Framed - John Grisham & Jim McCloskey

''Geconfronteerd met het overweldigende bewijs bleven de aanklagers doorvechten om de waarheid te omzeilen...''

Roep je John Grisham dan zullen er hier in huis diversen planken gaan kraken. Als fan van het eerste uur heb ik geen enkel boek van hem overgeslagen. Nee je leest het goed, geen enkele. Want niet alleen de rechtbankdrama’s las ik allemaal, ook de young adult serie, de verhalenbundels, en de ‘romans’. Niet alle konden me bekoren maar de meeste zijn toch echt wel van een buitengewoon hoog niveau. Toen ik dan ook hoorde dat er een verhalenbundel uitkwam over waargebeurde onterechte veroordelingen, en ik dit boek ‘Framed’ mocht ontvangen als recensie-exemplaar van uitgeverij A.W. Bruna was ik als een kind zo blij. Mijn boekenplanken zuchten echter alweer, weer een boek erbij.

Hier gaat het boek Framed over
Wanneer er een misdaad plaatsvindt die de samenleving doet huiveren, eist het publiek à la minute gerechtigheid. De dader moet worden opgespoord, berecht en gestraft, en politie en aanklagers haasten zich om de zaak zo snel mogelijk op te lossen. Hoe dan ook.
In ’Framed’ laten auteur John Grisham en Jim McCloskey zien waar dat toe kan leiden. Tien gevallen van onterechte veroordelingen. Eenentwintig onschuldige mensen. Het zijn verhalen met een waarheid die schokkender is dan fictie. Verhalen die bovendien geen uitzondering zijn.

Joe Bryan leed onder de ondragelijke tragedie van de moord op zijn vrouw, om vervolgens zelf te worden berecht en schuldig te worden bevonden. Dit ondanks het feit dat hij zich, ten tijde van de misdaad, tweehonderd kilometer verderop bevond. Clarence Brandley bracht negen jaar door in de dodencel en was slechts zes dagen verwijderd van zijn executie, toen nieuw bewijs hem van alle aanklachten zuiverde. En in het geval van de Norfolk Four gingen de politie en aanklagers door met het arresteren van onschuldige mensen, totdat niet één maar vier mannen achter de tralies zaten. Dit zijn slechts drie van de tien schokkende verhalen uit de bundel ‘Framed’.

Niet ontspannen gelezen, wel blij dat ik het gelezen heb
Het boek ‘Framed’ valt niet in de categorie: ontspannen lezen. Menig thriller heeft mij op het puntje van mijn stoel weten te houden. Ook diverse (oorlogs)-romans hebben mij tot tranen weten te roeren. Maar door dit boek ben ik echt geschokt. Ik kon dan ook niet meer dan één verhaal per keer lezen. Dan moest ik weer even een ander boek oppakken.

Schokkend, hartverscheurend en bewonderingswaardig
‘Framed’ is niet alleen schokkend maar ook hartverscheurend. Het is gewoonweg niet te bevatten dat er mensen zijn die andere dit kunnen aandoen. Dat je weet dat je iemand ten onrechte veroordeeld hebt. Het strafrechtelijke systeem is nog corrupter dan je je ooit zou kunnen voorstellen. Dit boek is wellicht pas het topje van de ijsberg en het is bewonderingswaardig dat John Grisham en Jim McCloskey dit zo goed, en duidelijk, hebben weten te beschrijven. Het research werk is fenomenaal.

Het rechtssysteem is helaas niet te vertrouwen
De tien verhalen op zich zouden alle goed zijn geweest voor een individuele rechtbankthriller op zich. Maar gebundeld als korte verhalen bij elkaar komt het veel meer over. Het is ronduit stuitend dat dit gebeurt. Kortom, wellicht lees je ‘Framed’ niet voor je plezier, maar wel voor het feit dat we onze ogen niet mogen sluiten voor dit soort vreselijke wandaden. Want wie is nu uiteindelijk de crimineel? En wie kun je in het rechtssysteem vertrouwen? Niemand, zo blijkt. Een hele harde waarheid, helaas.

