marie krijgt wederom de benaming psychologische thriller. Toch is deze titel niet terecht. Het feit dat de schrijfster duidelijk heeft geprobeerd om de hele psyche van alle personages in het boek te beschrijven, in soms te lange en uitgebreide versies, wil niet zeggen dat het een psychologisch verhaal is. De personages blijven desondanks oppervlakkig en komen niet tot leven.
Carina Bergfeldt heeft een vlotte manier van schrijven en het boek is verdeeld in korte hoofdstukken waarin er iedere keer een ander personage aan het woord is. Later zijn er verschillende personages per hoofdstuk aan het woord. Dit maakt het allemaal erg rommelig en haalt de spanning uit het verhaal en daardoor overtuigd het niet als een echte thriller.
Het grote pluspunt van dit boek is de ontknoping, dat is verrassend en zit heel goed in elkaar met echter wel een soort van open einde, wat duidt op een vervolg.

Genade - Lisa Ballantyne

Genade is de mooiste wraak...

Londen 2014, Margaret raakt beknelt in haar brandende auto tijdens een kettingbotsing. Op het nippertje wordt ze gered door een man met een misvormd uiterlijk. Haar redder is hierna spoorloos en dit geeft haar een machteloos gevoel. Het ongeluk en de verdwijning van haar redder zijn een keerpunt voor Margaret in haar leven. Ze keert terug naar haar verleden, want ook daarover heeft ze een machteloos gevoel. Voor het eerst voelt ze een diepe wens om te gaan onderzoeken wie ze nu werkelijk is en wie de man is die haar redde.

1985, voor een school van een relatief rustig dorpje wordt een zeven jarig meisje ontvoerd. Een klopjacht op de ontvoerder wordt gestart. Wordt het meisje teruggevonden?

Met haar eerste boek, 'de Schuldige' liet de schrijfster Lisa Ballatyne ook al twee verhalen door elkaar heen lopen. Dit was echter zo knap gedaan dat dit de verrassing en de kracht van de debutant was. In dit nieuwe boek heeft ze het opnieuw geprobeerd maar deze verhalen staan te ver van elkaar af om een geheel te vormen. Ook de verhouding is totaal zoek, het verhaal in het heden wordt totaal opgeslokt door het verhaal in het verleden. Af en toe maakt de schrijfster weer een sprong naar het heden, waarschijnlijk om de spanning erin te houden en je te laten af vragen wat deze verhalen met elkaar gemeen hebben. Dit is echter al zo snel duidelijk dat je de lust om verder te lezen uit eigen discipline moet halen. Ook het bij-verhaal voegt niets toe, behalve irritatie en ongeloofwaardigheid. Het verhaal is simpel, inhoudsloos en de karakters totaal niet boeiend.

Wat een gemiste kans! Vooral omdat haar eerste boek zo geweldig was, maar een goede formule lukt soms gewoon maar één keer.

Wat je achterlaat - Tom Vowler

'Je kunt je verleden begraven maar uiteindelijk zal het altijd zijn weg naar boven weer vinden.'

Anne woont met haar gezin in Dartmoor en leidt daar een vrij zorgeloos leven ondanks een puberende zoon die steeds meer van huis gaat. De zorgen om hem maar ook over de rest van haar gezin nemen pas ernstige vormen aan wanneer er uit de nabij gelegen gevangenis een gevangen ontsnapt. Waarom is Anne hierdoor zo overbezorgd en neemt ze steeds meer afstand van haar man?

Het tweede verhaal is dat van Mevrouw Jacobs, een jonge lerares op de middelbare school met een idealistische kijk op lesgeven. Ze geeft bijles aan één van haar leerlingen. Maar op een avond neemt de bijles een afschuwelijke wending en de gevolgen zullen haar blijvend achtervolgen.
Wat brengt deze twee vrouwen uiteindelijk samen?.

De omslag van het boek belooft veel. Een pakkende titel, een mooie foto en literaire thriller.
De inhoud is echter teleurstellend. De personages blijven ver van je afstaan. Het literaire zit hem hooguit in het feit dat de beschrijvingen van de plaats Dartmoor en de natuur erg uitgebreid en beeldend zijn. De thriller in het verhaal komt niet verder dan wat spanning. Al snel heb je als lezer door hoe de twee vrouwen met elkaar verbonden zijn.
Erg jammer want uit het onderwerp valt veel meer te halen.