Ik zal de wereld breken - Lex Noteboom

''Het is een goede vraag omdat die moordaanslag het begin is van al het leed dat hier onder de grond is geëindigd! Het begin van de Gideon-crisis.''

Met ietwat verhoogde verwachtingen begon ik aan de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ van auteur Lex Noteboom. Eerder las ik namelijk al het boek ‘De man met duizend gezichten’. Dit was zijn spannende debuut over een Nederlands gezin dat in de Kaukasus verstrikt raakt, wanneer een mysterieuze rebellenleider een opstand ontketent. Dat boek wist mij al aan de pagina’s te kluisteren. De vraag was dus vooral: kan zijn tweede thriller dat opnieuw?

Het antwoord is volmondig ja. Sterker nog: met ‘Ik zal de wereld breken’ laat Noteboom wat mij betreft zien dat hij een schrijver is die graag buiten de gebaande paden van het thrillergenre treedt. Juist door de ambitieuze opzet en gelaagdheid maken zijn verhalen indruk.

Hier gaat ‘Ik zal de wereld breken’ over
Vlak buiten Brussel ligt een verborgen begraafplaats met honderden identieke graven. Als je dichterbij komt, valt meteen op dat op elke steen dezelfde naam staat: T. Gideon. Keer op keer weer. Wie liggen daar begraven? En waarom hebben ze allemaal dezelfde naam?
Er zullen drie generaties nodig zijn om dat verhaal te vertellen. Om de moord waarmee het allemaal begint op te lossen en de crisis te bezweren die Europa decennia later op het randje van de afgrond zal brengen.

Een thriller die veel groter is dan één moord
‘Ik zal de wereld breken’ is absoluut geen standaard thriller die draait om één moord of om één dader. Direct vanaf de eerste bladzijde voel je als lezer al dat er iets niet klopt. Je weet uiteraard alleen nog niet precies wat. En juist dat vond ik zo ontzettend goed gedaan. De dreiging is voortdurend aanwezig, terwijl het grote mysterie zich langzaam ontvouwt. Daardoor bleef ik doorlezen. Simpelweg omdat ik wilde weten waar de auteur Lex Noteboom met dit verhaal naartoe wilde.

Filmisch, spannend en enorm beeldend
De schrijfstijl van Lex Noteboom is filmisch, vlot en meeslepend. De korte hoofdstukken, scherpe scènes en natuurlijke dialogen zorgen ervoor dat je het boek ‘Ik zal de wereld breken’ met zijn ruim 550 pagina’s verrassend snel uitleest. De spanning wordt goed vastgehouden zonder dat het verhaal langdradig wordt. Vooral de mysterieuze begraafplaats zag ik moeiteloos voor me. Noteboom schrijft zo beeldend dat scènes zich überhaupt bijna vanzelf in je hoofd afspelen.

Drie generaties vol geheimen
Wellicht zijn de personages uit de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ nog wel het meest indrukwekkend. Je volgt drie generaties, maar toch voelen zij nergens als losse schakels. Het zijn complexe mensen met hun eigen angsten, trauma’s, overtuigingen en geheimen. Niemand is simpelweg goed of slecht en daardoor ging ik als lezer voortdurend twijfelen over wie ik eigenlijk wel of niet kon vertrouwen.

Technologie die angstaanjagend dichtbij komt
Naast spanning bevat ‘Ik zal de wereld breken’ ook interessante thema’s, zoals identiteit, macht, manipulatie en technologie. Het toekomstbeeld dat Noteboom schetst, voelt soms akelig geloofwaardig aan. Juist daardoor is het meer dan alleen een spannende thriller. Het verhaal zet je ook aan het denken over de richting waar welke onze samenleving op zou kunnen gaan.

En dan die ontknoping! Zonder iets te verklappen, kan ik wel zeggen dat ik onder de indruk was van de manier waarop uiteindelijk alles samenkomt.

Een ambitieuze, originele en verslavende thriller
‘Ik zal de wereld breken’ is voor mij een ambitieuze, originele en bijzonder verslavende thriller. De schrijver Lex Noteboom combineert spanning met diepgang, sterke personages en actuele thema’s en weet ondertussen het tempo moeiteloos vast te houden. Net als bij zijn vorige boek heb ik weer genoten van een nagelbijtend spannend verhaal. Wat een boek!

Specificaties Ik zal de wereld breken
Auteur: Lex Noteboom | Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 556 | ISBN 9789400516946

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Teder is de dood - Sash Bischoff

''Mijn persoonlijke mening is, aangezien je ernaar vroeg, dat als iemand iets traumatisch heeft ervaren, ze dat het beste kan onderzoeken. Er nieuwsgierig naar worden. Zoals je al zei, het onder ogen zien. Alleen als je dat doet, zal het geen macht meer over je hebben.''

Sommige boeken maken je direct nieuwsgierig vanaf het moment dat je de achterflap leest. Dat had ik bij ‘Teder is de dood’ schrijfster Sash Bischoff. Het verhaal gaat over een filmster die samen met haar verloofde werkt aan een filmbewerking van Tender Is the Night van F. Scott Fitzgerald. En laat Fitzgerald nu net een schrijver zijn die ik erg kan waarderen, vooral vanwege het boek The Great Gatsby. Mijn verwachtingen waren dan ook best hoog.

Hier gaat het verhaal van ‘Teder is de dood’ over
Filmster Lila Crayne is Amerika’s lieveling: mooi, charismatisch en geliefd door miljoenen. Samen met haar verloofde, de visionaire filmmaker Kurt Royall, werkt ze aan een ambitieuze bewerking van Fitzgeralds Tender is the Night. Om zich voor te bereiden op haar hoofdrol gaat Lila in therapie bij de gerespecteerde en charmante psycholoog Jonah Gabriel. Wat begint als een professionele begeleiding, verandert langzaamaan in een gevaarlijk machtsspel. Terwijl geheimen aan het licht komen en grenzen vervagen, brokkelt Lila’s zorgvuldig opgebouwde leven af. Het wordt steeds onduidelijker wie de touwtjes in handen heeft en wie de prijs zal betalen.

Wie bespeelt wie: that's the question!
Eerlijkheid dient de mens: het boek ‘Teder is de dood’ wist mij niet helemaal te raken. Dat lag voornamelijk aan de personages. Ik voelde maar weinig verbinding met hen. Daarnaast begreep ik van sommige personages hun keuzes simpelweg niet.

Hierdoor kwamen bepaalde gebeurtenissen minder bij me binnen, dan waarschijnlijk de bedoeling was. Het machtsspel tussen Lila en Jonah vond ik daarentegen op zich wel interessant, maar zoals ook de flaptekst al doet vermoeden, blijft het de vraag wie nu wie bespeelt.

Wellicht zat ik er zelf gewoon niet lekker in
Ook met de opbouw van ‘Teder is de dood’ had ik moeite. Bepaalde gebeurtenissen voelden voor mij echt te bedacht aan. Naarmate ik dichter bij het einde kwam, kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik het verhaal niet meer begreep. Helaas is dat tot het einde aan toe zo gebleken. Ik ben zelf gaan uitzoeken of het aan mij lag dat ik het verhaal onsamenhangend, warrig en moeilijk te volgen vond.  Want dat kan, soms kom je zelf gewoon niet lekker in een verhaal. Gelukkig voor mij, maar heel erg jammer voor het boek, bleken er meerdere lezers tegen dezelfde problemen aangelopen te zijn.

Interessante thema's en goede passages
Dat betekent overigens niet dat ik ‘Teder is de dood’ helemaal een slecht boek vindt. Zeker niet. Het boek heeft interessante ideeën, probeert duidelijk iets te zeggen en bevat zeker goede passages. Ik kan dan ook goed begrijpen waarom dit verhaal andere lezers wel aanspreekt. Bij mij viel het kwartje gewoon niet helemaal. Al met al is ‘Teder is de dood’ voor mij persoonlijk dus helaas een kleine tegenvaller. Wat niet wegneemt dat Sash Bischoff een hele prettige schrijfstijl heeft en zeker door vele andere lezers wel beter begrepen zal worden.

Specificaties Teder is de dood
Auteur: Sash Bischoff | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sweet Fury | Vertaling: Donna Nicolaas | Eerste uitgave 2025 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518452

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Schaduwzus - Tina N. Martin

''Elvira heeft nooit begrepen waarom het doodangst heet, wanneer je eigenlijk angst voor het leven voelt''

Na de thrillers Het appelmeisje en De dondermaker keek ik enorm uit naar ‘De Schaduwzus’, het derde deel rond rechercheur Idun Lind. Ik heb de vorige delen met veel plezier gelezen en was dan ook nieuwsgierig wat Tina N. Martin deze keer voor Idun in petto zou hebben. Toevallig las ik dit boek juist in een periode waarin het nieuws opnieuw vol stond met berichten over misstanden in de jeugdzorg. Daardoor kwam het thema van deze thriller bij mij wellicht wel extra hard binnen.

‘De Schaduwzus’ draait om een aangrijpende zaak
In ‘De Schaduwzus’ staat de verdwijning van Elvira Lind centraal. Drie jaar nadat ze spoorloos uit een jeugdzorginstelling verdween, valt ze tijdens een bruiloft van een kerktoren en overlijdt. Is ze gesprongen of werd ze geduwd? Idun Lind en haar collega’s beginnen aan een onderzoek waarin al snel blijkt dat achter de gesloten jeugdzorg een wereld schuilgaat van misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer bovendien nog een meisje blijkt te zijn verdwenen, wordt de zaak steeds grimmiger.