Specificaties over het boek 'Framed'
Titel: Framed | Auteur: John Grisham & Jim McCloskey | Uitgeverij: A.W. Bruna | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave: 2024 | Aantal bladzijden: 448 | ISBN paperback 978 940 051 801 8 | ISBN gebonden editie 978 940 051 802 5

Stil zijn als de slangen bijten - Theo Henk Streng

 

‘’Als je ze ziet, weet je wat ze zijn…het was niet eens het machinegeweer om zijn nek. Ook niet het legeruniform. Het was iets in het gehele plaatje. De houding van de man die eigenlijk nog helemaal geen man was…deze knul was gevaarlijk.’’

Het land waar Yaro en Ayana opgroeien wordt geteisterd door burgeroorlogen. Oorlogen die niemand nog snapt. Als er rebellen opduiken, krijgt Yaro de opdracht zijn zus snel van school te halen. Helaas is er geen ontkomen aan. De rebellen plunderen het dorp en nemen de kinderen mee de jungle in. Zij moeten vanaf nu ook gaan vechten.
Yaro heeft geen idee waarvoor hij vecht, maar niet meedoen is geen optie. Samen met Ayana, zijn albinovriend Kobe en andere jongens en meisjes moet hij in de bush zien te overleven. Het gevaar bestaat niet alleen uit wilde dieren, giftige slangen en krankzinnige soldaten. Het gevaar bestaat ook uit hemzelf, want Yaro merkt zelf ook wel dat hij anders wordt.

Het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten is geschreven als een jeugdboek, maar ik als volwassenen zat er vanaf de eerste bladzijde meteen in. Het verhaal heeft me niet meer losgelaten en na het lezen nog wel even flink beziggehouden. Zo zie je maar weer dat boeken in principe leeftijdloos zijn. Het gaat om het verhaal wat ze te vertellen hebben en dat raakt je of raakt je niet.

Al eerder las ik een boek van de auteur Theo Streng, namelijk: ‘Dochter van de onderwereld.’ Ook dit is een jeugdboek maar tevens geschikt voor volwassen.
Het is de rake schrijfstijl van de auteur die tot de verbeelding spreekt. Het is bijna filmisch beschreven allemaal. De karakters zijn goed uitgewerkt. Zo maak je de verandering van de hoofdpersoon Yaro goed mee. Zijn angsten, zijn onmacht. Zijn dwaasheid omdat hij meegetrokken wordt in de gekte van het geweld. En daarna de schaamte. Dit alles is zo levendig en met emotie beschreven dan het me wist te raken.

Het verhaal is niet zachtzinnig of fijngevoelig. Theo Streng benoemt nogal wat dingen bij de naam, zoals de verkrachting van een moeder. Heel goed beschreven maar niet voor ieder kind weggelegd. Een waarschuwing daarvoor is denk ik wel op zijn plaats.
Het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten zou het denk ik ook heel goed doen op scholen. Om gezamenlijk te lezen en te bespreken en zo de leerlingen wat meer bewust te maken van de vrijheid die we hier hebben ten opzichte van andere plekken in de wereld. Zeker nu met de oorlogen die aan de gang zijn en dus kinderen in oorlogsgebied.

‘’Het was tijd om het verleden te laten rusten en naar voren te kijken. Al zou hij altijd een kind van de oorlog blijven.’’

Auteur Theo Streng heeft een prachtig en tegelijkertijd afschuwelijk verhaal geschreven. Daarnaast is te merken dat hij gedegen onderzoek gedaan heeft naar het ronselen van kindsoldaten.
De volledige opbrengst van het boek gaat naar de stichting War Child. Deze organisatie helpt wereldwijd kinderen in oorlogsgebieden. Met muziek, sport en spel leert War Child de oorlogskinderen omgaan met hun emoties en hun ervaringen. Zodat kinderen zich weer even veilig kunnen voelen en weer even kind mogen zijn.

Via deze weg bedank ik de auteur Theo Streng. Ik mocht zijn e-boek lezen om te recenseren en onderdeel zijn van de blogtour rondom het boek ‘Stil zijn als de slangen bijten’. Overigens heeft dat mijn mening niet beïnvloed.

Dochter van de onderwereld, Theo-Henk Streng

                            ''Die vader van jou...dat is me er eentje.''

Nikkie Verdonk weet dat de verhalen over haar vader waar zijn. Hij is een grote drugscrimineel en wist op het laatste moment aan een gevangenisstaf te ontsnappen.
Hoewel iedereen een mening over haar vader heeft, probeert Nikkie haar leventje zo normaal mogelijk te leiden. Dat gaat prima, totdat er op een dag het ergste gebeurd, haar vader wordt geliquideerd.
Na zijn dood gaat er een beerput open. Haar vader bleek meer vijanden dan vrienden te hebben, en nu aast iedereen op zijn plek in de onderwereld. Zo wordt iedereen als een verdachte en zelfs als mogelijke moordenaar beschouwd. Zelfs de mensen die dichtbij hem stonden. Heel dichtbij.
Terwijl Nikkie probeert haar leven weer op de rit te krijgen, laten de vragen haar niet los; wie vermoordde haar vader? En waarom?

Wat fijn dat er eens een boek geschreven is dat niet alleen maar over een topcrimineel zelf, maar over zijn achterban gaat. Want waar de partner vaak nog een keuze heeft of hij of zij een relatie met de betreffende aangaat, hebben hun kinderen die keuze niet. Desalniettemin hebben ze er net zoveel, zo niet erger, last van. 

Het hoofdpersonage Nikkie is een stoere meid met een grote mond. Maar achter deze façade blijkt een klein hartje schuil te gaan. Dat is door de auteur heel goed beschreven. De schrijfstijl van Theo-Henk Streng is zo en zo goed. Eentje die tot de verbeelding spreekt.

Ook al is het boek 'Dochter van de onderwereld' een young-adult boek, ook voor volwassenen is het een aanrader. Het boek heeft een goede spanningsopbouw, hier en daar wat plotwendingen en een verrassend einde.
Het boek is echter, met zijn 92 bladzijden, wel erg aan de korte kant. Voor de jonge lezers ideaal maar voor de wat ouderen lezers een gemis. Want ondanks het feit dat er al heel veel uitgelegd wordt met betrekking tot de cocaïnehandel, strafrecht en drugslabs zit er nog veel meer potentie in het verhaal.

Wellicht is het mogelijk dat de auteur een wat uitgebreider versie van het boek 'Dochters van de onderwereld' gaat schrijven. Eén lezer heeft hij dan alvast!

 

De onschuldigen - John Grisham

''Slecht nieuws Chad, je hebt de verkeerde te pakken ''

Meer dan twintig jaar geleden werd in Seabrook, Florida, de jonge advocaat Keith Russo in koelen bloede neergeschoten. De moordenaar liet geen spoor achter, er waren geen getuigen en geen duidelijke verdachten. Om de zaak toch op te lossen, schoof de politie de moord in de schoenen van Quincy Miller - een jonge zwarte man die ooit cliënt was van het slachtoffer. Bewijs werd vervalst, een veroordeling volgde spoedig en Miller verdween achter de tralies, voor de rest van zijn leven. Geen advocaat keek nog naar hem om. Niemand keek nog naar hem om.
Nu ontvangt Cullen Post een brief waarin Quincy Miller hem om hulp vraagt. Post is priester en advocaat en het gezicht van Guardian Ministries, een kleine organisatie die zich inzet voor ten onrechte veroordeelden, met name zaken die niemand anders op zich wil nemen. Maar met de zaak Miller haalt Post zich meer problemen op de hals dan hij ooit had kunnen vermoeden. De werkelijke moordenaars van Keith Russo willen namelijk koste wat het kost voorkomen dat Miller alsnog vrijgesproken wordt. Deze invloedrijke mannen hebben destijds één advocaat vermoord en ze zullen er niet voor terugdeinzen om nog een andere te elimineren om hun doel te bereiken.

