Dochter van de zee - Linda Wilgus

''Zwem...Kom naar huis...Er is niets onnatuurlijks aan de Bucca. Hij is de natuur zelf. Hij is een deel van de zee.''

Soms is een flaptekst al genoeg om je nieuwsgierigheid direct te wekken. Dat had ik direct bij het boek ‘Dochter van de zee’ van Linda Wilgus. De combinatie van een ruige kust, folklore en een mysterieuze afkomst sprak me meteen aan. Maar dat het verhaal uiteindelijk deze kant op zou gaan, had ik absoluut niet zien aankomen. Wat heb ik genoten van deze historische roman. Sterker nog, op sommige momenten deed het verhaal me zelfs een beetje denken aan Pirates of the Caribbean. Vanwege de avontuurlijke sfeer, de smokkelpraktijken, en de romantiek die als een rode draad door het verhaal lopen. Heerlijk leesvoer.

Hier gaat 'Dochter van de zee' over
Het verhaal van ‘Dochter van de zee’ speelt zich af aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall. De jonge weduwe Isabel keert terug naar het dorp waar ze als klein meisje aanspoelde en waar nog altijd het gerucht rondgaat dat ze de dochter van een zeegeest zou zijn. Wanneer ze betrokken raakt bij een groep smokkelaars en de gewonde kapitein Jack verzorgt, belandt ze in een wereld vol gevaar, geheimen en verboden gevoelens.

Linda Wilgus heeft een beeldende en boeiende schrijfstijl
Wat mij direct opviel tijdens het lezen, is de beeldende schrijfstijl. Auteur Linda Wilgus weet Cornwall en de zee werkelijk tot leven te brengen. Je hoort de golven tegen de rotsen slaan, voelt de zilte zeelucht en ziet de kleine vissersdorpen zo voor je. De omgeving vormt niet alleen het decor, maar is een onmisbaar onderdeel van het verhaal geworden. Juist die sfeervolle beschrijvingen zorgen ervoor dat je volledig terug de geschiedenis in wordt gezogen.

Sterke en ietwat mysterieuze personages
Ook de personages zijn een groot pluspunt. Isabel is een sterke hoofdpersoon die ondanks haar verdriet en onzekerheden langzaamaan toch haar eigen weg vindt. Ze maakt een geloofwaardige ontwikkeling door en groeit uit tot een vrouw die haar eigen keuzes durft te maken. Jack blijft aanvankelijk wat mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar zijn verleden. Ook de bijfiguren geven het verhaal kleur en laten zien hoe belangrijk gemeenschap en vooroordelen kunnen zijn in een klein dorp.

Spanning wordt goed opgebouwd, je blijft doorlezen
De spanningsopbouw is uitstekend. Steeds wanneer je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, volgt er een nieuwe ontwikkeling. Dat maakte ook dat ik door bleef lezen. Slechts halverwege zakt het tempo iets in doordat sommige beschrijvingen dan wat uitvoeriger zijn dan nodig. Gelukkig duurt dat niet lang en weet Linda Wilgus de spanning weer snel terug te brengen.

Een debuut zo goed geschreven vraagt om meer
Voor een debuut is de roman ‘Dochter van de zee’ bijzonder indrukwekkend te noemen. Het is een prachtige mix van historische fictie, avontuur, romantiek en een vleugje mystiek. Linda Wilgus heeft mij aangenaam verrast en ik hoop dat dit nog maar het begin is van een mooie schrijverscarrière. Wie houdt van historische romans met een sterke personages, een mysterieuze sfeer en een vleugje avontuur, kan dit boek met een gerust hart aan zijn of haar boekenlijst toevoegen.

Specificaties Dochter van de zee

Auteur: Linda Wilgus | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: The Sea Child | Vertaling: Monique Eggermont & Frouke van Es | Eerste uitgave 2026 | | Aantal bladzijden: 362 | ISBN 9789400518421

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.

How to write a lovestory - Catherine Walsh

 

‘’Ik heb geen schrijversblock. Ik heb een overleden vader en stapels rekeningen die ik moet betalen. Ik heb een levensblok.’’

Catherine Walsh liet al eerder zien dat zij met haar feelgoodromans heerlijke verhalen kan schrijven. Vooral haar kerstboeken heb ik echt met ontzettend veel plezier gelezen. Je weet bij een feelgood natuurlijk ergens wel hoe het verhaal uiteindelijk ongeveer zal eindigen, maar Walsh heeft iets wat niet iedere auteur beheerst. Ze weet namelijk voldoende kleine twists, onverwachte momenten en grappige situaties toe te voegen waardoor je af en toe toch weer op het verkeerde been wordt gezet. En precies dat gevoel had ik ook weer tijdens het lezen van ‘How to Write a Love Story’.

Hier gaat het boek over
Ciara Sheridan erft van haar vader drie dingen: een verwaarloosd landgoed aan de Ierse kust, het idee voor het laatste deel van zijn succesvolle fantasyserie, en zijn gigantische writer’s block. Alsof dat nog niet genoeg is. Stuurt de New Yorkse uitgever van haar vader de veelbelovende redacteur Sam Avery naar Ierland. Een Frank Sheridan-superfan die de opdracht heeft het langverwachte slotdeel af te maken.
Met Sams rode pen in de aanslag en een genadeloze deadline in zicht, moeten Chiara en Sam hun gekibbel en onderlinge irritaties opzijzetten om samen het manuscript af te ronden. Terwijl de zomerse temperaturen stijgen, loopt ook de spanning tussen hen op. Wordt hun eigen liefdesverhaal de onverwachte plotwending?

Soms zijn er boeken die voelen als een warme deken en tegelijkertijd ook zo gemakkelijk doorlezen. Je betrapt jezelf er dan op dat je alweer vijftig bladzijden verder bent, zonder dat je het doorhad. ‘How to write a lovestory’ is zo een boek.

Dit boek is meer dan zo maar een liefdesverhaal
Wat ik ontzettend leuk vind aan ‘How to write a lovestory’, is dat dit niet alleen maar een liefdesverhaal is. Onder de romantiek schuilt namelijk nog veel meer. Het verhaal gaat ook over verlies, onzekerheid, verwachtingen en de vraag hoe je jezelf terugvindt wanneer je denkt dat je jezelf bent kwijtgeraakt. Vooral Ciara vond ik daardoor een sterk personage. Ze voelt levensecht. Ze twijfelt, maakt fouten en probeert haar weg te vinden tussen verdriet en verwachtingen in. Sam vormt daarnaast een heerlijk tegengewicht. Zijn enthousiasme, humor, en soms wat onhandige charme, maken hem ontzettend leuk om te volgen. Verschillende lezers noemen juist de chemie en de humor tussen hen beide een van de sterkste onderdelen van het verhaal. Hier en daar had ik sommige bij personages wel graag iets meer uitgewerkt gezien. Maar dat doet weinig af aan het leesplezier

Catherine Wals heeft een luchtige, grappige en toegankelijke schrijfstijl
Ook de schrijfstijl van Catherine Walsh is een groot pluspunt. Ze schrijft luchtig, grappig en ontzettend toegankelijk. Haar dialogen lezen vlot en voelen nergens overdreven aan. Er zit bovendien een goed tempo in het verhaal.
Daarnaast speelt de Ierse setting een belangrijke rol. De schrijfster Catherine Walsh heeft het bijzondere talent om locaties zo te beschrijven dat je spontaan je koffers wilt gaan inpakken. De kust, het oude huis en de kleine gemeenschap voelen warm en levendig aan.

Deze uitgave is echt een plaatje!
En dan moet ik ook echt nog iets zeggen over de speciale uitgave van het boek ‘How to write a lovestory’. Wat een plaatje!
De prachtige editie met de gekleurde bladzijden rondom maakt het boek cadeautje op zichzelf. Natuurlijk draait het uiteindelijk om het verhaal. Maar eerlijk is eerlijk: soms maakt een mooie uitgave de hele leeservaring nog fijner. Dit is een boek dat je niet alleen wilt lezen, maar ook graag in je boekenkast wilt zetten.

Een warm, grappig verhaal vol leuke personages
‘How to Write a Love Story’ is een warme, grappige en liefdevolle feelgoodroman. Het bewijs waarom Catherine Walsh inmiddels tot een van mijn vaste auteurs behoort. Een verhaal vol humor, fijne personages en precies genoeg verrassingen om je steeds weer verder te laten lezen.

Specificaties bij het boek ‘How to write a lovestory’
Auteur: Catherine Walsh| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden: 330 | ISBN 9789400518094

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Mientje, een poes met straatvrees - Sanne Vogel

''Ik slaap veel de laatste jaren, ik kan het niet helpen. Ik ben gewoon vaak moe. Het liefst tegen hem aan. Dat wil zeggen, wanneer hij thuis is...soms is hij hele dagen weg.''

