Teder is de dood - Sash Bischoff

''Mijn persoonlijke mening is, aangezien je ernaar vroeg, dat als iemand iets traumatisch heeft ervaren, ze dat het beste kan onderzoeken. Er nieuwsgierig naar worden. Zoals je al zei, het onder ogen zien. Alleen als je dat doet, zal het geen macht meer over je hebben.''

Sommige boeken maken je direct nieuwsgierig vanaf het moment dat je de achterflap leest. Dat had ik bij ‘Teder is de dood’ schrijfster Sash Bischoff. Het verhaal gaat over een filmster die samen met haar verloofde werkt aan een filmbewerking van Tender Is the Night van F. Scott Fitzgerald. En laat Fitzgerald nu net een schrijver zijn die ik erg kan waarderen, vooral vanwege het boek The Great Gatsby. Mijn verwachtingen waren dan ook best hoog.

Hier gaat het verhaal van ‘Teder is de dood’ over
Filmster Lila Crayne is Amerika’s lieveling: mooi, charismatisch en geliefd door miljoenen. Samen met haar verloofde, de visionaire filmmaker Kurt Royall, werkt ze aan een ambitieuze bewerking van Fitzgeralds Tender is the Night. Om zich voor te bereiden op haar hoofdrol gaat Lila in therapie bij de gerespecteerde en charmante psycholoog Jonah Gabriel. Wat begint als een professionele begeleiding, verandert langzaamaan in een gevaarlijk machtsspel. Terwijl geheimen aan het licht komen en grenzen vervagen, brokkelt Lila’s zorgvuldig opgebouwde leven af. Het wordt steeds onduidelijker wie de touwtjes in handen heeft en wie de prijs zal betalen.

Wie bespeelt wie: that's the question!
Eerlijkheid dient de mens: het boek ‘Teder is de dood’ wist mij niet helemaal te raken. Dat lag voornamelijk aan de personages. Ik voelde maar weinig verbinding met hen. Daarnaast begreep ik van sommige personages hun keuzes simpelweg niet.

Hierdoor kwamen bepaalde gebeurtenissen minder bij me binnen, dan waarschijnlijk de bedoeling was. Het machtsspel tussen Lila en Jonah vond ik daarentegen op zich wel interessant, maar zoals ook de flaptekst al doet vermoeden, blijft het de vraag wie nu wie bespeelt.

Wellicht zat ik er zelf gewoon niet lekker in
Ook met de opbouw van ‘Teder is de dood’ had ik moeite. Bepaalde gebeurtenissen voelden voor mij echt te bedacht aan. Naarmate ik dichter bij het einde kwam, kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik het verhaal niet meer begreep. Helaas is dat tot het einde aan toe zo gebleken. Ik ben zelf gaan uitzoeken of het aan mij lag dat ik het verhaal onsamenhangend, warrig en moeilijk te volgen vond.  Want dat kan, soms kom je zelf gewoon niet lekker in een verhaal. Gelukkig voor mij, maar heel erg jammer voor het boek, bleken er meerdere lezers tegen dezelfde problemen aangelopen te zijn.

Interessante thema's en goede passages
Dat betekent overigens niet dat ik ‘Teder is de dood’ helemaal een slecht boek vindt. Zeker niet. Het boek heeft interessante ideeën, probeert duidelijk iets te zeggen en bevat zeker goede passages. Ik kan dan ook goed begrijpen waarom dit verhaal andere lezers wel aanspreekt. Bij mij viel het kwartje gewoon niet helemaal. Al met al is ‘Teder is de dood’ voor mij persoonlijk dus helaas een kleine tegenvaller. Wat niet wegneemt dat Sash Bischoff een hele prettige schrijfstijl heeft en zeker door vele andere lezers wel beter begrepen zal worden.

Specificaties Teder is de dood
Auteur: Sash Bischoff | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sweet Fury | Vertaling: Donna Nicolaas | Eerste uitgave 2025 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518452

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.

Het Ultimatum - John Grisham

''Dat is onmogelijk, want niemand kijkt op. Niemand neemt maar even de tijd om de omgeving, de kunst en de architectuur te waarderen. 'Ratrace', is inderdaad de perfecte beschrijving.''

Mitchell McDeere heeft de dood in de ogen gekeken en is als overwinnaar uit de strijd gekomen. Vijftien jaar geleden stal hij tien miljoen dollar van de maffia om daarna spoorloos te verdwijnen.
Nu, met zijn vijanden achter de tralies of dood, heeft hi zich omhooggewerkt naar de top van het grootste advocatenkantoor ter wereld en lijkt hij zijn leven op de rails te hebben. Wanneer een nieuwe zaak hem naar Libië brengt, komt hij echter in een situatie terecht die internationaal verstrekkende gevolgen heeft.
Want wat begint als een complexe civiele zaak tegen een onbetrouwbare en wispelturige tegenstander, verandert al snel in de grootste gijzelingsonderhandeling in de recente geschiedenis. Met terroristen die hebben gemoord en opnieuw zullen moorden.
Maar dit is ook geen willekeurige ontvoering - het is persoonlijk. En niemand, zelfs niet Mitch' vrouw in New York is veilig. In het verleden heeft Mitchell laten zien dat hij zijn vijanden te slim af kan zijn, maar deze lijkt hij geen kant op de te kunnen en de klok tikt door.

