In de schaduw van de Etna - Critina Cassa Scalia

 

                            ''Moordenaars doen niet aan weekend''

Als ik op vakantie ga vind ik het altijd leuk om een boek te lezen uit het land waar ik naartoe ga. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat je al een beetje in de sfeer komt voordat je überhaupt je koffers hebt gepakt. Omdat Italië al jaren mijn favoriete zomerbestemming is, kom ik regelmatig uit bij Italiaanse auteurs. Zo maakte ik enige tijd geleden kennis met de boeken van Cristina Cassa Scala, via haar eerste deel Zwart zand. Inmiddels ben ik groot fan van deze serie geworden. Sterker nog: het tweede deel, De nachtvissers, vind ik tot nu toe zelfs het allerbeste. En het goede nieuws? In Italië zijn inmiddels al tien delen verschenen, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen.

Hier gaat het boek ‘In de schaduw van de Etna’ over
Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in zijn hart geschoten. Er zijn geen getuigen, en er is geen enkel wapen of spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw gevonden wordt. De twee blijken elkaar gekend te hebben.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt gedoofd zijn.

Opnieuw weet schrijfster Cristina Cassar Scalia te verassen
Met ‘In de schaduw van de Etna’ levert schrijfster Cristina Cassar Scalia opnieuw een bijzonder sterke thriller af. Net als in de eerdere delen speelt het verhaal zich af op Sicilië, waar inspecteur Vanina Guarrasi wederom wordt geconfronteerd met een ingewikkelde zaak. Wat begint als een onderzoek naar een verdachte situatie, groeit al snel uit tot een verhaal waarin familiebanden, macht, geheimen en de Siciliaanse samenleving een belangrijke rol spelen.

Op elke bladzijde is er wel een nieuwe ontwikkeling
Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is dat er werkelijk op bijna iedere pagina iets gebeurt. Veel thrillers hebben momenten waarop het verhaal even stilvalt, maar daar lijkt Cristina Cassar Scalia nauwelijks last van te hebben. Zodra je denkt dat je begrijpt waar het verhaal naartoe gaat, introduceert ze weer een nieuw element, een onverwachte ontwikkeling of een intrigerend detail. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je steeds verder lezen. Het boek wegleggen is dan ook bijna geen optie.

Scalia heeft een beeldende schrijfstijl met een prettig leestempo
De schrijfstijl speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Cassar Scalia schrijft toegankelijk, beeldend en met een prettig tempo. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Het voelt nergens geforceerd aan; alles lijkt op een natuurlijke manier voort te vloeien uit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen.

Het hoofdpersonage is interessant en zie je groeien door de delen heen
Een ander sterk punt van deze serie zijn de personages. Vooral hoofdpersoon Giovanna Guarrasi blijft zich ontwikkelen. Inmiddels zijn we meerdere delen onderweg en dat merk je. Ze groeit als rechercheur, maar ook als mens. Haar persoonlijke leven, twijfels en keuzes krijgen voldoende aandacht zonder dat het ten koste gaat van de spanning van het hoofdverhaal. Juist die combinatie maakt haar een geloofwaardig en interessant personage.

Ook de bijfiguren zijn zorgvuldig uitgewerkt. Door de verschillende terugkerende personages voelt de serie steeds meer als een wereld waarin je als lezer thuiskomt. Dat maakt elk nieuw deel extra aantrekkelijk.

Sicilië is in dit verhaal wederom veel meer dan slechts een decor
Daarnaast verdient de sfeer een groot compliment. Sicilië is veel meer dan alleen een decor. De auteur weet de warmte, de cultuur, de geuren en de prachtige landschappen haast tastbaar te maken. Tegelijkertijd laat ze ook de minder mooie kanten van het eiland zien: corruptie, sociale spanningen en ingewikkelde familieverhoudingen. Daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.
De thema's die aan bod komen zijn divers. Macht, loyaliteit, familie, rechtvaardigheid en de invloed van het verleden spelen allemaal een rol. Dat maakt ‘In de schaduw van de Etna’ meer dan alleen een spannende thriller; het biedt ook een inkijkje in de Siciliaanse maatschappij.

Wel veel personages maar een mooi overzicht aan het begin van het boek

Zijn er ook minpunten? Een klein puntje misschien. Omdat er veel personages en verhaallijnen voorkomen, kan het voor nieuwe lezers soms even duren voordat iedereen op zijn plek valt. Zeker als je niet eerder een deel uit de serie hebt gelezen. Daarnaast zijn sommige ontwikkelingen misschien iets minder verrassend voor doorgewinterde thrillerlezers. Voorin het boek van ‘In de schaduw van de Etna’ staat overigens wel een mooi overzicht van de personages. Maar dat is slechts kleine kanttekeningen bij een verder bijzonder sterk boek.

‘In de schaduw van de Etna’ is opnieuw een meeslepende, sfeervolle en uitstekend opgebouwde thriller, die laat zien waarom deze serie zo populair is. Voor liefhebbers van Italiaanse thrillers, sterke personages en verhalen die je geen moment loslaten, is dit absoluut een aanrader. En ik kijk nu alweer uit naar het volgende deel.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Cristina Cassar Scalia| Uitgeverij: Marmer | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Rianne Aarts & Annemart Pilon | Aantal bladzijden: 303 | ISBN 9789463091114 | E-book 9789463099233

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Een definitie van schuld - Susie Dent

''Deze brief is geen betekenis, maar behelst er wel een. Ik heb de waarheid gevreesd, ik heb geheimen bewaard. Ik meen dat k niet de enige ben, dus wend me tot jullie.''

Zelf ben ik gek op boeken die over boeken gaan waarin wordt verwezen naar andere literaire werken. Verhalen waarin taal niet alleen een middel is, maar ook een onderwerp op zich. Toen ik hoorde over Een definitie van schuld van auteur Susie Dent, wist ik dan ook meteen dat dit wel eens een boek voor mij zou kunnen zijn. En wat blijkt: dit fictiedebuut is niet alleen een feest voor taalliefhebbers, maar ook een bijzonder sterk opgebouwd misdaadverhaal.

Hier gaat Een definitie van schuld over
Een anonieme brief aan de redactie van de Clarendon English Dictionary bevat hints naar gebeurtenissen in een specifiek jaar. Voor redacteur Martha Thornhill kan dit maar naar één ding verwijzen: de zomer waarin haar zus Charlie verdween. Na tien jaar in het buitenland is Martha terug in Oxford, een stad met eeuwenoude instituten, waar haar familie al generaties deel van uitmaakt. Wachten de demonen die ze achterliet nog op haar? Als de anonieme brieven blijven komen en Martha en haar team ze verder ontrafelen, wordt de situatie steeds dreigender. Het lijkt erop dat Charlie een groot geheim bewaarde. Iemand probeert hen nu naar de waarheid te leiden. Maar er zijn andere krachten aan het werk om die waarheid juist voorgoed te begraven.

Auteur Susie Dent schrijft een fantastisch fictiedebuut
Susie Dent is in het Verenigd Koninkrijk vooral bekend als lexicograaf en taalexpert, onder meer van het televisieprogramma ‘Countdown’. Met Een definitie van schuld bewijst ze dat haar liefde voor woorden zich moeiteloos laat vertalen naar fictie. Het resultaat is een intelligente, sfeervolle detective waarin taal een sleutelrol speelt.

Woordspelingen en verborgen citaten spelen een cruciale rol
Het verhaal draait om een moordzaak waarbij cryptische aanwijzingen, woordspelingen en verborgen citaten een cruciale rol spelen. De hoofdpersoon raakt verwikkeld in een intrigerend kat-en-muisspel waarin betekenissen dubbelzinnig zijn, en niets toevallig lijkt. Als lezer word je actief uitgedaagd om mee te puzzelen. Dat speurelement maakt het boek extra aantrekkelijk: je staat niet langs de zijlijn, maar wordt echt bij het verhaal betrokken. Daardoor lees je scherper, alerter en word je nieuwsgieriger.

'Een definitie van schuld' is een geslaagde leeservaring
Wat dit boek onderscheidt van veel andere misdaadromans, is de manier waarop de puzzel in elkaar zit. Alles klopt. Details die in eerste instantie onbeduidend lijken, krijgen later betekenis. Verwijzingen naar woordenboeken, etymologie en literaire klassiekers zijn niet alleen versiering, maar vormen de kern van het mysterie. Dat maakt Een definitie van schuld tot een gelaagde leeservaring.

Voor de fans van Britse detectives
Fans van klassieke Britse detectives, zoals bijvoorbeeld die van Inspector Morse, zullen hier hun hart aan ophalen. Net als bij Morse speelt, in Een definitie van schuld, intellect een grote rol, evenals liefde voor literatuur en taal. De sfeer is doordacht en enigszins academisch, zonder afstandelijk te worden. Het tempo is beheerst, maar de spanning sluimert wel voortdurend onder de oppervlakte.