Boeken met katten in de hoofdrol zijn er al in vele getalen. Ook ik las er al diverse, zoals bijvoorbeeld ‘Frankie’ of ‘Het kattencafé aan het einde van de wereld’. Heerlijke verhalen om helemaal in weg te kruipen. Vol met liefde, zorgen en humor. Uiteraard ook met herkenbare kattenstreken en personages waar je meteen een zwak voor krijgt. Maar het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ ervaarde ik toch net even anders. Dit boek raakte me dieper dan die andere boeken deden. In de recensie hieronder lees je waarom.

Hier gaat het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ over
Mientje is niet zomaar een kat. Ze heeft straatvrees en leeft al haar hele leven met allerlei angsten. Vanuit haar veilige plek observeert ze de wereld om haar heen. Ze wacht op haar beste vriend kat ‘Meneertje’. Hij is juist de complete tegenpool van haar en gaat zonder moeite nieuwe avonturen aan. Ondertussen verandert er thuis van alles. Er komt een nieuwe kitten en een mensentweeling zorgt voor extra drukte. Langzaamaan voelt Mientje haar veilige wereld verschuiven. Wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt, wordt ze gedwongen om dingen onder ogen te komen die ze het liefst zou vermijden.

Alsof auteur Sanne Vogel zo in het hoofd van de kat kon kruipen
Het boek ‘Mientje’ is zo anders doordat auteur Sanne Vogel iets heel bijzonders doet. Ze schrijft niet zomaar een verhaal over een kat. Het lijkt namelijk wel of je als lezer daadwerkelijk echt even in het hoofd van een kat verblijft. Dat klinkt natuurlijk raar als ik het zo schrijf, maar tijdens het lezen ervaarde ik dat wel echt zo. Alsof je constant op de rug van de kat zit en op die manier alles voelt en ervaart.

Het boek ‘Mientje’ is na ‘Meneertje’ de tweede kattenroman van Sanne Vogel en dit keer draait alles om het leven van poes Mientje. Waar kat Meneertje vooral nieuwsgierig en avontuurlijk is, heeft poes Mientje een heel andere kijk op de wereld. En juist dat maakt dit verhaal zo verrassend.

De seizoenen weerspiegelen ook de emoties van ‘Mientje’
Het boek ‘Mientje’ is opgedeeld in seizoenen, iets wat ik ontzettend goed gevonden vond. De seizoenen geven niet alleen structuur aan het verhaal, maar weerspiegelen ook subtiel de veranderingen die plaatsvinden in Mientjes leven en haar gevoelens. Daarnaast is het boek voorzien van prachtige illustraties die de warme sfeer nog verder weten te versterken. Ze voegen echt iets toe aan de beleving en maken het geheel nog persoonlijker en intiemer.

Zware thema’s en onderwerpen worden liefdevol verpakt
In eerste instantie lijk het boek ‘Mientje’ misschien wel een gewoon kattenverhaal. Maar niets is minder waar, want het vertelt tussen de regels door zoveel meer. Het gaat over liefde, angst, verlies en de moed om kleine stappen te zetten wanneer alles spannend voelt. En dat is allemaal op een hele knappe, liefdevolle en subtiele manier omschreven.

Want ondanks dat het boek ‘Mientje’ thema’s aanhaalt zoals ziekte, rouw en psychische problemen, voelt het nergens zwaar of somber aan. Sanne Vogel weet deze zware onderwerpen juist luchtig en toegankelijk te brengen. Ze verpakt ze in kleine observaties, grappige situaties en omarmt ze met heel veel warmte. Daardoor voel je de emotie wel degelijk maar word je er, als lezer, nooit door overspoeld.

Wat een geweldig personage is Mientje!
En dan natuurlijk poes ‘Mientje’ zelf. Wat een geweldig personage! Al direct vanaf de eerste bladzijde had ik een zwak voor haar. Ze is onzeker, voorzichtig en denkt (te) veel na. Maar juist daardoor voelt ze zo echt. Iedereen herkent wel van die momenten waarop iets buiten je veilige grenzen heel spannend aanvoelt. De straatvrees van ‘Mientje’ staat model voor die gevoelens die voor ons als lezer zo herkenbaar zijn. Natuurlijk niet letterlijk straatvrees zoals bij poes Mientje, maar haar gevoelens staan symbool voor al die andere emoties, die wij als lezers zouden kunnen herkennen.

Ook de andere personages zorgen voor veel warmte in het verhaal. Kat ‘Meneertje’ blijft heerlijk eigenwijs en avontuurlijk, terwijl de andere dieren en mensen in huis samen een levendige, soms chaotische maar vooral liefdevolle wereld vormen.

Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl
Daarnaast leest het boek ‘Mientje’ ontzettend prettig. Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl. Nergens probeert ze emoties groter te maken dan nodig is. Een blik, een geluid, een geur of een klein gebaar, dat ze aan haar verhaal toevoegt blijkt vaak al voldoende.

Elke lezer zal ‘Mientje’ voor altijd in zijn/haar hart sluiten
Mientje is een enorm geestig en hartverwarmend boek over de wereld vanuit het perspectief van een kat dat de lezer echt weet te raken. Sterker nog: zelfs als je niet van katten houdt, durf ik bijna te zeggen dat poes Mientje je hart alsnog weet te veroveren
En ergens tussen al die zachte poezenpootjes, kattengedachten en kleine spinmomentjes in kroop Mientje, onverwacht, ook een beetje mijn hartje binnen.

Specificaties bij het boek ‘Mientje
Auteur: Sanne Vogel| Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 216 | ISBN 9789026372001 | E-book 9789026372018

Met dank aan uitgeverij Ambo|Anthos voor het recensie-exemplaar.

Geheimen van Willow House - Susanne O'Leary

''Ik zie u over een maand terug, zongebruind, met een opgeruimde blik op uw gezicht en wat meer vlees op uw botten. Parkeer alle gedachten aan interieurs en huizen van anderen en stort u in het leven, doe leuke dingen, drink wijn, word voor mijn part verliefd, als het enigzins kan.'' 

Ik geef het eerlijk toe: ondanks dat ik de opbouw van dit soort feelgoodverhalen inmiddels wel een beetje kan dromen, blijf ik er dol op. Zeker als het om een serie gaat. Er is gewoon niets fijner dan een langere tijd bij dezelfde personages en in dezelfde fictieve wereld te mogen blijven hangen. Even ontsnappen naar een klein kustplaatsje waar iedereen elkaar kent, geheimen langzaam boven water komen en liefde altijd wel ergens op de loer ligt. ‘Geheimen van Willow House’, van schrijfster Susanne O’Leary, is precies zo’n boek. Ik snap dan ook helemaal waarom deze serie zo populair geworden is.

Hier gaat het boek ‘Geheimen van Willow House’ over
Maeve is toe aan een break van haar werk als interieurontwerpster in Londen. Ze zoekt rust bij haar tante in Sandy Cove, een klein plaatsje aan de Ierse kust. Haar tante voelt zich eenzaam sinds het verlies van haar man, en haar huis – Willow House – raakt in verval. Als Maeve besluit te helpen met de renovatie, groeit niet alleen hun band. In het huis ontdekken ze ook een geheim over hun familie.
Net wanneer Maeve zich thuis begint te voelen, wordt ze teruggeroepen naar Londen. Ze vindt het vreselijk om Willow House te moeten verlaten. Kan ze de moed vinden om alle zekerheden van haar oude leven achter zich te laten, en zich te vestigen in Sandy Cove? Of zal dat nooit meer worden dan een dagdroom?

Heartbeat maakt fijne goed leesbare e-book serie, die soms ook fysiek worden uitgebracht
Het boek ‘Geheimen van Willow House’ maakt onderdeel uit van de Heartbeat-serie van uitgeverij A.W. Bruna. Onder dat label verschijnen verschillende prettig leesbare e-books, in verschillende genres, en die perfect zijn voor een paar ontspannen leesuren. Sommige van die digitale succesreeksen worden uiteindelijk ook uitgebracht als fysieke boeken. Dat is nu dus gebeurd met de Sandy Cove-reeks van Susanne O’Leary. Een serie die inmiddels al uit vijf delen bestaat, en zich afspeelt aan de ruige Ierse kust.