Het boek 'Het Ultimatum' is de opvolger van de wereldwijde bestseller 'Advocaat van de duivel.
De rede dat John Grisham is gaan schrijven, was het moment dat hij in de rechtbank een zitting bijwoonde van een twaalfjarig meisje dat was verkracht. Deze schokkende zaak werd in 1988 de basis voor zijn boek 'De jury', nu ook wel bekend onder de titel 'Een tijd om te doden'. Het verhaal gaat over wat er gebeurd zou zijn als de vader de verkrachters vermoord had. 
Inmiddels jaren en vele boeken verder, waaronder ook romans en Young Adult, is John Grisham nog steeds een van de bestverkochte auteurs ter wereld. Ook ik ben groot fan van zijn verhalen.

Hoe fijn is het dat je als lezer, vijftien jaar na dato, kan gaan lezen hoe het leven van Mitchell en Abby, uit het boek 'Advocaat van de duivel', verder gegaan is? 

In het begin van 'Het Ultimatum' is direct de schrijfstijl van John Grisham te herkennen. Een gedetailleerde en toegankelijke manier van schrijven, waarbij hij ook goed gebruik maakt van flashbacks. Hierdoor komen er herinneringen uit het vorige verhaal naar boven. Wanneer je het vorige deel niet gelezen hebt, word je zo toch goed over hun vorige leven geïnformeerd.
Ook het hoofdonderwerp is typisch een onderwerp waarbij John Grisham in zijn nopjes is en hij de lezer boeiend over weet te vertellen. Dat er personages uit het vorige boek voorbijkomen maakt het extra interessant.
Eenmaal verder in het verhaal begon mij echter iets op te vallen. De schrijfstijl leek simpeler te worden en verliep minder vloeiend. Het was geen lopend verhaal meer maar een benoeming van dat wat er gaande is. Er wordt uitgebreid ingegaan op entourage, vliegreizen en andere niet belangrijke zaken. Hierdoor verliest het verhaal zijn spanning en heb ik geen enkele keer het idee gehad dat ik een thriller aan het lezen was.

De hoofdpersonages Mitchell en Abby worden in het nieuwe verhaal 'Het Ultimatum', niet verder uitgediept. Personages uit het vorige boek hadden kunnen zorgen voor een extra dimensie maar helaas doet John Grisham daar niets mee. Het lijkt ook wel of hij meer wil vertellen over het huidige, 'gewone', leven van Mitchell en Abby dan over de daadwerkelijke toedoende zaak. Het verhaal in Libië had veel meer spanning en aandacht moeten en kunnen krijgen, maar gaat helaas als een nachtkaarsje uit. Ook zitten er wat hiaten en scènes in die niet geloofwaardig of overbodig zijn.
Was hier nu allemaal wel gebruik van gemaakt dan had er veel meer spanning in het verhaal gezeten. Spanning die nu pas halverwege het boek iets oploopt, maar die het niet weet vol te houden tot het einde.

Gedurende het lezen betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg of 'Ultimatum' wel daadwerkelijk door John Grisham geschreven is. Vooral in het begin van het boek herkende ik zijn schrijfstijl wel maar verderop raakte ik het helaas kwijt. 
'Ultimatum' werd daardoor niet meer dan een vermakelijk verhaal, wat overigens ook prima als stand alone te lezen is.

Een beter boek schrijven dan 'Advocaat van de duivel' is ook wel een uitdaging die vrijwel onmogelijk is. Zelfs als je John Grisham zelf bent.

Mr Malcolms lijst - Suzanne Allain

''Ik zat alleen maar wat te peinzen over de zinloosheid van een droom. Kan een droom werkelijk zinloos zijn? Hij geeft ons hoop en hoop is iets moois...Dat vindt u. Andere geloven misschien, zoals de dichter ooit zei: ''Hoop is het meest hopeloze geval van alles.''

