De boekhandel van de zwarte katten - Piergiorgio Pulixi

 

''De moeilijkste zaken zijn altijd het onbenulligst. In werkelijkheid vind je het antwoord daar waar je het 't minst verwacht, verscholen onder een deken van alledaagsheid.''

De vorige boekenreeks van auteur Piergiorgio Pulixi, met het rechercheurs duo Eva Croce en Mara Rais, heb ik met ontzettend veel plezier gelezen. Eigenlijk was ik al vrij snel verkocht door zijn manier van schrijven. Het is de combinatie van spanning, humor en oprechte emoties die in zijn verhalen bijzonder goed werkt. Ook die verhalen spelen zich, net als zijn nieuwste boek ‘De boekhandel van de zwarte katten’ af op Sardinië. Als ik dat allemaal moet gaan geloven, is het toch een minder idyllisch eiland dan de vakantiegidsen ons willen doen geloven! Toch ben ik ook dit keer weer gevallen voor de schrijfstijl en de opzet van dit nieuwe verhaal. En weet ik nu al te verklappen dat ik dus alweer fan ben van de nieuwe serie over de avonturen van de leesclub in de boekhandel van de zwarte katten!

Een boekhandel vol mysteries
In het hart van Sardinië vinden we boekhandel Les Chats Noirs, oftewel ‘de boekhandel van de zwarte katten’. Hier zwaait de humeurige boekverkoper Marzio Montecristo de scepter. De winkel dankt haar naam aan twee bijzondere bewoners: de katten Miss Marple en Poirot. Ook de Dinsdag-detectives, een leesclub vol liefhebbers van misdaadromans, komen hier graag samen om misdaadromans te bespreken.

Wanneer Sardinië wordt opgeschrikt door een reeks gruwelijke moorden, krijgt deze ongewone groep boekenliefhebbers onverwacht de kans om hun kennis van misdaadverhalen in de praktijk te brengen. Er is namelijk een mysterieuze zandlopermoordenaar die zijn slachtoffers voor een angstaanjagend dilemma stelt. Kunnen de amateurdetectives de patronen herkennen en de politie helpen voordat er nieuwe slachtoffers vallen?  

Personages om van te houden
Wat ik direct al zo leuk vind bij het verhaal van ‘De boekhandel van de zwarte katten’, is de bonte verzameling aan personages. Marzio is bepaald geen allemansvriend, maar achter zijn norse houding schuilt een persoon dat je nieuwsgierig maakt. En dan die Dinsdag-detectives? Dat zijn stuk voor stuk mensen met zo hun eigen eigenaardigheden, ideeën en kijk op misdaad. Juist die onderlinge dynamiek zorgt voor veel humor, discussie, inzicht en levendigheid.

En dan natuurlijk niet te vergeten Miss Marple en Poirot! Alleen de namen van deze twee katten zijn al een knipoog naar de grote detectives uit de literatuur. Als boekenliefhebber kun je daar toch alleen maar blij van worden? De namen van de katten zijn overigens niet de enige verwijzingen naar boeken die voorbijkomen. In het gehele verhaal worden de nodige klassiekers, bekende en minder bekende boeken aangehaald. Zelfs het Nederlandse boek ‘In de naam van de Roos’ van Umberto Eco wordt in ‘De boekhandel van de zwarte katten’ genoemd.

Spanning met humor en een flinke dosis sfeer
De auteur Piergiorgio Pulixi heeft een heerlijke schrijfstijl. Het is toegankelijk, beeldend en heeft precies genoeg humor om de dreiging wat lucht te geven. Hij neemt ook zeker de tijd om zijn personages neer te zetten, maar ondertussen blijft het moordmysterie voortdurend op de achtergrond borrelen. De spanning wordt steeds verder opgebouwd en de aanwijzingen zetten je aan het denken. Wie houdt van puzzelen en graag zelf probeert te achterhalen wie de dader is, zit met het boek ‘De boekhandel van de zwarte katten’ goed.

Het eiland Sardinië speelt opnieuw een belangrijke rol. De lokale sfeer geeft het verhaal karakter en vormt een mooi contrast met de duistere gebeurtenissen.

Nu ook al meteen fan van de boekhandel van de zwarte katten-serie!
Met ‘De boekhandel van de zwarte katten’ heeft Piergiorgio Pulixi, wat mij betreft, een geweldig eerste verhaal van een nieuwe serie neer weten te zetten. De originele setting, de eigenzinnige personages en de manier waarop hij spanning en humor laat samengaan maken het tot een thriller die zowel spannend als vermakelijk is. Dit verhaal wil je eigenlijk heel snel uitlezen om te ontdekken wie er achter de moorden zit, maar aan de andere kant wil je ook graag wat langer bij de personages blijven. Gelukkig is het een serie!

Specificaties De boekhandel van de zwarte katten
Auteur: Piergiorgio Pulixi | Originele titel: La libreria dei gatti neri | Vertaling: Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 219 | ISBN 9789400520523

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

 

De lucht was vergeet-me-nietjes blauw - M.H.J. Igel

''Geloof me maar jongen. Zuster Anna gaat meteen akkoord. Ze kent me langer dan vandaag...Een glimlach breekt door op zijn gezicht en ik lach samenzweerderig naar hem.''

Vaak pak je een boek op zonder precies te weten wat het met je gaat doen. Om het vervolgens in één dag uit te lezen en met tranen in je ogen achter te blijven. Dat overkwam mij met de roman ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ van auteur M.H.J. Igel.

Ik kreeg een uitnodiging om dit boek te lezen en te recenseren. Omdat ik het op dat moment best druk had, twijfelde ik even of ik er wel tijd voor kon maken. Totdat ik de voorkant zag. Wat een plaatje! En dan ook nog eens met mijn lievelingsbloemetjes. Direct las ik de synopsis en wist ik meteen: dit ga ik doen! En wat ben ik ontzettend blij dat ik dat heb gedaan.

'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' beschrijft een bijzondere band tussen twee generaties
In het ontroerende verhaal ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ ontmoeten we de zestienjarige Vince. Hij heeft weinig zin in school, trekt zich weinig aan van regels en lijkt nergens echt om te geven. Wanneer hij voor zijn maatschappelijke stage in een verzorgingshuis wordt geplaatst, verwacht hij daar vooral zijn tijd te moeten uitzitten.

Dan ontmoet hij Elisabeth, een eigenzinnige 72-jarige vrouw die vroeger een gevierd neuroloog was. Ondanks haar lichamelijke achteruitgang is haar geest nog altijd scherp. Wat begint als een onverwachte ontmoeting, groeit uit tot een bijzondere band waarin ze elkaar uitdagen, begrijpen en helpen.

Want Elisabeth ziet Vince écht. Ze kijkt voorbij zijn grote mond en zijn stoere façade. Ze probeert te ontdekken wat daarachter schuilgaat. Ze wil hem niet veranderen, maar slechts helpen zichzelf terug te vinden. Vince brengt op zijn beurt weer kleur in Elisabeths wereld.
Wat volgt is dat hun gesprekken zijn soms hilarisch, dan weer confronterend, maar vooral ontzettend liefdevol zijn.

Een schrijfstijl die recht naar je hart gaat
De schrijfstijl van auteur M.H.J. Igel is toegankelijk, liefdevol en beeldend. Het verhaal wisselt steeds van perspectief, waardoor je zowel Vince als Elisabeth steeds beter leert kennen.
Wat ik bijzonder goed aan het verhaal van ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ vind, is de manier waarop de schrijfster humor en luchtigheid weet te verweven met zware, emotionele onderwerpen. Hierdoor zit je het ene moment tijdens het lezen te glimlachen, en het volgende heb je een brok in je keel.

Herkenbare personages
De personages uit 'De lucht was vergeet-me-nietjes blauw' zijn goed uitgewerkt en voelen daardoor levensecht aan. Ook hun ontwikkeling is mooi om te volgen. Achter hun verschillende levensfasen blijken namelijk verrassend veel overeenkomsten schuil te gaan. Het contrast tussen de twee hoofdpersonages had niet groter kunnen zijn. Echter wat ze beide gemeen hebben is dat ze allebei heerlijk recalcitrant zijn. Dat maakt ze onuitstaanbaar voor sommige andere, maar juist in elkaar herkennen ze ook hun kwetsbaarheid. Dit wordt prachtig omschreven.

Zware thema's als Alzheimer, Parkinson en eenzaamheid worden goed verwoord 
De schrijfster Igel heeft het thema Alzheimer mooi weten te verwerken in haar verhaal. Zonder dat het een klaagzang is geworden of een medische les heeft ze, helaas door haar eigen ervaring, op een aangrijpende en zelfs humoristische manier de impact van deze ziekte weten over te brengen. Het leren omgaan met het verdriet, het moeten loslaten van wat ooit was, leren omgaan met de persoon die niet meer is wie hij/zij ooit was, dat heeft ze allemaal op een meelevende manier over weten te brengen. Wanneer je nog niets weet over deze ziekte, dan leer je er ook van. Weet je het, helaas (net als ook ik) wel, dan herken je veel.

Het boek ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is daarom ook niet zomaar een standaard roman. Het is een verhaal geworden met serieuze thema’s. Deze worden echter wel op een intens liefdevolle manier geschreven. Realistisch, soms hard, maar met een vleugje humor en door middel van levendige dialogen. Dan weer hartverscheurend en ongemakkelijk, maar tegelijkertijd grappig en lief.

Een verhaal dat raakt en bijblijft
Dat M.H.J. Igel in zo een relatief dun boek zoveel emotie, humor, levenswijsheid en betekenis heeft weten te verwerken, vind ik ontzettend knap. ‘De lucht was vergeet-me-nietjes blauw’ is veel meer dan een verhaal over een jongen en een oudere vrouw. Het gaat over elkaar écht zien, en ontdekken hoeveel je voor een ander kunt betekenen.