Sandy Cove is een plek waar je zelf ook wel een tijdje zou willen vertoeven
Een van de sterkste punten van het boek ‘Geheimen van Willow House’ is de sfeer die auteur Susanne O’Leary ontzettend goed weet neer te zetten. Vanaf de eerste hoofdstukken voel je bijna de zilte zeelucht en hoor je de golven tegen de ruige kust aanslaan. Sandy Cove wordt echt zo een plek waar je als lezer zelf ook wel even wilt vertoeven. Dat warme, knusse gevoel maakte het boek ontzettend fijn om te lezen.

De schrijfstijl draagt daar sterk aan bij. O’Leary schrijft toegankelijk, warm en vlot. Geen ingewikkelde zinnen of overdreven drama, maar precies de juiste balans tussen emotie, romantiek en ontspanning. ‘Geheimen van Willow House is typisch zo een boek dat je in één ruk uitleest.

Alles en iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven
Ook de karakters zijn goed uitgewerkt. Maeve is een hoofdpersonage waar je gemakkelijk mee kan identificeren en daarom ook meer met haar meeleeft. Ze heeft herkenbare emoties; iemand die zoekende is, twijfelt en probeert opnieuw richting te geven aan haar leven. Iets waar we ons allemaal wel in kunnen herkennen. De band tussen haar en tante Philomena voelt geloofwaardig en warm aan. Daarnaast zorgen de dorpelingen van Sandy Cove voor dat typische feelgoodgevoel. Iedereen is net iets kleurrijker en gezelliger dan in het echte leven.

Wat ik daarnaast leuk vind, is dat het de verschillende delen goed naar elkaar worden opgebouwd. Personages en verhaallijnen keren terug in volgende delen. Hierdoor heb je als lezer echt het gevoel onderdeel te zijn van deze gemeenschap.

Heerlijk leescomfort, ondanks de voorspelbaarheid
Toch is het boek ‘Geheimen van Willow House’ niet helemaal zonder minpunt. Zoals bij veel feelgoodromans zijn sommige situaties vrij voorspelbaar. Je voelt bepaalde romantische wendingen al ruim van tevoren aankomen en echt verrassend wordt het verhaal nergens. Maar dat stoorde me nauwelijks, omdat dit soort boeken voor mij juist draaien om de sfeer, de warmte en het leescomfort. En daarin is het boek absoluut geslaagd.

De serie over Sandy Cove is een absolute aanrader!
‘Geheimen van Willow House’ is precies het soort verhaal waar je jezelf even helemaal kunt verliezen op een regenachtige middag of tijdens een ontspannen vakantie. Een hartverwarmende roman vol familiegeheimen, tweede kansen en een prachtige Ierse setting.

Schrijfster Susanne O’Leary bewijst opnieuw met deze reeks waarom haar boeken zo geliefd zijn binnen het feelgoodgenre: ze schrijft verhalen waarin je zelf zou willen wonen.

Specificaties bij het boek Geheimen van Willow House
Auteur: Susanne O’Leary| Uitgeverij: Heartbeat| Originele titel: Secrets of Willow House | Vertaling: Mary Bresser | Eerste uitgave: 2019 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 312 | ISBN 9789400519671

Met dank aan uitgeverij Heartbeat voor het recensie-exemplaar.

Booth - Karen Joy Fowler

                '        'Aan de geschiedenis valt niet te ontkomen''

Via uitgeverij Rainbow mocht ik een boek recenseren. Ik koos voor de roman ‘Booth’ van auteur Karen Joy Fowler. In eerste instantie vanwege de historische achtergrond. Het idee dat een auteur een van de bekendste en meest schokkende gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis – de moord op Abraham Lincoln door John Wilkes Booth – weet om te vormen tot een roman, maakte me enorm nieuwsgierig. Want hoe maak je van zo’n beladen stukje geschiedenis een meeslepend verhaal, zonder dat het een droge geschiedenisles wordt? Karen Joy Fowler bewijst met ‘Booth’ dat dat absoluut mogelijk is

Hier gaat het boek ‘Booth’ over
Aan het begin van de negentiende eeuw verhuist de excentrieke Britse theateracteur Junius Booth met zijn vrouw naar Amerika. Ze betrekken een boerenhoeve ten noorden van Baltimore en krijgen tien kinderen, waarvan er zes overleven. Junius Booth is de pater familias, kostwinner en gevierd Shakespeare-acteur, maar hij is even instabiel als geniaal. De kinderen groeien op in de aanloop naar de Amerikaanse burgeroorlog. De jongens worden net als hun vader acteur, wat de Booths tot een beroemde en toonaangevende theaterfamilie maakt. Maar achter de schermen beginnen schandalen, triomfen en rampen hun tol te eisen, met als ultiem dieptepunt de schokkende moord op Lincoln door de jongste zoon John.

'Booth' gaat niet alleen maar over de moord, maar juist ook over de families achter de dader
Waar je als lezer misschien in eerste instantie zou verwachten dat het personage John Wilkes Booth centraal zou staan in de roman ‘Booth’, kiest de schrijfster bewust voor een andere invalshoek. Dit verhaal draait namelijk niet alleen maar om de man die Lincoln vermoordde, maar vooral om de familie achter hem. Dat maakt het geheel direct interessanter en persoonlijker. Waarschijnlijk stelde de schrijfster zichzelf tijdens het schrijven de vraag: wat gebeurt er met een familie wanneer een van hen uitgroeit tot een monster in de ogen van de wereld? Wat volgt is ‘Booth’, een uiterst interessante en goed leesbare roman.

Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika ontvouwd zich een indrukwekkend familiesaga
Het verhaal begint in 1822 en volgt de excentrieke Booth-familie over tientallen jaren. Vader Junius Brutus Booth is een beroemde Shakespeare-acteur met een indrukwekkend talent, maar ook een grillig en instabiel karakter. Rond hem groeit een groot gezin op, vol dromen, verdriet, rivaliteit en geheimen. Tegen de achtergrond van een verdeeld Amerika dat langzaam afstevent op de Burgeroorlog ontvouwt zich een indrukwekkende familiesaga.

Het verhaal heeft sterke en interessante personages
Wat mij hierbij vooral raakte, is hoe sterk de karakterontwikkelingen zijn uitgewerkt. Fowler schrijft haar personages met zoveel nuance dat ze, tijdens het lezen, echt in je fantasie gaan leven. Vooral Rosalie, Asia en Edwin Booth blijven bij mij hangen.
Rosalie, lichamelijk beperkt en vaak op de achtergrond geplaatst, heeft een stille kracht die enorm binnenkomt. Asia is juist temperamentvol en ambitieus, terwijl Edwin worstelt met verwachtingen en de schaduw van zijn vader. En juist doordat deze personages zo zorgvuldig worden opgebouwd, voelt het drama dat zich langzaam ontwikkelt nog heftiger aan.

Karen Joy Fowler heeft een literare schrijfstijl die prettig wegleest
De schrijfstijl van Karen Joy Fowler is prachtig literair zonder dat het in zijn totaliteit afstandelijk wordt. Ze heeft een beeldende schrijfstijl, en met gevoel voor detail. Sommige zinnen wil je bijna opnieuw lezen omdat ze zo mooi geformuleerd zijn. Tegelijkertijd vraagt het boek ‘Booth’ wel de aandacht van de lezer. Dit is geen snel verhaal, dat je gedachteloos uitleest, maar een rijk historisch verhaal. En waar je ook zeker de tijd voor moet nemen.

Het boek 'Booth' heeft een traag leestempo wat wel tijd en aandacht vraagtH
Dat brengt meteen het leestempo ter sprake. ‘Booth’ heeft namelijk een vrij rustig leestempo. Karen Joy Fowler neemt namelijk uitgebreid de tijd om de familiegeschiedenis, onderlinge relaties en historische context op te bouwen. Voor sommige lezers zal dat misschien wat traag voelen, zeker in het begin. Maar persoonlijk vond ik juist dat trage, zorgvuldige opbouwen wel passen bij het verhaal. Het geeft de personages ruimte om te groeien, en maakt dat je je als lezer steeds meer verbonden voelt met de familie.

Er zit veel historische informatie in maar het is geen geschiedenisboek
Daarnaast vond ik het indrukwekkend hoeveel historische informatie in het verhaal verwerkt zit. Dit komt echter nergens geforceerd of saai over. De spanningen rondom slavernij, politiek en de naderende Burgeroorlog zijn voortdurend aanwezig en geven het boek een enorme gelaagdheid. Fowler laat niet alleen het leven van de familie Booth zien, maar ook dat van de tot slaaf gemaakte familie Hall. Hierdoor krijgt het verhaal nog meer diepgang.

Het boek vertelt geen sensatie belust verhaal maar een boeiend persoonlijk relaas
Wat ‘Booth’ in het geheel zo bijzonder maakt, is dat het niet draait om de sensatie, maar om de menselijkheid. Je weet als lezer waar het verhaal naartoe gaat, maar toch blijft het boeien. Niet door spanning alleen, maar door de emoties, de sfeer en de vraag hoe geschiedenis weet te ontstaan binnen gewone gezinnen.