De eerbare Mr Jeremy Malcolm is op zoek naar een vrouw, maar niet zomaar een vrouw. Hij wil iedereen vermijden die enkel uit is op zijn fortuin. Wat hij zoekt is een zo goed als perfecte echtgenote, een vrouw die aan alle voorwaarden van zijn zorgvuldig samengestelde lijst voldoet. Maar na jaren zoeken lijkt hij die nooit te kunnen vinden, totdat Selina Dalton Haar intrede doet.
Selina, dochter van een bescheiden dominee en onbekend in de hogere sociale kringen, is extatisch wanneer haar vroegere schoolvriendin Julia haar uitnodigt naar Londen te komen. Totdat Selina ontdekt dat deze vriendelijke uitnodiging vooral te maken heeft met Julia's plan om wraak te nemen op Mr Malcolm. Selina werkt liever niet mee, zeker niet nadat ze de onweerstaanbare Mr Malcolm heeft ontmoet. Hij lijkt totaal niet op de arrogante schurk uit Julia's verhalen. Maar wanneer Mr Malcolm ook Selina begint te beoordelen aan de hand van zijn onhaalbare eisen, besluit ze dat ook zij haar voorwaarden heeft. En als hij daaraan wil voldoen moet hij eerst de echte man onthullen die schuilt achter Mr Malcoms lijst.

Deze debuutroman van Suzanne Allain wordt geprezen als de de opvolger van de Brigerton serie. Helaas moeten we eerlijk zijn en komen we niet verder dan een kopie van de gebeurtenissen die allemaal in de Brigerton-serie al voorbij zijn gekomen. Het verhaal is te makkelijk en te voorspelbaar. De personages te hysterisch dan wel te zwak. Als er niet zoveel publiciteit omheen gemaakt zou zijn zou het boek niet verder gekomen zijn dan de plaatselijke supermarkt. Maar dat geeft ook niet, want daar neem je vaak nog net even zo een boekje mee voor op vakantie, om tussendoor te lezen. De volgende dag begin je dan weer in een echt boek.

Het boek wordt binnenkort verfilmd en uitgezonden op Netflix en het tweede deel verschijnt op 7 september in de boekhandels.

Exit - Belinda Bauer

''Het was nooit de bedoeling dat het moord zou zijn.''

Wanneer de 75-jarige Felix Pink de woning aan Black Lane binnengaat, kan hij niet vermoeden dat zijn gezapige leventje op zijn kop zal komen te staan. Hij is er ter plekke, uit naastenliefde, om een terminaal zieke man gezelschap te houden tot zijn laatste ademtocht, zodat hij niet alleen is wanneer hij sterft.
Maar vijftien minuten later is Felix op de vlucht voor de politie, nadat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt. Hoe dit heeft kunnen gebeuren weet hij niet meer, maar Felix is vastberaden om erachter te komen wat er mis is gegaan en wie daarvoor verantwoordelijk is...

De boeken 'Blinde Drift'  en 'De schitterende doden' werden op dit blog al eerder aangeschreven als zeer goede spannende thrillers. Boeken waarbij je een beklemmend gevoel bekroop en de hoofdpersonages er goed werden neergezet. Vervolgens volgde het boek 'De ziener', deze was teleurstellend voor vele omdat het gegeven van het verhaal wel spannend was maar doordoor vooral maar wat door kabbelde. Personages bleven aan de oppervlakte waardoor empathie niet mogelijk werd.
In haar nieuwste boek 'Exit' doet zich echter weer een heel ander fenomeen voor. Het verhaal begint met wat een moord zou moeten zijn, echter blijkt het een vergissing. Moord of vergissing is een heel ander gegeven, beide roepen een ander soort spanning op. Maar spanning zit er überhaupt amper in het verhaal. Wederom heeft het een kabbelde voortgang. De hoofdpersoon betreft een oudere man en zijn profiel wordt weergegeven als een wat teruggetrokken, hier en daar wat sukkelig persoon. De hele zoektocht naar de 'moordenaar' wordt veel te luchtig en met misplaatste humor beschreven. Hierdoor ontstaat er een soort misdaadroman met een 'Fawlty Towers'-gehalte. Op zich niets mis mee en als het zo gebracht zou worden in de pers, kan het nog een bestseller worden ook. Maar onder de noemer literaire thriller van Belinda Bauer slaat het boek de plank compleet mis, en dat is teleurstellend.

Droomvakantie - Sarah Morgenthaler

''Welkom in Moose Springs, Alaska!''

Toen Graham Barnett zijn eetcafé de Tourist Trap noemde, was dat bedoeld als grapje. Maar nu zit hij vast aan het grillen van worstjes voor een eindeloze stroom toeristen, die hem allemaal irriteren. Zelfs diegene die rustig aan een tafeltje zit met haar boek...
Twee weken in Alaska staat niet enkel aan de top van Zoey Caldwells bucketlist, het is haar volledige bucketlist. Eén blik op het bergstadje Moose Springs en ze is verkocht. Wanneer een goede daad haar Grahams leven in katapulteert, ontdekt ze dat er meer is aan deze knorrige local dan ze kon vermoeden en ook meer om lief te hebben in Moose Springs dan alleen de prachtige wildernis van Alaska.