Ik las dit prachtige boek in één dag uit en bleef met tranen achter. Een klein verhaal dat een grote plek in mijn hart heeft gekregen. Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van ontroerende romans over vriendschap, verbinding en de schoonheid van kleine momenten. 

Specificaties De lucht was vergeet-me-nietjes blauw
Auteur: MM.H.J. Igel | Uitgeverij: MH Books| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 152 | ISBN 9789083733081

Dank je wel uitgeverij MH Books voor het e-book recensie-exemplaar.

Spoor van angst - Sophie Wester

''Waarschijnlijk wil hij haar dus alleen maar bang maken. En dat is hem helaas goed gelukt.''

Al eerder las ik een boek van Sophie Wester en daar heb ik ontzettend van genoten. Het was een spannend verhaal waarin geheimen, wantrouwen en onverwachte wendingen mij steeds weer op het verkeerde been wiste te zetten. Sophie Wester is een pseudoniem van schrijversduo Sophie Fraza en Ester Ankoné. Twee Nederlands docenten die samen jeugdboeken, en thrillers met subtiele humor en verassende twist, weten te schrijven. Toen ik ontdekte dat er een boek – ‘Spoor van angst’ – zou verschijnen, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Vandaag, 1 oktober, is het boek in de winkels verschenen en ik kan alleen maar zeggen: ga hem halen!

Hier gaat het boek ‘Spoor van angst’ over?
In het boek ‘Spoor van angst’ maakt je als lezer kennis met Sam Roozen. Ze is een zedenrechercheur die, na een klacht, tijdelijk op non-actief wordt gesteld. Gedwongen om afstand te nemen van haar werk, krijgt ze alle ruimte om na te denken over haar eigen verleden. Als kind verloor ze haar moeder. Haar vader heeft ze nooit gekend. Nu ze zelf moeder is, groeit haar behoefte om meer te weten te komen over haar familiegeschiedenis.

Sam begint namelijk te twijfelen aan de omstandigheden waaronder haar moeder is overleden. Was het wel een noodlottig ongeval? Vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen, gaat ze op onderzoek uit. Echter wanneer de enige persoon die haar meer kan vertellen wordt vermoord, is het duidelijk dat het verleden gevaarlijker is dan ze had gedacht.

Sophie Wester heeft een vlotte, pakkende en beeldende schrijfstijl
Wat mij ook deze keer weer aansprak tijdens het lezen van ‘Spoor van angst’ is de toegankelijke en levendige schrijfstijl van Sophie Wester. De manier van vertellen is beeldend, waardoor je je gemakkelijk kunt voorstellen wat er in het verhaal gebeurt. Hierdoor blijf je als lezer betrokken bij dat wat zich allemaal afspeelt. De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo. Hierdoor is de verleiding groot om er toch nog even eentje snel te lezen. Ik had het boek dan ook in een sneltreinvaart uit.

Geloofwaardige personages en een zoektocht die ook voor de lezer een uitdaging is
Het hoofdpersonage Sam Roozen is een interessant karakter. Ze is niet alleen rechercheur, maar ook moeder. Dit maakt haar menselijker, en daardoor is het geloofwaardig dat ze op zoek gaat naar antwoorden over haar eigen afkomst. Juist die persoonlijke zoektocht geeft het verhaal extra diepgang. Haar professionele kennis helpt haar bij het onderzoek, maar haar emotionele betrokkenheid maakt de zoektocht juist weer ingewikkelder.

Maar ook de andere personages en hun onderlinge verhoudingen spelen een belangrijke rol in ‘Spoor van angst’. Wie spreekt de waarheid? Welke geheimen worden verborgen gehouden? En in hoeverre kun je vertrouwen op wat anderen vertellen?
Die vragen zorgen ervoor dat je als lezer voortdurend blijft inleven en meedenken.

Een spanningsopbouw die nieuwsgierig maakt
Het verhaal van ‘Spoor van angst’ heeft een goede basis door de combinatie van een onopgeloste familiegeschiedenis, een verdachte dood en een moord. De spanning wordt daardoor niet alleen bepaald door wat er gebeurt, maar ook door wat Sam nog niet weet. Iedere nieuwe aanwijzing kan het verhaal een andere richting opsturen. Dat maakt het ook zo interessant om te lezen. Want als lezer bent je ondertussen zelf ook theorieën aan het bedenken en op zoek naar mogelijke verbanden.

Het verleden is nooit ver weg
Het boek ‘Spoor van angst’ is een psychologische thriller waarin familiegeheimen, persoonlijke emoties en een zoektocht naar de waarheid samenkomen. Wie, net als ik, al eerder genoot van de vorige boeken, heeft alle reden om te beginnen aan dit boek. Heb je nog niet eerder iets gelezen van Sophie Wester, dan is dit het moment om te beginnen. Dit schrijversduo weet spanning en menselijke relaties op een goede en vermakelijke manier te combineren. Een aanrader voor de liefhebbers van Nederlandse thrillers. En een bevestiging dat het verleden nooit helemaal begraven blijft!

Specificaties Spoor van Angst
Auteur: Sophie Wester | Uitgeverij: De Crime Compagnie| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 329 | ISBN 9789465171487

Met dank aan uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Ik zal de wereld breken - Lex Noteboom

''Het is een goede vraag omdat die moordaanslag het begin is van al het leed dat hier onder de grond is geëindigd! Het begin van de Gideon-crisis.''

Met ietwat verhoogde verwachtingen begon ik aan de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ van auteur Lex Noteboom. Eerder las ik namelijk al het boek ‘De man met duizend gezichten’. Dit was zijn spannende debuut over een Nederlands gezin dat in de Kaukasus verstrikt raakt, wanneer een mysterieuze rebellenleider een opstand ontketent. Dat boek wist mij al aan de pagina’s te kluisteren. De vraag was dus vooral: kan zijn tweede thriller dat opnieuw?

Het antwoord is volmondig ja. Sterker nog: met ‘Ik zal de wereld breken’ laat Noteboom wat mij betreft zien dat hij een schrijver is die graag buiten de gebaande paden van het thrillergenre treedt. Juist door de ambitieuze opzet en gelaagdheid maken zijn verhalen indruk.

Hier gaat ‘Ik zal de wereld breken’ over
Vlak buiten Brussel ligt een verborgen begraafplaats met honderden identieke graven. Als je dichterbij komt, valt meteen op dat op elke steen dezelfde naam staat: T. Gideon. Keer op keer weer. Wie liggen daar begraven? En waarom hebben ze allemaal dezelfde naam?
Er zullen drie generaties nodig zijn om dat verhaal te vertellen. Om de moord waarmee het allemaal begint op te lossen en de crisis te bezweren die Europa decennia later op het randje van de afgrond zal brengen.

Een thriller die veel groter is dan één moord
‘Ik zal de wereld breken’ is absoluut geen standaard thriller die draait om één moord of om één dader. Direct vanaf de eerste bladzijde voel je als lezer al dat er iets niet klopt. Je weet uiteraard alleen nog niet precies wat. En juist dat vond ik zo ontzettend goed gedaan. De dreiging is voortdurend aanwezig, terwijl het grote mysterie zich langzaam ontvouwt. Daardoor bleef ik doorlezen. Simpelweg omdat ik wilde weten waar de auteur Lex Noteboom met dit verhaal naartoe wilde.

Filmisch, spannend en enorm beeldend
De schrijfstijl van Lex Noteboom is filmisch, vlot en meeslepend. De korte hoofdstukken, scherpe scènes en natuurlijke dialogen zorgen ervoor dat je het boek ‘Ik zal de wereld breken’ met zijn ruim 550 pagina’s verrassend snel uitleest. De spanning wordt goed vastgehouden zonder dat het verhaal langdradig wordt. Vooral de mysterieuze begraafplaats zag ik moeiteloos voor me. Noteboom schrijft zo beeldend dat scènes zich überhaupt bijna vanzelf in je hoofd afspelen.

Drie generaties vol geheimen
Wellicht zijn de personages uit de thriller ‘Ik zal de wereld breken’ nog wel het meest indrukwekkend. Je volgt drie generaties, maar toch voelen zij nergens als losse schakels. Het zijn complexe mensen met hun eigen angsten, trauma’s, overtuigingen en geheimen. Niemand is simpelweg goed of slecht en daardoor ging ik als lezer voortdurend twijfelen over wie ik eigenlijk wel of niet kon vertrouwen.

Technologie die angstaanjagend dichtbij komt
Naast spanning bevat ‘Ik zal de wereld breken’ ook interessante thema’s, zoals identiteit, macht, manipulatie en technologie. Het toekomstbeeld dat Noteboom schetst, voelt soms akelig geloofwaardig aan. Juist daardoor is het meer dan alleen een spannende thriller. Het verhaal zet je ook aan het denken over de richting waar welke onze samenleving op zou kunnen gaan.

En dan die ontknoping! Zonder iets te verklappen, kan ik wel zeggen dat ik onder de indruk was van de manier waarop uiteindelijk alles samenkomt.

Een ambitieuze, originele en verslavende thriller
‘Ik zal de wereld breken’ is voor mij een ambitieuze, originele en bijzonder verslavende thriller. De schrijver Lex Noteboom combineert spanning met diepgang, sterke personages en actuele thema’s en weet ondertussen het tempo moeiteloos vast te houden. Net als bij zijn vorige boek heb ik weer genoten van een nagelbijtend spannend verhaal. Wat een boek!

Specificaties Ik zal de wereld breken
Auteur: Lex Noteboom | Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave 2026 | Aantal bladzijden: 556 | ISBN 9789400516946

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Teder is de dood - Sash Bischoff

''Mijn persoonlijke mening is, aangezien je ernaar vroeg, dat als iemand iets traumatisch heeft ervaren, ze dat het beste kan onderzoeken. Er nieuwsgierig naar worden. Zoals je al zei, het onder ogen zien. Alleen als je dat doet, zal het geen macht meer over je hebben.''