Is het boek ‘Booth’ voor iedereen? Dat denk ik niet. Wie namelijk houdt van snelle acties en constante plotwendingen, zal het tempo in dit verhaal soms te bedachtzaam vinden. Maar voor de liefhebbers van historische romans met sterke personages, prachtige taal en emotionele diepgang is dit echt een aanrader.

Indrukwekkend, intelligent en meeslepend
Kortom ‘Booth’ is een indrukwekkende, intelligente en meeslepende roman die laat zien hoe geschiedenis en fictie elkaar kunnen versterken. De auteur Karen Joy Fowler heeft niet alleen een stuk geschiedenis verteld, maar vooral een familie tot leven gebracht – met al hun liefde, verdriet en fouten. En juist daardoor blijft dit verhaal ook nog wel een tijdje bij me hangen.

Specificaties bij het boek Booth
Auteur: Karen Joy Fowler| Uitgeverij: Rainbow| Vertaling: Lucie van Rooijen & Inger Limburg |Eerste uitgave: 2022 | Gelezen Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 388 | ISBN 9789041716903

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

Het geheim van villa Carlotta - Silvia Montemurro

Ze draait in het rond, in het rond
Het meisje dat niet slaapt
Ze draait in het rond en valt op de grond
Volg haar waar ze ook gaat

Als groot liefhebber van de Italiaanse meren, én iemand die elk seizoen van Bridgerton heeft verslonden, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen toen ik het boek ‘Het geheim van Villa Carlotta’ voorbij zag komen. Een verhaal dat wordt aangeprezen als “Bridgerton aan het Comomeer”? Dat klinkt als een combinatie die bijna té mooi is om waar te zijn. Met hoge verwachtingen begon ik aan dit eerste deel van een nieuwe serie. Ik kan wel alvast zeggen dat ik absoluut werd meegenomen naar de zonovergoten oevers van het meer.

Hier gaat het boek 'Het geheim van Villa Carlotta' over
1848. Charlotte, dochter van de hertogin Marianne van Oranje-Nassau, brengt de zomer door aan het Comomeer. Ze verblijft in de prachtige familievilla in de plaats Tremezzo. Moeder Marianne is een vrijgevochten vrouw die haar man heeft verlaten, en ook Charlotte heeft niet veel op met de heersende etiquette.
Aan het Comomeer maakt Charlotte haar entree in de high society. Er zijn genoeg edelen die naar haar hand dingen. Maar Charlotte is gefascineerd door de mysterieuze hertog van Saksen: George.

In de villa ontdekt Charlotte een dagboek van enen Elena, en ze wordt diep geraakt door haar tragische verhaal. Volgens een oude legende kun je op stormachtige nachten een jong meisje door de gangen van de villa zien dolen. Hebben deze verhalen iets met elkaar te maken? En waarom lijkt het of ook George een kostbaar geheim bewaard.

De Italiaanse sfeer komt je tijdens het lezen tegemoet
Direct bij aanvang met lezen krijg je van dit boek, ‘Het geheim van Villa Carlotta’, een goed gevoel. De sfeerbeschrijvingen zijn heel goed gedaan. Je voelt de zon op je huid, ziet de glinstering van het meer en dwaalt als lezer door de gangen van de villa. De setting is echt geweldig en het Comomeer wordt bijna een personage op zich. Dat romantische, dromerige gevoel – precies waar je op hoopt als je aan Italië denkt – is continu aanwezig.

Intriges, liefdesverwikkelingen, drama's en geheimen, het zit er allemaal in
Daarnaast zit het boek vol intriges, liefdesverwikkelingen, sociale verwachtingen, drama en geheimen. Dit doet inderdaad denken aan de Netflix-serie Bridgerton. De ontdekking van een oud dagboek, en een spookachtig mysterie, geven het verhaal bovendien een extra laagje. Je zou het zeker niet als spannend kunnen omschrijven, maar het voegt wel wat spanning aan het verhaal toe. Toch weer een extra dimensie.

Charlotte is een hoofdpersonage met pit 
Van het hoofdpersonage Charlotte was ik zelf wel erg gecharmeerd. Ze is geen braaf meisje die zich zomaar aanpast, maar iemand die haar eigen pad probeert te vinden. Iets wat haar verrassend modern maakt. Ook de dynamiek met haar moeder, die ook haar eigen keuzes in het leven maakt, geeft het verhaal wat extra smeuïgheid. De andere personages zijn wat stereotypes maar die zijn voor het verhaal juist nodig, en passen er perfect bij.

'Het geheim van Villa Carlotta' is toch wel voorspelbaar en cliché

Toch is het boek niet helemaal perfect. Waar het verhaal uitblinkt in sfeer en romantiek, voelt het plot af en toe wel voorspelbaar. Sommige wendingen zie je al van ver aankomen, zeker als je vaker boeken leest in dit genre. Daarnaast hadden bepaalde personages, ondanks dat ze prima in het verhaal passen, wel iets meer uitwerking mogen krijgen. Nu blijven hun motieven soms wat te oppervlakkig.

Ook qua schrijfstijl kan het hier en daar wat cliché aanvoelen. De romantische elementen zijn soms nét iets te zoet en minder subtiel dan je misschien zou hopen. Dat maakt het boek toegankelijk en lekker vlot leesbaar, maar haalt af en toe wel de exclusiviteit uit het verhaal.

Nu al uitkijken naar de volgende vier delen
Maar eerlijk is eerlijk, dit is precies het soort boek waar je voor gaat zitten met een kop thee (of een glas wijn) en jezelf even helemaal verliest in een andere wereld. De combinatie van geschiedenis, romantiek en mysterie werkt gewoon heel goed. Daarnaast maakt het einde je echt nieuwsgierig over hoe het verder gaat. Er komen hierna nog vier boeken uit dus dat is een fijn vooruitzicht. Leuk detail is dan zowel aan de voor- als achetrflap een oevrzicht van de meren en een stamboom is afgebeeld.

Bridgerton op zijn Vita e Bella

‘Het geheim van Villa Carlotta’ is een heerlijke, sfeervolle roman die perfect is voor fans van romantische historische verhalen met een vleugje mysterie. Verwacht geen baanbrekende plotwendingen, maar wel een meeslepende setting, intriges en een flinke dosis Italiaanse charme. Inderdaad Bridgerton op zijn Vita e Bella.

Specificaties bij het boek Het geheim van Villa Carlotta
Auteur: Silvia Montemurro | Originele titel: Le Ville sul Lago di Como – Il segreto di Villa Carlotta | Uitgeverij: Oceaan| Vertaling: Saskia Peterzon- Kotte |Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 330 | ISBN 9789046835357 | E-book 9789046835364 | Audiobook 9789046835371

Met dank aan uitgeverij Oceaan voor het recensie-exemplaar.

Adamas, een woestenij van diamanten - Ben Geysen

'Ben jij dan niet gelovig meer?' vraagt Martine. 'Jawel hoor: eens een Jood, altijd Jood, of je wilt of niet. Maar ik beleef mijn afkomst nu op mijn tempo en voorwaarden. Dat bevalt me wel.'

Toen mij gevraagd werd of ik het boek ‘Adamas’, van de Vlaamse auteur Ben Geysen wilde lezen om te recenseren hoefde ik niet lang na te denken. Ik ben namelijk enorm nieuwsgierig naar de wereld achter de diamanthandel. Maar ook naar de Joodse gemeenschap die daar zo nauw mee verweven is. Het is een gesloten wereld waar je zelden iets over hoort. Juist daarom sprak dit boek me meteen aan. En eerlijk? Ik was verrast – en vooral onder de indruk – van hoe gedetailleerd en meeslepend Geysen deze verborgen wereld tot leven weet te brengen.

Hier gaat het boek ‘Adamas’ over
Martine is drieëndertig en op zoek naar een leven dat deugd. Helaas blijken al haar vriendjes en minnaars slechts passanten. Dan ontmoet ze Zev, een jongere Joodse man. Vroeger was ze zijn babysitter. In een opwelling volgt ze haar hart en tuimelt in de wondere wereld van de Antwerpse diamanthandel. Tevens wordt ze daarbij geconfronteerd met de absurde en krankzinnige Joodse gewoontes, duistere fortuinen en brute machtspelletjes Terwijl ze vecht voor haar relatie moet ze ook afrekenen met demonen uit haar verleden. Kan Martine zich staande houden in deze verstikkende gemeenschap die haar tot zwijgen dwingt. En wat als ze ontdekt dat Zev en zijn familie geheimen voor haar verborgen houden. Wie zal haar nog liefhebben?