Een boek met een titel die vele zal aanspreken, 'Droomvakantie'. In een tijd waarin reizen taboe is en we met z'n allen zoveel mogelijk thuis moeten blijven is het toch vooral dromen, over alles wat je nog wilt gaan doen, wat je doet. De hoofdpersoon van het verhaal, Zoey, maakt haar droom waar om naar Alaska te reizen. Vervolgens maakt de lezer al snel kennis met de tweede hoofdpersoon, namelijk Graham. Wat dan volgt is de klassieke opbouw van een bouquetreeks; man ontmoet vrouw, ze raken boos/gefrustreerd, ontlopen elkaar en ontmoeten elkaar weer. Niets mee mis en af en toe heerlijk om in te verdwijnen. Wat echter wel mist in dit, trouwens erg vrolijk vormgegeven, boek is diepgang. Maar dan ook echt in alle vormen, soorten en maten. De schrijfstijl is zeer simpel en nergens is ook maar enige achtergrond van de hoofdpersonen te vinden. Verassingen in het verhaal zijn er ook niet en de gebeurtenissen zijn zeer ongeloofwaardig en hier en daar wat kinderachtig.
Nu kan dit natuurlijk ook helemaal zijn wat je in een boek zoekt, gewoon even niets alleen maar vooruit lezen. Dan moet je dit boek, en de volgende delen die gaan volgen, 'Droomman' en 'Droomuitzicht', zeker gaan lezen.

Ik geniet vooral van de titel en de kaft en mijn eigen Droomvakantie.

Universalis - Marco Malvaldi

'Geld is maar een middel, geen doel'

1493, onder het bewind van Ludovico de Moor beleeft het machtige Milaan een renaissance. Leonardo da Vinci is de beroemdste inwoner van de stad en zijn bekendheid reikt tot ver over de Alpen. Koning Karel VIII van Frankrijk stuurt twee ambassadeurs naar Milaan om Leonardo een geheime opdracht te overhandigen. Ondanks zijn loyaliteit aan de stad is Leonardo geïntrigeerd, en al snel staan de eerste schetsen voor een uniek project op papier. Dan wordt op de binnenplaats van Castello Sforzesco het lichaam van een man aangetroffen. Hoewel er geen sporen van geweld te zien zijn is de man duidelijk vermoord. Leonardo krijgt de opdracht om het raadsel op te lossen, maar kan niet vermoeden welke levensgevaarlijke wending zijn zoektocht zal nemen.

In dit boek weet de schrijver Marco Malvaldi wetenschap, geschiedenis en misdaad samen tot een spannend geheel te brengen, al kan het de naam thriller niet echt dragen, het is meer een goed geschreven detective. Op een luchtige manier maak je kennis met de geschiedenis van Milaan en de daarbij behorende conflicten en corruptie, het dagelijkse leven tijdens de Middeleeuwen en de strijd die Leonardo strijdt met zichzelf en zijn bekendheid.
De beschrijvingen zijn simpel en maken hier en daar op een luchtige en soms humoristische manier verbinding met het heden. De rol die Leonardo toebedeeld krijgt tijdens het oplossen van de moord maakt een mooie link met zijn tekening van Vitruvius, de mens en zijn lichaamsverhoudingen.
Leer je in dit boek nu echt iets over de geschiedenis en is het een nagelbijtende thriller? Beide niet, het is een verhaal wat even een paar uurtjes tijdverdrijf geeft met hier en daar een verwijzing naar echte gebeurtenissen. Zoals de schrijver al zelf in zijn nawoord aangeeft, lopen feiten en fictie door elkaar heen. Helaas zal dit boek geruislozer de geschiedenis ingaan dan de hoofdpersoon Leonardo da Vinci.

Negen volmaakte vreemden - Liane Moriarty

''Je hele leven kijk je omlaag. Het wordt tijd om omhoog te kijken, naar de sterren.''

Negen gasten verzamelen zich in een exclusief wellnessresort. Sommige zijn hier om af te vallen, anderen proberen hun leven een gezonde draai te geven en een enkeling is er nog niet aan toe om de precieze reden van het bezoek onder ogen te zien. Ondanks alle luxe, meditatie en mindfulness is iedereen zich ervan bewust dat ze ook flink aan het werk moeten. Maar niemand kan zich voorstellen hoe zwaar de komende tien dagen zullen worden.

Liane Moriarty is bij een groot publiek bekent om haar romans die scherp geschreven zijn en met een goede kijk op de menselijke psyche. Tevens weet ze een verhaal goed op te bouwen en eindigt het altijd zeer verrassend. Ook dit verhaal kent een goede opbouw. 