Sommige boeken maken je direct nieuwsgierig vanaf het moment dat je de achterflap leest. Dat had ik bij ‘Teder is de dood’ schrijfster Sash Bischoff. Het verhaal gaat over een filmster die samen met haar verloofde werkt aan een filmbewerking van Tender Is the Night van F. Scott Fitzgerald. En laat Fitzgerald nu net een schrijver zijn die ik erg kan waarderen, vooral vanwege het boek The Great Gatsby. Mijn verwachtingen waren dan ook best hoog.

Hier gaat het verhaal van ‘Teder is de dood’ over
Filmster Lila Crayne is Amerika’s lieveling: mooi, charismatisch en geliefd door miljoenen. Samen met haar verloofde, de visionaire filmmaker Kurt Royall, werkt ze aan een ambitieuze bewerking van Fitzgeralds Tender is the Night. Om zich voor te bereiden op haar hoofdrol gaat Lila in therapie bij de gerespecteerde en charmante psycholoog Jonah Gabriel. Wat begint als een professionele begeleiding, verandert langzaamaan in een gevaarlijk machtsspel. Terwijl geheimen aan het licht komen en grenzen vervagen, brokkelt Lila’s zorgvuldig opgebouwde leven af. Het wordt steeds onduidelijker wie de touwtjes in handen heeft en wie de prijs zal betalen.

Wie bespeelt wie: that's the question!
Eerlijkheid dient de mens: het boek ‘Teder is de dood’ wist mij niet helemaal te raken. Dat lag voornamelijk aan de personages. Ik voelde maar weinig verbinding met hen. Daarnaast begreep ik van sommige personages hun keuzes simpelweg niet.

Hierdoor kwamen bepaalde gebeurtenissen minder bij me binnen, dan waarschijnlijk de bedoeling was. Het machtsspel tussen Lila en Jonah vond ik daarentegen op zich wel interessant, maar zoals ook de flaptekst al doet vermoeden, blijft het de vraag wie nu wie bespeelt.

Wellicht zat ik er zelf gewoon niet lekker in
Ook met de opbouw van ‘Teder is de dood’ had ik moeite. Bepaalde gebeurtenissen voelden voor mij echt te bedacht aan. Naarmate ik dichter bij het einde kwam, kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik het verhaal niet meer begreep. Helaas is dat tot het einde aan toe zo gebleken. Ik ben zelf gaan uitzoeken of het aan mij lag dat ik het verhaal onsamenhangend, warrig en moeilijk te volgen vond.  Want dat kan, soms kom je zelf gewoon niet lekker in een verhaal. Gelukkig voor mij, maar heel erg jammer voor het boek, bleken er meerdere lezers tegen dezelfde problemen aangelopen te zijn.

Interessante thema's en goede passages
Dat betekent overigens niet dat ik ‘Teder is de dood’ helemaal een slecht boek vindt. Zeker niet. Het boek heeft interessante ideeën, probeert duidelijk iets te zeggen en bevat zeker goede passages. Ik kan dan ook goed begrijpen waarom dit verhaal andere lezers wel aanspreekt. Bij mij viel het kwartje gewoon niet helemaal. Al met al is ‘Teder is de dood’ voor mij persoonlijk dus helaas een kleine tegenvaller. Wat niet wegneemt dat Sash Bischoff een hele prettige schrijfstijl heeft en zeker door vele andere lezers wel beter begrepen zal worden.

Specificaties Teder is de dood
Auteur: Sash Bischoff | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sweet Fury | Vertaling: Donna Nicolaas | Eerste uitgave 2025 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 346 | ISBN 9789400518452

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

De Schaduwzus - Tina N. Martin

''Elvira heeft nooit begrepen waarom het doodangst heet, wanneer je eigenlijk angst voor het leven voelt''

Na de thrillers Het appelmeisje en De dondermaker keek ik enorm uit naar ‘De Schaduwzus’, het derde deel rond rechercheur Idun Lind. Ik heb de vorige delen met veel plezier gelezen en was dan ook nieuwsgierig wat Tina N. Martin deze keer voor Idun in petto zou hebben. Toevallig las ik dit boek juist in een periode waarin het nieuws opnieuw vol stond met berichten over misstanden in de jeugdzorg. Daardoor kwam het thema van deze thriller bij mij wellicht wel extra hard binnen.

‘De Schaduwzus’ draait om een aangrijpende zaak
In ‘De Schaduwzus’ staat de verdwijning van Elvira Lind centraal. Drie jaar nadat ze spoorloos uit een jeugdzorginstelling verdween, valt ze tijdens een bruiloft van een kerktoren en overlijdt. Is ze gesprongen of werd ze geduwd? Idun Lind en haar collega’s beginnen aan een onderzoek waarin al snel blijkt dat achter de gesloten jeugdzorg een wereld schuilgaat van misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer bovendien nog een meisje blijkt te zijn verdwenen, wordt de zaak steeds grimmiger.

Een maatschappelijk onderwerp dat hard binnenkomt
Juist de keuze voor het onderwerp ‘de jeugdzorg’ vind ik sterk. Schrijfster Martin maakt van het maatschappelijke onderwerp geen losse boodschap die bovenop het verhaal ligt, maar verweeft het met een mysterie. En dat voelt helaas ook nog eens bijzonder actueel. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd meldde dit jaar dat jongeren in de gesloten jeugdzorg zich onvoldoende gehoord en betrokken voelen en dat vrijheidsbeperkende maatregelen nog te vaak worden toegepast. Die werkelijkheid maakt het thema van ‘De Schaduwzus’ extra confronterend.

Sterke personages en meerdere perspectieven
Ook de personages zijn een pluspunt.  Rechercheur Idun Lind krijgt in dit derde deel meer diepte. Daardoor wordt ze meer en meer een personages met emoties dan alleen maar een rechercheur die een zaak moet oplossen. Haar privéleven, relaties en twijfels krijgen meer ruimte. Daarnaast spelen Emma en haar tweelingzus Molly een belangrijke rol. Via hun verleden wordt langzaam duidelijk hoe gebeurtenissen uit een beschadigde jeugd later grote gevolgen kunnen hebben. Die verschillende perspectieven werken goed samen en maken ‘De Schaduwzus’ tot een boek waarbij je als lezer constant alert blijft.

De spanning blijft goed overeind
De spanningsopbouw is misschien wel de grootste kracht van het boek ‘De Schaduwzus’. Auteur Tina N. Martin geeft informatie gedoseerd prijs, waardoor je voortdurend vragen blijft houden. Korte hoofdstukken maken dat, de bijna vijfhonderd pagina’s, vlot doorlezen. Richting het einde neemt de spanning duidelijk toe en vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats.

Ook een paar minpunten
Toch zijn er ook minpunten. Het middendeel van ‘De Schaduwzus’ vertraagt soms, doordat de schrijfster hierin uitgebreid de ruimte neemt voor uitweiding over de personages en hun achtergrond. Alleen is niet iedere verhaallijn even noodzakelijk voor het geheel. Hierdoor verlies je bij tijd en wijle toch even de concentratie om door te lezen. Ook zijn sommige scènes behoorlijk heftig en beeldend beschreven. Voor lezers die daar eventueel gevoelig voor zijn, zou dat wat te veel kunnen zijn. Het verhaal is spannend, maar naar het einde toe worden de versnelde acties wel wat chaotisch.

‘De Schaduwzus’ blijft nog wel even nazidderen
Maar voor mij wegen die kanttekeningen niet op tegen het leesplezier. ‘De Schaduwzus’ is een spannende, maatschappelijk betrokken Scandinavische thriller met sterke personages en een onderwerp dat helaas nog altijd pijnlijk actueel is. Auteur Tina N. Martin bewijst opnieuw dat spanning en maatschappelijke relevantie uitstekend kunnen samengaan. Een aanrader voor liefhebbers van Scandinavische thrillers en voor lezers die graag een verhaal lezen dat na het dichtslaan nog even blijft nazinderen.

Specificaties De Schaduwzus
Auteur: Tina N. Martin | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: Sorgsystern | Vertaling: Mattijs Warbroek | Eerste uitgave 2023 |Eerste Nederlandse uitgave: 2026| Aantal bladzijden: 477 | ISBN 9789400520035

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Dochter van de zee - Linda Wilgus

''Zwem...Kom naar huis...Er is niets onnatuurlijks aan de Bucca. Hij is de natuur zelf. Hij is een deel van de zee.''

Soms is een flaptekst al genoeg om je nieuwsgierigheid direct te wekken. Dat had ik direct bij het boek ‘Dochter van de zee’ van Linda Wilgus. De combinatie van een ruige kust, folklore en een mysterieuze afkomst sprak me meteen aan. Maar dat het verhaal uiteindelijk deze kant op zou gaan, had ik absoluut niet zien aankomen. Wat heb ik genoten van deze historische roman. Sterker nog, op sommige momenten deed het verhaal me zelfs een beetje denken aan Pirates of the Caribbean. Vanwege de avontuurlijke sfeer, de smokkelpraktijken, en de romantiek die als een rode draad door het verhaal lopen. Heerlijk leesvoer.

Hier gaat 'Dochter van de zee' over
Het verhaal van ‘Dochter van de zee’ speelt zich af aan het begin van de negentiende eeuw in Cornwall. De jonge weduwe Isabel keert terug naar het dorp waar ze als klein meisje aanspoelde en waar nog altijd het gerucht rondgaat dat ze de dochter van een zeegeest zou zijn. Wanneer ze betrokken raakt bij een groep smokkelaars en de gewonde kapitein Jack verzorgt, belandt ze in een wereld vol gevaar, geheimen en verboden gevoelens.

Linda Wilgus heeft een beeldende en boeiende schrijfstijl
Wat mij direct opviel tijdens het lezen, is de beeldende schrijfstijl. Auteur Linda Wilgus weet Cornwall en de zee werkelijk tot leven te brengen. Je hoort de golven tegen de rotsen slaan, voelt de zilte zeelucht en ziet de kleine vissersdorpen zo voor je. De omgeving vormt niet alleen het decor, maar is een onmisbaar onderdeel van het verhaal geworden. Juist die sfeervolle beschrijvingen zorgen ervoor dat je volledig terug de geschiedenis in wordt gezogen.