Wat begint als een liefdesverhaal ontvouwt zich al snel tot een complex web van leugens
Adamas’ – wat letterlijk “diamant” betekent – is een spannende roman die je vanaf de eerste pagina vastgrijpt en niet meer loslaat. Wat begint als een liefdesverhaal, ontvouwt zich al snel tot een complex en spannend web van geheimen, macht en tradities.

Wat direct opvalt, is het hoge verteltempo. De schrijver Ben Geysen verspilt geen tijd aan overbodige uitweidingen, hij schrijft direct to the point. Daarbij eindigt bijna elk hoofdstuk in een soort van cliffhanger, waarbij je toch weer doorleest. Dit maakt het boek tot een echte pageturner.
Ook plotwendingen volgen elkaar in rap tempo op. Deze zorgen ervoor dat je als lezer voortdurend op het verkeerde been wordt gezet. Net wanneer je denkt te begrijpen hoe de vork in de steel zit, gooit de auteur het verhaal weer volledig om.

Het taalgebruik is rijkelijk maar ook grove woorden komen voor
Het taalgebruik is opvallend rijk maar soms ook schokkend. Ben Geysen schuwt het gebruik van grove woorden niet. Dit doet hij om rauwe emoties en confronterende situaties te beschrijven. En dat werkt. Zijn stijl is beeldend en intens, waardoor scènes zich bijna filmisch voor je ogen afspelen. Soms is het zelfs even slikken, maar juist dat maakt het verhaal zo krachtig en geloofwaardig.

De personages zijn uniek, sterk en gelaagd
Een ander sterk punt van het boek ‘Adamas’ zijn de personages. Van de zoekende Martine tot de mysterieuze Zev, zijn excentrieke familie en de diamantmagnaten in Afrika. Elk personage voelt uniek en gelaagd aan. De Joodse gemeenschap wordt niet geromantiseerd, maar neergezet als complex, gesloten en soms zelfs verstikkend. Tegelijkertijd weet Geysen ook nuance aan te brengen. Hierdoor blijft je als lezer balanceren tussen begrip en vervreemding.

Het verhaal geef een inkijk in de tradities en machtstructuren van de diamanthandel en de Joodse gemeenschap
Wat mij persoonlijk het meest verraste, is hoe grondig de auteur zijn research heeft verwerkt in het verhaal. Zonder dat het ooit als droge informatie aanvoelt, krijg je een inkijk in de gebruiken, tradities en machtsstructuren binnen de diamantwereld en de Joodse gemeenschap. Die details geven het verhaal van ‘Adamas’’ een enorme geloofwaardigheid en maken het des te intrigerender.

Is er dan geen minpunt? Toch wel. Af en toe had ik het gevoel dat het hoge tempo ten koste ging van de emotionele diepgang. Sommige gebeurtenissen volgen elkaar zo snel op dat je als lezer weinig tijd krijgt om alles echt te laten bezinken. Een paar rustmomenten hadden het verhaal wellicht juist nog wel sterker gemaakt.

'Adamas' is een zeer sterk debuut en vraagt om meer
Al met al is ‘Adamas’ een indrukwekkend debuut dat laat zien dat Ben Geysen een auteur is om in de gaten te houden. Met zijn vlotte schrijfstijl, spannende plots en gedurfde thematiek weet hij een wereld te openen die voor velen verborgen blijft.

Zoek je een spannen boek vol intriges, bijzondere personages en een unieke inkijk in de diamanthandel en de Joodse gemeenschap? Dan is ‘Adamas’ absoluut een aanrader.

Goed nieuws, win een exemplaar van het Adamas!
Namens de  uitgeverij mag ik 1 exemplaar van 'Adamas' van Ben Geysen verloten – een spannende roman die je meeneemt in de mysterieuze wereld van de diamanthandel en de Joodse gemeenschap.

Wil jij dit boek winnen? Ga dan naar deleestrein op Instagram. 

Specificaties bij het boek Adamas
Auteur: Ben Geysen | Uitgever: Het Punt| Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 354 | ISBN 9789460798795

Met dank aan uitgeverij Het Punt voor het recensie-exemplaar.

De verloren belofte van Ierland - Susanne O'Leary

 

''En wie weet, dacht Maggie. Misschien kan ik wat nieuwe gelukkige herinneringen maken. Door terug te gaan kan ik misschien weer vooruitkijken.''

Als groot liefhebber van fysieke boeken gaat er voor mij nog altijd niets boven het omslaan van echte pagina’s en de geur van een nieuw boek. Toch heb ik voor onderweg bijna standaard een e-book paraat. En dan grijp ik opvallend vaak naar de Heartbeat-serie van Uitgeverij A.W. Bruna. Simpelweg omdat de reeksen me zelden teleurstellen. Het zijn toegankelijke verhalen, ze hebben een fijne schrijfstijl en er is genoeg keuze. Deze keer koos ik voor ‘De verloren belofte van Ierland’ van schrijfster Susanne O'Leary.

Hier gaat het e-book ‘De verloren belofte van Ierland’ over
Maggie herinnert zich haar zomers in Sandy Cove alsof het gisteren was. Wanneer ze ziet dat ‘haar’ oude huisje te huur staat, hoopt ze dat een zomer aan zee haar kan helpen herstellen van een gebroken hart.
Tot haar grote vreugde ontdekt Maggie dat haar beste vriendin van vroeger, Sorcha, en Sorcha’s neef Brian, nog steeds in het dorp wonen. Samen genieten ze van avonden in de lokale pub. Als Brian onthult dat hij vroeger verliefd was op Maggie, kan ze niet anders opmerken dan hoe knap hij geworden is.

Maar dan vindt Maggie op zolder een doosje vol liefdesbrieven die ze ooit uitwisselde met een Amerikaanse jongen. Al snel blijkt dat Maggie niet de enige is die is teruggekeerd naar Sandy Cove. Verscheurd tussen haar groeiende gevoelens voor Brian en de romance die ze al jaren in haar hart meedraagt, beseft Maggie dat haar zomer ingewikkelder wordt dan ze had verwacht. Zal ze haar ware liefde vinden, of wordt deze vakantie in Sandy Cover haar laatste?

Ierland is een prachtige sfeermaker
‘De verloren belofte van Ierland’ speelt zich af tegen het prachtige, ruige landschap van Ierland, een setting die meteen sfeer geeft aan het verhaal. We volgen een hoofdpersoon die terugkeert naar een plek uit haar verleden, waar oude herinneringen en onverwerkte emoties langzaam naar boven komen. Zoals de titel al doet vermoeden, draait het verhaal om een belofte die ooit is gedaan, maar nooit is ingelost. Het is een thema dat meteen intrigeert en je nieuwsgierig maakt: wat is er precies gebeurd, en waarom?

Verleden en heden worden goed en logisch met elkaar verbonden
Wat deze roman sterk maakt, is de manier waarop verleden en heden met elkaar verweven zijn. Schrijfster Susanne O'Leary neemt de tijd om het verhaal rustig op te bouwen. Hierdoor krijg je als lezer steeds meer puzzelstukjes aangereikt. De opbouw voelt natuurlijk en nergens gehaast aan. Dit zorgt ervoor zorgt dat je je echt in het verhaal kunt laten onderdompelen. Het is zo’n boek dat je “nog even snel” wilt oppakken, maar waarbij je uiteindelijk merkt dat je alweer een flink aantal hoofdstukken verder bent. Zelf vind ik het heerlijk om zo nu en dan dit soort boeken zoals ‘De verloren belofte van Ierland’ te lezen.

Herkenbare realistische personages
De personages uit het boek ‘De verloren belofte van Ierland’ zijn warm, herkenbaar en goed uitgewerkt. Vooral de hoofdpersoon voelt realistisch. Het is iemand met twijfels, herinneringen en een innerlijke strijd die je goed kunt volgen. Je leeft met haar mee en hoopt dat ze de juiste keuzes maakt. Tevens begrijpt je ook haar worstelingen. De bij personages voegen daar nog extra lagen aan toe. Zonder dat het verhaal onoverzichtelijk wordt. Iedereen heeft zijn eigen rol en betekenis, wat het geheel mooi in balans houdt.

Het verhaal draait niet alleen om romantiek maar ook over familiebanden, verlies en vergeving
Wat ik persoonlijk erg waardeer, is dat het boek niet alleen maar draait om romantiek, maar ook om thema’s als familiebanden, verlies, vergeving en opnieuw beginnen. Dat geeft het verhaal van ‘De verloren belofte van Ierland’ meer diepgang en maakt het interessanter dan een standaard liefdesverhaal. Het Ierland-decor draagt daar ook aan bij: je voelt bijna de wind, ziet de groene heuvels voor je, en begrijpt waarom deze plek zo’n belangrijke rol speelt in het leven van de personages.