Dit boek is wel echt voor echte taalliefhebbers
Toch is dit ook meteen een kleine kanttekening. Je moet wel echt van taal houden om optimaal van dit boek te genieten. De vele woordspelingen, etymologische verwijzingen en literaire knipogen maken het verhaal rijk, maar kunnen voor lezers die vooral op zoek zijn naar snelle actie wat zwaar aanvoelen. Soms vertraagt de uitleg van taalkundige details het tempo. Hoewel dat inhoudelijk past bij het karakter van het boek, zou dat lezers ook tegen kunnen staan. Echter hield dat mijzelf niet tegen om met veel interesse door te blijven lezen.

Een doordacht plot en een goede ontknoping
Dat minpunt weegt echter niet op tegen de kracht van dit debuut. Want dat is misschien nog wel het meest indrukwekkende aan het boek Een definitie van schuld. Dit fictiedebuut is enorm sterk geschreven. De plot is doordacht, de spanningsboog zorgvuldig opgebouwd en de ontknoping bevredigend zonder voorspelbaar te zijn. De schrijfster Susie Dent toont lef door taal centraal te stellen in een genre dat vaak leunt op actie en sensatie. Juist daardoor voelt deze misdaadroman origineel.

Bovendien wordt de thematiek – schuld, betekenis en waarheid – op meerdere niveaus uitgewerkt. Wat betekent schuld eigenlijk? Is het een juridische term, een morele last, of een persoonlijke interpretatie? Die gelaagdheid geeft het boek extra diepte.

Niet alleen maar lezen, ook raadsels ontcijferen
Een definitie van schuld van auteur Susie Dent is daarmee een aanrader voor lezers die houden van slimme misdaadverhalen, literaire verwijzingen en zorgvuldig opgebouwde puzzels. Het is een boek dat je niet alleen leest, maar ook ontcijfert. Voor mij, als liefhebber van boeken over boeken, was dit een waar leesfeest. Een geweldig fictiedebuut dat smaakt naar meer.

Specificaties bij het boek 'Een definitie van schuld’
Oorspronkelijke titel: Quilty by Definition| Auteur: Susie Dent | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2024| Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Vertaling: Anne Jongeling | Aantal bladzijden: 415 | ISBN 9789400518766

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken - Jesse Sutanto

'Maar wat is het leven zonder een beetje overdrijving af en toe? Of zoals Vera het graag noemt, een beetje poeha?''

Toen ik het boek Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars, van de auteur Jesse Sutanto uitlas, wist ik meteen dat ik meer van haar wilde lezen. Haar mix van humor, licht absurdisme en sprankelende personages paste precies bij wat ik zoek in een luchtig spannende roman. Daarom pakte ik Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken vol op. En wat ben ik blij dat ik dat deed: vanaf de eerste pagina voelde ik dezelfde aanstekelijke energie terugkomen die Sutanto’s verhalen zo uniek maakt. Dit is precies zo’n boek dat je met een brede glimlach doorbladert en waarvan je stiekem hoopt dat het nét iets langer had geduurd.

Hier gaat ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’ over
Vera Wong heeft vrienden, haar zaken gaan goed en haar zoon heeft (eindelijk) een vriendin. Dankzij Vera. Want Tilly’s vriendin is niemand minder dan Selena Gray, de politieagent die Vera tijdens het onderzoek naar de moord in haar theehuis, flink heeft gestalkt. Maar nu is ze een beetje verveeld. Gelukkig vindt Vera, wanneer ze voor de kat van Tilly en Selena zorgt, een schat: de werktas van Selena. Daarin zit een dossier over een dode influencer.
Het probleem is dat de politie hem, nadat zijn lichaam uit het water is gevist, niet kan identificeren.
En dan begint Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken. Want wie was Xander Lin? Niemand weet het. Alle contactpersonen leiden nergens toe. Vera is vastbesloten zijn moord op te lossen. Dit zou immers een grote gunst zijn voor Selena, en er is niets wat ze niet zou doen voor haar toekomstige schoondochter.

Alsof je zo weer bij oude vrienden aanschuift
Het verhaal van Vera Wongs, Tips voor het neuzen volgt wederom weer de slimme, ietwat overijverige amateur-detective die met de nodige dramatiek – meestal zelf veroorzaakt – midden in een nieuwe reeks verdachte gebeurtenissen terechtkomt. Wat ik zo knap vind aan dit boek, is dat het aanvoelt alsof je bij oude vrienden aanschuift. De dialogen zijn levendig, de personages heerlijk uitgesproken, en de onderlinge dynamiek spat werkelijk van de bladzijden.

Engelse humor, is zo doorspekt met zelfspot en sarcasme
Wat in dit boek, maar ook bij het vorige deel, echt opvalt, is de humor. Regelmatig heb ik hardop gelachen. Soms zelfs op momenten waarop ik dacht dat ik eigenlijk niet moest lachen, gezien de omstandigheden in het plot. Sutanto speelt daar slim mee: ze laat je constant balanceren tussen spanning en slapstick. Het zal de Engelse manier van humor wel zijn, want ik kan ook zo genieten van de verhalen van bijvoorbeeld de auteur Richard Osman.
Door deze manier van schrijven worden de verhalen ook nooit zwaarmoedig. Zelf als, ook in het boek ‘Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, het verhaal een serieuze wending neemt. Hierdoor valt het meer in het genre cosy-crime.

De onderlinge relaties worden goed beschreven
Schrijfster Jesse Sutanto weet ook heel goed hoe ze menselijke relaties moet omschrijven. Achter alle grappen en misstanden zit echte personages. De loyaliteit tussen de verschillende karakters, de kleine ongemakkelijke momenten, en de warme familiedynamiek – het maakt dat je niet alleen leest voor het mysterie, maar ook voor de mensen die erin verstrikt raken. Dat is uiteindelijk wat ‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, ook weer zo boeiend maakt.

Soms een overkill aan humor die tot niets leidt
Eerlijk is eerlijk, toch wil ik ook een klein minpunt benoemen. In het middenstuk zakt het tempo iets in. Er zitten een paar scènes bij die veel humor bevatten. Echter voegen ze weinig toe aan de ontwikkeling van het mysterie. Gelukkig trekt auteur Jesse Sutanto dat in het laatste deel helemaal recht. Het plot versnelt, de puzzelstukjes vallen mooi in elkaar en de ontknoping is verrassend. Tevreden sloeg ik ook het boek ‘Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken’ dicht.

Een heerlijke cosy-crime dat makkelijk wegleest

‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’ is een aanrader voor iedereen die houdt van humoristische thrillers, cosy crime en vlotte, eigentijdse verhalen die lekker makkelijk weglezen. Als je eerder genoot van ‘Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars’, dan staat je opnieuw een ontzettend leuke rit te wachten. Het is ook wel aan te raden eerst dat boek te lezen en dan pas deze.
Ik ben alweer benieuwd naar wat Jesse Sutanto hierna gaat verzinnen.

Specificaties bij het boek ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’
Originele titel: Vera Wong’s Guide to Snooping on a dead man | Auteur: Jesse Sutanto | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Hilke Makkink | Aantal bladzijden: 320 | ISBN 9789400518346

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een langzaam stervende zaak - Elizabeth George

''Als hij had geweten hoe zijn dag verder zou verlopen, was Geoffrey Henshaw in zijn verre van comfortabele bed blijven liggen.''

Elizabeth George staat bekend om haar vermogen sfeer en karakterbeschrijvingen tot in de precisie uit te voeren. In 'Een langzaam stervende zaak' is Cornwall niet slechts een achtergronddecor: het landschap, de sociale gemeenschappen, de druk van promotie versus behoud spelen allemaal mee in de sfeer. Cornwall fungeert als een personage op zich — het weer, de afgelegenheid, de binding van mensen met het land — wat de spanningen tussen behoud van erfgoed en economische belangen versterkt. Deze setting draagt sterk bij aan de emotionele zwaarte van het verhaal. Het contrast tussen de serene schoonheid van Cornwall en de moreel complexe wereld van zakelijke belangen en familiegeheimen, geeft het verhaal diepte.

De personages zijn herkenbaar als mens voor de lezer
De personages worden door Elizabeth George niet zwart-wit neergezet. Ze maakt gebruik van nuances, zwakheden, morele onzekerheden en zwakheden. Daardoor worden ze herkenbaar voor de lezer, ze hebben namelijk net als wij minpunten.

Door middel van flashbacks, familierelaties en zijn zakelijke verplichtingen leer je meer en meer de, soms complexe, figuren kennen. De lokale bevolking van Cornwall is niet homogeen; wantrouwen jegens buitenstaanders is geloofwaardig geschetst, evenals de manier waarop mensen vast blijven zitten in oude patronen, geheime vetes, en trots op traditie. Deze sociale schakeringen dragen bij aan de spanning, en maken dat motieven plausibel aanvoelen.

Spanning bouwt gestaag op, de kracht ligt in dialogen en relaties
Zoals in al haar, over het algemeen erg dikke boeken, kiest George zoals vaak voor een vrij langzaam opgebouwde spanning. Er is geen constante actie, de kracht ligt namelijk in de dialogen, in beschrijving van relaties en in de langzame onthulling van geheimen. Voor wie van snelle thrillers houdt, kan dit traag aanvoelen. Het is slow reading, vooral omdat er veel aandacht is voor details buiten het directe misdrijf, familiegeschiedenissen en zakelijke onderhandelingen.

Echter heeft deze traagheid wel een doel. De langzame opbouw maakt dat, wanneer de motieven en de connecties duidelijk worden, het geheel stevig en geloofwaardig aanvoelt. Er zijn momenten van intensiteit — confrontaties, ontdekkingen — die goed werken, juist omdat ze ingebed zijn in het grotere bouwwerk. Al had het middenstuk, wat mij betreft wel iets korter gekund.

Traditioneel literair geschreven
Elizabeth George schrijft traditioneel literair, met zorg voor nuance en psychologische diepgang. Haar dialogen zijn geloofwaardig. Hier en daar wat te overdadig. Dat kan een struikelblok voor nieuwe lezers zijn maar een feest van herkenning voor de trouwe fans, zoals ik.

‘Een langzaam stervende zaak’ is het 22^e deel in de inspecteur Lynley-mysterie reeks en een perfect boek voor wie op zoek is naar een misdaadverhaal met diepgang en gelaagdheid. Voor wie geniet van details, van psychologisch realisme en goede conversaties is ook dit deel weer een genot om te lezen. Elizabeth George is niet de auteur voor snelle plots of acties. Ze investeert in verhaalopbouw, sfeer en in de relaties tussen mensen. In die zin is het geen tekortkoming, maar een literaire kracht.

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie exemplaar.

Titel: Een langzaam stervende zaak |Originele titel: A Slowly Dying Cause| Auteur: Elizabeth George| Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Miebeth van Horn & Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2025| Aantal bladzijden: 762 | ISBN 9789400518902

De onmogelijke opdracht - Belinda Bauer

''Tegen elkaar aangekropen op de smalle richel onder de uitstekende rotsrand, waar ze hun noodlottige thuis hadden gemaakt, rouwden ze. Ze rouwden.''

Hier gaat het boek ‘De Onmogelijke opgave’ over
Anno 1926 worden op de torenhoge kliffen van Yorkshire mannen aan touwen neergelaten om de eieren te stelen van zeevogels die daar nestelen. De mooiste worden voor hoge bedragen verkocht. Maar wanneer de kleine, hongerige Celie Sheppard een ‘onmogelijk’ rood ei vindt, verandert dat voorgoed haar leven… en dat van anderen.

100 jaar later treft Patrick Fort in een afgelegen cottage in Wales zijn vriend Nick en diens moeder aan die vastgebonden zijn en beroofd. Het enige wat ontbreekt: een gebeeldhouwde kist met daarin een ongelooflijk scharlaken ei. Vastbesloten om het terug te vinden, storten Patrick en Nick zich in de duistere wereld van de handel in zeldzame eieren. Ze komen op het spoor van een onbetaalbare historische collectie eieren die leek te zijn verloren gegaan. Tot nu toe.

Ondanks vogelvrees toch met interesse gelezen
Het boek ‘De onmogelijke opgave’ van Belinda Bauer is leunt op twee verhaallijnen die beide draaien om obsessie, schaarse objecten en de menselijke drijfveer iets te willen bezitten. In de historische tijdslijn, die van 1926, wordt uitvoerig beschreven hoe de handel in bijzonder gekleurde eieren in zijn werk gaat. Voor iemand zoals ik die een afkeer tegen vogels heeft, is het dermate interessant at ik het met veel interesse gelezen heb. Het verhaal in het heden geeft de waanzin van de jacht en duistere handel in speciale eieren weer.

Totaal geen thrilleraspect in het verhaal te vinden
Wat me eigenlijk direct opviel aan het verhaal is dat er eigenlijk vanaf het begin totaal geen trilleraspect in het verhaal zit. Het is eigenlijk meer een spannende detective. De hoofdpersonages zijn ook verre van duister of luguber. Eerlijk gezegd vond ik ze meer in een slapstick passen. Het gehele verhaal zou het zo en zo goed doen als een Engelse komedie film. De jonge Celie is een klein, mager en wit spits meisje. Nick is de stoere druktemaker en Patrick is de autist met een scherp oog voor details. Vooral hij, maakte voor mij, met zijn speciale manier van observeren en ongevoelig voor emotionele gevolgen maakt het verhaal

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal
De opbouw van het verhaal is door Belinda Bauer goed gedaan, al verliep het middenstuk voor mijn gevoel iets trager. En sommige plotontwikkelingen verliepen wel heel gemakkelijk. Bovendien zou ik me kunnen voorstellen dat sommige lezers door de vele personages en de combinatie met het historische verhaal, soms de draad kwijt zouden kunnen raken. Maar de manier waarop Belinda Bauer de hele eierjacht beschrijft is goed gedaan. Het boek is trouwens gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarbij Bauer alleen de namen, en hun daden, van de hoofdpersonages volledig heeft verzonnen.

Bijzondere leeservaring
Desondanks was ik zeer verbaasd dat het geheel dus slechts bij een slapstickachtige detectiveroman blijft. Dit terwijl er op de omslag een literaire thriller vermeldt staat, en Bauer daar ook om bekend staat. Dit maakte niet dat het verhaal van ‘De onmogelijke opgave’ me zo zeer tegenviel, maar wel dat ik hét triller verhaal gemist hebt. Nu heb ik me vermaakt met een simpel, doch leuk historisch onderbouwd boek. Waarvan evengoed gezegd kan worden dat het menselijk drama, de historische misdaad en de eigentijdse spanning het geheel tot een, in alle opzichte, bijzondere leeservaring maakte.

Titel: De onmogelijke opgave | Oorspronkelijke titel: The Impossible Thing| Auteur: Belinda Bauer | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Valérie Janssen | Eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518438

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar. 

Het Kromme Huis - Agatha Christie

''Moord is verkeerd, maar niet in hun ogen. Voor hén is het noodzakelijk - 't slachtoffer 'vroeg erom' - 't was de enige manier''.

De familie Leonidas woont samen in een groot, krakkemikkig huis in een rijke Londense buitenwijk. Wanneer het hoofd van de familie, de bejaarde miljonair Aristide Leonides, wordt vermoord met een dodelijke injectie, verdenkt de familie meteen zijn jongere vrouw. 
Maar eigenlijk hebben al zijn huisgenoten wel een motief: hun aandeel in de erfenis.
Charles Hayward, de verloofde van kleindochter Sophie, observeert de familie van dichtbij en doet een vreselijke en schokkende ontdekking.

Agatha Christie(1890-1976) is wellicht de bekendste (detective) acteur die ooit bestaan heeft. Ze schreef tachtig detectives, meer dan tweehonderd verhalen, en heeft negentien toneelstukken op haar naam staan. Onder het pseudoniem Mary Westmacott schreef ze nog eens zes romans. Over de gehele wereld is ze nog steeds de bestverkopende auteur allertijden. Sommige van haar boeken zijn reeds verfilmd.

Agatha Christie zou Christie niet zijn als ze niet weer allemaal mensen bij elkaar zet, in dit geval een hele familie, en ze allemaal een reden geeft om grootvader te vermoorden. Zo krijg je als lezer, buiten het meespeuren naar de dader, ook heel goed mee hoe onderlinge familiebanden op scherp komen te staan. Ze worden allemaal achterdochtig naar elkaar. Haat en nijd vieren hoogtij in het boek 'Het Kromme Huis'.
Dit keer wordt het moordonderzoek helaas niet door Miss Marple of Poirot gedaan, maar door Charles, een man die onderdeel is van de familie. Persoonlijk vond ik dat erg jammer want ik ben groot fan van Miss Marple en haar kleine eigenaardigheden.

De bekende, ietwat simpele, schrijfstijl van Agatha Christie is tijdloos en maken haar verhalen toegankelijk voor iedereen. Ondanks dat het boek 'Het Kromme Huis' al geschreven is in 1949 blijft het nog steeds een feestje om te lezen. Dit komt ook omdat Agatha Christie je tot aan bijna de laatste bladzijden op het verkeerde been weet te zetten. Vaak komt er ook nog eens een grote twist. Daardoor blijf je als lezer geboeid en geamuseerd. 

'Het Kromme Huis' heb ik met veel plezier gelezen, toch viel het einde me ietwat tegen. Ook vond ik het gehele verhaal wat chaotisch en rommelig. Mijn favorieten van Agatha Christie blijven vooralsnog dus nog even de boeken 'Moord op de Nijl' en 'Moord in de Oriënt-Expres'.

Leuk om te weten: uitgeverij Rainbow geeft sommige boektitels van Agatha Christie in een prachtige nieuwe uitgave uit.