In het eerste hoofdstuk maak je kennis met Frances, een vrouw in de menopauze en een stukgelopen internet-relatie. Meteen wordt de vlotte en humoristische vertelstijl duidelijk en wil je doorlezen. Vervolgens worden er meerdere personages aan je voorgesteld. Elk persoon krijgt zijn eigen hoofdstukje waardoor je een duidelijk karakterbeeld krijgt. Helemaal wanneer ze allemaal in het wellnessresort verblijven en er de eerste dagen niet met elkaar gesproken mag worden. Hierdoor leer je ze allemaal, vanuit hun eigen gedachten, goed kennen. Maar wat ook opvalt is dat het verhaal vanaf daar een beetje blijft hangen en hier en daar steeds in herhaling valt.

Wanneer je je dan echt begint af te vragen of er überhaupt nog iets gaat gebeuren gooit de schrijfster een bom. Echter is deze wending in het verhaal zo bizar dat je je als lezer bijna niet serieus genomen voelt. Want ondanks dat je begrijpt waar de schrijfster naartoe wilt, namelijk: hoe gedragen mensen zich wanneer ze van de buitenwereld zijn afgesloten, volledig op elkaar zijn aangewezen en hun doen en laten wordt bepaald door één persoon, is dit op zo een ongeloofwaardige manier gedaan dat het irritatie oproept.

Het plot van het verhaal is er vrij abrupt en de toegift geeft nog enigszins een tevreden gevoel maar het is absoluut haar minst goede boek tot nu toe.

De zeventiende verdachte - James Patterson

''Of je nu wint of verliest , je naam zal altijd verbonden blijven aan deze zaak''

San Francisco is in de ban van een systematische maar onvoorspelbare moordenaar. Het onderzoek brengt brigadier Lindsay Boxer in contact met een onwillige informant. Haar informatie lijkt erop te wijzen dat er iets vreselijk mis is binnen het politiecorps.

De jacht op de moordenaar lokt Lindsay naar onbekend terrein, maar treft haar ook persoonlijk. De vriendinnen van The Women's Murder Club beginnen zich ernstig zorgen te maken, maar nu er levens op het spel staan, kan Lindsay niet anders dan tot het uiterste gaan. Als moeder, brigadier en vriendin stond Lindsays onvoorwaardelijke integriteit nooit eerder op het spel. Nu treft ze een moordenaar die vastbesloten is haar alles af te nemen.

Van The Woman's Murder Club was de Eerstverlorene het eerste deel. Het betreft een serie over vier vrouwen die zich kranig door menig situatie staande hebben weten te houden en lief en leed met elkaar delen.
In dit deel ligt de focus vooral op Lindsay en Yuki. Deels is dat prettig omdat je dan meer op de personen in kunt gaan maar aan de andere kant neemt het ook de kracht van de formule weg. Maar er zijn meerdere factoren waardoor deze thriller niet echt goed uit de verf komt. De korte hoofdstukken, wat overigens kenmerkend is voor Patterson, geven over het algemeen snelheid aan een verhaal. Hier voegt het weinig toe want er zijn weinig gebeurtenissen. Het is vooral een herhaling van feiten.
De twee verhalen die in het begin allebei sterk van start gaan blijken op het einde totaal niets met elkaar van doen te hebben en dat geeft verwarring en teleurstelling. Ook kunnen de diversen wendingen in het verhaal het thrillergehalte niet omhoog brengen en is de variant op de #Metoo affaire er iets te dik bovenop gelegd. De personages blijven aan de oppervlakte en het verhaal is gewoon niet goed genoeg uitgewerkt. Jammer want dat had wat betreft de verhaallijnen wel gekund.

Rosie zegt JA - Dawn French

''Wat een fenomenaal interessante vrouw ben je toch''

In het prachtige maar kille Park Avenue appartement van de familie Wilder-Bingham bestuurt matriarch Glenn haar huishouden als een generaal. Wanneer de Engelse Rosie hun levens binnen stuitert heeft niemand aanvankelijk in de gaten dat ze lak heeft aan alle regels. Rosie is achtendertig, optimistisch, met een verdrietig geheim maar een hart zo groot als de stad New York zelf. Ze begint de levens van de familie Wilder- Bingham draad voor draad te ontrafelen

Na het grappige en leesbare boek 'Een klein beetje geweldig' verwacht je natuurlijk al snel weer een hilarisch verhaal te lezen. Helaas valt dat wat tegen. 'Rosie zeg JA' is een verhaal wat sterk doet denken aan Mary Poppins gemixt met een vleugje '50 tinten grijs'. Het gaat echt alle grenzen over en verliest daarom al zijn kracht om nog prettig leesbaar te blijven. De personages worden neergezet als leeghoofden die alleen door de magie van Rosie weer terug in het leven gezet kunnen worden. Dat Rosie daarbij over iedereen zijn grens gaat wordt voor het gemak maar even vergeten want het moet vooral allemaal grappig zijn. De humor is flauw en doordat de schrijfstijl totaal geen emoties vertoont blijft het verhaal plat. Het verhaal bevat zware levensvragen zoals angst voor de dood, mislukking, faalangst eenzaamheid en minachting maar door het kinderlijke gedrag van Rosie is het niet te begrijpen dat ze deze zo op weet te lossen. Natuurlijk betreft het hier een roman en moet je het van de luchtige kant bekijken maar wanneer je zulke grote onderwerpen aanhaalt moet je ze ook met een wat groter respect behandelen en dat is wat er in dit hele boek ontbreekt. Wat wel goed gedaan is is dat de schrijfster het verhaal geschreven heeft zonder je een mening op te dringen wat de mogelijkheid geeft om je eigen mening te vormen. In mijn geval dus niet zo positief maar dat kan bij een ander natuurlijk zomaar anders zijn.

Holland House - Sarah Prins

''Je wilt niet geloven wat een heksenketel het hier is''

Journaliste Sanne Gregorius reist samen met haar vriend Fabian, die als fysiotherapeut deel uitmaakt van het Nederlandse Olympische team, naar Rio de Janeiro. Op zoek naar onderwerpen om over te schrijven ontmoet Sanne de Braziliaanse bouwvakker Orestes. Hij vertelt Sanne over de ellende die veel arme Brazilianen de afgelopen jaren hebben meegemaakt. Maar hij heeft nog een onthulling, over een uitzendbureau dat verwikkeld is in criminele activiteiten. Een bureau dat ondersteunend personeel levert voor de Spelen.
Het zou Sanne de scoop kunnen opleveren die haar in één klap als serieuze journalist op de kaart zet: de onthulling van duistere praktijken die de Olympische Spelen op haar grondvesten doen schudden. Terwijl de sporters uit alle windstreken onder het toeziend oog van miljoenen toeschouwers en tv-kijkers strijden om de hoogste eer, krijgt Sanne de duistere kant van Rio te zien. Op zoek naar de waarheid komen haar eigen leven en de levens van mensen om haar heen op het spel te staan.

Een met vaart geschreven verhaal in een bijzondere setting maar met helaas teveel onwaarschijnlijkheden en personages die totaal niet uitgewerkt zijn. Sympathie voor de hoofdpersoon valt ook niet op te brengen want zij mengt zich met zo een gemakzucht in zulke levensgevaarlijke situaties dat het ergernis oproept wanneer zij daar elke keer weer ongeschonden uit komt. Echter moet je dan natuurlijk niet bij de personages in het boek zijn maar bij de schrijfster zelf. Deze heeft teveel willen vertellen in een veel te korte tijd, waardoor elke geloofwaardigheid teniet gedaan wordt. Hieraan kun je merken dat de schrijfster van origine journaliste is. Ook is het boek niet vanuit een ik-personage geschreven wat zo en zo al een afstand creëert.
De beschrijvingen van de Braziliaanse cultuur en dan met name het verhaal over hoe de bevolking behandelt wordt rondom de organisatie van de Olympische Spelen is goed gedaan.
Het gegeven om rondom matchfixing een spannend boek te schrijven is een natuurlijk een mooi uitgangspunt maar bij een eventueel nieuw te schrijven boek zal de schrijfster haar journalistieke insteek slechts bij de aantekeningen moeten houden.

Donor - Robin Cook

''Sommige dingen zijn erger dan doodgaan''

Lynn Peirce is een vierdejaarsstudente geneeskunde en heeft haar leventje goed voor elkaar. Wanneer haar vriend Carl aan zijn knie geopereerd moet worden adviseert zij aan hem het ziekenhuis waar ze werkt. De ingreep is een routine klus maar door een raadselachtige oorzaak raakt Carl tijdens de narcose in een coma. De MRI bevestigd het verschrikkelijke vermoeden; hij is hersendood.
Verdrietig gaat Lynn samen met haar studiegenoot Michael op zoek naar antwoorden. En wat ze ontdekken is nog schokkender dan wat ze voor mogelijk hadden gehouden. Carl blijkt namelijk niet de enige patiënt te zijn die in coma is geraakt tijdens een narcose. Bij het achterhalen van de waarheid ontvangen ze een doodsbedreiging.

Wanneer je een Robin Cook in handen hebt weet je meestal dat het een aantal uren nagelbijten wordt. Helaas was dat bij 'Donor' niet het geval. Ten eerste valt de titel in het niet bij het verhaal aangezien er nergens in het verhaal ook maar een orgaan gedoneerd wordt.
Dan is het verhaal doordrenkt met specialistische medische termen die soms pagina's lang doorgaan. Van de hoofdpersonen Lynn en Michael kom je weinig te weten en beide tonen weinig emotie in welke situatie dan ook. Hun zoektocht naar het raadsel waarom diverse patiënten, vaak na een eenvoudige ingreep, in coma raken is vrij ongeloofwaardig. Ze komen te gemakkelijk op onbevoegd terrein en de eind scene van het verhaal zou bij James Bond volledig tot zijn recht komen maar slaat hier de plank volledig mis. Wat mij echter wel een lange tijd heeft bezig gehouden is het experiment wat beschreven wordt. Je moet er niet aan denken dat dit in de toekomst mogelijk is of nog erger, ergens al gaande is. Ook het feit dat de medische wereld allang al geen zorg meer biedt maar, helaas, een winstgevend bedrijf is geworden wordt op een goede manier uitgelegd.