Dit e-book kan altijd en overal
Is het boek ‘De verloren belofte van Ierland’ onderhoudend en leuk? Absoluut. Dit is precies zo’n e-book dat perfect is voor onderweg, op de bank of tijdens een ontspannen avond. Het leest vlot, heeft genoeg spanning om je geboeid te houden en biedt tegelijkertijd ook emotie en herkenning. De schrijfstijl is toegankelijk en prettig, waardoor je moeiteloos door het verhaal heen gaat.

Na een kleine inzakking maakt het einde weer veel goed
Toch is er ook een klein minpuntje. Hoewel de rustige opbouw fijn is, had het tempo op sommige momenten iets hoger mogen liggen. Vooral in het middenstuk kabbelt het verhaal af en toe wat voort, waardoor de spanning iets wegzakt. Gelukkig wordt dat later weer goedgemaakt, maar het is wel iets wat me opviel tijdens het lezen.

De verloren belofte van Ierland is het derde deel van een goede serie
Wat deze reeks extra leuk maakt, is dat ‘De verloren belofte van Ierland’ inmiddels al het derde boek is binnen de populaire serie. Dat geeft je als lezer het gevoel dat je echt onderdeel wordt van een groter geheel, waarin verhalen en sferen elkaar versterken. Inmiddels is ook het vierde deel Het verloren huis van Ierland verkrijgbaar. Ook daar ben ik, wanneer ik onderweg ben, alweer enthousiast in begonnen. Dat zegt eigenlijk alles over hoe prettig deze serie leest.

Al met al is ‘De verloren belofte van Ierland’ een warme, meeslepende en sfeervolle roman die perfect past binnen de Heartbeat-serie van Uitgeverij A.W. Bruna. Het is een verhaal dat je even meeneemt naar een andere plek, met personages die je bijblijven en een thema dat raakt. Zoek je een toegankelijk maar toch gelaagd e-book voor onderweg of gewoon voor een fijn leesmoment? Dan is dit absoluut een aanrader.

Specificaties bij het boek De verloren belofte van Ierland
Auteur: Susanne O’Leary | Uitgever: Heartbeat A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Pauline Onderwater | Aantal bladzijden: 256 | ISBN e-book 9789044939194

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar van het e-book.

Lázár - Nelio Biedermann

 

''Het gezoem van een tussen rolluik en venster gevangen bij. Smalle lichtstroken die in een kamer vielen en zich op de gebloemde deken, het Perzische tapijt, de gedraaide meubels en het gele behang neervlijden. Zo begon de dag.''

Dankzij De Club van Echte Lezers, had ik het geluk om dit boek al vóór verschijnen te mogen lezen. Dit is een initiatief van Hebban waarbij enthousiaste lezers de kans krijgen om nieuwe titels vooruit te mogen lezen en alvast hun mening kunnen delen. Als liefhebber van literatuur is dat natuurlijk een buitenkans, en toen Lázár van Nelio Biedermann voorbijkwam, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Niet alleen vanwege de intrigerende titel, maar zeker ook door de prachtige omslag met het witte paard

Hier gaat de roman Lázár over
Rond de vorige eeuwwisseling verwelkomt de familie Lázár hun nieuwste telg op hun landelijke zomerverblijf – een kasteel aan de rand van een duister, dreigend bos. Lajos von Lázár, een jongetje met een doorzichtige huid en lichtblauwe ogen, lijkt in het niets op zijn vader. Zijn geboorte staat symbool voor de vele geheimen, affaires en raadselachtige voorvallen die de baronnen Lázár al langer achtervolgen. Intussen doet de twintigste eeuw ook haar intrede, die het oude leven van de Lázárs voorgoed zal veranderen.
De ondergang van het keizerrijk raakt aanvankelijk alleen hun tradities, maar iedereen voelt het beven van de tijd. Wanneer Lajos in de jaren twintig zijn erfenis aanvaardt, lijkt de oude glans nog één keer op te bloeien. Maar de grootse beproevingen moeten dan nog komen.

Nelio Biedermann schreef  met Lázár een indrukwekkend debuut
Dat de schrijver Nelio Biedermann pas eenentwintig jaar is, maakt dit debuut des te indrukwekkender. Lázár is een roman die duidelijk geworteld is in zijn familiegeschiedenis. Dat merk je aan alles. Het verhaal ademt een zekere authenticiteit en betrokkenheid die je niet zomaar kunt bedenken. De personages zijn zorgvuldig opgebouwd, en dragen een emotionele lading met zich mee. Vooral de manier waarop verleden en heden met elkaar verweven worden, getuigt van ambitie en talent.

Prachtige zinnen die soms ook tegenwerken
Wat mij vooral aansprak, is de durf van de auteur. Biedermann neemt risico’s in zijn stijl en structuur en probeert duidelijk meer te doen dan alleen een rechtlijnig verhaal vertellen. Dat pakt op veel momenten goed uit. Er zitten prachtige zinnen in het boek die je even doen stilstaan, die je bijna opnieuw wilt lezen om ze volledig in je op te nemen. De thematiek – familie, identiteit en sporen van het verleden – is universeel en wordt met overtuiging neergezet.

Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk zijn, want niet alles werkte voor mij even goed. De schrijfstijl is soms te bloemrijk, en op bepaalde momenten zelfs iets te ver gezocht. Waar beeldspraak krachtig kan zijn, voelde het hier en daar alsof het de overhand kreeg. Dat haalde me af en toe uit het verhaal en brak mijn concentratie. Juist omdat de kern van het verhaal zo sterk is, had iets meer soberheid in taalgebruik het geheel wellicht juist wel krachtiger gemaakt.

Er zijn voor de auteur nog heel veel groeimogelijkheden
Ook het tempo is niet overal even consistent. Sommige passages slepen een beetje voort, terwijl andere juist weer snel voorbijgaan. Ook verhaallijnen eindigen plotsklaps. Dit zorgde ervoor dat ik niet altijd even gemakkelijk in het verhaal bleef. Toch zijn dit voor een debuut geen onoverkomelijke punten, maar eerder groeimogelijkheden die horen bij een schrijver aan het begin van zijn carrière.

Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends
Wat absoluut overeind blijft, is dat Nelio Biedermann met Lázár laat zien dat hij een groot schrijver kan worden. De ambitie, het gevoel voor sfeer en de thematische diepgang zijn onmiskenbaar aanwezig. Dit boek voelt als het begin van iets veelbelovends. Het is een roman die misschien niet perfect is, maar wel indruk maakt en zeker nieuwsgierig maakt naar wat er nog kan komen.

'Lázár' is boek met een goed verhaal, moed en uitstralend talent
Al met al vond ik Lázár zeker niet slecht – integendeel. Het is een boek met sterke momenten, interessante ideeën en een duidelijke eigen stem. Ondanks mijn kanttekeningen over de soms overdadige taal, plotseling eindigende verhaallijnen en hier en daar trage leesmomenten, heb ik het met interesse gelezen en waardeer ik vooral de moed en het talent dat eruit spreekt.

De Club van Echte Lezers - Hebban
Ik ben dankbaar dat ik via Hebban en De Club van Echte Lezers kennis heb mogen maken met dit debuut. En hoewel de omslag me anders waarschijnlijk ook naar dit boek had geleid, maakt deze vroege leeservaring het extra bijzonder. Nelio Biedermann is zonder twijfel een naam om in de gaten te houden.

Specificaties bij het boek Lázár
Auteur: Nelio Biedermann | Uitgever: Atlas Contact| Eerste uitgave: 2025| Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Vertaling: Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen | Aantal bladzijden: 334 | ISBN 9789025477394 | E-book 9789025477400

Met dank aan uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.

Woeste Hoogte - Emily Brontë

 

''Zwak als een jong katje heb ik me naar mijn studeerkamer begeven, bijna te zwak om te genieten van het lustige brandende vuur en de dampende koffie die de dienstmeid voor mij had verzorgd''

Onlangs ging ik naar de film Wuthering Heights, een boekverfilming van het boek ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë, die me verrassend wist te raken. De sfeer, de intensiteit en de rauwe emoties maakten grote indruk op me. Ik vond het dan ook een erg goede film. Wie mijn filmreview wil lezen kan die vinden op het lifestyleblog www.mamascrapelle.nl. Door die ervaring werd mijn nieuwsgierigheid naar het oorspronkelijke verhaal gewekt. Van uitgeverij Rainbow ontving ik een recensie-exemplaar - een prachtig gebloemde editie die meteen opvalt in je boekenkast – zo kon ik eindelijk het beroemde boek zelf ontdekken.