Sterke en ietwat mysterieuze personages
Ook de personages zijn een groot pluspunt. Isabel is een sterke hoofdpersoon die ondanks haar verdriet en onzekerheden langzaamaan toch haar eigen weg vindt. Ze maakt een geloofwaardige ontwikkeling door en groeit uit tot een vrouw die haar eigen keuzes durft te maken. Jack blijft aanvankelijk wat mysterieus, waardoor je nieuwsgierig blijft naar zijn verleden. Ook de bijfiguren geven het verhaal kleur en laten zien hoe belangrijk gemeenschap en vooroordelen kunnen zijn in een klein dorp.

Spanning wordt goed opgebouwd, je blijft doorlezen
De spanningsopbouw is uitstekend. Steeds wanneer je denkt te weten welke kant het verhaal opgaat, volgt er een nieuwe ontwikkeling. Dat maakte ook dat ik door bleef lezen. Slechts halverwege zakt het tempo iets in doordat sommige beschrijvingen dan wat uitvoeriger zijn dan nodig. Gelukkig duurt dat niet lang en weet Linda Wilgus de spanning weer snel terug te brengen.

Een debuut zo goed geschreven vraagt om meer
Voor een debuut is de roman ‘Dochter van de zee’ bijzonder indrukwekkend te noemen. Het is een prachtige mix van historische fictie, avontuur, romantiek en een vleugje mystiek. Linda Wilgus heeft mij aangenaam verrast en ik hoop dat dit nog maar het begin is van een mooie schrijverscarrière. Wie houdt van historische romans met een sterke personages, een mysterieuze sfeer en een vleugje avontuur, kan dit boek met een gerust hart aan zijn of haar boekenlijst toevoegen.

Specificaties Dochter van de zee

Auteur: Linda Wilgus | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: The Sea Child | Vertaling: Monique Eggermont & Frouke van Es | Eerste uitgave 2026 | | Aantal bladzijden: 362 | ISBN 9789400518421

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een zomer in de Provence - Carol Drinkwater

''Geliefde komen in vele gedaanten, uit onverwachte hoeken. Het is niet aan ons om te vragen waarom, maar om ze te aanvaarden en vol vreugde te vieren.''

Er zijn van die auteurs waarbij je reikhalzend uitkijkt naar het nieuwste boek. Carol Drinkwater is voor mij zo een schrijfster. Haar eerdere boeken hebben mij meerdere keren meegenomen naar prachtige landschappen, bijzondere levensverhalen en vooral naar de Franse sfeer. Ik heb genoten van haar verhalen en gesmuld van haar warme, beeldende schrijfstijl. Toen ik ‘Een zomer in de Provence’ dan ook mocht lezen om te recenseren, keek ik daar ook enorm uit. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen deze keer niet helemaal zijn waargemaakt.

Korte samenvatting van ‘Een zomer in de Provence’
Celia woont met haar grote liefde Dominic op een wijngaard in Zuid-Frankrijk. Ze geven een groot feest. Als Celia bericht krijgt van iemand die beweert haar zoon te zijn, die ze na zijn geboorte afstond, besluit ze hem in een opwelling uit te nodigen. Maar is David wel wie hij zegt te zijn? En wie is die mysterieuze jonge vrouw die hem vergezelt? Alleen Celia kan beslissen hoe ver ze wil gaan om het ideale plaatje te behouden. Hoe kan ze voorkomen dat haar perfecte leven uit elkaar valt?

Carol Drinkwater weet als geen ander een sfeer tijdens het lezen op te roepen
Schrijfster Carol Drinkwater weet als geen ander een omgeving tot leven te brengen. De Provence voelt bijna als een extra personage in het verhaal. De wijngaarden, de warmte, de geuren en de sfeer van Zuid-Frankrijk worden prachtig beschreven. Het is duidelijk dat haar liefde voor deze streek diepgeworteld is. Dat gevoel van authenticiteit is iets wat veel lezers, waaronder dus ook ik, waarderen. Haar verhalen voelen als een kleine reis naar Frankrijk, waarbij je even kunt ontsnappen aan het dagelijks leven. En ook in ‘Een zomer in de Provence’ komt de omgeving weer geheel tot leven.

'Een zomer in de Provence' heeft een voortkabbelende verhaallijn en oninteressante personages

Toch bleef ik tijdens het lezen van ‘Een zomer in de Provence’ steeds op zoek naar dat gevoel dat ik bij haar eerdere boeken wel had. De verhaallijn kabbelt rustig voort, maar mist naar mijn mening de kracht en emotionele diepgang die ik van Carol Drinkwater wel gewend ben. Vooral de personages wisten mij onvoldoende te raken. Celia en Dominic krijgen nog enige ruimte om zich te ontwikkelen, maar David blijft voor mij opvallend oppervlakkig. Juist rondom zijn personage had ik meer emotie, meer achtergrond en vooral meer verbinding verwacht.

Daarnaast vond ik sommige personages eerder afstandelijk of zelfs onsympathiek dan dat ik echt met hen kon meeleven. De empathie die nodig is om volledig in een verhaal op te gaan, bleef daardoor regelmatig uit. Natuurlijk hoeft niet ieder personage sympathiek te zijn, maar ik miste de menselijke gelaagdheid die haar eerdere romans juist zo sterk maakten. De ingrediënten voor een meeslepend familieverhaal zijn in ‘Een zomer in de Provence’ wel volop aanwezig: geheimen uit het verleden, relaties die onder druk komen te staan en de vraag wie je werkelijk kunt vertrouwen. Maar niets kwam echt lekker uit de verf.

Geheimen en onthullingen maar de ontknoping stelt teleur
Ook de verrassingen bleven beperkt. Er wordt gedurende het verhaal veel opgebouwd richting geheimen en onthullingen, maar uiteindelijk voelde de ontknoping voor mij minder verrassend dan gehoopt. De laatste plotwending kwam eerder over als een toegevoegd verrassingselement dan als een logisch en overtuigend onderdeel van het verhaal.
Helaas moet ik gewoon eerlijk zijn: ik heb mijzelf regelmatig moeten aansporen om verder te lezen in ‘Een zomer in de Provence’. Waar ik normaal gesproken helemaal kan verdwijnen in een Carol Drinkwater-boek, merkte ik nu dat ik minder betrokken raakte en minder genoot van het leesproces.

Dat maakt deze recensie dan ook extra lastig om te schrijven. Juist omdat ik normaal gesproken zo onder de indruk ben van haar boeken, wil ik niet zomaar alleen maar positieve woorden neerschrijven. Eerlijkheid hoort bij een recensie. Daarom kan ik het boek ‘Een zomer in de Provence’ helaas dan ook geen voldoende geven. Zeker niet als ik het vergelijk met haar vorige boeken.

Toch alweer uitkijken naar een nieuw boek van Drinkwater
Was dit een misser? Een tijdelijke dip in haar schrijverschap? Een ghostwriter? Of misschien een verhaal waarbij de magie net niet volledig tot leven kwam? Ik hoop vooral op het eerste. Want ondanks deze teleurstelling blijf ik fan van Carol Drinkwater en kijk ik toch wel weer uit naar haar volgende boek. Hopelijk lees ik dan weer dat vertrouwde, warme en meeslepende verhaal waarvan ik weet dat zij het kan schrijven.

Specificaties Een zomer in de Provence

Auteur: Carol Drinkwater | Uitgeverij: A.W. Bruna | Originele titel: One Summer in Provence | Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte | Eerste uitgave 2021 | Eerste Nederlandse uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 411 | ISBN 979400519985

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het  recensie-exemplaar.

De Terugkeer - David Baldacci

                                ''Je mag letterlijk één fout maken''

De auteur David Baldacci behoort al jarenlang tot mijn favoriete thrillerauteurs. Sinds zijn debuut in 1996 met het boek ‘Het recht van de macht’ heeft hij een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 150 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht en eerlijk gezegd verbaast me dat niets. Ik heb in de loop der jaren heel wat van zijn stand-alones en series gelezen. De ene thriller vond ik beter dan de andere, maar af en toe zat er ook een boek tussen dat mij iets minder wist te raken. Dat hoort nu eenmaal bij een schrijver met zo'n enorme productie. De thriller ‘De terugkeer’, het tweede deel in de Nash-serie, behoort wat mij betreft echter, zonder enige twijfel, tot zijn allerbeste werk.

Hier gaat ‘De Terugkeer’ over
Walter Nash is alles kwijtgeraakt. Ooit leidde hij een rustig leven met een vrouw, een dochter en een goede baan, totdat de FBI hem dwong te infiltreren in het criminele imperium van Victoria Steers. Zijn dekmantel stortte in, hij verloor zijn gezin, moest onderduiken en kreeg een compleet nieuwe identiteit. Na jaren van intensieve training is de vriendelijke Walter veranderd in een man met uitzonderlijke vaardigheden. Nu is het moment aangebroken om terug te keren, en af te rekenen met de vrouw die zijn leven verwoestte. Maar niets blijkt zo eenvoudig als het lijkt. Hoe dichter Nash bij Victoria komt, hoe ingewikkelder de waarheid wordt.

Het verhaal is geloofwaardig neergezet
Vanaf de eerste bladzijde grijpt Baldacci je stevig vast. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en iedere nieuwe ontwikkeling roept weer nieuwe vragen op. Hij neemt de tijd om het verhaal geloofwaardig neer te zetten, zonder dat het tempo ook maar één moment inzakt. Juist dat maakt het boek ‘De terugkeer’ is verslavend, stoppen met lezen is geen optie. Ook denk je regelmatig te weten waar het verhaal naartoe gaat, maar Baldacci weet je telkens weer op het verkeerde been te zetten.

Nash is geen actieheld, maar een gedreven personage door schuld en verdriet
Walter Nash is bovendien een bijzonder sterk hoofdpersonage. Hij is geen onoverwinnelijke actieheld, maar een man die alles heeft verloren en gedreven wordt door verdriet, schuldgevoel en de hoop ooit iets van zijn oude leven terug te winnen. Dat maakt hem menselijk en geloofwaardig. Ook Victoria Steers is veel meer dan een standaard slecht personage. Haar intelligentie en onvoorspelbaarheid zorgen ervoor dat de onderlinge confrontaties voortdurend onder hoogspanning staan.

David Baldacci heeft een hele toegankelijke schrijfstijl
Wat ik altijd waardeer aan David Baldacci is zijn toegankelijke schrijfstijl. Hij schrijft beeldend, vlot en zonder overbodige omwegen. De relatief korte hoofdstukken en de vele cliffhangers maken dat je met een sneltreinvaart door het boek heen vliegt.

Een einde vol verassingen en een verhaal wat overtuigend samen komt
En dan is er nog het eindplot. Zonder ook maar iets te verklappen kan ik zeggen dat Baldacci opnieuw laat zien waarom hij al decennialang tot de absolute top van het thrillergenre behoort. De ontknoping zit vol verrassingen, maar voelt tegelijkertijd logisch en zorgvuldig opgebouwd aan. Alle verhaallijnen komen overtuigend samen en laten je met een voldaan gevoel de laatste bladzijde omslaan.

Is er dan helemaal geen minpunt aan het boek ‘De Terugkeer’? Misschien heel klein: sommige actiescènes zijn behoorlijk spectaculair en maken het af en toe een beetje ongeloofwaardig. Maar eerlijk gezegd stoorde mij dat nauwelijks, omdat het verhaal zo sterk in elkaar zit.

'De Terugkeer' is boek wat absoluut op je leeslijst gezet moet worden
‘De terugkeer’ is een razend spannende thriller met sterke personages, een ijzersterke spanningsboog en een finale die je niet snel vergeet. Voor mij is dit zonder twijfel een van de beste boeken die David Baldacci de afgelopen jaren heeft geschreven. Ben je liefhebber van intelligente actiethrillers vol spanning, verrassingen en emotie? Dan mag ‘De terugkeer’ absoluut niet ontbreken op je leeslijst.

Specificaties bij het boek ‘De Terugkeer’
Auteur: David Baldacci| Originele titel: Hope RisesUitgeverij: A.W.Bruna | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Jolanda te Lindert | ISBN 9789400519725

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Trillers voor het recensie-exemplaar.

Dodelijke Overtuiging - Theo Streng

Als geboren en getogen Amsterdamse zou ik natuurlijk kunnen zeggen dat een boek dat zich volledig in Rotterdam afspeelt bij voorbaat al niets is. Maar laten we dat soort uitspraken vooral overlaten aan de voetbalfans. Want eerlijk is eerlijk, ‘Dodelijke overtuiging’ van auteur Theo Streng is gewoon een goede thriller. Sterker nog, samen met het eerste deel, ‘Dodelijk algoritme’, is dit wat mij betreft een ideale combinatie, om deze zomer in je vakantietas te stoppen. Spannend, actueel en vlot geschreven.

Hier gaat het verhaal van 'Dodelijke Overtuiging' over
In het tweede deel van de Iris Rigter-serie, ‘Dodelijke Overtuiging’, krijgt rechercheur Iris Rigter te maken met de moord op student Jules Aarden, die wordt aangetroffen in de Rotterdamse haven. Tijdens haar onderzoek stuit ze op de mysterieuze boodschap 'Zuiver de toekomst'. Al snel blijkt dat Jules betrokken was bij een extremistische onlinebeweging die ervan overtuigd is dat drastische maatregelen nodig zijn om de aarde te redden. Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudige moordzaak groeit uit tot een gevaarlijk onderzoek. Hierin komen klimaatactivisme, radicalisering, georganiseerde misdaad en de schimmige wereld van de Rotterdamse haven op knappe wijze samen.

Actuele thema's, zoals klimaat en haven criminaliteit, komen aan bod
Juist die actuele thema's maken de thriller ‘Dodelijke Overtuiging’ extra interessant. Theo Streng gebruikt onderwerpen als klimaatverandering, online beïnvloeding en de criminaliteit in de Rotterdamse haven niet als losse decorstukken, maar verweeft ze op een goede en geloofwaardige manier in het verhaal. Daardoor voelt dat wat je leest realistisch en blijft het voortdurend dicht bij de actualiteit.

Goede schrijfstijl en spanningsopbouw
De spanningsopbouw zit goed in elkaar. Streng neemt de tijd om het mysterie op te bouwen, waardoor je als lezer steeds verder het verhaal wordt ingezogen. Bij ieder nieuw spoor denk je te weten hoe het zit, waarna er weer een onverwachte wending volgt. De hoofdstukken zijn relatief kort en de schrijfstijl is toegankelijk en beeldend, waardoor de pagina's vanzelf voorbijvliegen.

De personages maken een logische ontwikkeling door
Ook de personages worden steeds sterker. Rechercheur Iris Rigter groeit, in ‘Dodelijke Overtuiging’, als hoofdpersonage verder. Ze is vasthoudend, intelligent en maakt soms keuzes waar je als lezer je vraagtekens bij kan zetten. Juist dat maakt haar menselijk. Ook haar privéleven krijgt aandacht, zonder dat het ten koste gaat van de vaart in het verhaal. Die balans tussen spanning en persoonlijke ontwikkeling zorgt ervoor dat je echt met haar gaat meeleven. Dat werd ook bij het eerste deel al geprezen en die lijn trekt Theo Streng goed door.

Met meer diepgang en aandacht voor gebeurtenissen/ontwikkelingen, wordt het een nog beter boek
Zijn er ook minpunten aan het boek ‘Dodelijke Overtuiging’? Zeker. Op sommige momenten had het onderzoek iets meer diepgang mogen krijgen en worden enkele ontwikkelingen, naar mijn mening, vrij snel afgehandeld. Daarnaast zijn er behoorlijk veel personages, waardoor je af en toe even moet schakelen en zo en zo alert moet blijven. Gelukkig doet dat niets af aan het leesplezier.

'Dodelijke Overtuiging' is een onderhoudend spannend boek, prima vakantie leesvoer!
Met zijn boek ‘Dodelijke overtuiging’ bewijst schrijver Theo Streng dat hij niet alleen actuele thema's durft aan te snijden, maar daar ook een spannende en onderhoudende thriller omheen weet te bouwen. Het is een verhaal dat leest als een trein, met geloofwaardige personages, een sterke spanningsboog en een actuele maatschappelijke onderlaag. Het deed mij een beetje denken aan de sfeer rondom Mocromafia.

Zoek je deze zomer een spannend boek dat lekker wegleest? Neem dan vooral (‘Dodelijk algoritme’ en) ‘Dodelijke overtuiging’ mee op vakantie. Grote kans dat je, net als ik, na het omslaan van de laatste pagina alweer uitkijkt naar het volgende – dodelijke - avontuur met Iris Rigter.

Specificaties bij het boek ‘Dodelijke Overtuiging’
Auteur: Theo Streng| Uitgeverij: Ellessy | Eerste uitgave: 2026| Beschikbaar in Kobo Plus | ISBN e-book 9789465410852

Met dank aan uitgeverij Ellessy en auteur Theo Streng voor het digitale recensie-exemplaar, en de deelnamen aan de blogtour.

Zij had het kunnen zijn - Lisa Jewell

''Door trauma's kun je verlamd raken, op een bepaalde plek blijven zitten. Je denkt dat je het achter je hebt gelaten, maar dat is niet waar. Je zit nog steeds daar, vastgeketend en met alle herinneringen.''

Lisa Jewell is zo een auteur waarvan ik zonder te aarzelen elk nieuw boek oppak. Inmiddels heb ik al haar thrillers gelezen. De ene keer was ik laaiend enthousiast, de andere keer iets minder. Zo vond ik bijvoorbeeld de thriller Niets is waar niet zo heel sterk. Goed geschreven, absoluut, maar het wist mij niet volledig te overtuigen. Daarom begon ik aan ‘Zij had het kunnen zijn’ met gezonde nieuwsgierigheid en de vraag: weet Lisa Jewell me opnieuw compleet in haar greep te krijgen? Het antwoord is een volmondig ja.

Hier gaat het boek over
Jane Trevally, gescheiden en enigszins verloren, gaat met een date mee naar zijn afgelegen huis. Ze hoort een gil en een klap – abrupt besluit ze te vluchten. Vijfentwintig jaar later staat ze opnieuw voor darzelfde huis. Nu om een hondje terug te brengen, dat vlak bij haar huis gevonden is. Een glimp van een gebroken uitziende vrouw achter het raam zet Jane aan tot een zoektocht naar de geheimen van dit huis. Geheimen die gruwelijker blijken dan ze had kunnen vermoeden. En steeds dringt dezelfde gedachte op: Zij had het kunnen zijn.

Elk hoofdstuk heeft wel een soort van cliffhanger, je blijft doorlezen
Vanaf de eerste pagina zet schrijfster Lisa Jewell meteen de toon. Als geen ander beheerst zij de kunst van de spanningsopbouw. Ze gooit niet direct alle kaarten op tafel, maar strooit subtiele aanwijzingen door het verhaal. Elk hoofdstuk eindigt met net genoeg informatie om toch nog één hoofdstuk te willen doorlezen. Voor je het weet ben je weer tientallen bladzijden verder. De spanning zit niet alleen in de gebeurtenissen, maar vooral in het gevoel dat er iets niet klopt. Dat sluimerende ongemak maakt de psychologische thriller ‘Zij had het kunnen zijn’ dan ook zo ontzettend sterk.