Lawinegevaar - Suzanne Vermeer

''Ik denk dat je het beter kunt laten rusten, soms moet je dingen niet moeilijker maken dan ze zijn''

Chantal Donkers breekt als strafrecht advocate definitief door als zij na het winnen van een zaak in de spotlights van de media komt te staan. Dat deze roem ook een keerzijde heeft wordt haar echter snel duidelijk wanneer ze te maken krijgt met een stalker.
Wanneer de stress te groot wordt boekt ze een vakantie naar Zwitserland samen met haar vriend Niels. Echter een week voor vertrek gaat in de avond de deurbel en staat er op de stoep een meisje. Ze beweert de dochter te zijn van Chantals jongere zus, de zus met wie ze al tien jaar geen contact meer heeft. Het meisje stelt zich voor als Fenna en stapt het huis binnen met de woorden: “'Mama zegt dat ik bij jou veilig ben.”

Van een auteur die al zoveel heeft geschreven en die altijd zo breeduit promotie krijgt verwacht je uiteraard veel. Helaas ik kon het in dit verhaal niet vinden. Vanaf het begin straalt de simpelheid ervan af. De spanning wordt elke keer door een ongeloofwaardige gebeurtenis teniet gedaan, of was te voorzien. Wie de dader is, is naar mijn inziens, meteen in het begin van het verhaal al duidelijk. Dit komt de hoofdpersoon, Chantal, niet ten goede want zij is tenslotte een gerenommeerde advocaat die deze trucjes van de dader zou moeten zien aankomen. Dat ze dan ook nog even tussendoor de zorgen voor een jong meisje op zich neemt en daarna met haar zus een van de beruchtste criminele drugskartels van Nederland oprolt maakt het voor mij een boek dat te overtrokken was. De personages zijn emotieloos en weinig tot niet gekarakteriseerd.
Door de vlotte schrijfstijl leest het boek wel snel door. 

Dit boek was onderdeel van de blogtour ter promotie van 'Lawinegevaar'. Het boek wordt uitgegeven door A.W Bruna.
Hierbij wil ik melden dat dit uiteraard mijn mening is en dat er genoeg lezers zullen zijn die dit verhaal wel zouden waarderen

Genade - Lisa Ballantyne

Genade is de mooiste wraak...

Londen 2014, Margaret raakt beknelt in haar brandende auto tijdens een kettingbotsing. Op het nippertje wordt ze gered door een man met een misvormd uiterlijk. Haar redder is hierna spoorloos en dit geeft haar een machteloos gevoel. Het ongeluk en de verdwijning van haar redder zijn een keerpunt voor Margaret in haar leven. Ze keert terug naar haar verleden, want ook daarover heeft ze een machteloos gevoel. Voor het eerst voelt ze een diepe wens om te gaan onderzoeken wie ze nu werkelijk is en wie de man is die haar redde.

1985, voor een school van een relatief rustig dorpje wordt een zeven jarig meisje ontvoerd. Een klopjacht op de ontvoerder wordt gestart. Wordt het meisje teruggevonden?

Met haar eerste boek, 'de Schuldige' liet de schrijfster Lisa Ballatyne ook al twee verhalen door elkaar heen lopen. Dit was echter zo knap gedaan dat dit de verrassing en de kracht van de debutant was. In dit nieuwe boek heeft ze het opnieuw geprobeerd maar deze verhalen staan te ver van elkaar af om een geheel te vormen. Ook de verhouding is totaal zoek, het verhaal in het heden wordt totaal opgeslokt door het verhaal in het verleden. Af en toe maakt de schrijfster weer een sprong naar het heden, waarschijnlijk om de spanning erin te houden en je te laten af vragen wat deze verhalen met elkaar gemeen hebben. Dit is echter al zo snel duidelijk dat je de lust om verder te lezen uit eigen discipline moet halen. Ook het bij-verhaal voegt niets toe, behalve irritatie en ongeloofwaardigheid. Het verhaal is simpel, inhoudsloos en de karakters totaal niet boeiend.

Wat een gemiste kans! Vooral omdat haar eerste boek zo geweldig was, maar een goede formule lukt soms gewoon maar één keer.

De oneindige zee - Rick Yancey

“We hebben de eerste vier golven overleefd. De vijfde golf komt eraan en de mensheid staat aan de vooravond van totale vernietiging...''.

Cassie, Ben en Ringer overleefden de eerste vier Golven (deel 1 van deze reeks) en staan voor een moeilijke keuze: wachten tot Evan Walker terugkomt of op zoek gaan naar andere overlevenden vóór de vijand hen te pakken krijgt. Want dat er een nieuwe aanval komt is onvermijdelijk. Cassie en haar vrienden zullen de ultieme strijd moeten aangaan tussen hoop en wanhoop, leven en dood.

Het eerste deel van deze reeks, de Vijfde golf gaat over Cassie, een meisje dat een aanval van Aliens op aarde heeft overleefd. Bij deze aanval werden zeven miljard mensen gedood. Cassie ontmoet Evan Walker, een Alien met veel menselijke trekjes en tussen hun bloeit er iets moois op tegen alle verwachtingen in.

Het tweede deel, de Oneindige zee, vertelt hoe het verder gaat met Cassie en Evan.
Er is een nieuwe dreiging van een aanval om ieder menselijk wezen alsnog uit te schakelen. Cassie en Evan gaan opnieuw de strijd aan tegen het kwaad en ontmoeten daarbij diversen nieuwe personages.
Ondanks dat je leest hoe het verder gaat na de verwoestende aanval op de aarde in deel één kom je in deel twee niet echt verder dan weer de relatie tussen Cassie en Evan. Ook de nieuwe personages voegen niet veel toe. Het verhaal komt neer op veel verschuilen, vluchtten, achtervolgingen en complottheorieën. Uiteindelijk eindigt het verhaal met weer een open einde wat ruimte geeft voor een deel drie.
De chaos wordt compleet doordat de schrijver het perspectief in de vertellijn steeds maar weer veranderd waardoor het soms lastig is te volgen wie nu wat verteld.

Het boek beter vinden dan de Hongerspelen zoals op de achterflap staat vermeld vind ik te ver gezocht. Het komt er wat mij betreft niet eens in de buurt en is qua verhaal ook totaal niet vergelijkbaar.

 

Verdronken - Therese Bohman

Het hele verhaal is vlot geschreven waardoor je het boek zo uit hebt en dat is maar goed ook.

Nergens wordt het boek persoonlijk  of voel je emoties. Over de hoofdpersonen kom je weinig te weten en niets wordt uitgeschreven zodat je aan het eind van het verhaal met vele losse stukjes zit. De intieme passages in het boek worden  echter wel uitgebreid beschreven. Misschien is een ander genre voor de schrijfster dan ook een optie.

Ook staan er fouten in het boek. Zo zegt de hoofdpersoon Gabriel vrijwel nooit in Frankrijk geweest te zijn. Twee bladzijde verder blijkt hij een jaar in Parijs gewoond te hebben???!!!

De leesclubvragen achterin het boek zijn te simpel en totaal overbodig daar het absoluut geen boek voor een leesclub is.

de Boekenhandelaarster uit Orveito - Valentina Pattavina

Matilde runt een boekhandel in Orveito. Zelf draagt ze een geheim in zich mee en tijdens culinaire diners, fietstochten door het idyllische dorpje Orveito en te midden van haar dorpsbewoners leert ze niet alleen zichzelf kennen maar ook het geheim van haar dorpsbewoners. Een roman waarvan je zin krijgt om af te reizen naar het dorp, waar je wilt ronddwalen in de boekhandel en aan wilt schuiven bij de diners… Niets is echter minder waar.

Matilde komt niet uit Orveito maar uit Rome. Ze is niet de boekhandelaarster maar een verkoopster in de boekhandel en ze is in de veertig maar gedraag t zich als een twintiger zonder bestemming. Zonder bestemming is ook het verhaal. Alles wat wordt aangehaald eindigt in het niets. Er zitten teveel fouten en tegenstrijdigheden in. Van niemand kom je echt iets te weten en de combinatie van zwartgallige humor, drama, detective, roman en poëzie is een combinatie waar de schrijfster ver weg van had moeten blijven. Zoals de schrijfster in haar boek zelf een beschrijving geeft wanneer de echte boekenhandelaar uit Orveito, Sergio, zich schaamt om een boek te presenteren wat nooit uitgegeven had mogen worden had dit boek ook nooit uitgegeven moeten worden.

Ook in het interview met de schrijfster achter in het boek geeft ze op geen enkele vraag direct antwoord en doet ze zich wijzer voor dan ze is. Zelf vindt ze haar boek een eenvoudig verhaal (inderdaad, simpel is beter uitgedrukt) wat valt onder het literaire genre zwarte komedie. Al Vissen Voeren van Fabio Genovesi gelezen???!!!

Ook de leesclubvragen zijn te simpel en voor de hand liggend. Dit boek is zo en zo niet geschikt als leesclubboek omdat er niets te bespreken valt. Behalve misschien de vraag hoe je kunt bedenken dat dit een verhaal is wat geschreven had moeten worden.