Een maatschappelijk onderwerp dat hard binnenkomt
Juist de keuze voor het onderwerp ‘de jeugdzorg’ vind ik sterk. Schrijfster Martin maakt van het maatschappelijke onderwerp geen losse boodschap die bovenop het verhaal ligt, maar verweeft het met een mysterie. En dat voelt helaas ook nog eens bijzonder actueel. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd meldde dit jaar dat jongeren in de gesloten jeugdzorg zich onvoldoende gehoord en betrokken voelen en dat vrijheidsbeperkende maatregelen nog te vaak worden toegepast. Die werkelijkheid maakt het thema van ‘De Schaduwzus’ extra confronterend.

Sterke personages en meerdere perspectieven
Ook de personages zijn een pluspunt.  Rechercheur Idun Lind krijgt in dit derde deel meer diepte. Daardoor wordt ze meer en meer een personages met emoties dan alleen maar een rechercheur die een zaak moet oplossen. Haar privéleven, relaties en twijfels krijgen meer ruimte. Daarnaast spelen Emma en haar tweelingzus Molly een belangrijke rol. Via hun verleden wordt langzaam duidelijk hoe gebeurtenissen uit een beschadigde jeugd later grote gevolgen kunnen hebben. Die verschillende perspectieven werken goed samen en maken ‘De Schaduwzus’ tot een boek waarbij je als lezer constant alert blijft.

De spanning blijft goed overeind
De spanningsopbouw is misschien wel de grootste kracht van het boek ‘De Schaduwzus’. Auteur Tina N. Martin geeft informatie gedoseerd prijs, waardoor je voortdurend vragen blijft houden. Korte hoofdstukken maken dat, de bijna vijfhonderd pagina’s, vlot doorlezen. Richting het einde neemt de spanning duidelijk toe en vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Ook een paar minpunten
Toch zijn er ook minpunten. Het middendeel van ‘De Schaduwzus’ vertraagt soms, doordat de schrijfster hierin uitgebreid de ruimte neemt voor uitweiding over de personages en hun achtergrond. Alleen is niet iedere verhaallijn even noodzakelijk voor het geheel. Hierdoor verlies je bij tijd en wijle toch even de concentratie om door te lezen. Ook zijn sommige scènes behoorlijk heftig en beeldend beschreven. Voor lezers die daar eventueel gevoelig voor zijn, zou dat wat te veel kunnen zijn. Het verhaal is spannend, maar naar het einde toe worden de versnelde acties wel wat chaotisch.

‘De Schaduwzus’ blijft nog wel even nazidderen
Maar voor mij wegen die kanttekeningen niet op tegen het leesplezier. ‘De Schaduwzus’ is een spannende, maatschappelijk betrokken Scandinavische thriller met sterke personages en een onderwerp dat helaas nog altijd pijnlijk actueel is. Auteur Tina N. Martin bewijst opnieuw dat spanning en maatschappelijke relevantie uitstekend kunnen samengaan. Een aanrader voor liefhebbers van Scandinavische thrillers en voor lezers die graag een verhaal lezen dat na het dichtslaan nog even blijft nazinderen.

Specificaties De Schaduwzus
Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sorgsystern | Vertaling: Mattijs Warbroek | Eerste uitgave 2023 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 477 | ISBN 9789400520035

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Dochter van de zee - Linda Wilgus

''Zwem...Kom naar huis...Er is niets onnatuurlijks aan de Bucca. Hij is de natuur zelf. Hij is een deel van de zee.''

Soms is een flaptekst al genoeg om je nieuwsgierigheid direct te wekken. Dat had ik direct bij het boek ‘Dochter van de zee’ van Linda Wilgus. De combinatie van een ruige kust, folklore en een mysterieuze afkomst sprak me meteen aan. Maar dat het verhaal uiteindelijk deze kant op zou gaan, had ik absoluut niet zien aankomen. Wat heb ik genoten van deze historische roman. Sterker nog, op sommige momenten deed het verhaal me zelfs een beetje denken aan Pirates of the Caribbean. Vanwege de avontuurlijke sfeer, de smokkelpraktijken, en de romantiek die als een rode draad door het verhaal lopen. Heerlijk leesvoer.

Hier gaat 'Dochter van de zee' over
Het verhaal van ‘Dochter van de zee’ speelt zich af aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall. De jonge weduwe Isabel keert terug naar het dorp waar ze als klein meisje aanspoelde en waar nog altijd het gerucht rondgaat dat ze de dochter van een zeegeest zou zijn. Wanneer ze betrokken raakt bij een groep smokkelaars en de gewonde kapitein Jack verzorgt, belandt ze in een wereld vol gevaar, geheimen en verboden gevoelens.

Linda Wilgus heeft een beeldende en boeiende schrijfstijl
Wat mij direct opviel tijdens het lezen, is de beeldende schrijfstijl. Auteur Linda Wilgus weet Cornwall en de zee werkelijk tot leven te brengen. Je hoort de golven tegen de rotsen slaan, voelt de zilte zeelucht en ziet de kleine vissersdorpen zo voor je. De omgeving vormt niet alleen het decor, maar is een onmisbaar onderdeel van het verhaal geworden. Juist die sfeervolle beschrijvingen zorgen ervoor dat je volledig terug de geschiedenis in wordt gezogen.

Sterke en ietwat mysterieuze personages
Ook de personages zijn een groot pluspunt. Isabel is een sterke hoofdpersoon die ondanks haar verdriet en onzekerheden langzaamaan toch haar eigen weg vindt. Ze maakt een geloofwaardige ontwikkeling door en groeit uit tot een vrouw die haar eigen keuzes durft te maken. Jack blijft aanvankelijk wat mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar zijn verleden. Ook de bijfiguren geven het verhaal kleur en laten zien hoe belangrijk gemeenschap en vooroordelen kunnen zijn in een klein dorp.

Spanning wordt goed opgebouwd, je blijft doorlezen
De spanningsopbouw is uitstekend. Steeds wanneer je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, volgt er een nieuwe ontwikkeling. Dat maakte ook dat ik door bleef lezen. Slechts halverwege zakt het tempo iets in doordat sommige beschrijvingen dan wat uitvoeriger zijn dan nodig. Gelukkig duurt dat niet lang en weet Linda Wilgus de spanning weer snel terug te brengen.

Een debuut zo goed geschreven vraagt om meer
Voor een debuut is de roman ‘Dochter van de zee’ bijzonder indrukwekkend te noemen. Het is een prachtige mix van historische fictie, avontuur, romantiek en een vleugje mystiek. Linda Wilgus heeft mij aangenaam verrast en ik hoop dat dit nog maar het begin is van een mooie schrijverscarrière. Wie houdt van historische romans met een sterke personages, een mysterieuze sfeer en een vleugje avontuur, kan dit boek met een gerust hart aan zijn of haar boekenlijst toevoegen.

Specificaties Dochter van de zee

Auteur: Linda Wilgus | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: The Sea Child | Vertaling: Monique Eggermont & Frouke van Es | Eerste uitgave 2026 | | Aantal bladzijden: 362 | ISBN 9789400518421

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Terugkeer - David Baldacci

                                ''Je mag letterlijk één fout maken''

De auteur David Baldacci behoort al jarenlang tot mijn favoriete thrillerauteurs. Sinds zijn debuut in 1996 met het boek ‘Het recht van de macht’ heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 150 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht en eerlijk gezegd verbaast me dat niets. Ik heb in de loop der jaren heel wat van zijn stand-alones en series gelezen. De ene thriller vond ik beter dan de andere, maar af en toe zat er ook een boek tussen dat mij iets minder wist te raken. Dat hoort nu eenmaal bij een schrijver met zo'n enorme productie. De thriller ‘De terugkeer’, het tweede deel in de Nash-serie, behoort wat mij betreft echter, zonder enige twijfel, tot zijn allerbeste werk.

Hier gaat ‘De Terugkeer’ over
Walter Nash is alles kwijtgeraakt. Ooit leidde hij een rustig leven met een vrouw, een dochter en een goede baan, totdat de FBI hem dwong te infiltreren in het criminele imperium van Victoria Steers. Zijn dekmantel stortte in, hij verloor zijn gezin, moest onderduiken en kreeg een compleet nieuwe identiteit. Na jaren van intensieve training is de vriendelijke Walter veranderd in een man met uitzonderlijke vaardigheden. Nu is het moment aangebroken om terug te keren, en af te rekenen met de vrouw die zijn leven verwoestte. Maar niets blijkt zo eenvoudig als het lijkt. Hoe dichter Nash bij Victoria komt, hoe ingewikkelder de waarheid wordt.

Het verhaal is geloofwaardig neergezet
Vanaf de eerste bladzijde grijpt Baldacci je stevig vast. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en iedere nieuwe ontwikkeling roept weer nieuwe vragen op. Hij neemt de tijd om het verhaal geloofwaardig neer te zetten, zonder dat het tempo ook maar één moment inzakt. Juist dat maakt het boek ‘De terugkeer’ is verslavend, stoppen met lezen is geen optie. Ook denk je regelmatig te weten waar het verhaal naartoe gaat, maar Baldacci weet je telkens weer op het verkeerde been te zetten.

Nash is geen actieheld, maar een gedreven personage door schuld en verdriet
Walter Nash is bovendien een bijzonder sterk hoofdpersonage. Hij is geen onoverwinnelijke actieheld, maar een man die alles heeft verloren en gedreven wordt door verdriet, schuldgevoel en de hoop ooit iets van zijn oude leven terug te winnen. Dat maakt hem menselijk en geloofwaardig. Ook Victoria Steers is veel meer dan een standaard slecht personage. Haar intelligentie en onvoorspelbaarheid zorgen ervoor dat de onderlinge confrontaties voortdurend onder hoogspanning staan.

David Baldacci heeft een hele toegankelijke schrijfstijl
Wat ik altijd waardeer aan David Baldacci is zijn toegankelijke schrijfstijl. Hij schrijft beeldend, vlot en zonder overbodige omwegen. De relatief korte hoofdstukken en de vele cliffhangers maken dat je met een sneltreinvaart door het boek heen vliegt.

Een einde vol verassingen en een verhaal wat overtuigend samen komt
En dan is er nog het eindplot. Zonder ook maar iets te verklappen kan ik zeggen dat Baldacci opnieuw laat zien waarom hij al decennialang tot de absolute top van het thrillergenre behoort. De ontknoping zit vol verrassingen, maar voelt tegelijkertijd logisch en zorgvuldig opgebouwd aan. Alle verhaallijnen komen overtuigend samen en laten je met een voldaan gevoel de laatste bladzijde omslaan.

Is er dan helemaal geen minpunt aan het boek ‘De Terugkeer’? Misschien heel klein: sommige actiescènes zijn behoorlijk spectaculair en maken het af en toe een beetje ongeloofwaardig. Maar eerlijk gezegd stoorde mij dat nauwelijks, omdat het verhaal zo sterk in elkaar zit.

'De Terugkeer' is boek wat absoluut op je leeslijst gezet moet worden
‘De terugkeer’ is een razend spannende thriller met sterke personages, een ijzersterke spanningsboog en een finale die je niet snel vergeet. Voor mij is dit zonder twijfel een van de beste boeken die David Baldacci de afgelopen jaren heeft geschreven. Ben je liefhebber van intelligente actiethrillers vol spanning, verrassingen en emotie? Dan mag ‘De terugkeer’ absoluut niet ontbreken op je leeslijst.

Specificaties bij het boek ‘De Terugkeer’
Auteur: David Baldacci| Originele titel: Hope RisesUitgeverij: A.W.Bruna | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Jolanda te Lindert | ISBN 9789400519725

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Trillers voor het recensie-exemplaar.

Dodelijke Overtuiging - Theo Streng

Als geboren en getogen Amsterdamse zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat een boek dat zich volledig in Rotterdam afspeelt bij voorbaat al niets is. Maar laten we dat soort uitspraken vooral overlaten aan de voetbalfans. Want eerlijk is eerlijk, ‘Dodelijke overtuiging’ van auteur Theo Streng is gewoon een goede thriller. Sterker nog, samen met het eerste deel, ‘Dodelijk algoritme’, is dit wat mij betreft een ideale combinatie, om deze zomer in je vakantietas te stoppen. Spannend, actueel en vlot geschreven.

Hier gaat het verhaal van 'Dodelijke Overtuiging' over
In het tweede deel van de Iris Rigter-serie, ‘Dodelijke Overtuiging’, krijgt rechercheur Iris Rigter te maken met de moord op student Jules Aarden, die wordt aangetroffen in de Rotterdamse haven. Tijdens haar onderzoek stuit ze op de mysterieuze boodschap 'Zuiver de toekomst'. Al snel blijkt dat Jules betrokken was bij een extremistische onlinebeweging die ervan overtuigd is dat drastische maatregelen nodig zijn om de aarde te redden. Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudige moordzaak groeit uit tot een gevaarlijk onderzoek. Hierin komen klimaatactivisme, radicalisering, georganiseerde misdaad en de schimmige wereld van de Rotterdamse haven op knappe wijze samen.

Actuele thema's, zoals klimaat en haven criminaliteit, komen aan bod
Juist die actuele thema's maken de thriller ‘Dodelijke Overtuiging’ extra interessant. Theo Streng gebruikt onderwerpen als klimaatverandering, online beïnvloeding en de criminaliteit in de Rotterdamse haven niet als losse decorstukken, maar verweeft ze op een goede en geloofwaardige manier in het verhaal. Daardoor voelt dat wat je leest realistisch en blijft het voortdurend dicht bij de actualiteit.

Goede schrijfstijl en spanningsopbouw
De spanningsopbouw zit goed in elkaar. Streng neemt de tijd om het mysterie op te bouwen, waardoor je als lezer steeds verder het verhaal wordt ingezogen. Bij ieder nieuw spoor denk je te weten hoe het zit, waarna er weer een onverwachte wending volgt. De hoofdstukken zijn relatief kort en de schrijfstijl is toegankelijk en beeldend, waardoor de pagina's vanzelf voorbijvliegen.

De personages maken een logische ontwikkeling door
Ook de personages worden steeds sterker. Rechercheur Iris Rigter groeit, in ‘Dodelijke Overtuiging’, als hoofdpersonage verder. Ze is vasthoudend, intelligent en maakt soms keuzes waar je als lezer je vraagtekens bij kan zetten. Juist dat maakt haar menselijk. Ook haar privéleven krijgt aandacht, zonder dat het ten koste gaat van de vaart in het verhaal. Die balans tussen spanning en persoonlijke ontwikkeling zorgt ervoor dat je echt met haar gaat meeleven. Dat werd ook bij het eerste deel al geprezen en die lijn trekt Theo Streng goed door.

Met meer diepgang en aandacht voor gebeurtenissen/ontwikkelingen, wordt het een nog beter boek
Zijn er ook minpunten aan het boek ‘Dodelijke Overtuiging’? Zeker. Op sommige momenten had het onderzoek iets meer diepgang mogen krijgen en worden enkele ontwikkelingen, naar mijn mening, vrij snel afgehandeld. Daarnaast zijn er behoorlijk veel personages, waardoor je af en toe even moet schakelen en zo en zo alert moet blijven. Gelukkig doet dat niets af aan het leesplezier.

'Dodelijke Overtuiging' is een onderhoudend spannend boek, prima vakantie leesvoer!
Met zijn boek ‘Dodelijke overtuiging’ bewijst schrijver Theo Streng dat hij niet alleen actuele thema's durft aan te snijden, maar daar ook een spannende en onderhoudende thriller omheen weet te bouwen. Het is een verhaal dat leest als een trein, met geloofwaardige personages, een sterke spanningsboog en een actuele maatschappelijke onderlaag. Het deed mij een beetje denken aan de sfeer rondom Mocromafia.

Zoek je deze zomer een spannend boek dat lekker wegleest? Neem dan vooral (‘Dodelijk algoritme’ en) ‘Dodelijke overtuiging’ mee op vakantie. Grote kans dat je, net als ik, na het omslaan van de laatste pagina alweer uitkijkt naar het volgende – dodelijke - avontuur met Iris Rigter.

Specificaties bij het boek ‘Dodelijke Overtuiging’
Auteur: Theo Streng| Uitgeverij: Ellessy | Eerste uitgave: 2026| Beschikbaar in Kobo Plus | ISBN e-book 9789465410852

Met dank aan uitgeverij Ellessy en auteur Theo Streng voor het digitale recensie-exemplaar, en de deelnamen aan de blogtour.

Zij had het kunnen zijn - Lisa Jewell

''Door trauma's kun je verlamd raken, op een bepaalde plek blijven zitten. Je denkt dat je het achter je hebt gelaten, maar dat is niet waar. Je zit nog steeds daar, vastgeketend en met alle herinneringen.''

Lisa Jewell is zo een auteur waarvan ik zonder te aarzelen elk nieuw boek oppak. Inmiddels heb ik al haar thrillers gelezen. De ene keer was ik laaiend enthousiast, de andere keer iets minder. Zo vond ik bijvoorbeeld de thriller Niets is waar niet zo heel sterk. Goed geschreven, absoluut, maar het wist mij niet volledig te overtuigen. Daarom begon ik aan ‘Zij had het kunnen zijn’ met gezonde nieuwsgierigheid en de vraag: weet Lisa Jewell me opnieuw compleet in haar greep te krijgen? Het antwoord is een volmondig ja.

Hier gaat het boek over
Jane Trevally, gescheiden en enigszins verloren, gaat met een date mee naar zijn afgelegen huis. Ze hoort een gil en een klap – abrupt besluit ze te vluchten. Vijfentwintig jaar later staat ze opnieuw voor darzelfde huis. Nu om een hondje terug te brengen, dat vlak bij haar huis gevonden is. Een glimp van een gebroken uitziende vrouw achter het raam zet Jane aan tot een zoektocht naar de geheimen van dit huis. Geheimen die gruwelijker blijken dan ze had kunnen vermoeden. En steeds dringt dezelfde gedachte op: Zij had het kunnen zijn.

Elk hoofdstuk heeft wel een soort van cliffhanger, je blijft doorlezen
Vanaf de eerste pagina zet schrijfster Lisa Jewell meteen de toon. Als geen ander beheerst zij de kunst van de spanningsopbouw. Ze gooit niet direct alle kaarten op tafel, maar strooit subtiele aanwijzingen door het verhaal. Elk hoofdstuk eindigt met net genoeg informatie om toch nog één hoofdstuk te willen doorlezen. Voor je het weet ben je weer tientallen bladzijden verder. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar vooral in het gevoel dat er iets niet klopt. Dat sluimerende ongemak maakt de psychologische thriller ‘Zij had het kunnen zijn’ dan ook zo ontzettend sterk.

Verschillende perspectieven maken het verhaal rijker
Ook de personages uit het verhaal van ‘Zij had het kunnen zijn’ verdienen een groot compliment. Jane is een geloofwaardige hoofdpersoon met een verleden dat haar gevormd heeft. Ze is kwetsbaar, maar tegelijkertijd vastberaden. Daarnaast maken de verschillende perspectieven het verhaal rijker. Iedereen lijkt iets achter te houden en juist daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan ieders motieven. Lisa Jewell weet haar personages zoveel diepgang te geven dat je niet alleen wilt weten wat er is gebeurd, maar ook waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Bijna helemaal perfect
Wat ik bovendien erg knap vind, is dat het verhaal meerdere tijdlijnen combineert zonder verwarrend te worden. Langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Iedere onthulling roept weer nieuwe vragen op en precies dat maakt het onmogelijk om het boek ‘Zij had het kunnen zijn’ weg te leggen.

Is er dan helemaal geen minpunt? Heel eerlijk gezegd wel. Richting het einde vond ik dat sommige ontwikkelingen iets sneller werden afgehandeld dan nodig. Na zo een zorgvuldig opgebouwde spanning had ik graag gezien dat bepaalde scènes nog iets meer ruimte hadden kregen. Dat doet echter nauwelijks iets af aan het leesplezier.

Is dit de thriller van het jaar? In ieder geval zal het hoog scoren!
Kan ‘Zij had het kunnen zijn’ de thriller van het jaar worden? Wat mij betreft maakt het boek daar absoluut kans op. Lisa Jewell laat opnieuw zien waarom ze wereldwijd zo geliefd is. Ze combineert psychologische spanning met sterke personages, een intrigerend mysterie en een verhaal dat je nog telkens bezig weet te houden.

Voor mij behoort ‘Zij had het kunnen zijn’ zonder twijfel tot een van haar beste thrillers. Het scoorde bij mij ontzettend hoog en het zou me niet verbazen als dit boek straks op heel veel favorietenlijstjes verschijnt. Ben je liefhebber van psychologische thrillers vol geheimen, spanning en onverwachte wendingen? Dan mag je deze absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Zij had het kunnen zijn’
Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: It Could Have Been Her | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden:  | ISBN 9789400520134

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een razende storm - Ann Cleeves

''De man kwam in Greystone aanwaaien tijdens het hoogtepunt van een septemberstorm. Zo ging het verhaal tenminste. Opeens was hij er...''

Na het indrukwekkende De roep terug en De schreeuw van de reiger keert Ann Cleeves terug met het boek ‘Een razende storm’. Het derde deel in de North Devon-serie, rondom rechercheur Matthew Venn. Wat mij betreft bewijst Cleeves hiermee wederom waarom ze tot de absolute top van de Britse thrillerauteurs behoort. Dit is zo een thriller die je langzaam, maar wel onverbiddelijk, het verhaal in trekt, om je vervolgens achter te laten met een ontknoping die zelfs de meest ervaren thrillerlezer zal verrassen. Dat krachtige einde wordt ook internationaal geroemd.

Hier gaat ‘Een razende storm over’
Wanneer Jeremy Rosco, zeiler, avonturier en lokale legende, tijdens een herfststorm opduikt in Greystone – Devon – zijn de inwoners enthousiast dat ze een beroemdheid in hun midden hebben. Niemand kijkt ervan op als Rosco net zo plotseling weer verdwijnt. Zo is hij nu eenmaal. Totdat een reddingsteam, tijdens een zware storm, Jeremy’s lichaam vindt in een rubberboot, die voor anker ligt bij het mysterieuze Scully Bay.

Greystone, een gesloten gemeenschap vol geheimen en bijgeloof, is geen onbekend terrein voor inspecteur Matthew Venn. Als kind was hij een van hen. Maar als er nog een slachtoffer valt en het dorp door een storm van de buitenwereld wordt afgesloten, moet Venn niet alleen de waarheid zien te vinden, maar ook vrezen voor zijn eigen leven.

Een beklemmende sfeer vanaf de eerste pagina
De geïsoleerde setting in het verhaal van ‘Een razende storm’ zorgt voor een heerlijk beklemmende sfeer, waarin niemand volledig te vertrouwen lijkt. Schrijfster Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om het verhaal op te bouwen. Verwacht dus geen thriller vol explosieve actiescènes, maar een echte slowburn waarin spanning langzaam onder je huid begint te kruipen. Juist doordat iedere aanwijzing zorgvuldig wordt gedoseerd, blijf je als lezer voortdurend alert. Bij ieder nieuw hoofdstuk veranderde mijn verdenking weer van personage.

Matthew Venn blijft een van mijn favoriete rechercheurs
Wat deze serie voor mij zo sterk maakt, zijn de personages. Rechercheur Matthew Venn is geen stereotype speurder. Zijn verleden binnen de gesloten geloofsgemeenschap in Devon blijft hem achtervolgen en geeft hem een geloofwaardige kwetsbaarheid. Ook zijn collega's, Jen Rafferty en Ross May, krijgen opnieuw voldoende de ruimte om zich verder te ontwikkelen. Hierdoor draait het verhaal van ‘Een zware storm’ niet alleen maar om de moordzaak, maar ook om de mensen die haar proberen op te lossen.

Een meesterlijk plot
Waar schrijfster Ann Cleeves misschien wel het meest in uitblinkt, is het bedenken van ingenieuze plots. Ook in ‘Een razende storm’ weet ze alle losse draadjes uiteindelijk op een zeer indrukwekkende wijze samen te brengen. Ik dacht meerdere keren dat ik wist hoe het in elkaar zat, maar iedere keer wist Cleeves me toch weer op het verkeerde been te zetten. De uiteindelijke ontknoping zag ik dan ook totaal niet aankomen. Knap staaltje werk!

Een klein minpunt
Mijn enige kleine minpunt is het tempo aan het begin van het boek. Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om de personages en de gemeenschap te beschrijven. Persoonlijk vond ik dat passen bij het verhaal van ‘Een razende storm’, maar lezers die graag direct volop actie willen, zullen iets meer geduld moeten hebben.

Een razende storm is een thriller van hoog niveau
‘Een razende storm’ is opnieuw een ijzersterke toevoeging aan de North Devon-serie. De combinatie van een sfeervolle setting, gelaagde personages, een zorgvuldig opgebouwde spanning en een verbluffend plot maakt ook dit boek tot een thriller van hoog niveau. Ann Cleeves laat opnieuw zien waarom haar boeken wereldwijd zo geliefd zijn.

Ben je liefhebber van intelligente, karakter gedreven thrillers waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en de ontknoping je compleet verrast? Dan mag je ‘Een razende storm’, maar eigenlijk ook de andere delen, absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Een razende storm’
Auteur: Ann Cleeves| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Valérie Janssen | Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400519688

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Take-off, Fenna Storm

''Hoorde je wat die man zei toen Hugo hem met een waarschuwing van boord lier gaan?...''Laat me je niet tegenkomen in de stad, bitch. Daar zul je spijt krijgen van je stoere daad.''

Toen ik door uitgeverij de Crime Compoagnie werd gevraagd voor een boekfluencertour voor het boek ‘Take-off’ van Fenna Storm twijflede ik geen moment. Ze werd vergeleken met Suzanne Vermeer. Al jarenlang lees ik trouw de vakantiethrillers van Vermeer. De ene keer zijn de verhalen iets sterker dan de andere keer, maar eigenlijk nooit slecht. Juist dat heerlijke gevoel van vakantie, onbekende bestemmingen, geheimen en een vleugje spanning maakt het voor mij de perfecte vakantielectuur. Daarom werd ik extra nieuwsgierig want van dit soort vakantie literatuur heb je natuurlijk nooit genoeg.

Met ‘Take-off’ wilde ik niet alleen een goed verhaal lezen, maar vooral ook aandacht geven  Fenna Storm als nieuwe auteur. Wat mij betreft kunnen die geen aandacht genoeg krijgen. Er verschijnen namelijk ontzettend veel boeken, waardoor nieuwe namen soms veel te snel verdwijnen tussen de gevestigde auteurs. Dus bij deze: laat dit meteen een klein extra duwtje in de rug zijn van Fenna Storm, wat dat is een naam om te onthouden.

Hier gaat ‘Take-off’ over.
In ‘Take-off’ volgen we twee verhaallijnen die langzaam naar elkaar toe bewegen. Maj werkt als stewardess bij de Nederlandse vliegmaatschappij Dutch Horizon. Tijdens een verblijf in Kaapstad laat ze zich meeslepen door een flirt met copiloot Thomas. Tegelijkertijd maken we kennis met Amber, die na een verbroken relatie alleen naar Zuid-Afrika reist om eindelijk haar droomreis te maken. Wat begint als een luxe avontuur vol safari's en mooie bestemmingen, verandert langzaam in een nachtmerrie, wanneer Amber wordt ontvoerd. Terwijl zij probeert te overleven, raakt Maj steeds dieper betrokken bij een race tegen de klok.