Met dit verhaal toont John Grisham maar weer eens aan dat hij absoluut de beste schrijver is als het gaat om recht en gerechtigheid.
Met Cullen Post als hoofdpersoon ga je terug in de tijd om de gebeurtenissen met betrekking tot de moord opnieuw te beleven en te bekijken. Zo kom je erachter dat helaas veel mensen hun eigen belang ver boven dat van anderen plaatsen, en het rechtssysteem niet gaat over eerlijkheid maar over wie de langste adem, het meeste geld en de meeste macht heeft. Corruptie bij de politie en hun ondersteunende taken spelen hier een zeer belangrijke rol bij.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon. Dit geeft veel inzicht in de andere personages maar de hoofdpersoon zelf blijft een beetje vaag, wat dan wel weer goed past bij zijn karakter, maar wat soms wat frustrerend is voor de lezer.
Het onderwerp is goed gekozen en gedurende het verhaal wordt heel duidelijk hoe het rechtssysteem functioneert (of juist niét functioneert). Vele mensen zullen zich met de onschuldigen in de gevangenissen ook niet echt bezig houden omdat het zelden tot nooit in de media benoemd wordt, maar het is schokkend om te lezen hoeveel mensen het zijn en hoe lang vele van hun onschuldig moeten zitten. Dat er organisaties zijn die met vrijwilligers en donaties deze mensen vrij proberen te krijgen is ook niet of nauwelijks bekend. John Grisham weet zo feiten en fictie weer eens heel goed door elkaar te mengen. Toch is er ook het bekende minpuntje; Grisham slaat nog wel eens door in de informatie die hij geeft waardoor het verhaal zelf een beetje ondergesneeuwd raakt en je de spanning hier en daar kwijt raakt. Maar mede door zijn prettige en vlotte schrijfstijl is het een boek wat je in één keer uitleest en wat je nog wel een tijdje bij zal blijven.

Hoek - Donald Nolet

''Rond elk doolhof vind je gidsen.''

Alexander 'Hoek' Holman is een levende legende in de kickbokswereld: als begenadigde trainer heeft hij vele vechters naar de top geleid. Tegelijkertijd is Holman sinds jaar en dag de rechterhand van André Krook, een van de laatste godfathers van de Amsterdamse onderwereld. De hechte vriendschap tussen de twee jeugdvrienden komt onder druk te staan wanneer een Syrische vluchteling de boksschool binnenloopt. De jongen is het grootste talent wat hij ooit onder zijn hoede heeft gehad, maar de razendsnelle opmars van zijn protegé plaatst Holman ook in het felle licht van de schijnwerpers. Het zorgvuldig bewaarde evenwicht tussen zijn twee levens wankelt en de gevolgen zijn dodelijk.

De auteur Donald Nolet won met zijn vorige thriller 'Versleuteld' de Gouden Strop prijs en de Schaduwprijs. Met het boek 'Handschrift van de duivel' stond hij op de shortlist van de Gouden Strop. Hiermee aan te geven dat de auteur een goede thrillerschrijver is met een meeslepende, vlotte schrijfstijl.

Het boek 'Hoek' is qua onderwerp en opzet volledig anders. Er lopen twee verhaallijnen langs elkaar, die van de kickbokswereld en die van Holmans privéleven. Ondanks dat ze beide goed uitgeschreven zijn en de rode draad van het verhaal het personage Alex is, vloeien ze nergens samen. Iets wat op de achterflap wel als zodanig naar voren wordt gebracht. Toch kan het ene verhaal ook weer niet zonder het ander en zo blijf je als lezer, om in de termen van het boksen te blijven, stoeien met het verhaal. Dat geldt ook voor het thrillerniveau, dat is ver te zoeken. Er zit wel spanning in maar dat komt meer door de onderwerpen op zich.

Goed beschreven is de Amsterdamse onderwereld met zijn humor en uitdrukkingen, en zo ook de personages. De kickbokswereld komt uitgebreid aan bod met al zijn bijbehorende technieken. Maar de overdosis aan informatie over de vechtsport haalt ook wel weer de vaart uit het verhaal. Pas aan het einde volgt er een verrassende ontknoping die het boek dan toch weer enigszins het thrillergehalte teruggeeft.
Al met al kun je zeggen dat de auteur wederom een goed geschreven verhaal heeft weten te schrijven. Echter de keuze om twee aparte werelden niet samen te laten vloeien tot één geheel en wellicht teveel informatie hebben willen geven over een bepaald onderwerp, maakt dat de schrijver een gevecht met zichzelf is aangegaan en deze helaas heeft verloren.

Een goed leesbaar boek maar niet wat je van Donald Nolet zou verwachten.

De moordenaar, de advocaat en de schrijver - Casey N. Cep

''Lee was zo ongrijpbaar dat zelfs haar raadselen raadselachtig zijn: niet alleen wat ze schreef maar ook hoe, niet alleen wanneer ze stopte maar ook waarom.''

Alabama, jaren zeventig. Dominee Willie Maxwell wordt beschuldigd van de moord op vijf van zijn eigen familieleden, maar een veroordeling blijft uit door de handigheid van zijn advocaat. Dan wordt Maxwellbij de begrafenis van zijn laatste slachtoffer doodgeschoten. Ondanks de aanwezigheid van honderden getuigen wordt de dader vrijgesproken - dankzij dezelfde advocaat die eerder de dominee verdedigde. Tijdens de rechtszaak zit Harper Lee tussen het publiek en maakt ze hiervan een verslag.
Twaalf jaar eerder hielp ze haar goede vriend Truman Capote bij het onderzoek voor de true-crime story 'In Cold Blood'. Nu is ze vastbesloten om de gebeurtenissen rondom de zaak Maxwell te verwerken tot de langverwachte opvolger van haar bestseller 'To kill a Mockingbird'.

De Amerikaanse publiciste Casey N. Cep studeerde aan Harvard en Oxford en schrijft voor onder andere The New Yorker, The New York Times en The Paris Review. Dit boek is haar debuut, en wat voor één....Wauw!
Waar je in eerste instantie misschien denkt een saai verslag over een rechtszaak in handen te hebben kom je er al snel achter dat dit een prachtig vormgegeven verhaal is over een bizarre zaak die bolstaat van discriminatie, macht en onmacht, verdeeldheid en justitieel gekonkel.

Vanaf de allereerste bladzijde zit je direct in het verhaal en ben je terug in de tijd. Het knappe is dat het nergens een roman is maar wel de prettige leessfeer hiervan heeft. Ook is het op een zeer onderhoudende en spannende manier geschreven waardoor wegleggen bijna onmogelijk is.
De schrijfster houdt zich strikt aan de gegevens die er over deze zaak bekend zijn en is daar ook zelf erg openhartig over door al haar bronmateriaal te vermelden. Over Harper Lee weet ze in het laatste hoofdstuk een korte biografie te schrijven waardoor duidelijk wordt waarom dit script nooit uitgegeven is.
Gelukkig is het dat nu wel en doet Casey N. Cep dat met dezelfde overtuiging als die van Harper Lee; verschillende keren zet ze de lezer voor ongemakkelijke dilemma's maar laat ze ze daar wel hun eigen mening over vormen. Dit met betrekking tot de hoofdpersonages maar ook tot het justitiële onrecht.
Vooral in het laatste gedeelte komt naar boven dat er in Casey N. Cep een groot literair schrijfster verborgen zit. Veel meer vertellen zou teveel weggeven, ik kan alleen maar zeggen: ''Lees dit boek.''

Bij deze wil ik uitgeverij Atlas Contact en de Club van echte lezers bedanken voor het recensie exemplaar.