Hier gaat ‘Woeste Hoogte’ over
‘Woeste Hoogte’ vertelt de klassieke en tragische liefdesgeschiedenis tussen de weesjongen Heathcliff en Catherine Earnshaw. De jonge Heathcliff komt als vondeling terecht bij de rijke familie Earnshaw en wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op Catherine, de mooie dochter des huizes. Catherine ziet zich gedwongen te kiezen tussen een zorgzame, veilige relatie met meneer Linton en de vurige passie met Heathcliff. Ze kiest voor meneer Linton en Heathcliff ontvlucht hierna het landgoed. Jaren later keert hij terug en zweert hij wraak op de hele familie.

De roman ‘Woeste Hoogte’ van Emily Brontë weet al generaties lang lezers te fascineren. Het verhaal speelt zich af op de ruige Engelse heide en draait om de intense en vaak destructieve relatie tussen Heathcliff en Catherine. De band die tussen beide ontstaat is zowel krachtig als ingewikkeld. Wat begint als een diepe verbondenheid groeit uit tot een verhaal vol passie, jaloezie, wraak en onverwerkte liefde.

Wat meteen opvalt tijdens het lezen is de bijzondere manier waarop het verhaal wordt verteld. Emily Brontë kiest voor een gelaagde vertelstructuur waarin verschillende perspectieven en herinneringen samen het verhaal vormen. In het begin moest ik daar als lezer even aan wennen, maar zodra je in het ritme komt werkt het juist heel goed. Het geeft het verhaal van ‘Woeste Hoogte’ juist iets mysterieus. Alsof je langzaam een familiegeschiedenis ontrafelt die vol geheimen en emoties zit.

De personages vormen zonder twijfel het hart van Woeste Hoogte. Heathcliff is een van de meest intrigerende figuren uit de literatuur. Hij is tegelijk slachtoffer en dader, kwetsbaar en meedogenloos. Zijn liefde voor Catherine is intens, maar ook donker en bezitterig. Catherine zelf is minstens zo complex. Ze is eigenzinnig, trots en verscheurd tussen haar gevoelens en haar maatschappelijke positie. Juist doordat geen van beiden perfect of sympathiek is, voelen ze verrassend realistisch aan. Hun relatie is niet romantisch in de klassieke zin, maar eerder een stormachtige botsing van emoties.

Ook de bij personages dragen sterk bij aan het verhaal. Figuren als meneer Linton en Nelly Dean geven andere perspectieven op de gebeurtenissen. Zij laten zien hoe de keuzes van Heathcliff en Catherine doorwerken in de levens van anderen. Het verhaal beslaat bovendien meerdere generaties, waardoor de gevolgen van liefde en wrok steeds verder doorrollen.

De spanningsopbouw in Woeste Hoogte is subtiel maar wel heel effectief. Het boek is geen thriller, maar toch voelt het vaak intens en geladen. Emily Brontë bouwt de emoties langzaam op en laat conflicten zich ontwikkelen tot dramatische momenten. De sfeer van de echte woeste heide speelt daarin een belangrijke rol. De natuur lijkt bijna een spiegel van de innerlijke stormen van de personages.

Wanneer je de film Wuthering Heights vergelijkt met het boek, valt vooral op hoeveel diepgang de roman biedt. De film weet de sfeer prachtig te vangen, maar in het boek krijgen de personages veel meer ruimte. Hun gedachten, twijfels en motieven worden uitgebreid verkend, waardoor je hun keuzes beter begrijpt – zelfs wanneer je ze niet goedkeurt.

Toch heeft het boek ook een klein minpuntje. Door de complexe structuur en de vele personages kan het begin wat verwarrend aanvoelen. Het duurt even voordat je alle relaties en generaties helder hebt. Maar zodra dat kwartje valt, word je beloond met een rijk en meeslepend verhaal.

Is 'Woeste Hoogte' het ultieme klassieke liefdesverhaal?
Blijft de grote vraag: is Woeste Hoogte van Emily Brontë het ultieme klassieke liefdesverhaal? In zekere zin wel, maar niet op de manier die je misschien verwacht. Het is geen zacht, romantisch verhaal vol gelukkige momenten. Het is een intens, donker en soms pijnlijk portret van liefde die zo sterk is dat ze levens kan vormen én vernietigen. Juist daardoor blijkt deze roman van Emily Brontë, ruim anderhalve eeuw later, nog altijd zo indrukwekkend en onvergetelijk.

Specificaties bij het boek Woeste Hoogte
Oorspronkelijke titel: Wuthering Heights | Auteur: Emily Brontë | Uitgever: Rainbow | Eerste uitgave: 1847| Gelezen Nederlandse uitgave: 2025 | Vertaling: Akkie de Jong | Aantal bladzijden: 383 | ISBN 9789041712523

Met dank aan uitgeverij Rainbow voor het recensie-exemplaar.

Kerstmis in de Schotse Hooglanden - Donna Ahscroft

 

‘’Ik wens…’’

Of het aan de tijd van het jaar ligt of aan de vrolijke omslagen, maar ik heb een groot zwak voor kerstboeken. Neem nou toch weer deze omslag van het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’. Alles is erop aanwezig: sneeuw, kerstbomen, een uitnodigend kasteel en rode bessen. Al eerder las ik boeken van auteur Donna Ashcroft. Haar feelgoodverhalen lezen heerlijk weg.

Hier gaat het boek 'Kerstmis in de Schotse Hooglanden' over
Belle Albany verlangt naar liefde en wat kerstmagie, maar betwijfelt of ze die zal vinden in haar slaperige Schotse dorp. Dat verandert als ze de oudere Edina ontmoet en een onvergetelijke kerst voor hen beiden besluit te organiseren. Maar dat valt nog niet mee in Edina’s vervallen kasteel, zeker niet als haar verloren gewaande kleinzoon Jack opeens op de stoep staat. Hij is gewoon de Grinch in menselijke vorm, dus… waarom gaat Belles hart dan zo tekeer? Hoe ze het ook probeert, Belle kan de aantrekkingskracht niet negeren. Tot er een geheim uit Jacks verleden wordt opgerakeld.

Het verhaal is precies dat wát je kan verwachten
Het verhaal van ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’, is precies dat wat je kan verwachten van een écht feelgood kerstboek. Er is een romance die langzaam opbloeit, er zijn (on)verwachte wendingen, en knipoogjes naar tradities. Maar bovenaan staat natuurlijk die onweerstaanbare kerstsfeer, waar ik althans simpelweg geen genoeg van krijg.

Wat ik zo fijn is aan de schrijfstijl van Donna Ashcroft, is dat je nooit moeite hoeft te doen. Vanaf de eerste bladzijde zit je direct die in de Schotse Hooglanden, met zijn besneeuwde heuvels, huizen met knisperende haardvuurtjes en de magie die alleen december met zich meebrengt. De personages hebben allemaal iets aandoenlijks en/of herkenbaars, hierdoor voel je je als lezer dan ook meteen met hen verbonden.

Je komt helemaal in de kerststemming
Het leuke van kerstboeken lezen is, dat je de aankomende feestweken zo nog meer in de sfeer begint te komen. Daarbij horen natuurlijk ook de warme truien, de kerstfilms, de kerstboom en het uitzoeken van cadeautjes. Het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’ is overigens een perfect kerstcadeau. Vol sfeer en liefde, en precies makkelijk genoeg om te lezen in de drukste tijd van het jaar. Je hoeft er niet bij na te denken—je hoeft alleen maar te genieten. Want auteur Donna Ashcroft weet precies de balans te vinden tussen zoet, humoristisch en warm zonder dat het ooit te veel wordt.

Specificaties bij het boek ‘Kerstmis in de Schotse Hooglanden’
Originele titel: Christmas in the Scottish Highlands | Auteur: Donna Ashcroft | Uitgever: A.W Bruna Heartbeat | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Fanneke Cnossen | Aantal bladzijden: 286 | ISBN  9789400519336

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Heartbeat recensie-exemplaar.

Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken - Jesse Sutanto

'Maar wat is het leven zonder een beetje overdrijving af en toe? Of zoals Vera het graag noemt, een beetje poeha?''

Toen ik het boek Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars, van de auteur Jesse Sutanto uitlas, wist ik meteen dat ik meer van haar wilde lezen. Haar mix van humor, licht absurdisme en sprankelende personages paste precies bij wat ik zoek in een luchtig spannende roman. Daarom pakte ik Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken vol op. En wat ben ik blij dat ik dat deed: vanaf de eerste pagina voelde ik dezelfde aanstekelijke energie terugkomen die Sutanto’s verhalen zo uniek maakt. Dit is precies zo’n boek dat je met een brede glimlach doorbladert en waarvan je stiekem hoopt dat het nét iets langer had geduurd.