Verschillende perspectieven maken het verhaal rijker
Ook de personages uit het verhaal van ‘Zij had het kunnen zijn’ verdienen een groot compliment. Jane is een geloofwaardige hoofdpersoon met een verleden dat haar gevormd heeft. Ze is kwetsbaar, maar tegelijkertijd vastberaden. Daarnaast maken de verschillende perspectieven het verhaal rijker. Iedereen lijkt iets achter te houden en juist daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan ieders motieven. Lisa Jewell weet haar personages zoveel diepgang te geven dat je niet alleen wilt weten wat er is gebeurd, maar ook waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Bijna helemaal perfect
Wat ik bovendien erg knap vind, is dat het verhaal meerdere tijdlijnen combineert zonder verwarrend te worden. Langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Iedere onthulling roept weer nieuwe vragen op en precies dat maakt het onmogelijk om het boek ‘Zij had het kunnen zijn’ weg te leggen.

Is er dan helemaal geen minpunt? Heel eerlijk gezegd wel. Richting het einde vond ik dat sommige ontwikkelingen iets sneller werden afgehandeld dan nodig. Na zo een zorgvuldig opgebouwde spanning had ik graag gezien dat bepaalde scènes nog iets meer ruimte hadden kregen. Dat doet echter nauwelijks iets af aan het leesplezier.

Is dit de thriller van het jaar? In ieder geval zal het hoog scoren!
Kan ‘Zij had het kunnen zijn’ de thriller van het jaar worden? Wat mij betreft maakt het boek daar absoluut kans op. Lisa Jewell laat opnieuw zien waarom ze wereldwijd zo geliefd is. Ze combineert psychologische spanning met sterke personages, een intrigerend mysterie en een verhaal dat je nog telkens bezig weet te houden.

Voor mij behoort ‘Zij had het kunnen zijn’ zonder twijfel tot een van haar beste thrillers. Het scoorde bij mij ontzettend hoog en het zou me niet verbazen als dit boek straks op heel veel favorietenlijstjes verschijnt. Ben je liefhebber van psychologische thrillers vol geheimen, spanning en onverwachte wendingen? Dan mag je deze absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Zij had het kunnen zijn’
Auteur: Lisa Jewell| Uitgeverij: A.W. Bruna| Originele titel: It Could Have Been Her | Eerste uitgave: 2026| Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden:  | ISBN 9789400520134

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Een razende storm - Ann Cleeves

''De man kwam in Greystone aanwaaien tijdens het hoogtepunt van een septemberstorm. Zo ging het verhaal tenminste. Opeens was hij er...''

Na het indrukwekkende De roep terug en De schreeuw van de reiger keert Ann Cleeves terug met het boek ‘Een razende storm’. Het derde deel in de North Devon-serie, rondom rechercheur Matthew Venn. Wat mij betreft bewijst Cleeves hiermee wederom waarom ze tot de absolute top van de Britse thrillerauteurs behoort. Dit is zo een thriller die je langzaam, maar wel onverbiddelijk, het verhaal in trekt, om je vervolgens achter te laten met een ontknoping die zelfs de meest ervaren thrillerlezer zal verrassen. Dat krachtige einde wordt ook internationaal geroemd.

Hier gaat ‘Een razende storm over’
Wanneer Jeremy Rosco, zeiler, avonturier en lokale legende, tijdens een herfststorm opduikt in Greystone – Devon – zijn de inwoners enthousiast dat ze een beroemdheid in hun midden hebben. Niemand kijkt ervan op als Rosco net zo plotseling weer verdwijnt. Zo is hij nu eenmaal. Totdat een reddingsteam, tijdens een zware storm, Jeremy’s lichaam vindt in een rubberboot, die voor anker ligt bij het mysterieuze Scully Bay.

Greystone, een gesloten gemeenschap vol geheimen en bijgeloof, is geen onbekend terrein voor inspecteur Matthew Venn. Als kind was hij een van hen. Maar als er nog een slachtoffer valt en het dorp door een storm van de buitenwereld wordt afgesloten, moet Venn niet alleen de waarheid zien te vinden, maar ook vrezen voor zijn eigen leven.

Een beklemmende sfeer vanaf de eerste pagina
De geïsoleerde setting in het verhaal van ‘Een razende storm’ zorgt voor een heerlijk beklemmende sfeer, waarin niemand volledig te vertrouwen lijkt. Schrijfster Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om het verhaal op te bouwen. Verwacht dus geen thriller vol explosieve actiescènes, maar een echte slowburn waarin spanning langzaam onder je huid begint te kruipen. Juist doordat iedere aanwijzing zorgvuldig wordt gedoseerd, blijf je als lezer voortdurend alert. Bij ieder nieuw hoofdstuk veranderde mijn verdenking weer van personage.

Matthew Venn blijft een van mijn favoriete rechercheurs
Wat deze serie voor mij zo sterk maakt, zijn de personages. Rechercheur Matthew Venn is geen stereotype speurder. Zijn verleden binnen de gesloten geloofsgemeenschap in Devon blijft hem achtervolgen en geeft hem een geloofwaardige kwetsbaarheid. Ook zijn collega's, Jen Rafferty en Ross May, krijgen opnieuw voldoende de ruimte om zich verder te ontwikkelen. Hierdoor draait het verhaal van ‘Een zware storm’ niet alleen maar om de moordzaak, maar ook om de mensen die haar proberen op te lossen.

Een meesterlijk plot
Waar schrijfster Ann Cleeves misschien wel het meest in uitblinkt, is het bedenken van ingenieuze plots. Ook in ‘Een razende storm’ weet ze alle losse draadjes uiteindelijk op een zeer indrukwekkende wijze samen te brengen. Ik dacht meerdere keren dat ik wist hoe het in elkaar zat, maar iedere keer wist Cleeves me toch weer op het verkeerde been te zetten. De uiteindelijke ontknoping zag ik dan ook totaal niet aankomen. Knap staaltje werk!

Een klein minpunt
Mijn enige kleine minpunt is het tempo aan het begin van het boek. Ann Cleeves neemt uitgebreid de tijd om de personages en de gemeenschap te beschrijven. Persoonlijk vond ik dat passen bij het verhaal van ‘Een razende storm’, maar lezers die graag direct volop actie willen, zullen iets meer geduld moeten hebben.

Een razende storm is een thriller van hoog niveau
‘Een razende storm’ is opnieuw een ijzersterke toevoeging aan de North Devon-serie. De combinatie van een sfeervolle setting, gelaagde personages, een zorgvuldig opgebouwde spanning en een verbluffend plot maakt ook dit boek tot een thriller van hoog niveau. Ann Cleeves laat opnieuw zien waarom haar boeken wereldwijd zo geliefd zijn.

Ben je liefhebber van intelligente, karakter gedreven thrillers waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd en de ontknoping je compleet verrast? Dan mag je ‘Een razende storm’, maar eigenlijk ook de andere delen, absoluut niet missen.

Specificaties bij het boek ‘Een razende storm’
Auteur: Ann Cleeves| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2023 | Nederlandse eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Valérie Janssen | Aantal bladzijden: 396 | ISBN 9789400519688

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Hoe lees ik een film? - Lidewijde Paris

 

''Veel mensen denken dat films voor een groot deel intuïtief tot stand komen...toch is dat niet waar...je kunt het een beetje vergelijken met de mythe van de - al dan niet goddelijke - inspiratie bij het schrijven van een roman...het komt niet uit de lucht vallen, die zijn voor de beste timing uitentreuren geoefend.''

Een bijzondere kennismaking

Naast het lezen en recenseren van boeken review ik met veel plezier ook films voor MamaScrapelle.nl. Bij de prachtige film A Sad and Beautiful World raakte ik in gesprek met Lidewijde Paris. Tijdens dat leuke gesprek, wat uiteraard ging over boeken en films, bood zij mij aan haar boek ‘Hoe lees ik een film?’, te lezen en te recenseren.

Dat vond ik een ontzettend lief gebaar. Toch wil ik meteen duidelijk maken dat dit geen enkele invloed heeft gehad op mijn mening. Een recensie schrijf ik altijd eerlijk en op basis van mijn eigen leeservaring. En die ervaring was bijzonder positief. Lang verhaal kort: ‘Hoe lees ik een film?’ is een interessant, inspirerend en toegankelijk geschreven boek, dat ik iedere filmliefhebber kan aanbevelen.

Hier gaat 'Hoe lees ik een film?' over

Iedereen die weleens een presentatie heeft gegeven kent het gezegde: ''Één beeld zegt meer dan duizend woorden.'' Een foto of een tekening kan snel en helder iets uitleggen. Maar bij films, een doorlopende vertoning van beelden gaat die vlieger niet altijd op. Elke film is een verhaal, maar via beeld en geluid wordt vaak meer dan alleen dat verhaal verteld.

Lidewijde Paris laat in 'Hoe lees ik een film? zien hoe films werken. Scénes uit verschillende films worden op onderwerp naast elkaar besproken. Paris laat zien wat een film veronderstelt en wat je als kijker zelf moet uitvogelen. Maar ook hoe dat een film kan maken of breken. Natuurlijk is er volop aandacht voor die onderdelen waarin een film net zo werkt als een roman - denk aan metaforen, het effect van herhalingen - of juist uniek anders is. Wat doet de camera, wat vertelt de muziek ons? 

Een goed verhaal heeft niet alleen gebeurtenissen maar structuur, perspectief, motieven en symboliek

In ‘Hoe lees ik een film?’ laat Lidewijde Paris zien dat films op veel manieren hetzelfde werken als boeken. Een goed verhaal bestaat niet alleen uit gebeurtenissen, maar ook uit structuur, perspectief, motieven, symboliek, spanning en zorgvuldig geplaatste details. Die onderdelen verdienen net zoveel aandacht wanneer je naar een film kijkt of wanneer je een boek leest.

Juist dat vond ik zo sterk aan dit boek. Je leert niet alleen anders naar films kijken, maar ook beter begrijpen waarom een scène al dan niet werkt, waarom een personage je raakt of waarom bijvoorbeeld een einde zoveel indruk kan maken.

Een goede film is als een puzzel

Een van de mooiste inzichten die ik kreeg uit het boek ‘Hoe lees ik een film?’, is dat een goede film eigenlijk net zoals een puzzel is. Niet alles hoeft direct duidelijk te zijn. Een film mag vragen oproepen, nieuwsgierig maken en de kijker uitdagen om zelf verbanden te leggen.
Sinds ik dit boek heb gelezen, merk ik dat ik tijdens het kijken veel bewuster let op kleine details. Daardoor vallen er steeds meer stukjes op hun plek en dat maakt een filmbeleving alleen maar rijker.

Veel voorbeelden uit bekende én minder bekende films

Lidewijde Paris gebruikt ontzettend veel voorbeelden uit zowel bekende als minder bekende films. Daardoor blijft de theorie levendig en herkenbaar. Regelmatig betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘Die film wil ik eigenlijk wel eens opnieuw zien’. Of juist: ‘’Die titel zet ik meteen op mijn kijklijst’’. Dat maakt het boek ‘Hoe lees ik een film’ niet alleen leerzaam, maar ook ontzettend inspirerend.
Dankzij Lidewijde Paris heb ik nu een net zo lange 'wil ik nog zien' lijst, dan dat ik een 'wil ik nog lezen' lijst heb.

Pluspunten van Hoe lees ik een film?

Even op een rijtje waarom ik zo enthousiast ben over het boek ‘Hoe lees ik een film?’:

• Een toegankelijke en enthousiaste schrijfstijl;
• Veel kennis zonder ingewikkeld of belerend te worden;
• Heldere uitleg over hoe films zijn opgebouwd;
• Volop aandacht voor elementen die in films net zo belangrijk zijn als in boeken;
• Veel voorbeelden uit verschillende genres;
• Inspiratie om films opnieuw of juist voor het eerst te bekijken;
• Geschikt voor zowel beginnende als ervaren filmliefhebbers.

Een klein minpunt

Het enige minpuntje vond ik de hoeveelheid aan informatie. Er zit zoveel in dit boek dat je het waarschijnlijk niet in één keer uitleest. Tenminste, dat deed ik niet. En dat hoeft ook niet.
Ik las steeds een paar hoofdstukken, legde het boek even weg en pakte het later weer op. Eigenlijk werkte dat verrassend goed. Door het aanstekelijke enthousiasme van Lidewijde Paris en haar enorme kennis, bleef ik nieuwsgierig en had ik telkens zin om toch weer verder te lezen in ‘Hoe lees ik een film?’

Nu ook benieuwd naar Hoe lees ik?

Eerder schreef Lidewijde Paris ook al andere boeken, waaronder het boek ‘Hoe lees ik?’. Daar ben ik nu ook wel erg nieuwsgierig naar geworden. Een boekenworm zoals ik kan dat natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan. Als dat net zo toegankelijk, enthousiast en leerzaam geschreven is als ‘Hoe lees ik een film?’, dan weet ik zeker dat ook dat een plek op mijn boekenplank verdient.

Auteur Lidewijde Paris begon in 2018 in twee filmhuizen met het programma 'Hoe lees ik een film'? Hierbij bespreekt ze maandelijks, met haar publiek, actuele films na. Inmiddels doet ze dat in vier grote steden, waaronder Amsterdam waar ik haar ontmoette. Hiernaast bespreekt ze ook boeken voor Nieuwsweekend, geeft ze lezingen, cursussen, schrijftrainingen en interviewt ze auteurs.

Eindconclusie

Wil je graag je belevingswereld voor het filmkijken vergroten en films met andere ogen gaat bekijken? Dan is ‘Hoe lees ik een film?’ absoluut een aanrader. Het laat zien hoeveel er schuilgaat achter een goede film en hoe leuk het is om die lagen naderhand zelf ook te ontdekken.
‘Hoe lees ik een film?’ is geen boek dat je na het uitlezen weer in de kast zet. Het is juist een boek waar je regelmatig even naar teruggrijpt. Om iets op te zoeken, een hoofdstuk opnieuw te lezen of jezelf voor te bereiden op een filmavond.

Voor mij is ‘Hoe lees ik een film?’ een absolute must-read voor iedere filmliefhebber. Dankzij het enthousiasme, de deskundigheid en de aanstekelijke liefde voor verhalen van Lidewijde Paris kijk ik films voortaan met nóg meer aandacht en plezier. Uiteraard is het ook een fantastisch cadeau om aan een filmfanaat te geven.

Specificaties bij het boek ‘Hoe lees ik een film?
Auteur: Lidewijde paris| Uitgeverij: Meulenhoff.nl| Eerste uitgave: 2026 | | Aantal bladzijden: 414 | ISBN 9789089683380 | E-book 9789402326048

Met dank aan uitgeverij Meulenhoff.nl en Lidewijde Paris voor het recensie-exemplaar.

How to write a lovestory - Catherine Walsh

 

‘’Ik heb geen schrijversblock. Ik heb een overleden vader en stapels rekeningen die ik moet betalen. Ik heb een levensblok.’’

Catherine Walsh liet al eerder zien dat zij met haar feelgoodromans heerlijke verhalen kan schrijven. Vooral haar kerstboeken heb ik echt met ontzettend veel plezier gelezen. Je weet bij een feelgood natuurlijk ergens wel hoe het verhaal uiteindelijk ongeveer zal eindigen, maar Walsh heeft iets wat niet iedere auteur beheerst. Ze weet namelijk voldoende kleine twists, onverwachte momenten en grappige situaties toe te voegen waardoor je af en toe toch weer op het verkeerde been wordt gezet. En precies dat gevoel had ik ook weer tijdens het lezen van ‘How to Write a Love Story’.

Hier gaat het boek over
Ciara Sheridan erft van haar vader drie dingen: een verwaarloosd landgoed aan de Ierse kust, het idee voor het laatste deel van zijn succesvolle fantasyserie, en zijn gigantische writer’s block. Alsof dat nog niet genoeg is. Stuurt de New Yorkse uitgever van haar vader de veelbelovende redacteur Sam Avery naar Ierland. Een Frank Sheridan-superfan die de opdracht heeft het langverwachte slotdeel af te maken.
Met Sams rode pen in de aanslag en een genadeloze deadline in zicht, moeten Chiara en Sam hun gekibbel en onderlinge irritaties opzijzetten om samen het manuscript af te ronden. Terwijl de zomerse temperaturen stijgen, loopt ook de spanning tussen hen op. Wordt hun eigen liefdesverhaal de onverwachte plotwending?

Soms zijn er boeken die voelen als een warme deken en tegelijkertijd ook zo gemakkelijk doorlezen. Je betrapt jezelf er dan op dat je alweer vijftig bladzijden verder bent, zonder dat je het doorhad. ‘How to write a lovestory’ is zo een boek.

Dit boek is meer dan zo maar een liefdesverhaal
Wat ik ontzettend leuk vind aan ‘How to write a lovestory’, is dat dit niet alleen maar een liefdesverhaal is. Onder de romantiek schuilt namelijk nog veel meer. Het verhaal gaat ook over verlies, onzekerheid, verwachtingen en de vraag hoe je jezelf terugvindt wanneer je denkt dat je jezelf bent kwijtgeraakt. Vooral Ciara vond ik daardoor een sterk personage. Ze voelt levensecht. Ze twijfelt, maakt fouten en probeert haar weg te vinden tussen verdriet en verwachtingen in. Sam vormt daarnaast een heerlijk tegengewicht. Zijn enthousiasme, humor, en soms wat onhandige charme, maken hem ontzettend leuk om te volgen. Verschillende lezers noemen juist de chemie en de humor tussen hen beide een van de sterkste onderdelen van het verhaal. Hier en daar had ik sommige bij personages wel graag iets meer uitgewerkt gezien. Maar dat doet weinig af aan het leesplezier

Catherine Wals heeft een luchtige, grappige en toegankelijke schrijfstijl
Ook de schrijfstijl van Catherine Walsh is een groot pluspunt. Ze schrijft luchtig, grappig en ontzettend toegankelijk. Haar dialogen lezen vlot en voelen nergens overdreven aan. Er zit bovendien een goed tempo in het verhaal.
Daarnaast speelt de Ierse setting een belangrijke rol. De schrijfster Catherine Walsh heeft het bijzondere talent om locaties zo te beschrijven dat je spontaan je koffers wilt gaan inpakken. De kust, het oude huis en de kleine gemeenschap voelen warm en levendig aan.

Deze uitgave is echt een plaatje!
En dan moet ik ook echt nog iets zeggen over de speciale uitgave van het boek ‘How to write a lovestory’. Wat een plaatje!
De prachtige editie met de gekleurde bladzijden rondom maakt het boek cadeautje op zichzelf. Natuurlijk draait het uiteindelijk om het verhaal. Maar eerlijk is eerlijk: soms maakt een mooie uitgave de hele leeservaring nog fijner. Dit is een boek dat je niet alleen wilt lezen, maar ook graag in je boekenkast wilt zetten.

Een warm, grappig verhaal vol leuke personages
‘How to Write a Love Story’ is een warme, grappige en liefdevolle feelgoodroman. Het bewijs waarom Catherine Walsh inmiddels tot een van mijn vaste auteurs behoort. Een verhaal vol humor, fijne personages en precies genoeg verrassingen om je steeds weer verder te laten lezen.

Specificaties bij het boek ‘How to write a lovestory’
Auteur: Catherine Walsh| Uitgeverij: A.W. Bruna| Eerste uitgave: 2026 | Vertaling: Ineke de Groot | Aantal bladzijden: 330 | ISBN 9789400518094

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor het recensie-exemplaar.

Take-off, Fenna Storm

''Hoorde je wat die man zei toen Hugo hem met een waarschuwing van boord lier gaan?...''Laat me je niet tegenkomen in de stad, bitch. Daar zul je spijt krijgen van je stoere daad.''