Titel: Het Kromme Huis | Originele titel: Crooked House | Auteur: Agatha Christie | Uitgeverij: Rainbow | Vertaling: J.A.W. Hartong - de Roode | Genre: Detective | Aantal bladzijden: 267 | ISBN 978 904 171 610 1 

Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars - Jesse Sutanto

     'Mysteries oplossen is niet ieders kopje thee...'

Laat ik nou gek zijn op thee en old school detectives. Elke Agatha Christie heb ik wel gelezen, en sommige zelfs herlezen. Niet omdat ik niet meer wist wie de dader was, zo goed is mijn geheugen nog wel – gelukkig. Ik herlees ze omdat de manier waarop de auteur je elke keer weer op het verkeerde been weet te zetten zo subliem gedaan is. Iedereen is verdacht, maar ook iedereen heeft een alibi. Kom daar maar eens uit. Tegenwoordig zijn de ‘detectives’ weer in, en heb ik me al kostelijk vermaakt met het lezen van de boeken zoals Miss Austen, de eerste affaire – van Jessica Bull, of De man in de Amstel – van Duco Hellema. Het nieuwe boek ‘Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars’ – van Jesse Sutanto - trok dus meteen mijn aandacht. En dat was niet alleen vanwege de felblauwe omslag…

Hier gaat het boek ‘Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars over’
De zestigjarige thee-expert Vera Wong doet, onder het genot van een kopje wulungthee, niets liever dan het internet afspeuren. Ze gedraagt zich online als een ware detective, maar niet om een misdaad op te lossen. Nee, ze houdt in de gaten of haar, inmiddels al volwassen, zoon met iemand aan het daten is.
Wanneer Vera Wong op een ochtend echter in haar theehuis, in San Francisco’s Chinatown, een dode man aantreft, is zelfs een sterk kopje longjing thee niet genoeg om hier het hoofd aan te bieden. Met het idee dat Vera dit mysterie beter op kan oplossen dan de politie – want niemand ruikt zoveel onraad als een Chinese moeder met te veel vrije tijd – besluit ze dat ze zelf de dader gaat opsporen.

Auteur Jesse Sutanto
Jesse Sutanto is opgegroeid in een Chinees-Indonesisch gezin. Ze spreekt Mandarijn, Indonesisch en Engels. Momenteel woont ze in Jakarta. In 2009 behaalde ze haar diploma Creatief Schrijven aan de Universiteit van Oxford. Sindsdien heeft ze negen boeken gepubliceerd voor volwassen en jongvolwassen.
Ze werd in een klap bekend door haar roman Dial A for Auntie. Dit boek toont de Chinees-Indonesische cultuur door de ogen van een moeder, haar dochter en vier tantes. Het script werd direct aangekocht om er een film voor Netflix van te maken.
De filmrechten zijn aangekocht door Warner Bros TV. en zal worden geproduceerd door Mindy Kaling’International en Oprah Winfrey’s Harpo Films.  

Een uniek, bijdehand en eigenwijs hoofdpersonage
Het boek ‘Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars heeft een pakkend begin. Door de vlotte, humoristische manier van schrijven wil je eigenlijk alleen nog maar doorlezen. Het hoofdpersonages is een apart type; een zeer bemoeizuchtige moeder met een sterke mening. Zo eentje die je absoluut niet wilt hebben (of zijn), maar wat heerlijk is wanneer je erover kan lezen. Ze is bijdehand, uniek en heeft een geheel eigen kijk op de wereld. Daarnaast weet ze bijna elke situatie naar haar hand te zetten. Zij is dan ook echt de ster van het verhaal.

Een mooi overzicht
De personages worden goed uitgelicht. Niet alleen het hoofdpersonage Vera leer je door en door kennen, maar ook de andere, in dit geval ‘hoofdverdachten’, worden goed gekarakteriseerd. Omdat het verhaal van ‘Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars’ niet alleen vanuit het perspectief van Vera wordt beschreven, maar vanuit ieders perspectief, krijg je een mooi overzicht als lezer.

Al zakt het verhaal in het midden wat in, je wil blijven doorlezen
Het verhaal valt in de categorie cosy-crime. Het intensive speurwerk van Vera komt uitgebreid aan bod, en zo kun je als lezer lekker met haar meepuzzelen. Naar mate het verhaal vordert kom je als lezer niet alleen stukje bij beetje meer bij de waarheid, ook zie je een innige vriendschap tussen alle personages ontstaan. Het verhaal kent korte hoofdstukken. Dit zorgt voor een snel leestempo. Al zakt het verhaal in het midden wel een beetje in en zijn dingen soms te ver gezocht. Toch wil je dolgraag doorlezen naar het einde.

Het ideale boek voor een ontspannen leesmoment, of perfect kado
'Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars’ is een hartverwarmend, grappig en lekker leesbaar verhaal. Het is het perfecte cadeau voor de komende feestdagen. Pakje thee en een beker erbij, en je steelt als Sinterklaas of Kerstman de show. Net zoals Vera Wong doet in dit verhaal.

Titel: Vera Wongs ongevraagd advies aan moordenaars | Originele titel: Vera Wongs unsolicited ASdvice for Murderers | Auteurs: Jesse Sutanto | Vertaling: Hilke Makkink | Uitgeverij: AW Bruna | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 351 | ISBN 978 940 051 796 7

De schreeuw van de reiger - Ann Cleeves

‘’Het kan geen kwaad om een aantal scenario’s te bedenken en te kijken of de feiten ermee overeenstemmen. Het wordt pas gevaarlijk als je de feiten verdraait om ze met de theorie overeen te laten stemmen.’’

Hier gaat het verhaal van ‘De schreeuw van de reiger’ over
De zomer in North Devon is warm en aan zee krioelt het van de toeristen. Rechercheur Matthew Venn wordt naar een plaats delict geroepen bij het huis van een groep kunstenaars. Wat hij aantreft is een zorgvuldig geënsceneerde moord – Nigel Yeo is doodgestoken met een stuk glas, afkomstig van een vaas die door zijn dochter gemaakt was. Meneer Yeo lijkt een onwaarschijnlijk slachtoffer. Hij was een gerespecteerd man, die zich inzette voor de gemeenschap en die een zeer warme band had met zijn dochter.
Wat het in dit geval extra lastig maakt voor Matthew, is dat zij een goede vriendin is van zijn eigen man Jonathan.

Dan wordt er nog een lichaam gevonden. Binnen de kortste keren bevindt Matthew zich in een ingewikkelde spagaat tussen de leugens die in het hart van de gemeenschap blijken te leven, en een zaak die wel heel dichtbij lijkt te komen.

Auteur Ann Cleeves
Ann Cleeves is geboren in 1954 in Herefordshire – de Engelse regio West Midlands. Ze studeerde Engels maar maakte haar opleiding niet af. Ze had een baan als kinderverzorgster, was leidster bij een vrouwenopvang, kok, hulp bij de kustwacht en liep mee bij een vogelobservatorium. Vervolgens begon ze een nieuwe opleiding; reclasseringsambtenaar. Haar man, die ze heeft leren kennen bij het vogelobservatorium kreeg een aanstelling als beheerder van een klein natuurreservaat. Omdat Ann Cleeves daar niet veel om handen had begon ze met schrijven. Wat volgde was een serie misdaadromans. Uiteindelijk werd ze zo succesvol dat haar werken vertaald zijn in meer dan twintig verschillende talen. Ze heeft binnen- en buitenlandse nominaties op haar naam staan, net als diverse eredoctoraten.
Sommige boeken zijn omgezet naar televisie series. Zo is ‘zijn ‘Vera’, ‘Shetland’ en ‘The Long Call’ gebaseerd op de gelijknamige boekenseries.  Deze tv-series zijn al jaren populair bij de kijkers.

De boeken van Ann Cleeves zijn van die typische Britse thrillers. Deze kenmerken zich door de langzame, maar goede, spanningsopbouw en de goed uitgewerkte karakters. De verhalen worden ook nergens heel eng of luguber maar weten je als lezer wel zo te boeien dat je door wil blijven lezen. Wellicht zou het genre literaire detective ook wel meer van toepassing zijn op de boeken van Ann Cleeves. Dat doet de verhalen, naar mijn mening, meer recht en wordt een echte thriller fan ook niet teleurgesteld. Deze boeken zijn meer te vergelijken met die van Elizabeth George, ook al van dat heerlijke Engelse leesvoer.

Het boek ‘De schreeuw van de reiger’ is het tweede deel in de Matthew Venn reeks, maar is goed alleenstaand te lezen. Al vind ik zelf altijd dat een verhaal meer diepte en emotie krijgt wanneer je de delen achter elkaar leest. Een auteur schrijft niet voor niets een serie.
Bij het lezen van het eerste deel ‘De roep terug’ was ik redelijk benieuwd hoe ze dat verhaal in een vervolg zou kunnen overtreffen. Het is niet zo zeer dat ‘De schreeuw van de reiger’ een overtreffende trap geworden is. Het tweede deel sluit gewoon feilloos aan bij zijn voorganger. De personages worden verder uitgewerkt, en hoofdpersonage Matthew nog verder uitgediept. Bijzondere aantekening hierbij is dat Ann Cleeves hem niet zozeer de hemel inprijst, maar wel een duidelijk eigenaardig karakter meegeeft. Hierbij legt ze haar mening niet op aan de lezer maar laat ze die zelf oordelen. Knap gedaan. Dat geldt ook voor het einde van het verhaal. Een geweldige plottwist zet de boel volledig op zijn kop.

Ook de opbouw van het verhaal en de sfeerbepaling is goed beschreven. De dialogen zijn realistisch en sterk en komen daardoor waarheidsgetrouw over. Het achterliggende verhaal rondom het thema depressie is boeiend en zeer goed uitgewerkt. Ook dit deel kent weer een goed en geheel afgrond einde. Hopelijk volgen er nog vele delen van de Matthew Venn-serie.

Titel: De schreeuw van de reiger | Oorspronkelijke titel: The Heron's Cry | Auteur: Ann Cleeves | Uitgeverij: A.W. Bruna | Vertaling: Valérie Janssen | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 400 | ISBN 978 90 005 1751 6 

Een aardig meisje - Elvin Post

Het blijft leuk, en een eer, wanneer je als boekenblogger benaderd wordt door uitgeverijen en/of auteurs. Dit keer was het uitgeverij Ambo/Anthos die mij de mogelijk gaf het boek ‘Een aardig meisje’ van auteur Elvin Post vooruit te lezen. Dit in ruil mijn eerlijke mening

Hier gaat het verhaal over
Megan Smit is een aardig meisje. Helaas is het leven tot nu toe niet zo aardig voor háár. Op jonge leeftijd verloor ze haar vader, ze liep haar gedroomde carrière als filmactrice mis en haar moeder wil maar niet begrijpen waarom ze een einde maakte aan de disfunctionele relatie met haar ex-vriend Rex. Wanneer Megan een nieuw appartement betrekt in Rotterdam, lijkt het leven haar eindelijk toe te lachen. Lijkt. Want nog geen vijf maanden later ligt haar buurman dood in het trappenhuis en wordt ze beschuldigd van moord.

Is Megan onschuldig, zoals ze beweert, of liegt ze en is ze opgehouden een aardig meisje te zijn?

Geen thriller maar een Whodunnit
Alhoewel op de, overigens zeer passende omslag, staat vermeldt dat het verhaal een thriller zou zijn is de ondertitel in de synopsis meer op zijn plek. ‘Een aardig meisje’ van schrijver Elvin Post is inderdaad meer een Whodunnit.

Het is net als het moordspel Cluedo, vind de dader
De opzet van het verhaal is in de trend van de boeken van Agatha Christie. Na de moord worden alle bewoners van het appartementencomplex verhoord en blijken ze allemaal een motief te hebben om de moordenaar te kunnen zijn. Het is nu aan het politieteam, en de lezer, om uit te zoeken wie het daadwerkelijk geweest is.

Wel onderhoudend maar ook erg voorspelbaar
Doordat Elvin Post elke keer een klein beetje meer informatie weggeeft word je als lezer op een prettige manier onderhouden. Echter heeft het boek ‘Een aardig meisje’ niet echt een spannende rode draad of verassende plotwendingen. En als ervaren thrillerlezer heb je, denk ik, al vrij gauw in de gaten hoe de verhaallijn zich gaat ontplooien.  

Het zouden zomaar je eigen buren kunnen zijn
De schrijfstijl van Elvin Post is duidelijk en de dialogen die hij omschrijft maken het verhaal realistisch. Dan geldt ook voor de personages. Het zouden je eigen buren uit de straat kunnen zijn. Net zoals het hele gebeuren zo en zo bij je in de omgeving zou kunnen gebeuren. Al werden sommige dingen wel iets te veel aangedikt. Hierdoor kwam ik niet helemaal lekker in het verhaal. Ook omdat ik het gewoonweg wat spannender, en minder voorspelbaar had verwacht. Neemt niet weg dat ik door het einde toch nog wel wat verrast werd, en het boek met een goed gevoel heb dichtgelagen.

Leuke leesuurtjes
Uiteindelijk kan ik dus zeggen dat ik aan het boek ‘Een aardig meisje’ van Elvin Post toch leuke leesuurtjes heb beleefd. Het is denk ik wel van belang dat ze het boek niet gaan promoten als thriller maar als een heerlijke, onderhoudende, hier en daar spannende whodunnit roman.

Het boek ‘Een aardig meisje’ van Elvin Post verschijnt op 8 oktober 2024 in de boekwinkels. Het zal worden uitgegeven door uitgeverij Ambo/Anthos.
Dank jullie wel voor het recensie-exemplaar.

Titel: Een aardig meisje | Auteur: Elvin Post | Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 344 | ISBN 978 902 636 257 6 | ISBN E-book 978 902 636 258 3

Argylle - Elly Conway

                             ''The greater the spy, the bigger the lie''

Argylle, nu al een superheld met meteen een eigen film
Al twee jaar gonst het van de vele geruchten rondom het boek ARGYLLE. Verschillende malen werden de release datums verplaatst, maar nu kunnen we dan eindelijk het boek gaan lezen. Vrijwel gelijktijdig gaat de film ARGYLLE in première, en dat is een unicum. Grote ophef ontstaat er dan ook in zowel de boeken- en filmwereld. Want het boek vormde dan wel de inspiratie voor de film, toch mag het geen boekverfilming heten. Wel heeft het boek een hele belangrijke rol in de film. Dus wat is het nu? Het is bijna hetzelfde als de patstelling: ' Wat was er nu eerder De Kip of Het Ei?

Hier gaat het boek Argylle over
De droom van een Russische oligarch om zijn land in volle glorie te herstellen, brengt de wereld tot op de rand van de afgrond. Meesterspion Frances Coffey, een levende legende binnen de CIA, is de enige die het tij nog kan keren. Maar om haar plan te doen slagen, heeft ze iemand met heel specifieke kwaliteiten nodig.
ARGYLLE is een man met een duister verleden en Coffey weet hoezeer hij daarmee worstelt. Maar ze weet ook dat hij juist dáárdoor de vaardigheden bezit die haar team nodig heeft. En dus zit er maar één ding op: alles op alles zetten om van deze outsider een spion te maken. Zijn training voert ARGYLLE naar de jungle van Thailand en naar de boulevards van Monaco. Maar ook naar de kloosters op Oros Athos en zelfs tot een vergeten grot diep in de bergen. Een levensgevaarlijke reis die hem eindelijk de juiste richting kan geven in zijn leven, maar die hem ook zijn leven kan kosten…

Wie zit er achter het pseudoniem Elly Conway
De auteur van het boek ARGYLLE blijft een mysterie. Wie zit er verborgen achter het pseudoniem Elly Conway? Als je de roddels op sociale media moet geloven is het de wereldberoemde ster Taylor Swift. Volgens de Amerikaanse website The Tab zouden de volgende hints daartoe de aanleiding geven:

-De kat
-De geblokte rugtas
-De haarstijl van het hoofdpersonage

Deze dingen komen overigens allemaal wel voor in de film maar niet in het boek. Daar speelt de auteur van het boek ARGYLLE een rol en in het boek helemaal niet. Dit is te zien in de trailer van de film.

https://www.youtube.com/watch?v=cCKcpjqVc9I

Ondertussen is via The Telegraph bekend gemaakt dat de daadwerkelijke auteurs achter het pseudoniem Elly Conway de beroemde Terry Hayes, van o.a. Ik ben Pelgrim, en Tammy Cohen zijn!

Van boek naar film, geregisseerd door Matthew Vaughn
Al deze hints, en daarnaast natuurlijk het spannende actie verhaal van ARGYLLE, gaven regisseur Matthew Vaughn de doorslag om het script te verfilmen. Eerder produceerde hij al de films ‘King’s Man’, ‘X-Men’ en ‘Kick-Ass’. De film heeft een indrukwekkende cast. Met onder meer Henry Cavill, Bryce Dallas Howard, Sam Rockwell, Bryan Cranston, Catherine O’Hara, Ariana DeBose, John Cena, Samuel L. Jackson en zangeres Dua Lipa.
ARGYLLE belooft een kaskraker te worden. Een echte spionagethriller met een flinke dosis humor. Volgens insiders is een nieuwe spionage held geboren.

Niet met en niet zonder elkaar
ARGYLLE, een boek en een film. Beide van elkaar los te lezen of te zien, maar die dan toch weer wel alles met elkaar te maken hebben. Het belooft een totaal nieuwe belevening van lezen te worden waarbij actie maar zeker ook humor niet geschuwd wordt. De film krijgt de noemers scherpzinnig, grensverleggend en wereldomspannend mee. Ondertussen heb ik boek uit en laat ik met compleet verassen door de film ARGYLLE.

It’s the same old song…
Wat direct opvalt aan het boek ARGYLLE is de omslag. Een beetje oldschool ‘James Bond – detective-achtig’, met een goud glamour randje. Het verhaal is ook gestoeld op iets wat in het verleden al talloze keren aan de kaak gesteld is: Rusland tegen Amerika. Zelfs anno nu is het weer gaande.

En zo zit begint ook het verhaal van ARGYLLE. De heerser van de Sovjet-Unie wil weer de grootste wereldmacht worden en Amerika is hierbij zijn de grootste vijand. Alle trukendozen gaan bij deze missie open. Al is het boek absoluut geen politieke thriller te noemen, het heeft hier en daar wel scènes die vrij waarheidsgetrouw overkomen. Echter het merendeel van het boek is een opeenvolging van onwaarschijnlijke acties, met een hele grote dosis geluk voor het hoofdpersonage ARGYLLE.

Laat alle waarschijnlijkheid los en ga lekker lezen
Wat je dus meteen vanaf begin af aan moet doen wanneer je begint met het lezen van het boek ARGYLLE, is het niet te serieus nemen. Want als je alle waarschijnlijkheid loslaat lees je, althans dat was mijn ervaring, een leuk en spannend boek met een nieuwe held waar je eigenlijk vanaf het begin meteen sympathie voor opbouwt. Niet dat je veel over de persoon ARGYLLE zelf te weten komt. Er wordt een link gemaakt naar zijn verleden en dat hij daarom is wie hij nu is, maar emoties komen in het boek niet aan de orde komt en dat doet er ook niet toe.

Er komt sowieso een enorme lading aan personages voorbij. Maar omdat bij deze figuren nog korter wordt stilgestaan dan bij het hoofdpersonage ARGYLLE blijft het verhaal erg overzichtelijk. Tijdens het lezen weet je constant over wie het gaat. ARGYLLE is de belangrijkste persoon maar daarnaast draait het eigenlijk alleen maar om de gebeurtenissen en acties. Die zijn meer dan voldoende aanwezig. Maar toch blijft het verhaal een logisch geheel.

Het boek Argylle valt niet specifiek in een bepaald boekengenre
Maar in welke categorie is het boek ARGYLLE nu precies te plaatsen? Het is geen (klassiek) spionageverhaal, geen thriller en ook geen spannende roman. Meer een avonturenboek vol met acties en verwijzingen naar de geschiedenis. Een verhaal dat als hoofdthema machtspositie heeft. Of dat nu van de Russen is, de CIA, de benoemde Nazi’s of ARGYLLE zelf. Wie heerst over wie? Dat is de vraag.
Ga ARGYLLE vooral lezen, want het geeft zeker een paar uur leesplezier. Een nieuw deel is al in de maak en over een nieuwe film wordt ook al gesproken. Ik vind het leuk dat er weer een nieuwe, sympathieke, held geboren is, en kijk uit naar het volgende deel. Ik ben benieuwd of dat me ook weer zo weet te vermaken.

Specificaties over het boek ARGYLLE
Titel: ARGYLLE | Auteur: Elly Conway | Uitgeverij: AW. Bruna | Vertaling: Joost van der Meer & William Oostendorp | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 446 | ISBN 9789400515260

Met dank aan uitgeverij AW. Bruna voor het recensie-exemplaar. De recensie is tevens te lezen op www.stoerleesvoer.nl

De engel van de stad - Eva Garcia Sáenz de Urturi

 ''Ze heeft een zwartfluwelen handtas bij zich. Helaas weet jij al wat erin zit.''

Een prachtig Venetiaans palazzo brandt af, terwijl daar een tentoonstelling wordt voorbereid door een aantal Spaanse antiquarische boekverkopers. Hun lichamen zijn echter niet te vinden in het puin.
Krakens moeder, Ítaca, was betrokken bij een brand die tientallen jaren eerder onder identieke omstandigheden in hetzelfde palazzo plaatsvond.

Ondertussen onderzoekt inspecteur Estíbaliz in Vitoria een zaak die mogelijk antwoorden biedt op de overval die een einde maakte aan het leven van Krakens vader. Maar Unai aarzelt om terug te keren naar het onderzoek. Het voelt of hij moet kiezen tussen de zoektocht naar wat er met zijn ouders is gebeurd, of zijn gezin.
In een duister, mysterieus Venetië staat inspecteur Unai López - alias Kraken - op een kruispunt in zijn leven: eindelijk het verleden oplossen, of zich richten op de toekomst?

Auteur Eva Garcia Sáenz de Urturi wist met haar eerste deel van de Engel-serie, De stilte van de witte stad, al alle boekrecords te breken. Ook de vervolgdelen stonden tijden in de top-10. Nu komt ze met het vijfde deel in de reeks: De engel van de stad.

Wederom heeft voormalig inspecteur Unai, met als bijnaam Kraken, de hoofdrol en duiken we niet alleen het onderzoek in naar de dader van de brandstichting. Als lezer ga je ook mee terug het verleden in, naar de jeugd van Kraken. En dan met name naar de rol van zijn moeder. De vrouw die in alle andere delen onzichtbaar bleef maar wel degelijk een belangrijke schakel is. Dit boek gaat meer over het privéleven van Unai, dan alle andere delen.
De twee verhaallijnen lopen mooi langs elkaar heen en beide zijn genoeg uitgediept om er duidelijkheid in te krijgen. Thema's die een grote rol spelen zijn wraak, engelen en demonen. Genoeg ingrediënten om er een spannend verhaal van te maken.

Door de vlotte schrijfstijl en de korte hoofdstukken leest het boek heel erg vlot. De wisselingen tussen personen en/of tijd is goed gedaan. Al kan ik me voorstellen dat andere lezers door de verandering van de persoonsvorm het wel lastig zouden vinden om te volgen. Aan het einde komen de twee verhalen, die in eerste instantie niets met elkaar van doen lijken te hebben, kloppend bij elkaar.
Eva García Sáenz de Urturi schrijft heel beeldend waardoor de stad Venetië echt tot leven komt en met zijn duistere steegjes een extra spanningslaagje toevoegt. 
Toch is dit verhaal niet zo spannend als dat zijn voorgangers waren. Af en toe valt de spanning zelfs helemaal weg. Ook was het hier en daar ongeloofwaardig of te voorspelbaar. Iets heel anders dan de eerste drie delen. Die waren een rollercoaster vol met spanning en sensatie. Het vierde deel zakte al iets af en helaas hangt deze ook op dat niveau.

Het had wellicht beter geweest als Urturi het bij de trilogie had gehouden. Toch zijn het vierde en dit vijfde deel best onderhoudend, maar meer ook niet. Dit laatste deel 'Engel van de stad' heeft een afgerond en kloppend einde. Ook vragen over het verleden van Kraken zijn voldoende beantwoord. Daar waar in volgende delen nog wel onduidelijkheden bleven bestaan is dat nu afgerond. Zelf denk ik dan ook wel dat dit echt het laatste deel geweest is, tenzij Urturi door wil gaan op het gezinsleven in het heden van Kraken. Maar soms is genoeg genoeg.

De delen zijn afzonderlijk van elkaar te lezen maar ik raad zelf aan het toch per opvolgend deel te lezen. Elk boek heeft namelijk toch wel een kleine verwijzing naar een eerdere gebeurtenis. Daarnaast krijg je een veel beter beeld van het hoofdpersonage Kraken wanneer je delen op volgorde leest. 
De eerste drie delen van de Engel-serie zijn, naar mijn mening, om van te smullen. Het vierde en nu dit vijfde deel een leuke vermakelijke aanvulling.

Dossier 1569 - Jørn Lier Horst

''Augustus 2001. Het kon maar om één zaak gaan. Eén waarvoor hij zelf verantwoordelijk was geweest.''

Het vierde deel van het succesvolle ‘Cold Case Kwartet’

Synopsis:
William Wisting begint aan de tweede week van zijn zomervakantie als hij op zijn vakantieadres een verontrustend krantenbericht leest. Een lokale vermissingszaak groeit uit tot een landelijk nieuwsbericht.

Dan ontvangt Wisting een ongeadresseerde brief met een reeks mysterieuze cijfers. Hij brengt ze in verband met de dossiercode van een oude zaak. Deze werd destijds snel opgelost en de dader werd veroordeeld en naar de gevangenis gestuurd. Recente gebeurtenissen onthullen nu echter verbanden die twintig jaar geleden niet zichtbaar waren.
De brief is slechts de eerste van een reeks, en alles wijst erop dat er een andere waarheid achter de zaak zit dan de politie denkt. Wisting moet op zoek naar de afzender van de brief én naar de ware feiten. Maar lang niet iedereen is blij dat hij deze kwesties oprakelt…

Boeiend en onderhoudend
Jørn Lier Horst weet met zijn alweer vierde boek ‘Dossier 1569’, en tevens laatste deel in deze serie, wederom te boeien.
Hij heeft een zeer realistische manier van schrijven en zet zijn ervaring, die hij heeft opgedaan als hoofd recherche, goed in. Hierdoor zijn de vele boeken die hij ondertussen al geschreven heeft niet per se nagelbijtende gruwelijke thrillers, maar wel zeer onderhoudend.

Goede setting en geloofwaardige personages
Tijdens het lezen van ‘Dossier 1569’ wordt het heden en verleden afgewisseld. Dat is op een ingenieuze manier gedaan, want je hebt hierdoor soms meer informatie dan Wisting zelf.
De verhalen van Jørn Lier Horst zijn net een puzzel en tot de uiteindelijke ontknoping lees je geboeid door. Dat komt ook door de goede spanningsopbouw en kleine twists. De personages en de setting worden levensecht beschreven zodat het verhaal ook echt tot leven komt. Tevens geldt dat voor zijn andere boeken, ook die spreken tot de verbeelding.

Voor de fans van Scandinavische thrillers en/of zeer spannende verhalen
Wanneer je groot fan bent van Scandinavische thrillers is het boek ‘Dossier 1569’ een aanrader. Al zou ik wel beginnen bij het eerste deel: ‘De Katharinacode’. Zo krijg je uiteindelijk een mooi, rond en kloppend verhaal.
Voor de lezers die wel van een goed spannend boek houden, maar niet zozeer van de lugubere thrillers, zijn de boeken van Jørn Lier Horst aan te raden. Ze zijn spannend maar niet op een angstige thriller manier.

Zo hoort een boek te zijn
Complimenten overigens voor de keuze die uitgeverij gemaakt heeft met betrekking tot de uitgave van het boek. Het is echt een boek zoals ik hem als lezer hebben wil. Met een mooie zachte kaft, een duidelijk lettertype en bladzijde die niet alleen prettig lezen maar ook aanvoelen.
Al met al genoeg redenen om dit boek ‘Dossier 1569’, maar ook zijn andere boeken, te gaan lezen.

Verstoten - Jane Harper

                                     "Niet iedereen vertrekt vrijwillig''

Tijdens een drukbezocht festival op een warme lenteavond ligt een baby alleen in haar wagen, terwijl haar moeder opgaat in de menigte. Een jaar later werpt de verdwijning van Kim Gillespie nog altijd een schaduw op het leven van haar  familie en vrienden in Marralee Valley, in het hart van de Australische wijnregio. Naar dit stadje reist Aaron Falk af om de doop van de baby van zijn beste vriend bij te wonen. 

Hij geniet van het leven in de weelderige vallei, maar Flak begint ook te vermoeden dat de hechte gemeenschap beschadigder is dan op het eerste gezicht lijkt. Rondom zijn beste vriend, de vermiste vrouw en iemand tot wie Falk zich aangetrokken voelt, blijken duistere vragen te sluimeren als gebeurtenissen uit het verleden aan het licht te komen. Waarom verlaat een moeder haar kind? Wat is er gebeurd met Kim Gillespie?

Auteur Jane Harper is geboren in Engeland maar verhuist naar Australië. Dertien jaar lang heeft ze gewerkt als journaliste. Haar debuut was de thriller 'De droogte', met als hoofdpersoon Aaron Falk. Al kort na het verschijnen werd het boek in all bestsellerslijsten nummer 1 in Australië. Tevens won het boek alle boekprijzen die er maar te winnen vielen.
De boeken die volgde waren: 'Wildernis', De overlevenden', 'De droogte' en 'Verlaten'.
In het boek 'Verstoten' is wederom Aaron Flak het hoofdpersonage, het derde deel van een reeks.

Het verhaal 'Verstoten' begint met de verdwijning van Kim en maakt dan een sprong, van een jaar, vooruit in de tijd. Hierdoor ga je als lezer, met het hoofdpersonage Aaron Falk, als het ware mee op zoek naar de raadselachtige gebeurtenissen rondom het verdwijnen van Kim. Door deze achterwaartse beweging lijkt het verhaal, naar mijn mening, meer op een detective dan op een thriller. 
Er is namelijk vrijwel geen spannend thriller moment of effect in het verhaal te vinden. We loopt hier en daar af en toe d spanning wat op.
De schrijfstijl is beeldend maar daarnaast erg traag. De verhaallijn klopt maar is niet erg boeiend. Het is meer een opsomming van gebeurtenissen en persoonlijke zoektochten, zowel op vriendschappelijk als op romantisch gebied.

De zinsopbouw en de korte hoofdstukken maken het wel een prettig boek om te lezen. 'Verstoten' is het derde deel met Aaron Falk in de hoofdrol. Toch zou je de delen apart kunnen lezen. Als dit je eerste boek van de serie is, is het prima te lezen. Je mist dan enkel wat kleine achtergrondinformatie, maar die haal je gedurende het lezen weer in. Ik ben zelf wel altijd voorstander van de hele serie lezen, want dan krijg je toch een groter en diepgaander verhaal.
Het einde van de serie klopt en is een mooie afsluiter. Je blijft als lezer niet met losse eindjes of vragen zitten.

Het laatste deel rondom Aaron Falk, 'Verstoten' valt, wat mij  betreft, helaas wat tegen. Desalniettemin is Jane Harper een hele goede schrijfster, en is de gehele serie rondom Aaron Falk in zijn geheel goed.
Stiekem kijk ik toch al weer uit naar een nieuw boek van Jane Harper want schrijven kan ze met als specialiteit het beschrijven van de psyche van de mens.

t 

De vrouw die vergat te leven - Corine Hartman

‘’Eigenlijk zouden ze het in de wet moeten opnemen: iedereen stelt zichzelf eens in de vijf jaar de vraag of het leven nog is wat je ervan verwacht, en zo niet, helemaal opnieuw beginnen. Met leven, met een relatie, werk, met wat dan ook.’’

Een inwoner van het pittoreske Vorden wordt dood gevonden in zijn vervallen boerderij. Een natuurlijke dood, wordt gezegd. Als Eva een paar weken later tijdens een wandeling bij Wijngaard Kranenburg stuit op het lichaam van een andere dorpsbewoner, wordt ook deze dood niet onderzocht door de politie. Maar Eva denkt er het hare van. Waarover ging de ruzie die de twee mannen eerder hadden? En spelen plannen voor een luxe golfresort een rol bij hun dood?
Eva kampt met haar onvermogen te schilderen, en haar beste vriendin is ongeneeslijk ziek, maar dit weerhoudt haar er niet van om vastberaden op zoek te gaan naar de waarheid. Intussen lijkt iemand dit koste wat het kost te willen voorkomen.

''Mijn moeder zou nu zeggen: dit is het Wilde westen niet, dit is Vorden, een gemoedelijk dorp met inwoners die elkaar helpen.''

Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd bij een schrijvers bijeenkomst bij uitgeverij Cargo. Onder anderen was daar auteur Corine Hartman. Ze gaf een interview en vertelde vooral over haar schrijverschap. Wat opviel is haar droge vertelstijl en humor. Omdat ik al eerder een boek van haar gelezen had, namelijk ‘De dode die niet gemist werd’, begreep ik meteen waar haar manier van vertellen vandaan kwam.
Maar alleen dat gezegd hebbende zou ik haar tekort doen want ze schreef ook thrillers ,waaronder de Jessica Haider-reeks. Ze schreef meerdere spannende romans, die je ook wel familiedrama’s zou kunnen noemen. Samen met Tomas Ross deed ze aan co-writerschap, wat resulteerde in de thrillers 'Doodskopvlinder' en 'Zwarte Weduwe'.

Na ‘De dode die niet werd gemist’ volgde ‘De hond die naar het asiel moest’ en dan nu de derde in de reeks ‘De vrouw die vergat te leven’.

Het boek ‘De vrouw die vergat te leven’ is op zichzelf te lezen. Toch is het leuker om de vorige boeken ook te lezen. De verhaallijn wordt dan net even uitgebreider. Het pad van de cosy-crime past Corine Hartman wel goed, al vind ik een vergelijking met Agatha Christie of Miss Marple veel te ver gaan. Daarvoor is het hoofdpersonage te simpel en de zoektocht te eenvoudig.

Eva is kunstenares in Vorden en geeft schildercursussen nu ze zelf geblesseerd is. Ondanks dat ze wat simpel oogt en haar emoties wat aan de oppervlakte blijven, heeft ze wel de wil en het doorzettingsvermogen om het moordmysterie op te lossen.
De overige personages blijven ook erg oppervlakkig en voegen behalve dat ze nodig zijn voor het verhaal niet echt iets toe. En dat vind ik jammer. Want bijvoorbeeld de relatie met haar vriendin, die ongeneeslijk ziek is en behandelingen ondergaat, had met meer emotie en diepgang gebracht kunnen worden. Nu vind ik wel, omdat doordat Corine Hartman dat oppervlakkige gedrag van de personages het hele boek volhoudt, het ook wel weer bij het verhaal hoort. Misschien is het wel een typische Vordens- eigenschap: oppervlakkigheid.
Het plaatsje Vorden vind ik dan wel weer heel uitgebreid en gedetailleerd beschreven. En wat ik heb gelezen van mensen die er wonen of in de buurt wonen, is het ook een letterlijke beschrijving van het dorp. Al zijn de personages uit ‘De vrouw die vergat te leven’ wel echt fictief.