De personages worden goed aan de lezer kenbaar gemaakt
Wat ik sterk vond aan het verhaal van ‘Take-off’, is dat de spanning niet direct vol gas wordt ingezet. Auteur Fenna Storm neemt eerst de tijd om de personages goed aan de lezer voor te stellen. Op die manier leer je Maj en Amber al kennen, voordat alles uit de hand begint te lopen.

Maj vond ik een sympathiek personage. Ze voelt geloofwaardig aan doordat ze keuzes maakt die niet altijd perfect zijn. Amber weet de meeste emoties op te roepen. Juist omdat je haar volgt vanaf een punt waarop ze haar leven weer probeert op te bouwen, voel je extra met haar mee wanneer alles opeens zo drastisch verandert.

De spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd
De spanningsopbouw werkt bovendien goed. Er is geen stortvloed aan acties vanaf de eerste pagina, maar kleine aanwijzingen en ongemakkelijke situaties die steeds verder toenemen. Op een gegeven moment merk je dat je echt aan het door lezen bent.  Je wilt echt weten hoe het verder gaat.

Sommige bijfiguren had ik wel iets meer aandacht en verdieping gegund. Dan had het verhaal meer de diepte in kunnen gaan. Wellicht had het dan ook net nog wat spannender en interessanter geworden. Nu bleef het verhaal van ‘Take-off’ toch wel een beetje aan de oppervlakte. Maar voor een debuut heeft Fenna Storm het ontzettende goed gedaan. Ik denk dat we haar naam in de toekomst nog vaak in de hitlijsten van de boekwinkels tegen zullen gaan komen.

Het perfecte vakantie leesvoer!
‘Take-off’ leest heerlijk weg en levert precies wat je van een goede vakantiethriller mag verwachten. Een reis naar een vakantieoord, waar je zelf even kan ontsnappen aan de werkelijkheid. Ondertussen laat je je meevoeren met de spanning van het verhaal. Niets ingewikkelds, gewoon makkelijk en vermakelijk leesvoer!

Specificaties bij het boek ‘Take-off’
Auteur: Fenna Storm| Uitgeverij: De Crime Compagnie | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 301 | ISBN 9789465171470

Met dank aan uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

In de schaduw van de Etna - Critina Cassa Scalia

 

                            ''Moordenaars doen niet aan weekend''

Als ik op vakantie ga vind ik het altijd leuk om een boek te lezen uit het land waar ik naartoe ga. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat je al een beetje in de sfeer komt voordat je überhaupt je koffers hebt gepakt. Omdat Italië al jaren mijn favoriete zomerbestemming is, kom ik regelmatig uit bij Italiaanse auteurs. Zo maakte ik enige tijd geleden kennis met de boeken van Cristina Cassa Scala, via haar eerste deel Zwart zand. Inmiddels ben ik groot fan van deze serie geworden. Sterker nog: het tweede deel, De nachtvissers, vind ik tot nu toe zelfs het allerbeste. En het goede nieuws? In Italië zijn inmiddels al tien delen verschenen, dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen.

Hier gaat het boek ‘In de schaduw van de Etna’ over
Op een koude ochtend wordt op het parkeerterrein van de luchthaven van Catania het lichaam gevonden van Esteban Torres. De man is van dichtbij in zijn hart geschoten. Er zijn geen getuigen, en er is geen enkel wapen of spoor dat het onderzoek vooruithelpt. Totdat in Taormina, in een oude put in de tuin van een hotel, het lichaam van een vrouw gevonden wordt. De twee blijken elkaar gekend te hebben.

Terwijl Vanina Guarrasi en haar team dieper graven in het verleden van Torres, ontvouwt zich langzaam een web van leugens. Tegelijkertijd blijft ook Vanina’s eigen verleden aan haar trekken: oude wonden uit Palermo die, net als de vulkaan onder haar voeten, nooit echt gedoofd zijn.

Opnieuw weet schrijfster Cristina Cassar Scalia te verassen
Met ‘In de schaduw van de Etna’ levert schrijfster Cristina Cassar Scalia opnieuw een bijzonder sterke thriller af. Net als in de eerdere delen speelt het verhaal zich af op Sicilië, waar inspecteur Vanina Guarrasi wederom wordt geconfronteerd met een ingewikkelde zaak. Wat begint als een onderzoek naar een verdachte situatie, groeit al snel uit tot een verhaal waarin familiebanden, macht, geheimen en de Siciliaanse samenleving een belangrijke rol spelen.

Op elke bladzijde is er wel een nieuwe ontwikkeling
Wat deze serie voor mij zo bijzonder maakt, is dat er werkelijk op bijna iedere pagina iets gebeurt. Veel thrillers hebben momenten waarop het verhaal even stilvalt, maar daar lijkt Cristina Cassar Scalia nauwelijks last van te hebben. Zodra je denkt dat je begrijpt waar het verhaal naartoe gaat, introduceert ze weer een nieuw element, een onverwachte ontwikkeling of een intrigerend detail. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je steeds verder lezen. Het boek wegleggen is dan ook bijna geen optie.

Scalia heeft een beeldende schrijfstijl met een prettig leestempo
De schrijfstijl speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. Cassar Scalia schrijft toegankelijk, beeldend en met een prettig tempo. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd. Het voelt nergens geforceerd aan; alles lijkt op een natuurlijke manier voort te vloeien uit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen.

Het hoofdpersonage is interessant en zie je groeien door de delen heen
Een ander sterk punt van deze serie zijn de personages. Vooral hoofdpersoon Giovanna Guarrasi blijft zich ontwikkelen. Inmiddels zijn we meerdere delen onderweg en dat merk je. Ze groeit als rechercheur, maar ook als mens. Haar persoonlijke leven, twijfels en keuzes krijgen voldoende aandacht zonder dat het ten koste gaat van de spanning van het hoofdverhaal. Juist die combinatie maakt haar een geloofwaardig en interessant personage.

Ook de bijfiguren zijn zorgvuldig uitgewerkt. Door de verschillende terugkerende personages voelt de serie steeds meer als een wereld waarin je als lezer thuiskomt. Dat maakt elk nieuw deel extra aantrekkelijk.

Sicilië is in dit verhaal wederom veel meer dan slechts een decor
Daarnaast verdient de sfeer een groot compliment. Sicilië is veel meer dan alleen een decor. De auteur weet de warmte, de cultuur, de geuren en de prachtige landschappen haast tastbaar te maken. Tegelijkertijd laat ze ook de minder mooie kanten van het eiland zien: corruptie, sociale spanningen en ingewikkelde familieverhoudingen. Daardoor krijgt het verhaal extra diepgang.
De thema's die aan bod komen zijn divers. Macht, loyaliteit, familie, rechtvaardigheid en de invloed van het verleden spelen allemaal een rol. Dat maakt ‘In de schaduw van de Etna’ meer dan alleen een spannende thriller; het biedt ook een inkijkje in de Siciliaanse maatschappij.

Wel veel personages maar een mooi overzicht aan het begin van het boek

Zijn er ook minpunten? Een klein puntje misschien. Omdat er veel personages en verhaallijnen voorkomen, kan het voor nieuwe lezers soms even duren voordat iedereen op zijn plek valt. Zeker als je niet eerder een deel uit de serie hebt gelezen. Daarnaast zijn sommige ontwikkelingen misschien iets minder verrassend voor doorgewinterde thrillerlezers. Voorin het boek van ‘In de schaduw van de Etna’ staat overigens wel een mooi overzicht van de personages. Maar dat is slechts kleine kanttekeningen bij een verder bijzonder sterk boek.

‘In de schaduw van de Etna’ is opnieuw een meeslepende, sfeervolle en uitstekend opgebouwde thriller, die laat zien waarom deze serie zo populair is. Voor liefhebbers van Italiaanse thrillers, sterke personages en verhalen die je geen moment loslaten, is dit absoluut een aanrader. En ik kijk nu alweer uit naar het volgende deel.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Cristina Cassar Scalia| Uitgeverij: Marmer | Eerste uitgave: 2021 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Rianne Aarts & Annemart Pilon | Aantal bladzijden: 303 | ISBN 9789463091114 | E-book 9789463099233

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Geen weg terug - Shanna de Jong

''Nee, riep ik uit. ''Ik heb niet alles verteld, maar dat staat niet gelijk aan een leugen.!''

Toen ik vorig jaar ‘Niets gezien’ van Shanna de Jong las, was ik aangenaam verrast. Het boek combineerde spanning met sterke personages en een beklemmende sfeer. Het liet zien dat er een veelbelovende nieuwe stem was opgestaan binnen het Nederlandse thrillerlandschap. Ook haar spannende jeugdnovelle ‘Volg me’ wist mij te overtuigen. Twee zeer goede verhalen dus. En dan wordt het voor een schrijver altijd lastig: hoe overtref je een succesvol debuut en een sterke opvolger? Met de thriller ‘Geen weg’ terug bewijst Shanna de Jong in ieder geval dat ‘Niets gezien’ geen toevalstreffer was. Hoewel ik haar debuut persoonlijk nog nét iets sterker vond, heb ik ook van deze thriller volop genoten.

Hier gaat het boek over
In ‘Geen weg terug’ volgen we Julia Leeuwestein, een officier van justitie die na een fatale inschattingsfout op non-actief is gesteld. Op zoek naar rust vertrekt ze naar een camping in de Ardennen. Die rust is echter van korte duur wanneer een zware overstroming een gruwelijke ontdekking aan het licht brengt: het lichaam van een meisje dat al twintig jaar vermist wordt. Wat volgt is een spannend onderzoek waarin oude geheimen, leugens en verborgen verbanden langzaam naar de oppervlakte komen. Wanneer het noodlot opnieuw toeslaat is Julia er persoonlijk bij betrokken.

Shanna de Jong is heel goed in sfeerbepaling
Wat mij direct opviel, is hoe sterk auteur Shanna de Jong, de sfeer in het boek ‘Geen weg terug’ weet neer te zetten. De Ardennen zijn zoveel meer dan alleen maar een decor. De uitgestrekte bossen, het noodweer en de geïsoleerde omgeving zorgen voor een voortdurend gevoel van dreiging. Tijdens het lezen had ik regelmatig het idee dat ik zelf door de modderige paden liep, of tussen de bomen op zoek was naar antwoorden.

Korte hoofdstukken en een makkelijke schrijfstijl zorgen voor een hoog leestempo
De makkelijke schrijfstijl leest lekker vlot. Korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het tempo hoog blijft, en ook steeds geneigd bent om nog een hoofdstuk door te lezen. Auteur Shanna de Jong weet informatie gedoseerd vrij te geven. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend nieuwsgierig naar wat er werkelijk gebeurd is. Daarbij maakt ze slim gebruik van misleiding. Regelmatig dacht ik te weten hoe de vork in de steel zat, om enkele hoofdstukken later opnieuw te moeten concluderen dat ik er toch naast zat. Dat vermogen om de lezer op het verkeerde been te zetten is een van haar grootste kwaliteiten.

Het hoofdpersonage Julia is geen standaard karakter
Ook de karakterontwikkeling verdient een compliment. Julia is geen standaard thrillerhoofdpersoon die overal direct een antwoord op heeft. Juist haar fouten, onzekerheden en persoonlijke problemen maken haar geloofwaardig. Naast het centrale mysterie krijgen we ook steeds meer inzicht in haar eigen verleden en de gebeurtenissen die haar naar de Ardennen hebben gebracht. Daardoor ontstaat een personage dat meer diepgang heeft dan je in veel thrillers tegenkomt.

Zorgvuldige opbouw van spanning
De spanning in ‘Geen weg terug’ wordt zorgvuldig opgebouwd. Dit is geen thriller die alleen maar draait om spectaculaire acties of schokkende moorden. De kracht zit vooral in de psychologische spanning en het gevoel dat niemand helemaal te vertrouwen is. Naarmate het verhaal vordert, worden verleden en heden op een goede manier met elkaar verweven en groeit het gevoel dat er achter iedere onthulling weer een nieuw geheim schuilgaat.

Hier en daar wel minder verassend dan het debuut
Toch heb ik ook een klein minpuntje. Waar het boek ‘Niets gezien’ mij vanaf begin tot eind volledig wist te verrassen, voelde ‘Geen weg terug’ op sommige momenten iets te vertrouwd aan. De opbouw is degelijk, maar enkele ontwikkelingen zag ik eerder aankomen dan ik had gehoopt. Dat haalt iets van de verrassing weg, maar schaadde de leeservaring ook niet echt.

Een aanrader voor lezers die houden van een psychologische thriller
Al met al is ‘Geen weg terug’ een sterke, sfeervolle en meeslepende thriller die bevestigt dat Shanna de Jong een auteur is om in de gaten te blijven houden. Misschien overtreft ze voor mij persoonlijk haar debuut dan net niet, ze bewijst wel opnieuw dat ze spanning, sfeer en geloofwaardige personages uitstekend weet te combineren. Voor liefhebbers van psychologische thrillers is dit absoluut een aanrader.

Specificaties bij het boek ‘Geen weg terug’
Auteur: Shanna de Jong| Uitgeverij: A.W. Bruna | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 446 | ISBN 9789400519541

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Als laatste weg - Jane Harper

''Ro Crowley kon niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd, want dat was ze wel. En inmiddels zou ze ook niet meer verrast hoeven zijn wen toch was ze dat, merkte ze.''

Inmiddels heb ik alle boeken van Jane Harper gelezen. En dat is niet zonder reden. Sinds haar debuut - De droogte - maakte de Australische schrijfster indruk met haar vermogen om spanning, karakterontwikkeling en een bijna tastbare setting samen te brengen. De ene keer weet ze me echter wel meer te verrassen dan de andere keer, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: schrijven kan ze als geen ander. Ook met de thriller 'Als laatste weg' bewijst Harper opnieuw waarom ze tot de beste thrillerauteurs van dit moment behoort. Al haalt dit nieuwste boek voor mij net niet het niveau van haar absolute hoogtepunten.

Hier gaat de thriller 'Als Laatste weg' over
In 'Als Laatste Weg' maken we kennis met Ro Crowley, die vijf jaar na de mysterieuze verdwijning van haar zoon Sam terugkeert naar Carralon Ridge, een bijna verlaten mijnstadje in de Australische outback. Op de avond van zijn eenentwintigste verjaardag verdween Sam spoorloos. Het enige wat achterbleef waren voetafdrukken bij een rij verlaten huizen. Geen getuigen, geen antwoorden en vooral geen afsluiting. Wanneer Ro terugkeert naar het inmiddels grotendeels verlaten stadje, hoopt ze eindelijk de waarheid te achterhalen.

Jane Harper weer als geen ander settings te creëren
Net zoals in al haar boeken is de setting van het verhaal een van Jane Harpers grootste troeven. Net als in De droogte en De overlevenden speelt de omgeving bijna een hoofdrol op zichzelf. Het vervallen Carralon Ridge voelt als een spookstad, waar het verleden letterlijk tussen de verlaten gebouwen hangt. Schrijfster Jane Harper heeft een uitzonderlijk talent om landschappen te gebruiken als verlengstuk van de emoties van haar personages. De leegte van het stadje weerspiegelt perfect het verdriet en de uitzichtloosheid die het hoofdpersonage Ro, uit de thriller ‘Als laatste weg’, met zich meedraagt.

En ook de personages worden overtuigend neergezet. Ro is een geloofwaardige hoofdpersoon die leeft tussen hoop en wanhoop. Haar zoektocht draait niet alleen om het oplossen van een mysterie, maar ook om het verwerken van verlies. Juist die menselijke laag maakt Harpers boeken vaak sterker dan de gemiddelde thriller. De bijfiguren hebben daarnaast zo allemaal hun eigen geheimen, motieven en beschadigingen. Hierdoor blijf je als lezer voortdurend twijfelen over wie de waarheid in het verhaal van ‘Als laatste weg’ spreekt.

De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar wel effectief
De karakterontwikkelingen zijn subtiel maar effectief. Harper kiest niet voor grote emotionele uitbarstingen, maar juist voor kleine momenten. Dit gaat dan langzaamaan een compleet beeld vormen van de bewoners die zijn achtergebleven. Dat zorgt voor geloofwaardige relaties en een sterke emotionele betrokkenheid voor de lezer.

De spanning wordt langzaam en zorgvuldig opgebouwd
De spanningsopbouw is langzaam, zorgvuldig en geduldig. Wie op zoek is naar een thriller vol spectaculaire twists en actie zal misschien wat meer moeite hebben met dit wat tragere tempo. Harper laat haar verhaal rustig ontvouwen en vertrouwt erop dat de sfeer en de personages de lezer bij het verhaal houden. Meestal werkt dat uitstekend, maar eerlijk gezegd had ik hier bij het boek ‘Als Laatste weg’ af en toe het gevoel dat het verhaal iets te lang bleef hangen in dezelfde modus. De ontknoping is bevredigend, maar mist voor mij de impact van bijvoorbeeld De droogte of Verstoten.

Dit boek is wel wat voorspelbaarder
Dat brengt me meteen bij het grootste minpunt. Waar het boek De droogte mij compleet van mijn sokken blies, en De overlevenden een beklemmende spanning wist vast te houden tot de laatste pagina, voelt het verhaal van ‘Als Laatste Weg’ iets voorspelbaarder. Het mysterie is interessant genoeg om door te lezen, maar de verrassingsfactor ligt lager dan bij sommige van haar andere werken.

Toch doet dat weinig af aan de kwaliteiten van het boek. Harper schrijft beeldend, intelligent en met veel aandacht voor menselijke relaties. Haar personages voelen echt en haar verlopen dialogen natuurlijk. De locaties die ze beschrijft zijn onvergetelijk. Bovendien weet ze opnieuw thema's als verlies, schuldgevoel, familiebanden en de invloed van kleine gemeenschappen op individuen knap te verweven in een spannend verhaal.

Wederom is 'Als Laatste Weg' een thriller met spanning en sfeer
‘Als laatste weg’ is dan wel misschien niet Jane Harpers sterkste thriller, maar het is nog altijd een bovengemiddeld sterk boek, van een auteur die als geen ander weet hoe je sfeer en emotie combineert met spanning. Fans van haar eerdere werk zullen zeker genieten van deze terugkeer naar de Australische outback.

Specificaties bij het boek 'Als Laatste Weg'
Auteur: Jane Harper| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: Last one out | Vertaling: Catalien en Willem van Paassen | Eerste uitgave: 2025 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 407 | ISBN 9789400519695

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Booth - Karen Joy Fowler

                '        'Aan de geschiedenis valt niet te ontkomen''

Via uitgeverij Rainbow mocht ik een boek recenseren. Ik koos voor de roman ‘Booth’ van auteur Karen Joy Fowler. In eerste instantie vanwege de historische achtergrond. Het idee dat een auteur een van de bekendste en meest schokkende gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis – de moord op Abraham Lincoln door John Wilkes Booth – weet om te vormen tot een roman, maakte me enorm nieuwsgierig. Want hoe maak je van zo’n beladen stukje geschiedenis een meeslepend verhaal, zonder dat het een droge geschiedenisles wordt? Karen Joy Fowler bewijst met ‘Booth’ dat dat absoluut mogelijk is

Hier gaat het boek ‘Booth’ over
Aan het begin van de negentiende eeuw verhuist de excentrieke Britse theateracteur Junius Booth met zijn vrouw naar Amerika. Ze betrekken een boerenhoeve ten noorden van Baltimore en krijgen tien kinderen, waarvan er zes overleven. Junius Booth is de pater familias, kostwinner en gevierd Shakespeare-acteur, maar hij is even instabiel als geniaal. De kinderen groeien op in de aanloop naar de Amerikaanse burgeroorlog. De jongens worden net als hun vader acteur, wat de Booths tot een beroemde en toonaangevende theaterfamilie maakt. Maar achter de schermen beginnen schandalen, triomfen en rampen hun tol te eisen, met als ultiem dieptepunt de schokkende moord op Lincoln door de jongste zoon John.

'Booth' gaat niet alleen maar over de moord, maar juist ook over de families achter de dader
Waar je als lezer misschien in eerste instantie zou verwachten dat het personage John Wilkes Booth centraal zou staan in de roman ‘Booth’, kiest de schrijfster bewust voor een andere invalshoek. Dit verhaal draait namelijk niet alleen maar om de man die Lincoln vermoordde, maar vooral om de familie achter hem. Dat maakt het geheel direct interessanter en persoonlijker. Waarschijnlijk stelde de schrijfster zichzelf tijdens het schrijven de vraag: wat gebeurt er met een familie wanneer een van hen uitgroeit tot een monster in de ogen van de wereld? Wat volgt is ‘Booth’, een uiterst interessante en goed leesbare roman.

Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika ontvouwd zich een indrukwekkend familiesaga
Het verhaal begint in 1822 en volgt de excentrieke Booth-familie over tientallen jaren. Vader Junius Brutus Booth is een beroemde Shakespeare-acteur met een indrukwekkend talent, maar ook een grillig en instabiel karakter. Rond hem groeit een groot gezin op, vol dromen, verdriet, rivaliteit en geheimen. Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika dat langzaam afstevent op de Burgeroorlog ontvouwt zich een indrukwekkende familiesaga.

Het verhaal heeft sterke en interessante personages
Wat mij hierbij vooral raakte, is hoe sterk de karakterontwikkelingen zijn uitgewerkt. Fowler schrijft haar personages met zoveel nuance dat ze, tijdens het lezen, echt in je fantasie gaan leven. Vooral Rosalie, Asia en Edwin Booth blijven bij mij hangen.
Rosalie, lichamelijk beperkt en vaak op de achtergrond geplaatst, heeft een stille kracht die enorm binnenkomt. Asia is juist temperamentvol en ambitieus, terwijl Edwin worstelt met verwachtingen en de schaduw van zijn vader. En juist doordat deze personages zo zorgvuldig worden opgebouwd, voelt het drama dat zich langzaam ontwikkelt nog heftiger aan.

Karen Joy Fowler heeft een literare schrijfstijl die prettig wegleest
De schrijfstijl van Karen Joy Fowler is prachtig literair zonder dat het in zijn totaliteit afstandelijk wordt. Ze heeft een beeldende schrijfstijl, en met gevoel voor detail. Sommige zinnen wil je bijna opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd zijn. Tegelijkertijd vraagt het boek ‘Booth’ wel de aandacht van de lezer. Dit is geen snel verhaal, dat je gedachteloos uitleest, maar een rijk historisch verhaal. En waar je ook zeker de tijd voor moet nemen.

Het boek 'Booth' heeft een traag leestempo wat wel tijd en aandacht vraagtH
Dat brengt meteen het leestempo ter sprake. ‘Booth’ heeft namelijk een vrij rustig leestempo. Karen Joy Fowler neemt namelijk uitgebreid de tijd om de familiegeschiedenis, onderlinge relaties en historische context op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat misschien wat traag voelen, zeker in het begin. Maar persoonlijk vond ik juist dat trage, zorgvuldige opbouwen wel passen bij het verhaal. Het geeft de personages ruimte om te groeien, en maakt dat je je als lezer steeds meer verbonden voelt met de familie.

Er zit veel historische informatie in maar het is geen geschiedenisboek
Daarnaast vond ik het indrukwekkend hoeveel historische informatie in het verhaal verwerkt zit. Dit komt echter nergens geforceerd of saai over. De spanningen rondom slavernij, politiek en de naderende Burgeroorlog zijn voortdurend aanwezig en geven het boek een enorme gelaagdheid. Fowler laat niet alleen het leven van de familie Booth zien, maar ook dat van de tot slaaf gemaakte familie Hall. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.

Het boek vertelt geen sensatie belust verhaal maar een boeiend persoonlijk relaas
Wat ‘Booth’ in het geheel zo bijzonder maakt, is dat het niet draait om de sensatie, maar om de menselijkheid. Je weet als lezer waar het verhaal naartoe gaat, maar toch blijft het boeien. Niet door spanning alleen, maar door de emoties, de sfeer en de vraag hoe geschiedenis weet te ontstaan binnen gewone gezinnen.

Is het boek ‘Booth’ voor iedereen? Dat denk ik niet. Wie namelijk houdt van snelle acties en constante plotwendingen, zal het tempo in dit verhaal soms te bedachtzaam vinden. Maar voor de liefhebbers van historische romans met sterke personages, prachtige taal en emotionele diepgang is dit echt een aanrader.

Indrukwekkend, intelligent en meeslepend
Kortom ‘Booth’ is een indrukwekkende, intelligente en meeslepende roman die laat zien hoe geschiedenis en fictie elkaar kunnen versterken. De auteur Karen Joy Fowler heeft niet alleen een stuk geschiedenis verteld, maar vooral een familie tot leven gebracht – met al hun liefde, verdriet en fouten. En juist daardoor blijft dit verhaal ook nog wel een tijdje bij me hangen.

Specificaties bij het boek Booth
Auteur: Karen Joy Fowler| Uitgeverij: Rainbow| Vertaling: Lucie van Rooijen & Inger Limburg |Eerste uitgave: 2022 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 388 | ISBN 9789041716903

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

Oxen - De Opvolging, Jens Henrik Jensen

 

''De volle maan hulde het eindeloze bosgebied in een bleek schijnsel, waardoor vele meren glinsterden als scherven van een gebroken spiegel...het was middernacht en was precies zo koud als je tijdens een late onbewolkte avond in het midden van september on het Zweedse Smaland kon verwachten...''

Al direct vanaf het allereerste deel, Hondenmoorden, ben ik fan van de Oxen-serie. Ondanks dat het geen makkelijke boeken zijn. De verhalen zijn namelijk rauw, soms ronduit bruut en emotioneel zwaar. Daarnaast is het ook een typische Scandinavische thriller: koud tot op het bot, met personages die net zo gebroken zijn als de wereld waarin ze leven. En laat ik daar nu, zo op zijn tijd, precies van houden. Jens Henrik Jensen blijft me keer op keer verbazen en entertainen. Dus ja, naar ‘Oxen – De Opvolging’, het zevende deel in deze reeks, keek ik al lange tijd uit.

Hier gaat de thriller 'Oxen - De Opvolging' over
Axel Mossman staat tijdelijk aan het roer van de Deense inlichtingendienst PET. Wanneer hij ontdekt dat het geheime netwerk Danehof nog bestaat, met machtige nieuwe leiders uit de hoogste regionen van de samenleving, roept hij agent Margrethe Franck en ex-commando Niels Oxen bij zich. Mossmann vraagt hun hulp voor een definitieve afrekening.
Kort daarna volgt een dodelijke kettingreactie, met slachtoffers in Zweden en Denemarken. Franck en Oxen ontdekken verbanden, maar beseffen te laat dat ze zelf pionnen zijn geworden in een levensgevaarlijk spel dat veel groter is dan zijzelf.

Niet alleen de personages raken verstrikt in het web, ook jij als lezer
In dit zevende deel keren we als lezers terug naar het vertrouwde, maar gevaarlijke, speelveld van Niels Oxen en Margrethe Franck. Het verhaal draait opnieuw om het schimmige netwerk Danehof, waarvan eerder werd gedacht dat het ontmanteld was. Maar niets blijkt minder waar. En dat is nu precies wat deze serie zo sterk maakt. Niet alleen de personages zijn verstrikt in een web, ook als lezer word je mee het web ingetrokken.

De auteur Jens Henrik Jensen weet wat schrijven is
De schrijfstijl van auteur Jens Henrik Jensen is opnieuw een van de grote krachten van het boek. Hij schrijft vlot, maar is nooit oppervlakkig. De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo en spanning. Terwijl hij tegelijkertijd de ruimte neemt voor het beschrijven van details en achtergrond. Dat zorgt ervoor dat je niet alleen wilt blijven doorlezen, maar ook echt betrokken raakt bij het verhaal.

De journalistieke achtergrond van Jens Hendrik Jensen lees je terug in de manier waarop hij complexe politieke en maatschappelijke thema’s verwerkt. Uiteindelijk mixed hij alles tot een toegankelijk en meeslepend verhaal.

Niels Oxen is geen standaard held maar wel een keiharde man met kwetsbaarheid
Wat deze serie – en ook dit deel – echt onderscheidt van andere thrillers, is de karakterontwikkeling. Niels Oxen is geen standaard held. Hij is een getraumatiseerde oorlogsveteraan, gebroken door wat hij heeft meegemaakt en voortdurend worstelend met zichzelf. In ‘Oxen - De Opvolging’ zie je opnieuw hoe hij balanceert tussen zijn verleden en zijn rol in het heden. Hij is hard, soms onvoorspelbaar, maar blijft ook menselijk en kwetsbaar.

Ook Margrethe Franck blijft een fascinerend personage. Haar intelligentie en vastberadenheid maken haar tot een sterke tegenhanger van Oxen. Samen vormen ze een duo dat inmiddels voor de lezers vertrouwd voelt, maar nooit saai wordt. Je merkt dat Jensen zijn personages door en door kent en ze met elk deel verder uitdiept.

De verhaallijn is ignenieus!
De verhaallijn zelf zit wederom ingenieus in elkaar. Verschillende gebeurtenissen en perspectieven worden langzaam met elkaar verweven tot een groter geheel. Ook ‘Oxen – De Opvolging’ is zo een boek waarbij je regelmatig denkt: hoe gaat dit uiteindelijk allemaal samenkomen? En juist dat maakt het zo verslavend. Je wilt doorlezen, steeds een stukje verder komen, om de puzzel compleet te zien worden.

Af en toe een beetje de rode draad kwijt
Toch is het boek niet helemaal zonder minpunten. Door de complexiteit van het verhaal en het grote aantal personages kan het soms even zoeken zijn naar wie ook alweer wie is, en hoe alles precies samenhangt. Zeker als je de eerdere delen niet recent hebt gelezen, kan dat af en toe wat verwarrend aanvoelen. Maar eerlijk gezegd: dat hoort ook een beetje bij dit genre en bij deze serie.

Dit is een Scandinavische thriller op zijn best
Wat vooral blijft hangen, is de sfeer. Die typische Scandinavische kilte, het gevoel dat er onder de oppervlakte altijd iets dreigt. Jens Henrik Jensen weet dat als geen ander neer te zetten. Het is donker, intens en soms ongemakkelijk – maar juist daardoor zo goed.

De thriller ‘Oxen – De opvolging’ is precies wat ik hoopte van een nieuw deel in deze reeks. Het is spannend, gelaagd en zit vol sterke personages. Het bewijst opnieuw waarom deze serie zo geliefd is en waarom fans – zoals ik – er telkens weer naar uitkijken.

Kortom: dit is een Scandinavische thriller op z’n best. Hard, meeslepend en ijskoud goed.
Voor wie ook van serie kijken houdt: de serie Oxen is verfilmd en te zien via de NPO.

Specificaties bij het boek Oxen – De Opvolging
Auteur: Jens Henrik Jensen | Originele titel: Interregnum | Uitgeverij: A.W. Bruna| Vertaling: Corry van Bree |Eerste uitgave: 2025 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 573 | ISBN 9789400519794

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Het geheim van villa Carlotta - Silvia Montemurro

Ze draait in het rond, in het rond
Het meisje dat niet slaapt
Ze draait in het rond en valt op de grond
Volg haar waar ze ook gaat

Als groot liefhebber van de Italiaanse meren, én iemand die elk seizoen van Bridgerton heeft verslonden, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen toen ik het boek ‘Het geheim van Villa Carlotta’ voorbij zag komen. Een verhaal dat wordt aangeprezen als “Bridgerton aan het Comomeer”? Dat klinkt als een combinatie die bijna té mooi is om waar te zijn. Met hoge verwachtingen begon ik aan dit eerste deel van een nieuwe serie. Ik kan wel alvast zeggen dat ik absoluut werd meegenomen naar de zonovergoten oevers van het meer.

Hier gaat het boek 'Het geheim van Villa Carlotta' over
1848. Charlotte, dochter van de hertogin Marianne van Oranje-Nassau, brengt de zomer door aan het Comomeer. Ze verblijft in de prachtige familievilla in de plaats Tremezzo. Moeder Marianne is een vrijgevochten vrouw die haar man heeft verlaten, en ook Charlotte heeft niet veel op met de heersende etiquette.
Aan het Comomeer maakt Charlotte haar entree in de high society. Er zijn genoeg edelen die naar haar hand dingen. Maar Charlotte is gefascineerd door de mysterieuze hertog van Saksen: George.

In de villa ontdekt Charlotte een dagboek van enen Elena, en ze wordt diep geraakt door haar tragische verhaal. Volgens een oude legende kun je op stormachtige nachten een jong meisje door de gangen van de villa zien dolen. Hebben deze verhalen iets met elkaar te maken? En waarom lijkt het of ook George een kostbaar geheim bewaard.

De Italiaanse sfeer komt je tijdens het lezen tegemoet
Direct bij aanvang met lezen krijg je van dit boek, ‘Het geheim van Villa Carlotta’, een goed gevoel. De sfeerbeschrijvingen zijn heel goed gedaan. Je voelt de zon op je huid, ziet de glinstering van het meer en dwaalt als lezer door de gangen van de villa. De setting is echt geweldig en het Comomeer wordt bijna een personage op zich. Dat romantische, dromerige gevoel – precies waar je op hoopt als je aan Italië denkt – is continu aanwezig.

Intriges, liefdesverwikkelingen, drama's en geheimen, het zit er allemaal in
Daarnaast zit het boek vol intriges, liefdesverwikkelingen, sociale verwachtingen, drama en geheimen. Dit doet inderdaad denken aan de Netflix-serie Bridgerton. De ontdekking van een oud dagboek, en een spookachtig mysterie, geven het verhaal bovendien een extra laagje. Je zou het zeker niet als spannend kunnen omschrijven, maar het voegt wel wat spanning aan het verhaal toe. Toch weer een extra dimensie.

Charlotte is een hoofdpersonage met pit 
Van het hoofdpersonage Charlotte was ik zelf wel erg gecharmeerd. Ze is geen braaf meisje die zich zomaar aanpast, maar iemand die haar eigen pad probeert te vinden. Iets wat haar verrassend modern maakt. Ook de dynamiek met haar moeder, die ook haar eigen keuzes in het leven maakt, geeft het verhaal wat extra smeuïgheid. De andere personages zijn wat stereotypes maar die zijn voor het verhaal juist nodig, en passen er perfect bij.

'Het geheim van Villa Carlotta' is toch wel voorspelbaar en cliché

Toch is het boek niet helemaal perfect. Waar het verhaal uitblinkt in sfeer en romantiek, voelt het plot af en toe wel voorspelbaar. Sommige wendingen zie je al van ver aankomen, zeker als je vaker boeken leest in dit genre. Daarnaast hadden bepaalde personages, ondanks dat ze prima in het verhaal passen, wel iets meer uitwerking mogen krijgen. Nu blijven hun motieven soms wat te oppervlakkig.

Ook qua schrijfstijl kan het hier en daar wat cliché aanvoelen. De romantische elementen zijn soms nét iets te zoet en minder subtiel dan je misschien zou hopen. Dat maakt het boek toegankelijk en lekker vlot leesbaar, maar haalt af en toe wel de exclusiviteit uit het verhaal.

Nu al uitkijken naar de volgende vier delen
Maar eerlijk is eerlijk, dit is precies het soort boek waar je voor gaat zitten met een kop thee (of een glas wijn) en jezelf even helemaal verliest in een andere wereld. De combinatie van geschiedenis, romantiek en mysterie werkt gewoon heel goed. Daarnaast maakt het einde je echt nieuwsgierig over hoe het verder gaat. Er komen hierna nog vier boeken uit dus dat is een fijn vooruitzicht. Leuk detail is dan zowel aan de voor- als achetrflap een oevrzicht van de meren en een stamboom is afgebeeld.

Bridgerton op zijn Vita e Bella

‘Het geheim van Villa Carlotta’ is een heerlijke, sfeervolle roman die perfect is voor fans van romantische historische verhalen met een vleugje mysterie. Verwacht geen baanbrekende plotwendingen, maar wel een meeslepende setting, intriges en een flinke dosis Italiaanse charme. Inderdaad Bridgerton op zijn Vita e Bella.

Specificaties bij het boek Het geheim van Villa Carlotta
Auteur: Silvia Montemurro | Originele titel: Le Ville sul Lago di Como – Il segreto di Villa Carlotta | Uitgeverij: Oceaan| Vertaling: Saskia Peterzon- Kotte |Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 330 | ISBN 9789046835357 | E-book 9789046835364 | Audiobook 9789046835371

Met dank aan uitgeverij Oceaan voor het recensie-exemplaar.