Toen ik door uitgeverij de Crime Compoagnie werd gevraagd voor een boekfluencertour voor het boek ‘Take-off’ van Fenna Storm twijflede ik geen moment. Ze werd vergeleken met Suzanne Vermeer. Al jarenlang lees ik trouw de vakantiethrillers van Vermeer. De ene keer zijn de verhalen iets sterker dan de andere keer, maar eigenlijk nooit slecht. Juist dat heerlijke gevoel van vakantie, onbekende bestemmingen, geheimen en een vleugje spanning maakt het voor mij de perfecte vakantielectuur. Daarom werd ik extra nieuwsgierig want van dit soort vakantie literatuur heb je natuurlijk nooit genoeg.

Met ‘Take-off’ wilde ik niet alleen een goed verhaal lezen, maar vooral ook aandacht geven  Fenna Storm als nieuwe auteur. Wat mij betreft kunnen die geen aandacht genoeg krijgen. Er verschijnen namelijk ontzettend veel boeken, waardoor nieuwe namen soms veel te snel verdwijnen tussen de gevestigde auteurs. Dus bij deze: laat dit meteen een klein extra duwtje in de rug zijn van Fenna Storm, wat dat is een naam om te onthouden.

Hier gaat ‘Take-off’ over.
In ‘Take-off’ volgen we twee verhaallijnen die langzaam naar elkaar toe bewegen. Maj werkt als stewardess bij de Nederlandse vliegmaatschappij Dutch Horizon. Tijdens een verblijf in Kaapstad laat ze zich meeslepen door een flirt met copiloot Thomas. Tegelijkertijd maken we kennis met Amber, die na een verbroken relatie alleen naar Zuid-Afrika reist om eindelijk haar droomreis te maken. Wat begint als een luxe avontuur vol safari's en mooie bestemmingen, verandert langzaam in een nachtmerrie, wanneer Amber wordt ontvoerd. Terwijl zij probeert te overleven, raakt Maj steeds dieper betrokken bij een race tegen de klok.

De personages worden goed aan de lezer kenbaar gemaakt
Wat ik sterk vond aan het verhaal van ‘Take-off’, is dat de spanning niet direct vol gas wordt ingezet. Auteur Fenna Storm neemt eerst de tijd om de personages goed aan de lezer voor te stellen. Op die manier leer je Maj en Amber al kennen, voordat alles uit de hand begint te lopen.

Maj vond ik een sympathiek personage. Ze voelt geloofwaardig aan doordat ze keuzes maakt die niet altijd perfect zijn. Amber weet de meeste emoties op te roepen. Juist omdat je haar volgt vanaf een punt waarop ze haar leven weer probeert op te bouwen, voel je extra met haar mee wanneer alles opeens zo drastisch verandert.

De spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd
De spanningsopbouw werkt bovendien goed. Er is geen stortvloed aan acties vanaf de eerste pagina, maar kleine aanwijzingen en ongemakkelijke situaties die steeds verder toenemen. Op een gegeven moment merk je dat je echt aan het door lezen bent.  Je wilt echt weten hoe het verder gaat.

Sommige bijfiguren had ik wel iets meer aandacht en verdieping gegund. Dan had het verhaal meer de diepte in kunnen gaan. Wellicht had het dan ook net nog wat spannender en interessanter geworden. Nu bleef het verhaal van ‘Take-off’ toch wel een beetje aan de oppervlakte. Maar voor een debuut heeft Fenna Storm het ontzettende goed gedaan. Ik denk dat we haar naam in de toekomst nog vaak in de hitlijsten van de boekwinkels tegen zullen gaan komen.

Het perfecte vakantie leesvoer!
‘Take-off’ leest heerlijk weg en levert precies wat je van een goede vakantiethriller mag verwachten. Een reis naar een vakantieoord, waar je zelf even kan ontsnappen aan de werkelijkheid. Ondertussen laat je je meevoeren met de spanning van het verhaal. Niets ingewikkelds, gewoon makkelijk en vermakelijk leesvoer!

Specificaties bij het boek ‘Take-off’
Auteur: Fenna Storm| Uitgeverij: De Crime Compagnie | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 301 | ISBN 9789465171470

Met dank aan uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Mientje, een poes met straatvrees - Sanne Vogel

''Ik slaap veel de laatste jaren, ik kan het niet helpen. Ik ben gewoon vaak moe. Het liefst tegen hem aan. Dat wil zeggen, wanneer hij thuis is...soms is hij hele dagen weg.''

Boeken met katten in de hoofdrol zijn er al in vele getalen. Ook ik las er al diverse, zoals bijvoorbeeld ‘Frankie’ of ‘Het kattencafé aan het einde van de wereld’. Heerlijke verhalen om helemaal in weg te kruipen. Vol met liefde, zorgen en humor. Uiteraard ook met herkenbare kattenstreken en personages waar je meteen een zwak voor krijgt. Maar het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ ervaarde ik toch net even anders. Dit boek raakte me dieper dan die andere boeken deden. In de recensie hieronder lees je waarom.

Hier gaat het boek ‘Mientje, een poes met straatvrees’ over
Mientje is niet zomaar een kat. Ze heeft straatvrees en leeft al haar hele leven met allerlei angsten. Vanuit haar veilige plek observeert ze de wereld om haar heen. Ze wacht op haar beste vriend kat ‘Meneertje’. Hij is juist de complete tegenpool van haar en gaat zonder moeite nieuwe avonturen aan. Ondertussen verandert er thuis van alles. Er komt een nieuwe kitten en een mensentweeling zorgt voor extra drukte. Langzaamaan voelt Mientje haar veilige wereld verschuiven. Wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt, wordt ze gedwongen om dingen onder ogen te komen die ze het liefst zou vermijden.

Alsof auteur Sanne Vogel zo in het hoofd van de kat kon kruipen
Het boek ‘Mientje’ is zo anders doordat auteur Sanne Vogel iets heel bijzonders doet. Ze schrijft niet zomaar een verhaal over een kat. Het lijkt namelijk wel of je als lezer daadwerkelijk echt even in het hoofd van een kat verblijft. Dat klinkt natuurlijk raar als ik het zo schrijf, maar tijdens het lezen ervaarde ik dat wel echt zo. Alsof je constant op de rug van de kat zit en op die manier alles voelt en ervaart.

Het boek ‘Mientje’ is na ‘Meneertje’ de tweede kattenroman van Sanne Vogel en dit keer draait alles om het leven van poes Mientje. Waar kat Meneertje vooral nieuwsgierig en avontuurlijk is, heeft poes Mientje een heel andere kijk op de wereld. En juist dat maakt dit verhaal zo verrassend.

De seizoenen weerspiegelen ook de emoties van ‘Mientje’
Het boek ‘Mientje’ is opgedeeld in seizoenen, iets wat ik ontzettend goed gevonden vond. De seizoenen geven niet alleen structuur aan het verhaal, maar weerspiegelen ook subtiel de veranderingen die plaatsvinden in Mientjes leven en haar gevoelens. Daarnaast is het boek voorzien van prachtige illustraties die de warme sfeer nog verder weten te versterken. Ze voegen echt iets toe aan de beleving en maken het geheel nog persoonlijker en intiemer.

Zware thema’s en onderwerpen worden liefdevol verpakt
In eerste instantie lijk het boek ‘Mientje’ misschien wel een gewoon kattenverhaal. Maar niets is minder waar, want het vertelt tussen de regels door zoveel meer. Het gaat over liefde, angst, verlies en de moed om kleine stappen te zetten wanneer alles spannend voelt. En dat is allemaal op een hele knappe, liefdevolle en subtiele manier omschreven.

Want ondanks dat het boek ‘Mientje’ thema’s aanhaalt zoals ziekte, rouw en psychische problemen, voelt het nergens zwaar of somber aan. Sanne Vogel weet deze zware onderwerpen juist luchtig en toegankelijk te brengen. Ze verpakt ze in kleine observaties, grappige situaties en omarmt ze met heel veel warmte. Daardoor voel je de emotie wel degelijk maar word je er, als lezer, nooit door overspoeld.

Wat een geweldig personage is Mientje!
En dan natuurlijk poes ‘Mientje’ zelf. Wat een geweldig personage! Al direct vanaf de eerste bladzijde had ik een zwak voor haar. Ze is onzeker, voorzichtig en denkt (te) veel na. Maar juist daardoor voelt ze zo echt. Iedereen herkent wel van die momenten waarop iets buiten je veilige grenzen heel spannend aanvoelt. De straatvrees van ‘Mientje’ staat model voor die gevoelens die voor ons als lezer zo herkenbaar zijn. Natuurlijk niet letterlijk straatvrees zoals bij poes Mientje, maar haar gevoelens staan symbool voor al die andere emoties, die wij als lezers zouden kunnen herkennen.

Ook de andere personages zorgen voor veel warmte in het verhaal. Kat ‘Meneertje’ blijft heerlijk eigenwijs en avontuurlijk, terwijl de andere dieren en mensen in huis samen een levendige, soms chaotische maar vooral liefdevolle wereld vormen.

Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl
Daarnaast leest het boek ‘Mientje’ ontzettend prettig. Sanne Vogel heeft een luchtige, beeldende en gevoelige schrijfstijl. Nergens probeert ze emoties groter te maken dan nodig is. Een blik, een geluid, een geur of een klein gebaar, dat ze aan haar verhaal toevoegt blijkt vaak al voldoende.

Elke lezer zal ‘Mientje’ voor altijd in zijn/haar hart sluiten
Mientje is een enorm geestig en hartverwarmend boek over de wereld vanuit het perspectief van een kat dat de lezer echt weet te raken. Sterker nog: zelfs als je niet van katten houdt, durf ik bijna te zeggen dat poes Mientje je hart alsnog weet te veroveren
En ergens tussen al die zachte poezenpootjes, kattengedachten en kleine spinmomentjes in kroop Mientje, onverwacht, ook een beetje mijn hartje binnen.

Specificaties bij het boek ‘Mientje
Auteur: Sanne Vogel| Uitgeverij: Ambo/Anthos | Eerste uitgave: 2026 | Aantal bladzijden: 216 | ISBN 9789026372001 | E-book 9789026372018

Met dank aan uitgeverij Ambo|Anthos voor het recensie-exemplaar.