Het boek heeft heel duidelijk drie grote thema’s: vriendschap, keuzes maken en afscheid nemen, in al zijn vormen. De letterlijke dood maar ook het afscheid moeten nemen van mensen in relationele sfeer. Dat weet Hartman goed te beschrijven. Haar schrijfstijl is simpel en heeft korte zinnen met veel dialoog. Daarom lees je het boek snel uit.
Al die tijd vond ik wel dat het verhaal van ‘De vrouw die vergat te leven’, maar wat voortkabbelt. Maar dat is eigenlijk ook bij de andere twee delen, het wordt nergens echt heel spannend.
Het einde is nog best wel verrassend, moet ik eerlijk bekennen. En daar snap je ook de titel meteen.
Ik denk dat er rondom Vorden best nog wel wat meer misdaden op te lossen vallen en dat Corine Hartman dat wederom door Eva heel goed kan laten uitzoeken.

Auteur
Corine Hartman is een Nederlandse auteur. Ze heeft een opleiding aan de Schrijversvakschool gevolgd en van 1994 tot 2005 haar eigen reclamebureau gehad. In 2004 studeerde ze af in scenarioschrijven. Voor iemand die zoveel te maken heeft gehad met teksten en schrijver gaat het schrijven haar nog steeds niet gemakkelijk af, vertelde ze tijdens het interview. 
Na de vele boeken die ze al heeft mogen schrijven en de vele prijzen en nominaties die ze al heeft mogen ontvangen, blijft ze onzeker en is ze blij als een boek weer af is. Daarentegen zegt ze ook weer dat ze nu eenmaal schrijven moét en niet zonder zou kunnen. Gelukkig maar voor de lezers.

Titel: De vrouw die vergat te leven
Auteur: Corine Hartman
Eerste uitgave: 2023
Uitgeverij: Cargo, imprint van uitgeverij De Bezige Bij
Aantal bladzijden: 303
ISBN 9789403156613
NUR 305

En toen waren er nog maar... Agatha Christie

                                      ''Waak en bid, de Dag des Oordeels is nabij.''

In een afgelegen huis op een eiland komen tien mensen bijeen. Ze kennen elkaar niet. Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze zijn uitgenodigd door een mysterieuze gastheer die zelf niet verschijnt. 
De spanning stijgt. Wat kan deze vreemdeling teweegbrengen?

Dan wordt een van de gasten vermoord. En dan nog een. De angst slaat toe en het leven van de achterblijvers verandert in een hel.

Agatha Christie is wellicht de bekendste (detective) auteur die ooit bestaan heeft. Ze schreef tachtig detectives, ruim tweehonderd verhalen, negentien toneelstukken en onder het pseudoniem Mary Westmacott nog zes romans. Wereldwijd is ze de bestverkopende auteur allertijden.
Ze is bekend van haar boeken 'Moord in de Oriënt Express' en 'Moord op de Nijl'. Beide ook verfilmd.
Het boek 'En toen waren er nog maar...' is door veel lezers uitgeroepen tot de beste mysterieroman ooit geschreven. En daar sluit ik me volledig bij aan.

Uitgeverij Rainbow organiseerde rondom het boek 'En toen waren er nog maar...' een lees-challenge. Eerder deden ze dit al met andere klassiekers, zoals 'Anna Karenina' van Lev Tolstoj, "Mrs Dalloway'van Virginia Woolf en 'Moord in de Oriënt Express' van Agatha Christie. 
Het lezen van het boek doe je dan samen met andere bloggers. Het boek wordt verdeeld in een aantal te lezen hoofstukken. Daarbij komt dan een vraag of een opdracht. Zo lees je gezamenlijk heel intens en aandachtig de klassiekers. Een absolute aanrader om te doen en complimenten aan het team van de Rainbow challenges.

Maar terug naar het boek 'En toen waren er nog maar...'
Het boek is ongelooflijk ingenieus en goed geschreven. Vanaf de eerste bladzijde zit je op het puntje van je stoel en laat het raadsel je niet meer los. Omdat direct alle personages, hun achtergrond en daden beschreven worden is het wel handig om wellicht een lijstje bij te houden. 
In het verhaal is er geen leidend figuur die de moorden onderzoekt. Ze zitten vast op het eiland en moeten dus onderling uitvinden wie de moordenaar zou kunnen zijn. Jij als lezer hangt als een soort derde oog boven het verhaal en zoekt met hun mee. Het is een soort van Escape room of Cluedo-spel in boekvorm. 

                                                 ''De straf volgt op de zonden''

Tijdens het lezen val je dus, net als de hoofdpersonages, van de ene verdenking in de andere. De personages worden goed gekarakteriseert. Het enige wat een minpuntje zou kunnen zijn is dat de zelfreflectie wat ontbreekt. Iedereen heeft een mening over elkaar maar wat dat met hunzelf doet is wat onderbelicht.
Het verhaal zit vol plottwist. Als je aan einde van het verhaal eindelijk denkt te weten hoe het zit komt de slagroom op de taart. Met name het nawoord is nog een geweldige toevoeging. Hierin wordt duidelijk dat speuren nog zo makkelijk niet is. Dat je vaak op de verkeerde dingen let en daar iemand op be- of veroordeeld. Het wordt zeker een boek wat ik nog eens lezen zal.

'En toen waren er nog maar...' is absoluut de beste mysterie roman die ik tot nu toe gelezen heb. Daarbij moet ik eerlijk zeggen dat de #christiechallenge van uitgeverij Rainbow daar zeker aan bijgedragen heeft.

Wintereiland - Katrine Engberg

''Als het bestaan wankelt, is het enige wat je kunt doen het op pauze zetten.''

Jeppe Korner is met verlof van de politie. Om zijn liefdesverdriet te verwerken houdt hij zich tijdens de winter schuil op het eiland Bornhom.  Onbedoeld raakt hij betrokken bij een duister mysterie wanneer hij de helpende hand biedt bij een zagerij op het eiland. 

Zijn collega Anette Werner heeft in Kopenhagen nu de leiding over het onderzoek naar een onthoofd lichaam dat is opgegraven in een speeltuin.
Esther de Laurenti is op Bornholm om haar rouw te verwerken. Ze schrijft aan een biografie over een antropologe met een geheimzinnig verleden.

Wanneer Anette voor onderzoek ook naar het eiland Bornholm moet is een samenwerking met Jeppe onvermijdelijk. Maar ook de bezoekster Esther draagt bij aan het moordonderzoek. Want met de informatie die zij vindt tijdens haar onderzoek stuit ze ook op een onopgeloste moord.
Hebben we het hier over hetzelfde slachtoffer en wat hebben hun bevindingen dan allemaal gemeen? Weten ze hun gedeelde informatie op tijd te bundelen en zo de moordenaar te stoppen voordat hij opnieuw toeslaat?

'Wintereiland' is reeds het vijfde deel wat Katrine Engberg schreef rondom de rechercheurs Jeppe Korner en Anette Werner. De boeken komen uit onder de titel 'Bureau Kopenhagen'. 'Wintereiland' is het vierde deel (één deel is niet vertaald). De boeken kunnen op zich los van elkaar gelezen worden maar geven als serie meer dynamiek aan het verhaal en zeker aan de personages.

Beide hoofdpersonages hebben alles in zich om een droompaar te vormen voor een spannende serie. Ze zijn allebei zeer gedreven in hun vakgebied en hebben de nodige privéproblemen. Hun kracht ligt voornamelijk in hun samenwerking. Gedurende het verhaal, maar zeker per opvolgend deel van de serie, blijven hun personages groeien.

Wat de boeken verder zo aantrekkelijk maakt zijn de bijfiguren. Die zijn in elk nieuw deel bijna het hoofdpersonage. Zonder hun geen nieuw verhaal. Heel knap gedaan.

Auteur Katrine Engberg heeft een vlotte en geen moeilijke schrijfstijl.  Hierdoor vlieg je door het verhaal heen. In 'Wintereiland' heeft Engberg het zichzelf wel wat lastig gemaakt want ze maakt soms verwarrende zijsprongen. Zo vraag je je bijvoorbeeld af wat het verhaal van het kerkgenootschap toe te voegen heeft aan het verhaal. Ook valt de spanning hier en daar wel eens even weg. Door kleine cliffhangers hier en daar blijf je als lezer wel geboeid. Zo komt ook dit deel tot een goed en verassend einde.

Het is te hopen dat het duo Jeppe en Anette in de toekomst nog veel meer zaken samen mogen gaan oplossen.