Hier gaat ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’ over
Vera Wong heeft vrienden, haar zaken gaan goed en haar zoon heeft (eindelijk) een vriendin. Dankzij Vera. Want Tilly’s vriendin is niemand minder dan Selena Gray, de politieagent die Vera tijdens het onderzoek naar de moord in haar theehuis, flink heeft gestalkt. Maar nu is ze een beetje verveeld. Gelukkig vindt Vera, wanneer ze voor de kat van Tilly en Selena zorgt, een schat: de werktas van Selena. Daarin zit een dossier over een dode influencer.
Het probleem is dat de politie hem, nadat zijn lichaam uit het water is gevist, niet kan identificeren.
En dan begint Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken. Want wie was Xander Lin? Niemand weet het. Alle contactpersonen leiden nergens toe. Vera is vastbesloten zijn moord op te lossen. Dit zou immers een grote gunst zijn voor Selena, en er is niets wat ze niet zou doen voor haar toekomstige schoondochter.

Alsof je zo weer bij oude vrienden aanschuift
Het verhaal van Vera Wongs, Tips voor het neuzen volgt wederom weer de slimme, ietwat overijverige amateur-detective die met de nodige dramatiek – meestal zelf veroorzaakt – midden in een nieuwe reeks verdachte gebeurtenissen terechtkomt. Wat ik zo knap vind aan dit boek, is dat het aanvoelt alsof je bij oude vrienden aanschuift. De dialogen zijn levendig, de personages heerlijk uitgesproken, en de onderlinge dynamiek spat werkelijk van de bladzijden.

Engelse humor, is zo doorspekt met zelfspot en sarcasme
Wat in dit boek, maar ook bij het vorige deel, echt opvalt, is de humor. Regelmatig heb ik hardop gelachen. Soms zelfs op momenten waarop ik dacht dat ik eigenlijk niet moest lachen, gezien de omstandigheden in het plot. Sutanto speelt daar slim mee: ze laat je constant balanceren tussen spanning en slapstick. Het zal de Engelse manier van humor wel zijn, want ik kan ook zo genieten van de verhalen van bijvoorbeeld de auteur Richard Osman.
Door deze manier van schrijven worden de verhalen ook nooit zwaarmoedig. Zelf als, ook in het boek ‘Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, het verhaal een serieuze wending neemt. Hierdoor valt het meer in het genre cosy-crime.

De onderlinge relaties worden goed beschreven
Schrijfster Jesse Sutanto weet ook heel goed hoe ze menselijke relaties moet omschrijven. Achter alle grappen en misstanden zit echte personages. De loyaliteit tussen de verschillende karakters, de kleine ongemakkelijke momenten, en de warme familiedynamiek – het maakt dat je niet alleen leest voor het mysterie, maar ook voor de mensen die erin verstrikt raken. Dat is uiteindelijk wat ‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’, ook weer zo boeiend maakt.

Soms een overkill aan humor die tot niets leidt
Eerlijk is eerlijk, toch wil ik ook een klein minpunt benoemen. In het middenstuk zakt het tempo iets in. Er zitten een paar scènes bij die veel humor bevatten. Echter voegen ze weinig toe aan de ontwikkeling van het mysterie. Gelukkig trekt auteur Jesse Sutanto dat in het laatste deel helemaal recht. Het plot versnelt, de puzzelstukjes vallen mooi in elkaar en de ontknoping is verrassend. Tevreden sloeg ik ook het boek ‘Vera Wongs, tips voor het neuzen in dodemanszaken’ dicht.

Een heerlijke cosy-crime dat makkelijk wegleest

‘Vera Wongs, Tips voor het neuzen in dodemanszaken’ is een aanrader voor iedereen die houdt van humoristische thrillers, cosy crime en vlotte, eigentijdse verhalen die lekker makkelijk weglezen. Als je eerder genoot van ‘Vera Wongs, Ongevraagd advies aan moordenaars’, dan staat je opnieuw een ontzettend leuke rit te wachten. Het is ook wel aan te raden eerst dat boek te lezen en dan pas deze.
Ik ben alweer benieuwd naar wat Jesse Sutanto hierna gaat verzinnen.

Specificaties bij het boek ‘Vera Wongs, tips voor neuzen in dodemanszaken’
Originele titel: Vera Wong’s Guide to Snooping on a dead man | Auteur: Jesse Sutanto | Uitgever: A.W Bruna | Eerste uitgave: 2025| Vertaling: Hilke Makkink | Aantal bladzijden: 320 | ISBN 9789400518346

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Instrumentalist - Harriet Constable

''Anna Maria della Pietà, kondigt ze aan, terwijl de baby haar vastgrijpt. Ik heb een voorgevoel bij deze.''

Hoewel Parijs altijd mijn favoriete stad zal blijven, is er geen plek die me zo weet te betoveren als Venetië. Het licht dat danst op het water, de geur van oude stenen, de smalle steegjes waar je zomaar kunt verdwalen — Venetië heeft iets magisch. Toen ik hoorde dat de roman De Instrumentalist zich afspeelt in het achttiende-eeuwse Venetië, wist ik meteen dat ik dit boek móést lezen. En wat een ontdekking bleek dat te zijn! Harriet Constable heeft met haar debuut een rijke, sfeervolle roman geschreven die historische diepgang combineert met een bijna filmische sfeer.

Een meeslepend verhaal vol muziek en ambitie
Het verhaal begint in 1704. De jonge wees Anna Maria heeft niets — geen familie, geen bezit — maar wél talent en een ontembare wil om iets te bereiken. In het Ospedale della Pietà in Venetië wordt ze opgeleid tot muzikant, onder begeleiding van niemand minder dan Antonio Vivaldi. Ze groeit al snel uit tot zijn sterpupil. Toch blijkt haar ambitie niet zonder prijs. Wat ze van hem leert is groot, maar Vivaldi vraagt daar ook iets voor terug.

Constable baseerde haar roman op het waargebeurde verhaal van Anna Maria della Pietà, een van de meest getalenteerde violistes van haar tijd. Wat mij vooral raakte, is hoe natuurlijk de schrijfster feit en fictie met elkaar verweeft. Je vergeet soms dat je een roman leest — alles voelt levensecht. De scènes in het weeshuis zijn zo beeldend dat ik de muziek bijna kon horen, de kou in de slaapzalen kon voelen en het ritme van de repetities kon volgen.

De vrouwen achter de muziek
Wat ik bijzonder waardeer aan De Instrumentalist is dat Constable de aandacht verlegt van Vivaldi naar de vrouwen om hem heen. De weesmeisjes die achter gesloten muren leefden, maar wier muziek ver buiten Venetië weerklonk, krijgen eindelijk een stem. Vooral Anna Maria wordt met veel respect en nuance neergezet. Je voelt haar strijd, haar passie en haar verlangen om gehoord te worden.

De research die Constable heeft gedaan is indrukwekkend. Ze schrijft met kennis van zaken over muziek én over de sociale structuren van het achttiende-eeuwse Venetië. Tegelijkertijd blijft haar stijl licht en toegankelijk, waardoor het verhaal prettig wegleest.

Een poëtische ode aan muziek en stad
Wat ik erg mooi vond, is dat Anna Maria haar muziek in kleuren ervaart. Dat maakt de klanken bijna tastbaar. Constables taal is poëtisch zonder zwaar te worden — elegant, maar met genoeg lucht. Venetië komt tot leven als een personage op zichzelf: warm, melancholisch en vol geheimen.

Als ik één klein kritiekpuntje mag noemen, is het dat sommige bijfiguren iets meer diepgang hadden mogen krijgen. Maar dat is slechts een detail, want uiteindelijk draait alles om Anna Maria — en dat doet Constable meesterlijk.

Een prachtig debuut!

De Instrumentalist is een prachtig debuut. Een ode aan Anna Maria, aan de muziek, aan Venetië zelf. Voor iedereen die houdt van historische romans, klassieke muziek of gewoon een goed verteld verhaal: dit boek is een absolute aanrader. Ik luister sindsdien anders naar De Vier Seizoenen — met het geluid van Anna Maria’s viool op de achtergrond.

Titel: De Instrumentalist | Auteur: Harriet Constable | Originele titel: The Instrumentalist | Vertaling: Aarti Rampadarath | Uitgever: A.W. Bruna Romans | Eerste uitgave: 2024 | Nederlandse eerste uitgave: 2025 | Aantal bladzijden: 380 | ISBN 9789400517639

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar